Κυρ07152018

Τελευταία ΕνημέρωσηΚυρ, 15 Ιουλ 2018 9pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Αρθρα Συνεντευξεις

Ρώσος Πρέσβης: Οι ευκαιρίες συνεργασίας με την Ελλάδα θα πολλαπλασιαστούν

rosos presvis ath

«Η Ρωσία ενδιαφέρεται για τη διεύρυνση των διμερών μας σχέσεων. Προσβλέπουμε στο ότι οι ευκαιρίες για πρακτική συνεργασία θα πολλαπλασιαστούν, δεδομένης της συνεχούς βελτίωσης της οικονομικής κατάστασης στην Ελλάδα» τονίζει σε συνέντευξή του στο ρωσικό πρακτορείο «Sputnik» ο Ρώσος πρεσβευτής στην Αθήνα Αντρέι Μάσλοβ. «Ευχόμαστε στους Έλληνες φίλους μας κάθε πρόοδο και επιτυχία σε αυτό τον δρόμο» προσθέτει.

 Ερωτηθείς για τις πρόσφατες συνομιλίες των υπουργών Εξωτερικών της Ρωσίας και της Ελλάδας, Σεργκέι Λαβρόφ και Νίκου Κοτζιά στη Μόσχα, ο κ. Μάσλοβ τόνισε: Είχαν πολύ περιεκτικές ουσιώδεις συζητήσεις.
 
Επιβεβαιώθηκε το αμοιβαίο ενδιαφέρον να διαφυλάξουμε και να πολλαπλασιάσουμε την παρακαταθήκη των μακραίωνων σχέσεων μεταξύ των χωρών και λαών μας.

Η επίσκεψη Κοτζιά στη Μόσχα

Η επίσκεψη του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά στη Μόσχα ήταν ο πρώτος σταθμός της προετοιμασίας της ρωσοελληνικής συνάντησης Κορυφής το Φθινόπωρο. Συμφωνήθηκε ότι η προπαρασκευή θα συνεχιστεί κατά την απαντητική επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας, Σεργκέι Λαβρόφ, στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο. Βεβαίως, έγινε και ανταλλαγή απόψεων για τα επίκαιρα διεθνή και περιφερειακά ζητήματα.

Επιβεβαιώθηκε ότι στις περισσότερες περιπτώσεις, οι θέσεις μας είναι κοινές ή πολύ κοντά. Η Ελλάδα είναι μια εποικοδομητική και υπεύθυνη χώρα που, όπως και η Ρωσία, τάσσεται υπέρ της ανάπτυξης της αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας βάσει της ισοτιμίας και του αμοιβαίου σεβασμού. Αντί για αντιπαράθεση, κατηγορίες, υπονόμευση των άλλων, επιλέγουμε τον ισότιμο διάλογο με όλους τους ενδιαφερόμενους, τον σεβασμό των νόμιμων συμφερόντων του καθενός και την αυστηρή τήρηση του Διεθνούς Δικαίου.

Η επίσκεψη Τσίπρα στη Ρωσία

Αναφορικά με την επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στη Ρωσία εντός του έτους και τις προοπτικές ενίσχυσης των σχέσεων μεταξύ της Ρωσίας και της Ελλάδας, ο Αντρέι Μάσλοβ σημειώνει: «Αναμφίβολα, οι ρωσοελληνικές σχέσεις βρίσκονται σε πολύ καλό επίπεδο. Οι χώρες μας με συνέπεια αναπτύσσουν εντατικό πολιτικό διάλογο. Εντούτοις, πρέπει να δοθεί περισσότερη έμφαση στην ανάπτυξη της οικονομικής συνεργασίας.

Δυστυχώς, εδώ και τέσσερα χρόνια βλέπουμε τον αρνητικό αντίκτυπο από τις παράνομες κυρώσεις που επέβαλε η Ευρωπαϊκή Ένωση εις βάρος της Ρωσίας και τα συνακόλουθα ρωσικά αντίμετρα. Παρ' όλα αυτά, πρέπει να αναζητάμε τρόπους, προκειμένου η συνεργασία μας να αναβαθμιστεί και να διευρυνθεί σε νέα πεδία για να αποδώσει καρπούς.

Ήδη πετύχαμε από κοινού πολλά προς αυτή την κατεύθυνση. Από τον περασμένο Σεπτέμβριο διανύουμε το κοινό Έτος Τουρισμού, το οποίο θα διαρκέσει μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους και συνοδεύεται από πολλές και διάφορες εκδηλώσεις. Είναι συνέχεια του επιτυχημένου Αφιερωματικού Έτους που είχαμε το 2016 υπό την αιγίδα του Προέδρου της Ρωσίας και του πρωθυπουργού της Ελλάδας. Πέρυσι, ενισχύθηκε η τάση αποκατάστασης του διμερούς εμπορίου μετά την υποχώρηση του 2014- 2015.

Οι συναλλαγές το 2017 αυξήθηκαν κατά 27,4% στα 3,7 δισ. δολάρια. Τώρα η προτεραιότητα είναι η σύγκληση της 11ης συνόδου της διμερούς Μικτής Διυπουργικής Επιτροπής για την Οικονομική, Βιομηχανική, Επιστημονική και Τεχνολογική Συνεργασία. Μεγάλο περιθώριο ανάπτυξης έχει η συνεργασία μας στον ενεργειακό κλάδο. Η Ρωσία είναι επί δεκαετίες παραδοσιακός και αξιόπιστος προμηθευτής φυσικού αερίου στην Ελλάδα, άλλωστε, και σε πολύ ευνοϊκές τιμές.

Το 2017 οι εξαγωγές του ρωσικού φυσικού αερίου στην Ελλάδα αυξήθηκαν κατά 9,3% στα 2,9 δισ. κυβικά μέτρα. Η χώρα μας είναι έτοιμη να ανταποκριθεί στην αυξανόμενη ζήτηση των Ελλήνων καταναλωτών. Στην ενίσχυση της ενεργειακής ασφάλειας της Ελλάδας και άλλων χωρών της Νοτιοανατολικής Ευρώπης θα συμβάλει η λειτουργία του αγωγού φυσικού αερίου Turkish Stream. Για να επεκταθεί αυτός ο αγωγός στις ευρωπαϊκές χώρες, χρειάζονται γερές εγγυήσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση ότι δεν θα εμποδίσει την κατασκευή, ούτε τη μετέπειτα λειτουργία του αγωγού.

Aύξηση του αριθμού των Ρώσων Τουριστών

«Σίγουρα η Ελλάδα είναι ένας από τους αγαπημένους προορισμούς των συμπατριωτών μας» τονίζει ο κ. Μάσλοβ. «Τα τελευταία δύο χρόνια, το τουριστικό ρεύμα από τη Ρωσία παρουσιάζει αυξητική τάση, βάσει και των ρωσικών και ελληνικών στατιστικών δεδομένων. Συγκεκριμένα, το 2017 την Ελλάδα επισκέφθηκαν 856.000 Ρώσοι, παρουσιάζοντας αύξηση 9% σε σύγκριση με το 2016.

Αυτό το γεγονός επιβεβαιώθηκε κατά τις συζητήσεις στο 2ο Τουριστικό φόρουμ Ρωσίας- Ελλάδας στη Χαλκιδική στις 10-12 Ιουνίου, που διοργανώθηκε στο πλαίσιο του κοινού Έτους Τουρισμού. Σύμφωνα με τα στοιχεία των τουριστικών πρακτορείων, ο αριθμός των κρατήσεων στην Ελλάδα από τη Ρωσία, για την τρέχουσα σεζόν, είναι ήδη αισθητά μεγαλύτερος σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος».

reporter

"Monde Diplomatique": Για την Αριστερά, την Πορτογαλία και τον Τσίπρα

tsipras ramone le monde

Μια πολύ ωραία συνέντευξη πήρε η  δημοσιογράφος Κορίνα Βασιλοπούλου από τον πρ. διευθυντή της Monde Diplomatique και εξέχοντα διανοούμενο της Αριστεράς, Ιγνάσιο Ραμονέ. Μια αισιόδοξη ματιά του στο μέλλον των ευρωπαϊκών χωρών και της ίδιας της Αριστεράς.

Διαβάζουμε: «Μια Αριστερά που έχει επιτυχία αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη είναι στην Πορτογαλία, όπου στην κυβέρνηση συμμετέχουν και οι κομμουνιστές.

Οι Πορτογάλοι αποφάσισαν να μην ακολουθήσουν τις ντιρεκτίβες της Ε.Ε. Αύξησαν τους μισθούς και τις συντάξεις, δεν ανέβασαν τους φόρους στα ύψη, όπως προέβλεπαν οι αντίπαλοί τους, οι επενδυτές διαγκωνίζονται για να κάνουν δουλειές στη χώρα... Εν τέλει, δεν είναι τόσο περίπλοκο να πάρεις την κυβέρνηση και να εφαρμόσεις αριστερή πολιτική».

Τ’ ακούν αυτά οι πέρα - βρέχει - «αριστεροί» της ελληνικής κυβέρνησης; Που από την τρομάρα τους μη χάσουν την πρώτη τους κυβέρνηση έδωσαν γην και ύδωρ στους αλαζόνες δανειστές;

Εδώ που τα λέμε, οι τελευταίοι δεν περίμεναν τέτοια προθυμία εκ μέρους των Ελλήνων να υπογράφουν τα πάντα· μόλις είδαν με ποιους έχουν να κάνουν βρήκαν την ευκαιρία να μας πατήσουν στο κεφάλι.

Τι μπορούν να απαντήσουν (να δικαιολογηθούν;) οι κυβερνώντες; Να πουν ότι κάθε χώρα έχει τις ιδιοτροπίες της και διαφορετικές κοινωνικές διαστρωματώσεις; Οτι οι εδώ κομμουνιστές αρνήθηκαν συνεργασίες;

Ή μήπως εδώ τρεις λαλούμε και δυο χορεύουμε -και όποιον πάρει ο χάρος...

Τον ερωτά η συνάδελφος γι’ αυτό που είχε πει ο ίδιος προτού ο ΣΥΡΙΖΑ πάρει την εξουσία, ότι δηλαδή φανταζόταν έναν Τσίπρα στο τιμόνι της Γαλλίας ή της Γερμανίας ώστε να γίνει δυνατή η αλλαγή της Ε.Ε. Απαντά (και τι άλλο να πει;):

«Οταν αναφερόμουν στον Τσίπρα, είχα στο μυαλό μου τον Τσίπρα που διεκδικούσε την εξουσία με μια συγκεκριμένη γραμμή. Εναν Τσίπρα που παίρνει την κυβέρνηση και αμέσως παραδίδεται και ευθυγραμμίζεται με τις εντολές της Γερμανίας, προφανώς δεν μπορούσαμε να τον φανταστούμε.

Πιστεύω πως είναι πια κάποιος άλλος... Τώρα έχουμε έναν Τσίπρα στη θέση της Μέρκελ. Επομένως δεν μπορούμε πια να τον κατατάσσουμε στην Αριστερά...».

Μάλιστα. Τα ακούει ο συνεχώς υποσχόμενος (ψευδόμενος) και ακαταπαύστως διαψευδόμενος διακορευτής της κοινωνικής οικογένειας; Αλλά προφανώς είναι στη δική του πραγματικότητα, στον δικό του κόσμο -και ψύχραιμος! Και, όντως, είναι ένας άλλος (ή ο πραγματικός, αυτός δηλαδή τον οποίο εκάλυπτε με αριστερό μανδύα και ρητορικούς αγώνες).

Καταλήγουμε στη δεύτερη ερμηνεία, διότι δεν είναι δυνατόν να αλλάζει ένας άνθρωπος με αρχές από τη μια στιγμή στην άλλη· αυτός που είναι τώρα ήταν πάντα, αλλά ουδείς το έβλεπε. Πιθανώς η ίδια ερμηνεία να ισχύει και για πολλούς άλλους, που εξουσιάζουν αυτή τη στιγμή τη χώρα.

Σημασία έχει ότι θα μπορούσαν να αντιδράσουν (με βάση το παράδειγμα της Πορτογαλίας) απέναντι στις αιμοσταγείς απαιτήσεις των «εταίρων».

Θα χρειαζόταν βεβαίως σθένος και όπως αποδείχτηκε οι «αριστεροί» μας δεν το διέθεταν (γιατί έπρεπε κάπου να το είχαν χρόνια μέσα τους και, φευ, δεν φαίνεται να το είχαν).

Τέλος πάντων, ας κρατήσουμε τον παρήγορο λόγο του Γάλλου στοχαστή: «Δεν είναι τόσο περίπλοκο να πάρεις την κυβέρνηση και να εφαρμόσεις αριστερή πολιτική». Αυτιά (γαϊδάρου) χρειάζονται -και σθένος...

efsyn.

Βίζερ: Αν δεν ξεφορτωθείτε τα ρουσφέτια, δεν γλιτώνετε από το έλλειμμα!

bizer

Ο απερχόμενος πρόεδρος του EuroWorking Group, Τόμας Βίζερ, μιλώντας στο Αθηναϊκό Πρακτορείο κάλεσε την Ελλάδα να… εγκαταλείψει τα ρουσφέτια. Και φυσικά να μειώσει τους παχυλούς μισθούς όσων διορίστηκαν με (πολιτικό) «δόντι».

«Πώς προέκυψε το δημοσιονομικό έλλειμμα 16% του ΑΕΠ; Προέκυψε προσφέροντας σε ομάδες ειδικών συμφερόντων υπερβολικά αμειβόμενες θέσεις εργασίας», λέει ο Βίζερ και σπεύδει να συμπληρώσει πως… «δεν είμαι σίγουρος αν ήταν δουλειές».

Τελειώστε με τα… ρουσφέτια
Μοιραία, σύμφωνα με τον Βίζερ, για να μειωθεί το έλλειμμα «πρέπει να εξετάσετε εκείνους τους τομείς της οικονομίας στους οποίους έχουν προσληφθεί άνθρωποι για πολιτικούς λόγους. Εάν κοιτάξετε τους μισθούς στην Ελλάδα εκείνη την περίοδο, υπάρχουν εργαζόμενοι εξαιρετικά κακώς αμειβόμενοι και κάποιοι άλλοι σε πολύ προστατευμένους τομείς, που ήταν εξαιρετικά υψηλόμισθοι, χωρίς άλλο λόγο παρά την πολιτική υποστήριξη.

Εάν δεν το ξεφορτωθείτε όλο αυτό, ποτέ δεν θα ξεφορτωθείτε το έλλειμμα (…) Πρέπει να απαλλαγείτε από τα στοιχεία που έφεραν τις ανισορροπίες στην ελληνική οικονομία για να απαλλαγείτε από το έλλειμμα».

Η ελάφρυνση χρέους

«Είναι ιδιαίτερα ενδεδειγμένο και πολύ πιθανό η Ελλάδα να πάρει επαρκή ελάφρυνση του χρέους», είπε επίσης ο Τόμας Βίζερ.

Στο ερώτημα για την πιστωτική γραμμή, δίνει μια πολύ χαρακτηριστική απάντηση: «εάν κάποιος πει ότι δεν θέλει χριστουγεννιάτικα δώρα, τότε κανείς δεν πρόκειται να σκεφτεί να του πάρει δώρα» λέει και εξηγεί ότι εάν δεν κατατεθεί σχετικό αίτημα, δεν υπάρχει και συζήτηση.

Ο απερχόμενος πρόεδρος του EWG χαρακτήρισε «εξαιρετικά αφελείς» τις προβλέψεις για 50 δισ., έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις, αλλά και «ιδιαίτερα επιθυμητή» τη συμμετοχή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Όλη η συνέντευξη του Τόμας Βίζερ

Ερ.: Ας ξεκινήσουμε με μια γενική ερώτηση. Θεωρείτε ότι κάποια πράγματα θα μπορούσαν να είχαν γίνει διαφορετικά;

Απ.: Eκ των υστέρων, όλοι είναι πιο έξυπνοι από ό,τι στην αρχή. Είναι ωστόσο γεγονός ότι η δημοσιονομική κατάσταση της Ελλάδας όταν μπήκε στο ευρώ και πιο πριν ακόμη, δεν ήταν αυτή που έπρεπε. Τα πράγματα λοιπόν θα είχαν αποδειχθεί άσχημα και χωρίς την κρίση του 2008, αλλά δεν θα είχαν καταλήξει τόσο καταστροφικά.

Η φοροδιαφυγή και η αύξηση των κρατικών εξόδων που οδήγησαν τότε στο έλλειμμα του 15,6% του ΑΕΠ ήταν αναμφισβήτητα η απόλυτη θρυαλλίδα. Γιατί συνέβη; Κάποιος πρέπει να ρωτήσει τους πολιτικούς εκείνης της εποχής γιατί συνέβη. Και το εκπληκτικό για μένα είναι ότι αυτή είναι μια συζήτηση η οποία, εξ’ όσων τουλάχιστον γνωρίζω, δεν έχει γίνει ακόμα στην Ελλάδα. Έχει γίνει σε ορισμένες άλλες χώρες, αλλά όχι στην Ελλάδα.

Ερ.: Ωστόσο η κρίση δεν ήταν αμιγώς ελληνική…

Απ.: Φυσικά η κρίση ήρθε σε μια συγκυρία παγκόσμιων οικονομικών εξελίξεων. Θα έλεγα πως τη λάθος στιγμή υπήρξαν λάθος εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία. Ήταν η εποχή μιας οικονομικής απορρύθμισης, μιας πολύ κακής εποπτείας των χρηματοπιστωτικών τομέων και μιας υπερβολικά χαλαρής και επεκτατικής νομισματικής πολιτικής των ΗΠΑ που οδήγησαν στην τεράστια αύξηση της παγκόσμιας μόχλευσης, του παγκόσμιου χρέους και των κερδοσκοπικών ροών κεφαλαίων. Και τότε έγινε η πτώση της Lehman Βrothers.

Αυτό έθεσε σε αμφισβήτηση τη σταθερότητα, τη ρευστότητα και την φερεγγυότητα μεγάλου μέρους του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Οι επενδυτές άρχισαν να αναρωτιούνται εάν θα πρέπει να συνεχίσουν να χρηματοδοτούν τα ομόλογα, να φοβούνται ότι με την πάροδο του χρόνου ίσως κάτι κακό να συμβεί στις τράπεζες και να σκέπτονται πως, αν αυτό συμβεί, ίσως πρέπει να μεσολαβήσει το κράτος. Και αν μεσολαβήσει το κράτος θα έπρεπε να γίνει με πολύ μεγάλα ποσά. Αυτός ο διαβλεπόμενος κίνδυνος τους οδήγησε στην απόφαση να σταματήσουν να αγοράζουν κρατικά ομόλογα.

Ερ.: Γιατί όμως κυρίως τα ελληνικά;

Απ.: Ήμασταν αντιμέτωποι με μια κατάσταση αναστροφής των ροών κεφαλαίων που έπληξε μερικές χώρες πολύ χειρότερα απ’ ότι κάποιες άλλες. Οι παγκόσμιοι επενδυτές είχαν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στην αγορά γερμανικών ή γαλλικών ομολόγων ή άλλων, παρά στα ελληνικά. Με δεδομένη την οικονομική πολιτική στην Ελλάδα και δεδομένης της δημοσιονομικής και χρεωστικής κατάστασης, δεν υπήρχε εμπιστοσύνη ότι η χώρα θα μπορέσει να αποπληρώσει το χρέος της. Κόπηκαν λοιπόν οι ροές κεφαλαίων προς την Ελλάδα.

Τότε άρχισαν στις Βρυξέλλες να αναρωτιούνται τι να κάνουν. Κάποιος άνοιξε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και επισήμανε ότι εκεί υπάρχει η «ρήτρα μη διάσωσης» (bail-out clause) του λεγόμενου Άρθρου 125 που προβλέπει σαφώς ότι «τα κράτη μέλη δεν πρέπει να διασώζονται». Με άλλα λόγια η ζώνη του ευρώ δεν διέθετε κανένα οικονομικό μέσο για τέτοιες στιγμές πίεσης. Έπρεπε λοιπόν να εφεύρουμε κάτι εντελώς καινούριο. Δεν ήταν εύκολο.

Οι οικονομολόγοι προτείναμε διάφορες λύσεις, αλλά στη συνέχεια έρχονταν κάποιοι δικηγόροι και έλεγαν, «μα, αυτό δεν το επιτρέπει η Συνθήκη, δεν μπορείτε να το κάνετε, είναι παράνομο κλπ». Έπρεπε λοιπόν να ξεπεραστούν όλα αυτά τα πολύ σημαντικά προβλήματα ερμηνείας της Συνθήκης και των εθνικών Συνταγμάτων για να μπορέσει πραγματικά να ξεκινήσει η δημιουργία ενός μηχανισμού στήριξης. Στην αρχή κάποιοι ήταν τόσο απόλυτοι ότι κάτι τέτοιο δεν ήταν δυνατό βάσει της Συνθήκης, ώστε έπρεπε εμείς οι οικονομολόγοι να οργανώσουμε κάποια κράτη-μέλη να δώσουν διμερή δάνεια στην Ελλάδα, το λεγόμενο Μηχανισμό Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης για την Ελλάδα. Και έτσι κατά κάποιον τρόπο καταφέραμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα.

Ερ.: Στη συνέχεια τι έγινε;

Απ.: Μετά τέθηκε το πρόβλημα σε τί είδους πρόγραμμα θα έμπαινε η Ελλάδα; Οι συνάδελφοι στα θεσμικά όργανα της ΕΕ είχαν μεγάλη εμπειρία όσον αφορά την αντιμετώπιση των δημοσιονομικών ανισορροπιών και ζητημάτων του χρηματοπιστωτικού τομέα, αλλά κανείς δεν είχε «τρέξει» πραγματικά ένα πρόγραμμα πολλών δισεκατομμυρίων για μακροοικονομική προσαρμογή. Στη συνέχεια, η συζήτηση ήταν αν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα είναι μέρος του προγράμματος ή όχι. Κάποιοι όπως ο Πρόεδρος της ΕΚΤ, Ζαν Κλοντ Τρισέ, δήλωσαν: «Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να έρθει το ΔΝΤ στην Ευρώπη. Η ευρωζώνη είναι ικανή να αντιμετωπίσει μόνη της τα προβλήματά της».

Ερ.: Και γιατί δεν εισακούστηκε;

Απ.: Διότι κάποιοι άλλοι είπαν: «Χρειαζόμαστε την τεχνογνωσία και χρειαζόμαστε την πολιτική ανεξαρτησία ενός θεσμικού οργανισμού όπως το ΔΝΤ, για να έχουμε έναν αντικειμενικό σχεδιασμό και επίβλεψη του προγράμματος, καθώς δεν μπορούμε να ασκήσουμε πολιτική πίεση στην Ελλάδα και να πούμε, «εάν δεν το κάνετε αυτό τότε… κόβονται τα κονδύλια ή κάτι παρόμοιο». Βάλαμε λοιπόν μέσα το ΔΝΤ. Μέσα σε αυτό το κλίμα φτιάχτηκε το πρώτο Μνημόνιο για την Ελλάδα. Ένας από τους περιορισμούς ήταν επίσης ότι πραγματικά δεν γνωρίζαμε τί είδους προσαρμογή μπορεί να γίνει μέσα σε μια νομισματική ένωση. Για αυτό σκέφτηκαν να φτιαχτεί ένα πρόγραμμα το οποίο θα ήταν λίγο πολύ παρόμοιο με τα προγράμματα προσαρμογής που είχαμε για τη Λετονία, τη Ρουμανία κλπ.

Ερ.: Ωστόσο τα πράγματα με την Ελλάδα ήταν διαφορετικά…

Απ.: Αυτό που κυρίως διέφερε ήταν πως δεν μπορούσαμε να αφήσουμε την Ελλάδα να κουρέψει το χρέος της, ειδικά τη στιγμή της παγκόσμια κρίσης χρέους. Αυτό θα μπορούσε να καταστρέψει εντελώς το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Έτσι πολλοί εμπλεκόμενοι συναίνεσαν στο ότι «η Ελλάδα δεν μπορεί να χρεοκοπήσει».

Κανείς λοιπόν δεν ήθελε τότε να αφήσει την Ελλάδα να βγει από την ευρωζώνη και έτσι φτιάξαμε το Μηχανισμό Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μαζί με το ελληνικό πρόγραμμα. Όμως αφού η Ελλάδα δεν χρεοκόπησε, δηλαδή δεν έγινε αναδιάρθρωση χρέους, οι δημοσιονομικές ανάγκες της ήταν μεγαλύτερες. Έπρεπε να δούμε τί μπορεί να γίνει και πώς να καλυφθεί αυτό το χρηματοδοτικό κενό. Επειδή το χρέος της Ελλάδας οφειλόταν σε ανεύθυνες δημοσιονομικές πολιτικές και οι δημοσιονομικές απαιτήσεις της χώρας ήταν τεράστιες, υπήρξαν κάποιες υποθέσεις στο χρηματοδοτικό τμήμα του πρώτου προγράμματος. Πολλές από αυτές εκ των υστέρων αποδείχθηκε ότι ήταν εξαιρετικά αφελείς.

Όπως π.χ. ότι τα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις θα έφταναν τα 50 δισ. ευρώ. Ωστόσο, η εξέλιξη του χρηματοδοτικού κονδυλίου από τα έσοδα των ιδιωτικοποιήσεων συνεχίζει να αποτελεί αντικείμενο εντατικών συζητήσεων.

Ερ.:Σε μια πρόσφατη έκθεσή του το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο τονίζει ότι έγιναν λάθη στο σχεδιασμό του πρώτου ελληνικού προγράμματος, ενώ κάποιοι επικρίνουν το ότι δόθηκε υπερβολικά μεγάλο βάρος στη δημοσιονομική προσαρμογή και λιγότερο στις διαρθρωτικές αλλαγές. Εσείς τί πιστεύετε επ’ αυτού;

Απ.: Είναι πολύ λίγες οι περιπτώσεις στην ιστορία που μια χώρα έπρεπε να βγει από μια τέτοια καταστροφική κατάσταση. Είναι ανοησία να πιστεύει κάποιος ότι με δημοσιονομικό έλλειμμα κοντά στο 16% του ΑΕΠ δεν έπρεπε να γίνει ταχεία δημοσιονομική προσαρμογή. Εάν επιβραδύνεις τη δημοσιονομική προσαρμογή κατά μία ποσοστιαία μονάδα ετησίως, τότε σε 4 χρόνια έχεις διπλασιάσει ξανά το χρέος, σε άλλα 4 χρόνια το έχεις ξαναδιπλασιάσει και πολύ σύντομα βρίσκεσαι με χρέος στο 400% του ΑΕΠ. Επομένως, αυτό είναι ένα επιχείρημα που προέβαλαν μερικοί λαϊκιστές δικηγόροι ή λογιστές και είναι ανοησία.

Πώς προέκυψε αυτό το δημοσιονομικό έλλειμμα 16% του ΑΕΠ; Προέκυψε προσφέροντας σε ομάδες ειδικών συμφερόντων υπερβολικά αμοιβόμενες θέσεις εργασίας (αν και δεν είμαι σίγουρος αν ήταν δουλειές). Επομένως τι κάνετε για να μειώσετε το έλλειμμα; Πρέπει να εξετάσετε εκείνους τους τομείς της οικονομίας στους οποίους έχουν προσληφθεί άνθρωποι για πολιτικούς λόγους. Εάν κοιτάξετε τους μισθούς στην Ελλάδα εκείνη την περίοδο, υπάρχουν εργαζόμενοι εξαιρετικά κακώς αμοιβόμενοι και κάποιοι άλλοι σε πολύ προστατευμένους τομείς, που ήταν εξαιρετικά υψηλόμισθοι, χωρίς άλλο λόγο παρά την πολιτική υποστήριξη.

Εάν δεν το ξεφορτωθείτε όλο αυτό, ποτέ δεν θα ξεφορτωθείτε το έλλειμμα και αυτό είναι ακριβώς η σχέση ανάμεσα στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και τη δημοσιονομική πολιτική. Δεν υπάρχει δημοσιονομική πολιτική που να είναι εντελώς διαχωρισμένη από τις μεταρρυθμιστικές προσπάθειες. Πρέπει να απαλλαγείτε από τα στοιχεία που έφεραν τις ανισορροπίες στην ελληνική οικονομία για να απαλλαγείτε από το έλλειμμα.

Ερ.: Θα θέλαμε να παραμείνουμε στην αρχή της κρίσης και να ζητήσουμε την άποψή σας για αυτό στο οποίο συμφώνησαν η Μέρκελ και ο Σαρκοζί τον Οκτώβριο του 2010 στη Ντοβίλ. Πολλοί αναλυτές θεωρούν ότι η εξαγγελία πως στη διάσωση μιας χώρας θα μετέχει και ο ιδιωτικός τομέας (Private Sector Involvement) έφερε πανικό στις αγορές και οδήγησε την Ιρλανδία και αργότερα την Πορτογαλία να ζητήσουν πρόγραμματα διάσωσης. Ποιά είναι η δική σας άποψη;

Απ.: Η δημόσια δήλωση, τότε, για τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα σίγουρα δεν βοήθησε. Θα ήμασταν πολύ καλύτερα χωρίς αυτήν. Υπάρχουν όμως δύο γεγονότα που θα ήθελα να αναφέρω. Πρώτον, ότι το 2012, με τη συμμετοχή των ιδιωτών πιστωτών (PSI) το ελληνικό χρέος ελαφρύνθηκε σε καθαρή παρούσα αξία κατά 100% του ΑΕΠ. Πολλοί αυτό το παραβλέπουν μάλλον εκ του πονηρού.

Δεύτερον, το πρόγραμμα της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας δεν ήταν σίγουρα το αποτέλεσμα της Ντοβίλ. Είχαμε μακρές συζητήσεις με τους Ιρλανδούς σχετικά με το αν το τραπεζικό τους πρόβλημα πρέπει να διευθετηθεί με διάσωση ή με bail-in. Οι Ιρλανδοί ήθελαν ακριβώς αυτό που είπαν η Μέρκελ και ο Σαρκοζί. Ήθελαν τη «διάσωση εκ των έσω» (bail-in), αλλά δεν το κατάφεραν.

Ερ.: Είπατε πρόσφατα ότι το προσωπικό λάθος σας ήταν ότι δεν συνειδητοποιήσατε αρκετά έγκαιρα το βαθμό στον οποίο ήταν αναγκαία η αναδιάρθρωση του χρέους για την Ελλάδα…

Απ.: Αυτό που είπα είναι ότι αν ξεχάσουμε το περιβάλλον στο οποίο ήμασταν όλοι τότε και την πολύ κακή οικονομική πολιτική που είχε η Ελλάδα, το τεράστιο χρέος και την απροθυμία -νομίζω- για μεταρρυθμίσεις, και αν μιλούσαμε για ένα πείραμα χωρίς να λάβουμε υπόψη το παγκόσμιο κλίμα και, τέλος, αν είχαμε τα απαραίτητα μέσα, τότε η πρόωρη αναδιάρθρωση του χρέους έναντι πολύ σημαντικών προϋποθέσεων θα ήταν η σωστή κίνηση. Εντούτοις, το 2009 το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα πήγαινε σαν τρελό. Και δεν υπήρχε κανένας τρόπος να μπορέσουμε να αναδιαρθρώσουμε το χρέος χωρίς να «ανατινάξουμε» το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Δεύτερον, δεδομένου ότι, όπως είπαμε, ίσχυε η υπόθεση ότι δεν μπορεί να υπάρξει αναδιάρθρωση και διαγραφή του χρέους στο πλαίσιο μιας νομισματικής ένωσης, καθώς τα μέσα δεν ήταν διαθέσιμα και -όπως είπαμε- δεν υπήρχε η δυνατότητα bail-in, όλα αυτά έπρεπε πρώτα να σχηματιστούν. Αυτό που εννοούσα ήταν ότι δεν ήμουν εκείνη τη στιγμή σε θέση να συνειδητοποιήσω πόσο μη βιώσιμο ήταν το χρέος της Ελλάδας. Εν μέρει αυτό ήταν γιατί πίστευα επίσης ότι σύμφωνα με το πρόγραμμα, 50 δισεκατομμύρια θα προέρχονταν από ιδιωτικοποιήσεις, κάτι που αντιπροσώπευε το 25% του ΑΕΠ.

Ερ.: Πενήντα δισεκατομμύρια από ιδιωτικοποιήσεις δεν είναι ένα αστρονομικό ποσό;

Απ.: Ναι. Έχω πλήρως συνειδητοποιήσει σήμερα ότι αυτό ήταν ένα ποσό που όχι μόνο ήταν αστρονομικό, αλλά και…

Ερ.: Μιλώντας για ελάφρυνση του χρέους, νομίζετε ότι η Ελλάδα θα επιτύχει τελικά κάποια σημαντική ελάφρυνση του χρέους μετά το τέλος του προγράμματος;

Απ.: Από πολιτική και οικονομική άποψη πιστεύω πως είναι ιδιαίτερα ενδεδειγμένο και πολύ πιθανό η Ελλάδα να πάρει επαρκή ελάφρυνση του χρέους. Όλοι γνωρίζουμε ποιες είναι οι προϋποθέσεις. Ότι το πρόγραμμα εξελίσσεται όπως έχει προβλεφθεί και ότι θα ολοκληρωθεί ομαλά έτσι ώστε στο τέλος να υπάρξει ελάφρυνση του χρέους. Αυτή φυσικά εξαρτάται από την ανάλυση της βιωσιμότητας του χρέους.

Ερ.: Είναι τελικώς απαραίτητη η συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα προκειμένου να υπάρξει ελάφρυνση του χρέους ή όχι;

Απ.: Η συμμετοχή του ΔΝΤ είναι ιδιαίτερα επιθυμητή. Για πολλούς λόγους.

Ερ.: Η όποια συμφωνία για το χρέος θα συνδέεται με συγκεκριμένα χρονικά και ποιοτικά ορόσημα, και ποια θα είναι αυτά τα ορόσημα;

Απ.: Εάν υπάρξει ελάφρυνση του χρέους και πιστεύω ότι υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να γίνει κάτι τέτοιο, θα υπάρξει με την ολοκλήρωση του προγράμματος. Ποια θα είναι η σχέση της Ελλάδας με την ευρωζώνη μετά το τέλος του προγράμματος; Σε αυτό είναι που πολλοί στην Ελλάδα -και όχι εκτός- που προσπαθούν να βάλουν λόγια στο στόμα μου, που δεν είπα ποτέ.

Ωστοσο αυτό που είναι βέβαιο είναι πως κάθε κράτος μέλος που βγαίνει από ένα πρόγραμμα υπόκειται σε μεταμνημονιακή επιτήρηση έως ότου αποπληρωθεί το 75% του χρέους του. Αυτό, στην περίπτωση της Ελλάδας -επειδή έχει ήδη οικονομικά ευνοϊκές συνθήκες αποπληρωμής του χρέους, το οποίο με κάποιο τρόπο οι άνθρωποι τείνουν να ξεχνούν- θα γίνει μετά από πολύ μεγάλο διάστημα. Και λέγοντας επιτήρηση μετά το τέλος του προγράμματος εννοούμε ότι θα υπάρχει μια αυστηρή ματιά στις οικονομικές πολιτικές και στον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσεται η οικονομία.

Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν υπάρχει καμία τελική απόφαση σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο θα γίνει αυτή η επιτήρηση μετά το πρόγραμμα. Και δεν υπάρχει επίσης ακόμα συζήτηση για το αν αυτή η ελάφρυνση του χρέους θα εξαρτηθεί από κάτι. Γεγονός είναι ότι ήδη η Ελλάδα έχει πολύ σημαντικές θετικές ρυθμίσεις ως προς την απόσβεση του δημοσίου χρέους. Αλλά δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι ορισμένα μικρότερα τμήματα των μέτρων που σχετίζονται με το χρέος θα υπόκεινται σε συμφωνίες μεταξύ του οφειλέτη και των πιστωτών. Αυτό παραμένει προς συζήτηση.

Ερ.: Ορισμένοι έχουν εκφράσει πρόσφατα αμφιβολίες ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να συνεχίσει χωρίς προληπτική πιστωτική γραμμή από τον ΕΜΣ. Πιστεύετε ότι η Ελλάδα μπορεί να χρηματοδοτήσει τον εαυτό της και το χρέος της χωρίς μια πιστωτική γραμμή από τον ΕΜΣ στο μέλλον;

Απ.: Εάν κατανοώ σωστά τη συζήτηση, είναι πρωτίστως η ελληνική κυβέρνηση που λέει ότι δεν θέλει κάτι τέτοιο. Είναι λοιπόν σαν τα Χριστούγεννα. Εάν κάποιος πει ότι δε θέλει χριστουγεννιάτικα δώρα τότε κανείς δεν πρόκειται να σκεφτεί να τού πάρει δώρα. Εάν δεν υπάρχει σχετικό αίτημα, δεν το συζητούμε καν και το ερώτημα εάν θα υπάρξει συμφωνία ή όχι δεν υφίσταται καν. Έτσι λοιπόν, δεν πρόκειται να υπάρξει καμία προληπτική πιστωτική γραμμή.

Ερ.: Έχετε ήδη εκφράσει την άποψη ότι η κύρια «ρίζα» της ελληνικής κρίσης έχει να κάνει με τη διακυβέρνηση του κράτους. Πιστεύετε ότι τα τελευταία 10 χρόνια έχει αλλάξει κάτι στο ελληνικό πολιτικό σύστημα;

Απ.: Νομίζω ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα στέκεται ως εμπόδιο στην ανάπτυξη. Νομίζω ότι όλοι μάθαμε τελικά κάτι και ότι όλοι οι εταίροι έμαθαν τα τελευταία δέκα χρόνια ότι η ζωή σε μια νομισματική ένωση δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συγκριθεί με τη ζωή και τις οικονομικές πολιτικές εκτός της νομισματικής ένωσης. Νομίζω ότι όλοι συνειδτοποιούμε ακόμη καλύτερα από ό,τι κάναμε πριν από δέκα χρόνια, ότι η μακροοικονομία είναι εξαιρετικά σημαντική όπως και οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Αλλά στην «καρδιά» μιας οικονομίας που λειτουργεί καλά, υπάρχουν καλά οργανωμένοι θεσμοί και σωστή διακυβέρνηση.

Αν οι κοινωνικοί θεσμοί απευθύνονται σε όλους και παρέχουν ίση πρόσβαση στις πολιτικές και στις κυβερνητικές λειτουργίες, αυτό αυξάνει την εμπιστοσύνη του κάθε πολίτη στο κράτος και στη συνέχεια είναι πιο πρόθυμοι να συνεισφέρουν στο κράτος. Όπως είπε και ο Κένεντι «μην ρωτάς τι μπορεί να κάνει η Αμερική για σένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις για την Αμερική» Και στις ΗΠΑ λειτούργησε, επειδή είχαν εμπιστοσύνη στα κυβερνητικά θεσμικά όργανα, τουλάχιστον εκείνη την εποχή.

Υπήρξε μερικές φορές η σκέψη ότι αν εφαρμόσεις ένα πρόγραμμα μακροοικονομικής προσαρμογής, μετά όλα είναι εντάξει. Τελικά όμως δεν είναι όλα εντάξει. Μπορεί η «γρίπη» να πέρασε ή η «πληγή» να επουλώθηκε, όμως αυτό που προκάλεσε την πληγή δεν έχει καταπολεμηθεί.

Αν πάρουμε την Ισπανία -αφήνοντας την Καταλονία- υπήρξε μια πολύ σημαντική εσωτερική ανασκόπηση για το τι πρέπει να κάνουμε καλύτερα προκειμένου να έχουμε καλύτερες πολιτικές εντός μιας νομισματικής ένωσης και τελικά στο πλαίσιο μιας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Στη δε Ιρλανδία υπήρξε μια πολύ εντατική κοινοβουλευτική έρευνα, η οποία ήταν ιδιαίτερα ενδοσκοπική και με μεγάλη δόση αυτοκριτικής για αυτά που πήγαν στραβά σε πολιτικό επίπεδο. Πιστεύω λοιπόν ότι εάν τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα και οι εθνικοί θεσμοί προσανατολιστούν προς μια αξιοκρατική και δίκαιη κοινωνία τότε θα είμαστε σε καλύτερη θέση στο μέλλον.

Εάν λοιπόν από την κρίση βγει μια ελληνική κοινωνία που είναι τόσο ανταγωνιστική και με πελατειακές σχέσεις όσο ήταν πριν, τότε οι επόμενες δεκαετίες θα είναι εξίσου δύσκολες. Και αν έχει λιγότερες πελατειακές σχέσεις, αλλά περισσότερο ανταγωνιστική, τότε το μέλλον είναι λαμπρό.

* Ο επικεφαλής του Euroworking Group μίλησε στις δημοσιογράφους Μαρία Αρώνη και Χριστίνα Βασιλάκη, για το Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων

Καμμένος στη Liberation: H Ελλάδα είναι πολύ κοντά σε... θανατηφόρο ατύχημα με την Τουρκία

kammenos

«Η Ελλάδα είναι πολύ κοντά σε ένα θανατηφόρο ατύχημα με την Τουρκία» προειδοποιεί ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος σε μία μεγάλη συνέντευξή του που δημοσιεύεται σήμερα στη γαλλική εφημερίδα «Liberation».

«Είμαστε πολύ κοντά σε ένα θανατηφόρο ατύχημα. Όταν ο εναέριος χώρος παραβιάζεται, στέλνουμε τα αεροπλάνα μας για να συνοδεύσουμε τα τουρκικά αεροσκάφη έξω από τον εναέριο χώρο μας» αναφέρει χαρακτηριστικά o κ. Καμμένος σε ερώτηση για το αν υπάρχει κίνδυνος κίνδυνος κλιμάκωσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων, κάνοντας έτσι μια δήλωση που θα συζητηθεί.

Σύμφωνα με τον υπουργό, η Τουρκία ασκεί πραγματική πίεση στην Ελλάδα. «Μέσα σε έναν χρόνο, οι παραβιάσεις των χωρικών υδάτων αυξήθηκαν κατά 450%. Οι εναέριες κατά 48%. Η εξήγηση έγκειται στην κατάσταση που επικρατεί στη Συρία και στη σύγκρουση με τους Κούρδους. Οι Τούρκοι αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα στο Αφρίν και προσπαθούν να μεταφέρουν την ένταση στην Ελλάδα».

Με την παραβίαση των χωρικών υδάτων και του εναέριου χώρου, που είναι τόσο ελληνικός όσο και ευρωπαϊκός, αναφέρει ο υπουργός Άμυνας, η Άγκυρα προσπαθεί επίσης να ασκήσει πίεση στην Ευρώπη, και γι' αυτό η Αθήνα αναφέρει κάθε περιστατικό σε Ευρώπη και ΝΑΤΟ.

«Είμαστε υποχρεωμένοι να υπερασπιστούμε την επικράτειά μας, που είναι όχι μόνο ελληνική, αλλά και ευρωπαϊκή», επισημαίνει. Σε ερώτηση για το «μπλόκο» των Τούρκων στις γεωτρήσεις στην Κυπριακή ΑΟΖ ο υπουργός Εθνικής Αμυνας δηλώνει: «Η Κύπρος είναι μια ευρωπαϊκή χώρα που ελέγχει την ενεργειακή της πολιτική. Θεωρούμε ότι η Τουρκία θα ήθελε να συμπεριφερθεί στο θέμα αυτό της Κύπρου αλλά και στο Αιγαίο όπως στη Συρία και το Ιράκ.

Ομως η Κύπρος και η Ελλάδα δεν είναι χώρες της Μέσης Ανατολής. Σεβόμαστε το διεθνές δίκαιο και απαιτούμε από την Τουρκία να κάνει το ίδιο είτε πρόκειται για θέματα που άπτονται του δικαίου της θαλάσσης ή του δικαίου σε θέματα ενέργειας. Αυτό το πρόβλημα δεν αφορά μόνο Κύπρο και Τουρκία αλλά και όλες τις χώρες των οποίων οι εταιρείες ενέργειας έχουν υπογράψει συμφωνίες με την Κύπρο για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων, δηλαδή τη Γαλλία, τις ΗΠΑ, την Ιταλία και το Ισραήλ. Έχουν το δικαίωμα να προστατεύσουν τις επενδύσεις τους».

Όσο αφορά το Σκοπιανό, ο κ. Καμμένος επιμένει ότι η χρήση του ονόματος «Μακεδονία» δεν είναι θέμα ελληνικού εγωισμού, αλλά ιστορικής αλήθειας και πολιτισμού, ελληνικού αλλά και ευρωπαϊκού. «Στο σχέδιο ευρωπαϊκού συντάγματος που συνέταξε ο Βαλερί Ζισκάρ ντ' Εστέν το 2004, το άρθρο 1 ανέφερε ότι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός βασιζόταν στον ελληνικό πολιτισμό» τονίζει και προσθέτει:

«Κι αυτό παραπέμπει στην ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, βασιλιά της Μακεδονίας, ο οποίος μιλούσε ελληνικά και όχι σε κάποιον Μεγάλο Αλέξανδρο βασιλιά των Σλάβων. Ο όρος "Μακεδονία" δεν χρησιμοποιήθηκε παρά μόνο επί Τίτο ο οποίος ήθελε να δημιουργήσει μια Μακεδονία του Αιγαίου. Υπάρχουν σύμβολα που πρέπει να πάψουν να χρησιμοποιούνται».

Με πληροφορίες από Liberation

«Να μάθει ο Τσακαλώτος από τα δικά μας λάθη στην Κύπρο με το Μνημόνιο και πως απαλλαχτήκαμε από αυτό»...

georgiadis kypros

Όταν πηγαίνεις στην Κύπρο και συζητάς για την οικονομική κρίση, οι συγκρίσεις με την Ελλάδα, αν και είναι διαφορετικά τα μεγέθη της οικονομίας και...
οι αιτίες της κρίσης, είναι αναπόφευκτες.

Ο υπουργός Οικονομικών της Κύπρου, Χάρης Γεωργιάδης, μιλώντας με Έλληνες δημοσιογράφους που βρέθηκαν στη Λευκωσία, στο πλαίσιο της παρουσίασης των διεθνών δραστηριοτήτων της Eurobank, δήλωσε «συγκρατημένα αισιόδοξος ότι η χώρα μας θα ακολουθήσει την πορεία της ανάκαμψης και της υπέρβασης», διευκρινίζοντας ωστόσο ότι «είμαι εκ φύσεως και πεποιθήσεως συγκρατημένα αισιόδοξος. Αυτό ισχύει για κάθε οικονομία, γιατί, σε κάθε πορεία ο δρόμος προς την ανάκαμψη είναι δύσκολος».

Ο Χάρης Γεωργιάδης θεωρεί ότι η Ελλάδα έχει αστείρευτες παραγωγικές δυνατότητες -ασύγκριτα πιο μεγάλες από αυτές της Κύπρου, τόσο σε ανθρώπινο δυναμικό, όσο και σε φυσικό πλούτο, όπως σημείωσε- και μπορεί να κάνει αναπτυξιακό άλμα.

Η ταχεία έξοδος από το Μνημόνιο, όπως είπε ο Χ. Γεωργιάδης, ήταν απόφαση της Κύπρου να προχωρήσει σε δημοσιονομική προσαρμογή, όχι σε τρία χρόνια όπως ζητούσε η τρόικα αλλά σε ένα χρόνο με μείωση δαπανών κατά 10% «για να μην έχουμε κάθε τρεις μήνες την τρόικα στην Κύπρο και να διαφυλάξουμε την εθνική μας επιλογή μην πειραχθούν οι φορολογικοί συντελεστές». Συμπλήρωσε εξάλλου ότι ως οδηγό ακολούθησε το παράδειγμα της Ιρλανδίας «που επίσης διαφύλαξε το εταιρικό φορολογικό της καθεστώς και τα κίνητρα προσέλκυσης επενδύσεων».

Το «κυπριακό θαύμα» συντελέστηκε ωστόσο κυρίως λόγω της ομοφωνίας που υπήρξε όχι μόνο μεταξύ των κομμάτων –το 2013 τα βασικά νομοσχέδια πέρασαν ομόφωνα- αλλά και των παραγωγικών δυνάμεων. Αντίθετα, στην Ελλάδα υπήρξαν συγκεκριμένα κέντρα που θεώρησαν χρυσή ευκαιρία είσοδο της χώρας στα μνημόνια ώστε να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα.

Η κρίση στην Ελλάδα, εξάλλου έφερε στην επιφάνεια και διόγκωσε δομικά προβλήματα δεκαετιών. Αντίθετα, στην Κύπρο, τα πράγματα ήταν διαφορετικά.

«Οι Βρετανοί μας άφησαν τόσο δομημένο κράτος που εδώ και 45χρόνια δεν μπορούμε να το διαλύσουμε, αν και προσπαθούμε», λένε με αρκετή δόση χιούμορ οι Κύπριοι και αναφέρουν ως ένα χαρακτηριστικό
παράδειγμα το κτηματολόγιο.

Η συμβουλή στον Τσακαλώτο

Οι Κύπριοι, κάθε άλλο παρά υπερόπτες είναι σε σχέση με την Ελλάδα, σε ό,τι αφορά τα επιτεύγματα της οικονομίας τους. «Αγαπάμε πάρα πολύ την Ελλάδα, δεν έχει κανένα νόημα ούτε είναι παραγωγικό να μπαίνουμε σε συγκρίσεις και να κουνάμε το δάχτυλο» αναφέρουν, σχεδόν απολογητικά.

Από τις συζητήσεις εξάλλου που κάνουν με τους Ελλαδίτες, καταλαβαίνεις ότι ακόμα και οι νεότερες γενιές των Κυπρίων γνωρίζουν πολύ καλά ποιες είναι οι πραγματικές τραγωδίες. Κι αυτό τους επιτρέπει να είναι πιο ψύχραιμοι. Ακόμα και σήμερα, οι Κύπριοι θάβουν τους νεκρούς του 1974.

Ο υπουργός Οικονομικών της Κύπρου, όταν ρωτήθηκε από την «Εφ.Συν.» αν θα έδινε μια συμβουλή στον ομόλογο του Ευκλείδη Τσακαλώτο, άλλωστε, ήταν πολύ προσεκτικός. «Η μόνη συμβουλή που δίνω είναι να μάθει από τα δικά μας λάθη», παραδέχθηκε, ενώ αναφέρθηκε και στις «μονομερείς» ενέργειες στις οποίες προχώρησε.

Όπως είπε ότι είχε ενημερώσει την τρόικα την τελευταία στιγμή για την έξοδο της Κύπρου στις αγορές – ένα χρόνο μετά το πρόγραμμα- αλλά και για την άρση των capital controls. «Αν ήταν στο χέρι της τρόικας, θα τα είχαμε ακόμα» ανέφερε χαρακτηριστικά ο Κύπριος υπουργός.

Πού βρίσκεται σήμερα η Κύπρος

Περιγράφοντας τι συνέβη στην Κύπρο και πού βρίσκεται σήμερα ανέφερε ότι η χώρα του ζούσε πάνω από τις δυνατότητές της, ως κράτος και ως κοινωνία, οι κυβερνήσεις του νησιού έκαναν πολλά λάθη, πλέον όμως τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά .

Το 2017 έκλεισε με πραγματικό πλεόνασμα της τάξης των 400 εκατ. ευρώ, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για να μειωθούν παλιά δημοσιονομικά χρέη, ενώ η οικονομία τρέχει με ρυθμούς ανάπτυξης 3%-4%. Παράλληλα, η κατάργηση του αντίστοιχου ΕΝΦΙΑ και της έκτακτης εισφοράς στους μισθούς (επιβλήθηκε το 2011) την 1η Ιανουαρίου 2017, όχι μόνο δεν μείωσαν αλλά αύξησαν κατά 9% τα φορολογικά έσοδα.

Στην αρχή του 2018 εξάλλου, μειώθηκαν τα τέλη μεταβίβασης ακινήτων κατά 50%, ενώ δόθηκαν ισχυρά κίνητρα να πραγματοποιηθούν επενδύσεις όπως σε ξενοδοχεία, και επιχειρήσεις ενώ κίνητρα δίνονται και για μεταβιβάσεις ακινήτων στο πλαίσιο της διαχείρισης των κόκκινων δανείων.

Η νέα μεγάλη επένδυση ύψους 500 εκατ. ευρώ, που θα ολοκληρωθεί σύντομα στο νησί, αφορά στη δημιουργία καζίνο. Όπως είπε ο υπουργός, εκτιμάται ότι θα δημιουργηθούν πάνω από 2.500 νέες, σταθερές θέσεις εργασίας, θα αυξηθούν τα φορολογικά έσοδα (τουλάχιστον 150 εκατ. ευρώ τον χρόνο) ενώ θα αυξηθεί και ο τουρισμός.

«Ανησυχώ για τα καθ’ αυτού προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ε.Ε –όπως το Brexit και η άνοδος του ευρωσκεπτικισμού- κυρίως όμως ανησυχώ για το πώς τα αντιμετωπίζουμε. Είμαι ευρωπαϊστής, αλλά η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση απαιτεί την αδιαμφισβήτητη στήριξη των Ευρωπαίων πολιτών» είπε ο Χ. Γεωργιάδης. Στο πλαίσιο αυτό, αναφέρθηκε στο ζήτημα του Ευρωπαίου υπουργού Οικονομικών, θέτοντας μια σειρά από ερωτήματα:

«Με ποια δημοκρατική νομιμοποίηση θα επιλεγεί και από ποιον; Ποιος θα τον ελέγχει; Ποιος θα είναι η αντιπολίτευση; Ποιους φόρους θα επιβάλει; Ποιες δαπάνες θα μειώσει ή θα αυξήσει;»

efsyn