Δευ07162018

Τελευταία ΕνημέρωσηΚυρ, 15 Ιουλ 2018 9pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

Το Σκοπιανό ως τετελεσμένο και παράθυρο ευκαιρίας για τους Τούρκους στο Αιγαίο ( ; ). Mία παράμετρος που δεν συζητήθηκε

 

prespes

Τον τελευταίο καιρό, το ονοματολογικό έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον της επικαιρότητας.

Πολλά έχουν γραφτεί, γράφονται και θα συνεχίσουν -μάλλον- για πολύ καιρό ακόμα να γράφονται.

Εξαρχής, είχα τοποθετηθεί, σχετικώς, με άρθρα για την -τότε- διαφαινόμενη «επίλυση» του ονοματολογικού. Στο παρόν κείμενο, δεν έχω ως στόχο να λάβω κάποια θέση, ούτε και να αναλύσω την Συμφωνία των Πρεσπών μεταξύ Ελλάδας-πΓΔΜ (;).

Πιστεύω, ότι οι αναλύσεις που έχουν γίνει καλύπτουν σε έναν μεγάλο βαθμό τις λεπτομέρειες της Συμφωνίας.

Από συνάψεως της Συμφωνίας, προβληματίζομαι βαθύτατα ως προς ένα ζήτημα: «τι θα γίνει σε περίπτωση που η Συμφωνία κυρωθεί και δημο-ψηφισθεί από τα Σκόπια και δεν καταφέρει να συγκεντρώσει την απαιτούμενη πλειοψηφία στο Ελληνικό Κοινοβούλιο».

Σήμερα θέτω επί τάπητος, προς προβληματισμό, διερεύνηση και διπλωματική-νομική προετοιμασία τα κατώτερο.

Η Συμφωνία των Πρεσπών, αν και φαινομενικά δεν σχετίζεται με τα ελληνο-τουρκικά, κρύβει μία τεράστια παγίδα για τα Εθνικά μας συμφέροντα.

Ένα από βασικά επιχειρήματα, που έχει διατυπωθεί κατά καιρούς στις Ελληνοτουρκικές συζητήσεις για το Αιγαίο (συγκεκριμένα για τα Ίμια), συνοψίζεται ως εξής:

Η Συμφωνία του Ιανουαρίου 1932 και η συμπληρωματικής αυτής συμφωνία στην Άγκυρα (28 Δεκεμβρίου 1932) αποτελούν πρωτόκολλα οριοθέτησης των θαλάσσιων συνόρων μεταξύ Δωδεκανήσου και τουρκικών ακτών. Βάσει του σημείου 30 της Συμφωνίας του 1932 οι βραχονησίδες «Kardak» (όπως κατανομάζονται) αποδίδονται στην Ιταλία και αποτελούν «συνοριακή γραμμή ως διερχόμενη στο μέσο της απόστασης μεταξύ των βράχων Kardak και της νήσου Kato I στην ακτή της Ανατολίας».

Η μη κύρωση του πρωτοκόλλου από τη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση και η πρωτοκόλληση στην Κοινωνία των Εθνών δεν αποτελούν νομικές προϋποθέσεις για την ισχύ τους καθώς το πρωτόκολλο αποτελούσε παρακολούθημα της Σύμβασης του 1932. Επιπλέον, στην περίπτωση που η Συμφωνία ήταν αντίθετη προς το εθνικό δίκαιο της Τουρκίας, αυτό δεν μπορεί να ακυρώσει την ισχύ μίας Διεθνής Συνθήκης καθώς το άρθρο 27 της Σύμβασης του Δικαίου των Συνθηκών αποτυπώνει την υπεροχή των Διεθνών συνθηκών έναντι του εθνικού δικαίου.

Όπως καθίσταται αντιληπτό, το απολύτως ορθό νομικό επιχείρημα της Ελλάδας στηρίζεται σε άρθρο της Σύμβασης για το Δίκαιο των Συνθηκών (Γενεύης). Το επιχείρημα, δηλαδή, είναι ότι καμία πράξη του εσωτερικού δικαίου ΔΕΝ μπορεί να ακυρώσει την ισχύ μίας Συμφωνίας.

Εδώ, ακριβώς, έγκειται και ο κίνδυνος της ζημίας που μπορεί να προκληθεί στην χώρα μας στην περίπτωση που το ένα (Σκόπια) από το υψηλά συμβαλλόμενα πρόσωπα της Συμφωνίας των Πρεσπών περατώσει τις υποχρεώσεις του και το άλλο (Ελλάδα) δεν ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις του, επικαλούμενο ιδιαίτερες εσωτερικές πολιτικές ή νομικές συνθήκες (αρ. 1 παρ.4[ζ] «..προκειμένου να τεθεί σε ισχύ η παρούσα Συμφωνία, το Πρώτο Μέρος (Ελλάδα) θα κυρώσει χωρίς καθυστέρηση την παρούσα Συμφωνία..»

Εν ολίγοις, θα προσφέρουμε απλόχερα ένα τετελεσμένο γεγονός στην Τουρκία, η οποία και θα το εκμεταλλευθεί εις βάρος της χώρας μας.

Σε πιθανή επίκληση της εσωτερικής έννομης τάξης (μη ψήφιση από το Ελληνικό Κοινοβούλιο), η Τουρκία θα εκμεταλλευθεί την περίσταση και θα την παρουσιάσει ως «νομικό προηγούμενο». Ακόμη, και αν καταφέρουμε να βρούμε ένα νομικό αντεπιχείρημα, η Τουρκία θα έχει αποκτήσει (εκμαιεύσει) ένα -έστω φαινομενικό- νομικοπολιτικό επιχείρημα υπέρ της.

Διατυπώνω τα ανωτέρω για να κρούσω των κώδωνα του κινδύνου, σε όλους εκείνους που διατυμπανίζουν ότι δήθεν δεν θα επιτρέψουν την κύρωση της Συμφωνίας από την Βουλή (το έχουν επιτρέψει ήδη).

Μία αρχή του διεθνούς δικαίου αναφέρει ότι PACTA SUNT SERVANDA (οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται). Γι’ αυτό, θα πρέπει όσοι εκμεταλλεύονται πολιτικά ένα μείζον εθνικό ζήτημα, να είναι προσεκτικοί. Ιδίως, εκείνοι που εκ της θέσεως τους διαχειρίζονται νευραλγικούς τομείς του κράτους.

Δυστυχώς, ουδέν λάθος δεν αναγνωρίζεται μετά την υπογραφή. Το ζήτημα έπρεπε να είχε τεθεί προς Δημοψήφισμα στον ελληνικό λαό ή τουλάχιστον να περάσει με ενισχυμένη πλειοψηφία από το Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Έχω διατυπώσει, πολλάκις, την αντίθεσή μου με οιαδήποτε συμφωνία περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία. Μελετώντας τις πτυχές των διμερών μας διενέξεων, οφείλω να προτάξω το εθνικό συμφέρον και να επισημάνω τους κινδύνους που θα μπορούσαν να προκύψουν στο άμεσο ή μεσοπρόθεσμο μέλλον.

Για ένα τόσο σπουδαίο ζήτημα, θα έπρεπε να εξασφαλιστεί η μέγιστη δυνατή εθνική συναίνεση προκείμενου να ενισχυθεί η θέση της χώρας αλλά και για να μην προκύψουν -μελλοντικά- δυσμενείς επιπτώσεις στα εθνικά μας συμφέροντα.

Η έλλειψη ενός ευφυούς στρατηγικού σχεδιασμού στα εθνικά ζητήματα, μας εξαναγκάζει να είμαστε απόλυτα προσεκτικοί με τα ζητήματα που ανοίγουμε στην περιοχή. Όλες οι διμερείς διενέξεις ή αντιπαραθέσεις που έχει η χώρα μας στην περιοχή αλληλοσυνδέονται με έναν μοναδικό τρόπο.

Γι’ αυτό οφείλουμε πριν από κάθε διάνοιξη ενός τέτοιου ζητήματος, να μελετάμε τις συνέπειες ή το αντίκτυπο που θα μπορούσε να έχει στις υπόλοιπες «ανοιχτές» εθνικές υποθέσεις.

Κάτι τέτοιο, δεν φαίνεται να έγινε και οι επιπτώσεις είναι εμφανείς. Το μείζον ζήτημα είναι να μην επιτρέψουμε σε κανέναν, ούτε εξ ανατολών ούτε εκ βορρά, να εκμεταλλευθεί το Σκοπιανό ως νομικό, διπλωματικό ή πολιτικό προηγούμενο.

Ελσάερ Μοχάμεντ, Πολιτικός επιστήμονας,

Η επικίνδυνη και τραγική αμετροέπεια του Πάνου Καμμένου

kammenos edrana voulis

Τo ελληνικό  twitter είναι γεμάτο τέτοιες αναρτήσεις, μια που υπήρξε κατεξοχήν χώρος όπου θεωρήθηκε ότι μπορούν να ειπωθούν τα πάντα και να εξαπολυθούν χαρακτηρισμοί και κατηγορίες ατεκμηρίωτες.

Μόνο που εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιο τρολ, αλλά με τον ίδιο τον υπουργό Εθνικής Άμυνας στον προσωπικό του λογαριασμό, ο οποίος σχολιάζοντας μια αυτονόητη κίνηση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης να στείλει ένα στέλεχος στην ορκωμοσία του άρτι εκλεγέντος προέδρου της Τουρκίας, σπεύδει:

–         Να συνδέσει το θέμα με την υπόθεση των 2 Ελλήνων στρατιωτικών στην Τουρκία, χωρίς φυσικά να αναφέρει ότι ήταν αυτός και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που υποτίμησαν το θέμα, αρνούνται να κάνουν επιθετικά διαβήματα και βεβαίως ούτε καν τη μετάθεσή τους σε κάποια διπλωματική υπηρεσία σε τουρκικό έδαφος δεν μπορούν να ολοκληρώσουν.

–         Να παρουσιάσει έναν τηλεοπτικό σταθμό ως… όργανο Τουρκικής προπαγάνδας.

–         Να παρουσιάσει μια πολιτικό ως ενεργούμενο επιχειρηματιών.

–         Να επαναλάβει τα περί «τουρκικής ηρωίνης» και να τα συνδέει μάλιστα με εξαγορά πολιτικών ώστε να έχουν «φιλοτουρκικές» θέσεις.

Και όλα αυτά βέβαια χωρίς στοιχεία και χωρίς προφανώς να πρόκειται να πάει την επόμενη μέρα σε κανέναν εισαγγελέα και σε καμία Βουλή για να καταθέσει τα στοιχεία που φυσικά δεν έχει.

Όχι αυτό που έχουμε, είναι ένας υπουργός και μάλιστα σε κορυφαίο υπουργείο, πολιτικός προϊστάμενος των Ενόπλων Δυνάμεων, θεωρεί ότι μπορεί, οχυρωμένος πίσω από μια βουλευτική ασυλία που δεν θα την έχει για πολύ ακόμη, να κατηγορεί ότι επώνυμοι επιχειρηματίες είναι έμποροι τουρκικής ηρωίνης και ότι πολιτικοί είναι ενεργούμενα αυτών των επιχειρηματιών, εξαγορασμένοι από τα χρήματα από αυτή την ηρωίνη, και πράκτορες της Τουρκίας που προδίδουν τα εθνικά συμφέροντα.

Σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου, λίγα λεπτά μετά από μια τέτοια ανάρτηση που παραβιάζει θεμελιώδη δικαιώματα και ανατρέπει βασικούς κανόνες για το χωρισμό των εξουσιών, ο πρωθυπουργός θα είχε αποπέμψει τον υπουργό.

Στην Ελλάδα ο Πάνος Καμμένος παραμένει ο αγαπημένος συγκυβερνήτης του πρωθυπουργού.

Βέβαια, η πραγματικότητα είναι ότι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα πολύ δύσκολα κάποιος σαν τον Πάνο Καμμένο θα είχε φτάσει να έχει έναν τόσο σημαντικό πολιτικό ρόλο.

Γιατί η αμετροέπεια και ο τρόπος που εξαπολύει ανυπόστατες κατηγορίες είναι στοιχεία γνωστά από παλιά. Θυμάται κανένας ότι κάποτε έγραψε βιβλίο στο οποίο ανάμεσα στα άλλα κατηγορούσε τη σημερινή αντιπρόεδρο της Βουλής Τασία Χριστοδουλοπούλου, τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νίκο Μανιό, τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, τον Περικλή Κοροβέση ως συμπαθούντες της τρομοκρατίας; Την συνεργασία του – που κατέληξε βέβαια σε εξώδικα για οικονομικές διαφορές – με τον «ιδεολόγο» της Χούντας Γεωργαλά; Το πώς αναφερόταν σε διαδηλωτές ως «ταραχοποιούς»;

Γιατί ο Πάνος Καμμένος δεν εμφανίστηκε στην πολιτική με την ίδρυση των Ανεξαρτήτων Ελλήνων. Η διαδρομή του στην πολιτική μέσα στη ΝΔ και η προτίμησή του για τις πιο δεξιές δυνατές πολιτικές θέσεις ήταν γνωστή. Όπως και ήταν γνωστό ότι ήταν και ένας άνθρωπος με πάθη που πολλές φορές τον παράσερναν. Γνωστές είναι επίσης και οι κάθε είδους επιχειρηματικές δραστηριότητες της οικογένειάς του και τα όποια οικονομικά προβλήματα μπορεί κατά καιρούς να εμφάνισαν.

Υπό κανονικές συνθήκες ο Πάνος Καμμένος ήταν ο πολιτικός με τη μικρότερη πιθανότητα να συνεργαστεί με την αριστερά. Όπως και να το δει κανείς τον χώριζε πολιτικό, πολιτιστικό και αξιακό χάσμα με την αριστερά. 

Όμως, ο Καμμένος έκανε την επιλογή να αναβαπτιστεί στην «αντιμνημονιακή κολυμβήθρα» και από «σκληρός δεξιός» να εμφανιστεί ως αγωνιστής κατά της Τρόικας. Ήταν η εποχή που η ελληνική κοινωνία βρισκόταν αντιμέτωπη με μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις της, με σχέσεις εκπροσώπησης να διαλύονται και στους δρόμους τις πλατείες να συναντιέται το πιο ετερόκλητο πλήθος με αποτέλεσμα κυριολεκτικά «να είσαι ό,τι δηλώσεις».

Και έτσι ο Καμμένος αυτοπαρουσιάστηκε ως αντισυστημικός και ως υποψήφιος συνεργάτης του ΣΥΡΙΖΑ, η ηγεσία του οποίου έκανε τον κυνικό υπολογισμό ότι η προοπτική της συνεργασίας θα άνοιγε την απεύθυνση σε ένα «πατριωτικό» ακροατήριο και στον κόσμο της «Πάνω Πλατείας».

Άλλο βέβαια ότι ακόμη και στην περίοδο των ΑΝΕΛ ως δύναμης αντιπολιτευτικής ο Καμμένος έτρεχε να μαζεύει ερωτήσεις βουλευτών του μπας και θιχτεί κανένας επιχειρηματίας ή ότι έτρεχε να φωτογραφηθεί με Μελισσανίδη και Σαββίδη στην Παναγία Σουμελά.

Έτσι ο Καμμένος αντί για το πολιτικό περιθώριο βρέθηκε συγκυβερνήτης. Με τις ίδιες ακροδεξιές παρακαταθήκες, τα ίδια πάθη, τις ίδιες σχέσεις με επιχειρηματίες και φυσικά την ίδια αμετροέπεια. Και φυσικά την ίδια ιδεολογική, πολιτική και… αισθητική απόσταση από την αριστερά (γιατί ό,τι και να τους προσάψεις δύσκολα μπορείς να φανταστείς στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να καταθέτουν στεφάνι στους… σαλαμινομάχους).

Και το χειρότερο από όλα θεώρησε ότι είχε την εξουσία για να «κάνει παιχνίδι»: Είτε προωθώντας εξοπλιστικά προγράμματα που δεν είναι βέβαιο ότι θα ενισχύσουν την άμυνα της χώρας αλλά σίγουρα θα γεμίσουν τις τσέπες των εμπόρων όπλων που συναντά σε εκθέσεις οπλικών συστημάτων στο Λονδίνο και βγάζει σέλφι μαζί τους πριν πάει να ξεσκάσει σε πανάκριβο καζίνο. Είτε κάνοντας διάφορες συμφωνίες με απίθανους «μεσάζοντες», για να πουλήσουμε όπλα στη Σαουδική Αραβία που θα κατέληγαν στον αιματηρό εμφύλιο πόλεμο στην Υεμένη. Είτε επιμένοντας να στοχοποιεί επιχειρηματίες που δεν συμπαθεί, πιέζοντας ισοβίτες να καταθέσουν εναντίον τους και επαναλαμβάνοντας διαρκώς ανυπόστατες κατηγορίες και «θεωρίες συνωμοσίας».

Στην πραγματικότητα είναι μια λούμπεν εκδοχή πολιτικής που απλώς μία ακόμη από τις πολλές αρνητικές επιπτώσεις που έφεραν οι ανατροπές από τα μνημόνια και η συνακόλουθη ιδεολογική κρίση.

Μια λούμπεν εκδοχή πολιτικής που πρόλαβε, όμως, χάρη και στο κυνικό υπολογισμό της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, να αφήσει το τοξικό χνάρι της στη δημόσια σφαίρα.

Και τώρα που διαισθάνεται ότι έρχεται το τέλος του δρόμου και αντιλαμβάνεται ότι για την πλευρά Τσίπρα είναι πια αναλώσιμος, καθώς το παζάρι για την αντικατάσταση των ΑΝΕΛ από πρόθυμους βουλευτές του Ποταμιού γίνεται περίπου ανοιχτά, δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο παρά να καταφύγει σε ακόμη μεγαλύτερη αμετροέπεια και σε ακόμη περισσότερη προσπάθεια σπίλωσης και συκοφάντησης.

Μόνο που είναι απλώς οι τελευταίοι κραδασμοί της πολιτικής του διαδρομής.

Σύντομα θα βρεθεί χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, χωρίς βουλευτική έδρα, χωρίς την «κάλυψη» που δίνουν ακόμη και σήμερα δυστυχώς διάφορα αριστερά ΜΜΕ, χωρίς βουλευτική ασυλία να πρέπει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες για αυτά που λέει ή κάνει.

Και τότε τα τουίτ του θα είναι μάλλον πιο μετρημένα…

Λευτ. Χαραλαμπόπουλος

Καταιγισμός πολιτικών εξελίξεων: Ο Τσίπρας αποφάσισε να προχωρήσει χωρίς τον Καμμένο. Το σχέδιο Τσίπρα για να μην πέσει η κυβέρνηση

kammenos tsipras
 
Ραγδαίες ανατροπές που μπορει να οδηγήσουν μέχρι και στην πτώση της εξαμβλωματικής κυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου στο αμέσως προσεχές διάστημα προκαλεί η κακή συμφωνία με τα Σκόπια.

Σύμφωνα με απολύτως διασταυρωμένες πληροφορίες του Lykavitos.gr το Μαξίμου και προσωπικά ο Τσίπρας έχουν καταλήξει πως ο Καμμένος δεν θα αντέξει την πρωτοφανή πολιτική πίεση που του ασκείται και πολύ σύντομα θα υποχρεωθεί να αποχωρήσει από την Κυβέρνηση.

Στο Μαξίμου όχι μόνο εξετάζουν, αλλά έχουν ήδη καταλήξει στα «εναλλακτικά» σενάρια διατήρησης της δεδηλωμένης και την παραμονή του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Ήδη οι συνεργάτες του Τσίπρα θεωρούν ως «δεδομένους» 5 βουλευτές, οι 3 από αυτούς είναι χωρίς κομματική στέγη (ανήκουν στην πτέρυγα των Ανεξαρτήτων) ενώ δύο βουλευτές προέρχονται από το Ποτάμι.

Ο αριθμός αυτός θεωρούν οι συνεργάτες του Τσίπρα, πως «πολύ εύκολα μπορεί να φτάσει μέχρι και τους 8», στην περίπτωση που ο Καμμένος αποφασίσει να αποσύρει την στήριξη του προς την Κυβέρνηση, αφού υπάρχουν τρεις βουλευτές των ΑΝΕΛ (δύο νυν υπουργοί και ένας που επιθυμεί να γίνει) που είναι αποφασισμένοι να συνεχίζουν να στηρίζουν τον Τσίπρα.

Υπάρχουν δύο γεγονότα – «κλειδιά» που θα καθορίσουν τις μετέπειτα εξελίξεις.

Πρώτον το μέγεθος της Εποπτείας που θα επιβάλουν οι Δανειστές στην Κυβέρνηση μετά την λήξη του τρέχοντος Μνημονίου μέσα στον Αύγουστο, αλλά και το τι θα πάρει (εάν θα πάρει) ο Τσίπρας για το Χρέος.

Και δεύτερον εάν θα ολοκληρωθούν ομαλά στην Σκοπιανή πλευρά οι διαδικασίες για την συμφωνία που υπογράφτηκε στις Πρέσπες, επικύρωση δηλαδή στο Σκοπιανό Κοινοβούλιο και επιτυχής έκβαση για τον Ζάεφ του δημοψηφίσματος το φθινόπωρο.

Τότε η Κυβέρνηση θα φέρει στην Ελληνική Βουλή την συμφωνία, την οποία ο Καμμένος ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ θα καταψηφίσει, και εάν συμβεί αυτό θα παραιτηθεί και από Υπουργός Αμύνης, στηρίζοντας μεν (αλλά με πολλούς αστερίσκους) την Κυβέρνηση.

Σε εκείνο λοιπόν τον χρονικό σημείο θα εκδηλωθεί και το συναινετικό διαζύγιο με τον Καμμένο, που ο Τσίπρας θεωρεί ήδη ΚΑΜΜΕΝΟ ΧΑΡΤΙ.

Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο ενδεχόμενο, με πιο μικρές όμως πιθανότητες. Ο Καμμένος να αποφασίσει νωρίτερα από το φθινόπωρο, ηρωική έξοδο από τη Κυβέρνηση, για να διασώσει ότι και εάν του έχει απομείνει κάτι.

Πρόκειται για ένα απονενοημένο μεν διάβημα, το οποίο όμως δεν θα πρέπει να αποκλειστεί και εντελώς, λαμβάνοντας υπόψη και τον αλλοπρόσαλλο πολιτικό χαρακτήρα του Καμμένου, αλλά και το απόλυτο αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει.

Το βέβαιο πάντως είναι πως είτε άμεσα, είτε το φθινόπωρο οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες.

Και ο Τσίπρας θα είναι πολύ δύσκολο να αποφύγει τις πρόωρες κάλπες, που θα οδηγήσουν νομοτελειακά σε μια Αυτοδύναμη Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Η.Κ.Τζαφέρης

Χαμηλές προσδοκίες

erdogan orgismanos vima​​

Ολο το προηγούμενο διάστημα ο ψύχραιμος Ελληνας παρατηρητής δυσκολευόταν να βρει ένα «θετικό» σενάριο για τις εκλογές στην Τουρκία. Με δεδομένο τον ακραίο εθνικισμό που εκπέμπει η αντιπολίτευση στη γειτονική χώρα, η Ελλάδα δεν έχει λόγο να είναι δυσαρεστημένη από την επικράτηση Ερντογάν.

Προφανώς, οι νύξεις του Τούρκου προέδρου περί «επικαιροποίησης» της Συνθήκης της Λωζάννης και οι κατά καιρούς προσβλητικές αναφορές του στην Ελλάδα, όπως και οι απειλές του ιδίου, αλλά και του πρωθυπουργού, υπουργών και προεδρικών συμβούλων, προκαλούσαν εύλογη ανησυχία στην Αθήνα.

Ομως, ούτε οι κραυγές των κεμαλιστών και της ακροδεξιάς Ακσενέρ για «επανακατάληψη» νησιών του Αιγαίου δικαιολογούσαν αισιοδοξία για την περίπτωση που θα έχανε ο ισλαμιστής πρόεδρος.

Αλλωστε, ο αναθεωρητισμός του Ερντογάν είναι χαρακτηριστικό της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και υπερβαίνει πρόσωπα ή κόμματα, και άρα θα συνεχισθεί. Είναι το εθνικό συμφέρον όπως το εκλαμβάνουν οι ίδιοι οι Τούρκοι.

Η επανεκλογή, λοιπόν, του Ταγίπ Ερντογάν, που ήταν αναμενόμενη, δεν αλλάζει πολύ το σκηνικό των ελληνοτουρκικών σχέσεων το οποίο χαρακτηρίζεται από δύο πτυχές, μία θετική και μία αρνητική.

Από τη μια, υπάρχει η ελπίδα ότι οι κορώνες των προηγούμενων μηνών είχαν ως κύριο αποδέκτη την εσωτερική κοινή γνώμη και πως η σαρωτική επικράτηση του Ερντογάν, τόσο στις προεδρικές όσο και στις βουλευτικές εκλογές, θα συμβάλει ώστε να υπάρξει αποκλιμάκωση και να υποχωρήσουν οι κορώνες του εθνικισμού, και η τουρκική εξωτερική πολιτική έναντι της Ελλάδας να καταστεί λιγότερο νευρική.

Από την άλλη, η ανοιχτή συμμαχία του Ερντογάν με το κόμμα της Εθνικιστικής Δράσης του Μπαχτσελί, η οποία παρεμπιπτόντως έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μεγάλη νίκη του Ερντογάν τόσο στις προεδρικές όσο και στις βουλευτικές εκλογές, σημαίνει ότι η κυβερνητική ατζέντα θα έχει ακόμη μεγαλύτερη εθνικιστική επιρροή.

Σε κάθε περίπτωση, στο ζήτημα της μη έκδοσης των οκτώ Τούρκων στρατιωτικών, που έχει εξοργίσει τον Ερντογάν και σκιάζει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, δεν υπάρχει εύκολη λύση καθώς η Ελλάδα δεν μπορεί παρά να επικαλείται το διεθνές δίκαιο και, άρα, να μην ικανοποιεί τις επιθυμίες της Τουρκίας.

Προς το παρόν, λοιπόν, ψυχραιμία και χαμηλές προσδοκίες.

Aθ. Ελλις, kathimerini

Αυτοπεποίθηση, ή υπεροψία;..

kotz tsipr

Η αυτοπεποίθηση είναι ένα χαρακτηριστικό που σίγουρα δεν λείπει από την ελληνική κυβέρνηση. Από τη μία ο πρωθυπουργός εμφανίζεται σε δημόσιες δηλώσεις του να περιγράφει τον εαυτό του σαν – μεγάλο, προφανώς – σκακιστή που παίζει σε δύο σκακιέρες ταυτόχρονα. Από την άλλη ο υπουργός Εξωτερικών έχει δημιουργήσει στο υπουργείο υπηρεσία με... τίτλο «Πρωτοβουλίες Υπουργού», για να καταγράφει τις ιδιοφυείς, προφανώς, κινήσεις του.

Η απόσταση, ωστόσο, της αυτοπεποίθησης από την υπεροψία είναι ελάχιστη, όπως μπορεί να αποδείξει το μέτρο της πραγματικότητας...

Αντιμέτωποι με αυτό ακριβώς το μέτρο, το οποίο στην πράξη θα αποτιμήσει τη συμφωνία για την ονομασία της ΠΓΔΜ, θα βρεθούν οι κύριοι Τσίπρας και Κοτζιάς, οι οποίοι απορούν γιατί δεν δοξάζονται ήδη για τη μεγάλη – όπως τη χαρακτηρίζουν – επιτυχία τους. Η τελική αποτίμηση, ωστόσο, γράφεται από την Ιστορία και το μέτρο της πραγματικότητας, το οποίο δεν συμφωνεί πάντα με τις αισιόδοξες και κάποιες φορές υπεροπτικές πολιτικές ανάγκες και σκοπιμότητες.

Χωρίς αντιστροφή

Η επιτυχία την οποία θέλουν να πιστωθούν ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Εξωτερικών συνοψίζεται στο γεγονός ότι επέλυσαν μια εκκρεμότητα η οποία εξαντλούσε διπλωματικά και πολιτικά τη χώρα για ένα τέταρτο του αιώνα.

Μάλιστα, στα συν αυτής της επιτυχίας προστίθεται το γεγονός ότι η άλλη πλευρά δέχθηκε να προσθέσει τον γεωγραφικό προσδιορισμό (Βόρεια) στο όνομα Μακεδονία που χρησιμοποιεί και με το οποίο είναι αναγνωρισμένη από 140 κράτη. Κάτι που επίσης προστίθεται στην επιτυχία των Τσίπρα και Κοτζιά είναι ότι αυτή η νέα ονομασία («Βόρεια Μακεδονία») θα ισχύει έναντι όλων (erga omnes).

Περιγράφουν όμως όλα αυτά μια επιτυχία σαν αυτή για την οποία επιθυμούν να δοξαστούν ο σκακιστής πρωθυπουργός και ο μαέστρος των διεθνών πρωτοβουλιών υπουργός Εξωτερικών; Ας ρίξουμε μια ματιά στην πραγματικότητα.

1. Στη συμφωνία αναγνωρίζεται από την πλευρά της Ελλάδας ο πυρήνας του αλυτρωτισμού, ο οποίος υποτίθεται ότι ήταν και το πραγματικό εμπόδιο για την επίλυση της διαφοράς μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ: η μακεδονική γλώσσα και εθνότητα.

Με το νέο της όνομα (Βόρεια Μακεδονία) η ΠΓΔΜ θα εξακολουθεί να είναι μια χώρα η οποία κατοικείται από Μακεδόνες, οι οποίοι μιλούν μακεδονικά και ενδεχομένως θα εξακολουθούν να νιώθουν ότι οφείλουν στην ιστορία τους να κερδίσουν τα εδάφη που «έχασαν» λόγω ιστορικών συγκυριών. Δεν θα είναι ιστορικά πρωτοφανές αν οι πόθοι για εθνική ολοκλήρωση των Βορειομακεδόνων αξιοποιηθούν κάποια στιγμή στο μέλλον από άλλους μεγάλους παίκτες. Εκτός αν η ελληνική κυβέρνηση αισθάνεται ότι το ΝΑΤΟ είναι αξιόπιστος εγγυητής της ασφάλειας και της σταθερότητας στην περιοχή.

Με άλλα λόγια, η επιτυχία Τσίπρα - Κοτζιά μειώνεται σε έναν βαθμό από την αναγνώριση της μακεδονικής (όχι σλαβομακεδονικής) ταυτότητας και γλώσσας της Βόρειας Μακεδονίας.

2. Η συμφωνία με την υπογραφή της, την ερχόμενη Κυριακή (και πριν από την ολοκλήρωση της διαδικασίας κυρώσεων, η οποία προβλέπεται πολύμηνη), παρά τα όσα αντίθετα υποστηρίζουν οι κύριοι Τσίπρας, Κοτζιάς και λοιποί κυβερνητικοί αξιωματούχοι, παράγει στην πράξη έννομα διεθνή αποτελέσματα. Αυτά τα αποτελέσματα ισχύουν ακόμη και αν η διαδικασία μέχρι την τελική κύρωση δεν ολοκληρωθεί.

Το προφανές έννομο αποτέλεσμα είναι η δρομολόγηση της ένταξης της Βόρειας Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ ώστε να ικανοποιηθεί και ο στρατηγικός στόχος των ΗΠΑ. Στην ελληνική κυβέρνηση υποστηρίζουν ότι έχει ληφθεί μέριμνα ώστε, αν η πλευρά της ΠΓΔΜ υπαναχωρήσει και δεν υλοποιήσει τις δεσμεύσεις της, να αναστραφεί και η ένταξή της στο ΝΑΤΟ.

Αντίθετη άποψη διατυπώνουν έμπειροι διπλωμάτες, οι οποίοι γνωρίζουν και ασχολούνται με την πρακτική της Συμμαχίας πολλά χρόνια, ίσως περισσότερα από όσα έχει διατρέξει ο Ν. Κοτζιάς ξεκινώντας ως εμπειρογνώμονας του ΥΠΕΞ και αξιόλογος σύμβουλος του Γ. Παπανδρέου. Σύμφωνα με την εκτίμηση των διπλωματών, η διαδικασία ένταξης στο ΝΑΤΟ, από τη στιγμή που θα δρομολογηθεί ως αποτέλεσμα της υπογραφής της συμφωνίας που αναμένεται την ερχόμενη Κυριακή, δεν είναι δυνατόν στην πράξη να αναστραφεί. Όποια ελληνική κυβέρνηση το επιχειρήσει θα συντριβεί επάνω στην αμερικανική πραγματικότητα...

Επικίνδυνες σκιές

Πέραν των όσων πιο πάνω αναφέραμε, που περιγράφουν μια πραγματικότητα η οποία υπονομεύει το μέγεθος της επιτυχίας που θέλει να πιστωθεί η κυβέρνηση, η όλη μέχρι τώρα διαδικασία διαπραγμάτευσης και τα διαφαινόμενα στάδια υλοποίησης της συμφωνίας φαίνεται να δημιουργούν σοβαρά εσωτερικά (πολιτικά) προβλήματα, τα οποία δεν δικαιολογούνται από μια τόσο... μεγάλη επιτυχία.

● Δεδομένης της αρνητικής τοποθέτησης του κυβερνητικού εταίρου (ΑΝΕΛΛ), η κυβέρνηση υπογράφει την ερχόμενη Κυριακή μια συμφωνία η οποία δεσμεύει τη χώρα χωρίς να έχει την απαραίτητη πλειοψηφία.

● Δεδομένης, επίσης, της αρνητικής τοποθέτησης επί της συμφωνίας του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η υπόθεση των Σκοπίων (ένα θέμα εξωτερικής πολιτικής) θα εξακολουθήσει να αποτελεί ζήτημα έντονης εσωτερικής αντιπαράθεσης.

Συνοψίζοντας, αυτό που μπορεί να αντιληφθεί κάποιος καλοπροαίρετος παρατηρητής των εξελίξεων είναι οι επικίνδυνες σκιές που θαμπώνουν ήδη τη μεγαλοπρέπεια του μεγάλου σκακιστή και του μάγου των πρωτοβουλιών υπουργού Εξωτερικών. Ας ρίξουμε μια ματιά σ’ αυτές τις σκιές, καθώς, απ’ ό,τι φαίνεται, θα βαρύνουν για πολύ καιρό την εσωτερική πολιτική πραγματικότητα:

1. Υποτίμηση των κοινοβουλευτικών πρακτικών (υπογραφή μιας διεθνούς συμφωνίας, η οποία έχει με την υπογραφή της έννομα αποτελέσματα χωρίς τη δεδηλωμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία). Αυτό εκ των πραγμάτων σημαίνει ότι η λύση που ισχυρίζεται πως πέτυχε η κυβέρνηση μετατρέπεται σε μείζον εσωτερικό πολιτικό πρόβλημα.

2. Η αδυναμία των κομμάτων εξουσίας να συμφωνήσουν στα ελάχιστα για ένα ζήτημα μείζονος – όπως έχει εξελιχθεί – σημασίας εξωτερικής πολιτικής προδικάζει τη διαιώνιση του προβλήματος και την εξάντληση του ισχνού – έτσι κι αλλιώς – διπλωματικού και πολιτικού κεφαλαίου της χώρας.

Επίλογος: Αν για κάτι μπορούν δικαίως να υπερηφανεύονται οι Τσίπρας και Κοτζιάς, είναι ότι κατάφεραν να ολοκληρώσουν τη δουλειά της επέκτασης του ΝΑΤΟ στα Δυτικά Βαλκάνια. Πιστεύουν προφανώς ότι αυτό διασφαλίζει τα ελληνικά συμφέροντα και, ως μεγάλος σκακιστής ο ένας και μάγος της διπλωματίας των πρωτοβουλιών ο άλλος, θα μας πείσουν...

topontiki