Παρ11222019

Τελευταία ΕνημέρωσηΠαρ, 22 Νοε 2019 9pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Αρθρα Αρθρα

Με το μέρος του Ερντογάν ο Τραμπ στο Κυπριακό με οδηγό μόνο τα... προσωπικά του συμφέροντα

trump erdogan aspromayri

Και η Ελλάδα και η Κύπρος βρίσκονται ενώπιον μίας πολύ δυσάρεστης κατάστασης. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ έχει ταχθεί αναφανδόν υπέρ της κατοχικής δύναμης, της Τουρκίας, και του ισλαμιστή ηγέτη της, Ταγίπ Ερντογάν. Και του δικαιολογεί τα πάντα.

Πολλοί άνθρωποι στην Αμερική προσπάθησαν να αναλύσουν το «φαινόμενο» και στην πλειοψηφία τους έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα συμφέροντα που καθοδηγούν την πολιτική του κ. Τραμπ έναντι της Τουρκίας, είναι προσωπικά. Άρα, δεν εξυπηρετούνται αναγκαστικά τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Δεν πρόκειται για μία υπόθεση ή εικασία. Μίλησε ένας εκ των πλέον στενών συνεργατών του Αμερικανού προέδρου, ο μέχρι πρότινος σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, Τζον Μπόλτον. Δεν πρόκειται για κάτι που το έχουν φανταστεί οι αντίπαλοι του κ. Τραμπ. Είναι η θέση του ανθρώπου που γνώριζε μέχρι πρόσφατα -ίσως να συνεχίζει να γνωρίζει και τώρα- τα πάντα μέσα στο Λευκό Οίκο, αλλά και ότι αφορά την εξωτερική και αμυντική πολιτική της υπερδύναμης. Ήταν ο αρμόδιος για την εθνική ασφάλεια.

Σύμφωνα, λοιπόν, με το τηλεοπτικό δίκτυο NBC: Ο Μπόλτον δήλωσε σε μία συγκέντρωση των μεγαλύτερων πελατών της Morgan Stanley ότι ήταν πιο απογοητευμένος με τον Τραμπ για το χειρισμό του στα θέματα που αφορούν την Τουρκία. Σημειώνοντας την ευρεία δικομματική υποστήριξη στο Κογκρέσο για τις κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας μετά την αγορά από τον Ερντογάν του ρωσικού συστήματος S-400, o Μπόλτον δήλωσε ότι η αντίσταση του Τράμπ προς την κίνηση (σ.σ.: των κυρώσεων) ήταν παράλογη.

Ο Μπόλτον δήλωσε ότι πιστεύει ότι υπάρχει μια προσωπική ή επιχειρηματική σχέση που υπαγορεύει τη θέση του κ. Τραμπ για την Τουρκία, επειδή κανένας από τους συμβούλους του δεν είναι ευθυγραμμισμένος μαζί του για το θέμα.

Με δεδομένα τα παραπάνω, πιστεύω ότι η Ελλάδα και η Κύπρος, αλλά και άλλες χώρες στην περιοχή, βρίσκονται σε μία δύσκολη κατάσταση σε ότι αφορά τα προβλήματα που δημιουργεί η Τουρκία. Με βάση όσα ακούσαμε στη συνέντευξη Τύπου του κ. Τραμπ και του Ερντογάν, την Τετάρτη, ο Αμερικανός Πρόεδρος είναι έτοιμος να υπερασπιστεί τον Τούρκο ομόλογό του για όλα τα θέματα.

Είτε αφορούν τους Κούρδους, τους πιο πολύτιμους συμμάχους της Αμερικής, είτε αφορούν -μπορώ να υποθέσω- και άλλα ζητήματα, άρα και την Ελλάδα και την Κύπρο.

Για να μην παρεξηγηθώ, στο σημείο αυτό -και για δεοντολογικούς λόγους- θα ήθελα να αναφέρω τα αυτονόητα: ότι οι Αμερικανοί διπλωμάτες στην Ελλάδα και την Κύπρο κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να ενημερώνουν σωστά τους προϊσταμένους τους στην Ουάσιγκτον, και τονίζουν πάντα τη βοήθεια που προσφέρει η Αθήνα και η Λευκωσία στην Αμερική σε στρατηγικό επίπεδο, όπως και το γεγονός ότι είναι δύο χώρες, οι οποίες δεν δημιουργούν προβλήματα στις ΗΠΑ και στη Δύση γενικότερα, αντίθετα βοηθούν στην επίλυσή τους.

Στο τέλος-τέλος, δεν ευθύνονται οι διπλωμάτες για τις αποφάσεις του προέδρου της Αμερικής ή του υπουργού των Εξωτερικών. Ιδιαίτερα, στην περίπτωση του κ. Τραμπ, και εάν όντως τα προσωπικά του συμφέροντα υπερισχύουν τα στρατηγικά της χώρας που κυβερνά.

Και έχει σημασία να το επαναλάβω: ότι η καταγγελία δεν γίνεται από ένα Κούρδο, Αρμένιο η Έλληνα. Αλλά από τον πρώην σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου. Από την άλλη, το δημοσίευμα της εφημερίδας New York Times, για τους γαμπρούς του κ. Τραμπ και του Ερντογάν, καταγράφει μία σαθρή και διεφθαρμένη πραγματικότητα.

Μιχάλης Ιγνατίου

Η μεγάλη ευκαιρία της Ελλάδας να μετατραπεί από φτωχή συγγενής σε πολύφερνη νύφη

elliniki simaia xeirapsia
Οπως διαμορφώνονται οι διεθνείς ανταγωνισμοί και εξελίσσονται οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις η Ελλάδα μπορεί να μετατραπεί από φτωχή συγγενής σε πολύφερνη νύφη και να αποκτήσει μοναδική ευκαιρία προόδου και ανάπτυξης

Τα πράγματα στη χώρα παίρνουν κατά τα φαινόμενα έναν δρόμο. Το σχέδιο της κυβέρνησης Μητσοτάκη να αναδείξει την Ελλάδα ως χώρα ευκαιρίας και δυνατοτήτων για μεγάλες επενδύσεις προκαλεί όντως το ενδιαφέρον των ξένων, είτε πρόκειται για κρατικές οντότητες είτε για αμιγώς διεθνή επιχειρηματικά σχήματα.

Αυτή την ώρα όλα τα μεγάλα επενδυτικά σπίτια είναι τοποθετημένα εδώ και κατά κοινή ομολογία όλων των εμπλεκομένων επανεντάσσουν την Ελλάδα στα πλάνα τους, αναζητώντας ελκυστικές μπίζνες από τα ακίνητα και τον τουρισμό, μέχρι τα τρόφιμα, την ενέργεια, τις μεταφορές, τη βιομηχανία, τα δίκτυα και τις νέες τεχνολογίες.

Τα ταξίδια του Πρωθυπουργού στη Γερμανία, στη Γαλλία, στην Ολλανδία, τελευταίως στην Κίνα και εντός του Νοεμβρίου στη γειτονική Ιταλία σκοπό έχουν να πείσουν ότι όντως η Ελλάδα προσφέρεται για επενδύσεις, ότι οι οικονομικές συνθήκες έχουν σταθεροποιηθεί, οι τιμές, οι αμοιβές και οι αξίες παραμένουν ανταγωνιστικές και είναι ελκυστικές.

Η επίσκεψη Σι

Και ακόμη ότι συνολικά το οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον έχει αλλάξει και πως εκείνος εγγυάται οικονομική και πολιτική σταθερότητα τουλάχιστον μέχρι το 2023. Κάτι που αναμένεται να επιβεβαιωθεί από τη Δευτέρα με την έλευση στην Αθήνα πολυμελούς κινεζικής αντιπροσωπείας υπό τον πρόεδρο Σι, ο οποίος έρχεται να υπογράψει πλήθος εμπορικών και οικονομικών συμφωνιών, δηλωτικών του ενδιαφέροντος και της σημασίας που αποδίδει η μεγάλη και ανερχόμενη οικονομική υπερδύναμη του πλανήτη στη χώρα μας.

Η αίσθηση που υπάρχει είναι ότι η Κίνα αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως εμπορική και οικονομική βάση για τη διεύρυνση των ανταλλαγών της με την Ευρώπη. Για την ακρίβεια, αντιμετωπίζει τη χώρα μας ως ένα ευρύτατο οικονομικό Ηub, ως μια βάση εγγύτητας και προσέγγισης της Κίνας με τη Γηραιά Ηπειρο.

Η κινεζική πρόθεση και διάθεση έγινε απολύτως σαφής στη Σαγκάη, όπου βρέθηκε την περασμένη εβδομάδα ο κ. Μητσοτάκης και πρόκειται να επιβεβαιωθεί με δυναμικό τρόπο την εβδομάδα που ακολουθεί στην Αθήνα.

Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις το αυξημένο κινεζικό ενδιαφέρον για την Ελλάδα προκαλεί εξ αντανακλάσεως αντιδράσεις αλλά και ενισχυόμενο ενδιαφέρον από την πλευρά Αμερικανών, Ευρωπαίων, Καναδών, Ιαπώνων, Ισραηλινών και άλλων.

Πολύφερνη νύφη

Με άλλα λόγια, έτσι όπως διαμορφώνονται οι διεθνείς ανταγωνισμοί και εξελίσσονται οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις η Ελλάδα μπορεί να μετατραπεί από φτωχή συγγενής σε πολύφερνη νύφη και να αποκτήσει μοναδική ευκαιρία προόδου και ανάπτυξης.

Ωστόσο πάντα ελλοχεύει το προβληματικό εσωτερικό μέτωπο. Δυστυχώς οι ανούσιοι εγχώριοι ανταγωνισμοί περισσεύουν, οι αντιπαραθέσεις διατηρούνται ακέραιες και είναι έτοιμες να διαμορφώσουν εστίες κοινωνικών και άλλων συγκρούσεων.

Γι’ αυτό στην παρούσα φάση επείγει ένας κύκλος συνεννόησης, μια πρωτοβουλία συναίνεσης, ικανή να επιτύχει συμφωνία για τα μείζονα και τα κρίσιμα.

Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια εντάσεων και εσωτερικών συγκρούσεων είτε για το Προσφυγικό/Μεταναστευτικό είτε πολύ περισσότερο για την Παιδεία και την εσωτερική ασφάλεια και τάξη.

Είναι καιρός να επικρατήσει κοινός τόπος για όλα αυτά τα τόσο διχαστικά και επίμονα, μήπως και βρει η χώρα τη θέση που της αξίζει στον κόσμο.

Καρακούσης Αντώνης

Τα δώρα του "θείου Τραμπ" στην Τουρκία- Η Συρία δεν κείται μακράν της Κύπρου και της Ελλάδας

erdoga trump cyprus
Οι διαπραγματεύσεις Ουάσινγκτον-Άγκυρας που είχαν ως αποτέλεσμα την περιβόητη υπέρ του Ταγίπ Ερντογάν συμφωνία, επιβεβαίωσε πόσο πολύ οι Αμερικανοί θέλουν την Τουρκία στο δυτικό "μαντρί". Έδειξε πόσο η υπερδύναμη μπορεί να στρώσει κόκκινο χαλί στην ανυπάκουη Άγκυρα, επειδή προφανώς γνωρίζει τη σημασία της για την Ατλαντική Συμμαχία.

Οι τελευταίες εξελίξεις έδειξαν, επίσης, πως η Ουάσινγκτον είναι διατεθειμένη να προσφέρει κι άλλα δώρα στον Ερντογάν, ώστε να παραμείνει στη Δύση, με τον ανεκδιήγητο Τραμπ σε ρόλο Άγιου Βασίλη. Και στο πλαίσιο αυτό –όπως έγινε και το 2004 με την Κύπρο– θα αναζητηθούν οι αδύνατοι κρίκοι στην περιοχή, για να θυσιαστούν. Να εκχωρήσουν κυριαρχία και δικαιώματα για το... καλό της δυτικής συμμαχίας.

Η Τουρκία έχει αρχίσει εμπράκτως να παραβιάζει τη Συνθήκη της Λωζάννης, να επιβάλει διά της βίας τη θέση της για αλλαγή των συνόρων. Και θέλει να το επιτύχει τούτο δια της ισχύος. Επιδιώκει να το επιβάλλει με γενοκτονία και εθνοκάθαρση. Είναι σαφές πως η Τουρκία δεν πρόκειται να αποχωρήσει από τα εδάφη που έχει καταλάβει στη Συρία. Το έχει πει, άλλωστε, ο Ερντογάν, πως εκεί «που υψώνεται η τουρκική σημαία δεν κατεβαίνει». Συνεπώς, ψευδαισθήσεις δεν πρέπει να υπάρχουν.

Στη συμφωνία ΗΠΑ-Τουρκίας το θέμα αυτό δεν απασχολεί. Και γιατί να τους απασχολήσει; Μήπως είναι δικά τους τα εδάφη που αφήνονται στην Τουρκία; Της Συρίας είναι, η οποία δεν ρωτήθηκε. Και για τους Κούρδους, πέραν από τα κροκοδείλια δάκρυα κυβερνήσεων και Οργανισμών, κανένα ενδιαφέρον. Όλοι προφανώς έχουν παρακολουθήσει τις εικόνες από τα νοσοκομεία των Κούρδων με ανθρώπους να φέρουν εγκαύματα από "άγνωστα όπλα" (χημικά)!

Η επεκτατική συνταγή της Τουρκίας

Η Συρία δεν είναι μακριά από την Κύπρο. Πιο κοντά, όμως, είναι οι απειλές που εκτοξεύει η Άγκυρα, οι ενέργειες της εντός της κυπριακής ΑΟΖ αλλά και στη ξηρά. Άλλωστε, εμείς έχουμε βιώσει στην πράξη όλα τα στάδια της εφαρμογής του σχεδίου του τουρκικού επεκτατισμού στην περιοχή: Εισβολή, βίαιη μετακίνηση πληθυσμού/εθνοκάθαρση, κατοχή, εποικισμός, τουρκοποίηση, ισλαμοποίηση των κατεχομένων.

Σε αυτή τη φάση και σε συνδυασμό με τα πιο πάνω, η Τουρκία στέλνει στην Κύπρο μετανάστες, όπως πράττει και προς την Ελλάδα. Δημιουργεί ασφυκτικό κλοιό και θεωρεί πως διέξοδος θα είναι η προσαρμογή της ΕΕ, της Ελλάδος και της Κύπρου στις αξιώσεις της. Αυτό θα είναι το νέο σκηνικό που θα στηθεί. Γινόμαστε μάρτυρες μιας νέας ανακατανομής ισχύος στην περιοχή. Είναι σαφές ποιοι είναι οι παίκτες που δίνουν μάχη επικράτησης. Η Κύπρος από μόνη της δύσκολα μπορεί να διαδραματίσει ρόλο. Το ζητούμενο είναι να μην υποταχθεί στους τουρκικούς στόχους. Η Ελλάδα, που θα μπορούσε να έχει ρόλο, περί άλλων τυρβάζει.

Θέτει άλλες προτεραιότητες γιατί προφανώς θεωρεί πως το μείζον δεν είναι η μεγάλη εικόνα των γεωπολιτικών ανακατατάξεων και εξελίξεων αλλά τα εσωτερικά προβλήματα. Χωρίς σταθερότητα, όμως, τίποτε δεν διασφαλίζεται, κυρίως η οικονομία. Η Αθήνα δεν κρύβει προβλήματα κάτω από το χαλί, αλλά τη μεγάλη εικόνα! Όπως προφανώς τίποτε δεν διασφαλίζεται –κι αυτό αφορά και τη Λευκωσία– με την μονόδρομη επένδυση των συμφερόντων μας, της ασφάλειας μας, στις ΗΠΑ.

Οι κολακείες για «στρατηγικούς εταίρους», για συμμάχους, είναι κενού περιεχομένου κουβέντες. Άλλωστε, η Ουάσινγκτον έδειξε τι θέλει διακαώς στην περιοχή. Την Ελλάδα και την Κύπρο τις έχει δεδομένες και γι’ αυτό και δεν ασχολείται. Με την Τουρκία, όμως, η οποία κάνει σκληρά παζάρια με τη Δύση και φλερτάρει με τη Ρωσία, είναι διαφορετικό!

Κώστας Βενιζέλος, slpress

Προσφυγικό: Αυταπάτες, πραγματικότητα, λύσεις και διαχείριση

metanastes kaggela

Ξεχνώντας ή αγνοώντας την δημόσια συζήτηση και τους όρους με τους οποίους αυτή διεξάγεται, πρέπει να γίνει συνείδηση για όλους: το προσφυγικό πρόβλημα είναι εδώ, θα παραμείνει για πολλά χρόνια και δεν λύνεται με τους τρόπους που κάποιοι έχουν στο μυαλό τους.

Αν αποδεχθούμε αυτά, θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι δεν χωρούν ούτε άκοπες επιδείξεις δήθεν ανθρωπισμού, ούτε προσπάθειες διαστρέβλωσης των όσων λέγονται, ούτε λογικές πολιτικής αντιπαράθεσης εν κενώ και μακριά από το πρόβλημα.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να λύσει το προσφυγικό. Δεν μπορεί να πλήξει τις αιτίες που το δημιουργούν. Φαίνεται ότι δεν μπορεί να ασκήσει και πιέσεις, όπως κάνει π.χ. ο Ερντογάν, ούτε να εκβιάσει κανέναν.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η χώρα μας μπορεί μόνο - και αυτό οφείλει να κάνει - να καταστρώσει ένα σχέδιο διαχείρισης ενός προβλήματος, προτού αυτό γίνει μη διαχειρίσιμο.

Είναι ένα θέμα το τι κάνει η Ευρώπη και το αν στην Μάλτα, π.χ., ή στην Τσεχία γίνεται θέμα επειδή εκεί μεταφέρονται 5, 6 ή 8 πρόσφυγες και άλλο θέμα το τι κάνεις όταν έχεις καθημερινώς εκατοντάδες να έρχονται δια θαλάσσης με τα γνωστά κυκλώματα.

Αυτήν την στιγμή μιλούμε για περίπου 70.000 αιτούντες άσυλο και η κυβέρνηση ανακοίνωσε κάποια μέτρα. Πιθανώς και μακάρι να αποδώσουν, αλλά μέχρις ότου διαπιστωθεί αυτό, επείγουν κάποιες ενέργειες. Κυρίως δε στο επιχειρησιακό πεδίο.

Είναι προφανές ότι η ιδιομορφία της χώρας μας θέτει από μόνη της κάποια ζητήματα. Πέντε χιλιάδες ή 10.000 πρόσφυγες σε ένα νησί, προφανώς και δημιουργούν συνθήκες ασφυξίας και πολλά άλλα ζητήματα. Συνεπώς απαιτείται κάποια άλλη λύση.

Μεταφορά τους στην ηπειρωτική χώρα και διασπορά σε διάφορα σημεία; Όσοι αντιδρούν, ας προτείνουν κάποια άλλη λύση.

Μιλάμε για κάποιες δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, πολλά παιδιά.

Μέχρις ότου γίνουν οι γραφειοκρατικές διεκπεραιώσεις, απαιτείται ταχύτητα για την επίλυση πρακτικών θεμάτων. Δημιουργία υποδομών, τεχνολογικών (διακριβώσεις και διασταυρώσεις στοιχείων, ταυτοποιήσεις κλπ.), υγειονομικών και άλλων. Με ρυθμούς αστραπιαίους.

Εφόσον αυτά λυθούν, επείγει μία σοβαρή συζήτηση συναρμοδίων, πολιτικών, τοπικών αρχών και οποιωνδήποτε άλλων φορέων. Οι ακτιβιστικές δράσεις και αντιδράσεις πρέπει να περιοριστούν, το κράτος πρέπει να αναλάβει τον ρόλο του.

Οι άκυρες συζητήσεις περί αφομοίωσης, ενσωμάτωσης και διαφόρων άλλων εννοιών, αφηρημένων και νεφελωδών δεν έχουν κανένα νόημα και κανένα αποτέλεσμα.

Πρώτα πρέπει το ελληνικό κράτος να επιδείξει την ικανότητά του να αντιμετωπίσει το θέμα πρακτικά και οι θεωρητικές συζητήσεις παρέλκουν.

Μόνο αν το κατορθώσει αυτό, θα μπορέσει να στραφεί είτε προς ανατολάς είτε προς δυσμάς, να θέσει τους όρους του και να αξιώσει λύσεις και υπεύθυνες συμπεριφορές από εταίρους και λοιπούς συνομιλητές.

Οι επαγγελματίες του ανθρωπισμού καλύτερα θα ήταν να συμβάλλουν σε λύσεις, ή να σιωπήσουν.

Οι κυβερνώντες οφείλουν να κινηθούν γρήγορα.

Με έναν κύριο στόχο: να καταστεί σαφές ότι δεν έχουμε να κάνουμε με ένα πρόβλημα που θα λυθεί σε λίγες ημέρες, σε λίγους μήνες ή σε λίγα χρόνια.

Είναι μάλλον ένα πρόβλημα που δεν λύνεται. Συνεπώς κάπως πρέπει να το διαχειριστούμε.

Άγγελος Κωβαίος

Σημαντικά Μηνύματα προς Ελλάδα και Κύπρο από το νέο πρέσβη του Ισραήλ στην Ελλάδα. Πρέπει να ακουστούν

trimeris israil simaies
Μια από τις ισχυρότερες και πιο ωφέλιμες συνεργασίες σε αμυντικά θέματα που έχει η Ελλάδα είναι η τριμερής με Κύπρο και Ισραήλ. Ο συνδυασμός αυτής της συνεργασίας με εκείνην που έχουμε με την Αίγυπτο δημιουργεί ένα ”μπλοκ” στη Ν.Α. Μεσόγειο το οποίο θεωρητικά αποτελεί και ένα σημείο σταθερότητας, αφού είναι και οι μόνες χώρες που δεν έχουν εμπλακεί σε μια σύρραξη, έστω και αν υπάρχει γενικά μια πολιτική ασάφεια για τις δύο χώρες της Μ. Ανατολής προς το παρόν.

Με το παραπάνω σκεπτικό, λοιπόν, διαβάζοντας τη συνέντευξη του Ισραηλινού πρέσβη Yossi Amrani στην εφημερίδα Καθημερινή, θα ήταν χρήσιμο να αναδειχθούν κάποια σημεία αναφοράς που ο ίδιος αφήνει να περάσουν ως μηνύματα ανάμεσα από τις γραμμές του λόγου του.

Οικονομία

Οι νύξεις πολλαπλές, ειδικά αναφερόμενος στο πώς η χώρα μας πλέον αποτελεί κόμβο, αφού είναι εκείνη που στην πραγματικότητα (μαζί με την Κύπρο) που διαθέτει την πληθώρα φυσικών πόρων αλλά και την δίοδο προς τους ”πελάτες” στην Ε.Ε. καθώς η Τουρκία, όπως ενδεικτικά σημειώνει, είναι παράγοντας που δεν προ(σ)καλεί και τα πιο ”συμπαθή” ώτα και οφθαλμούς του Ισραήλ.

Άμυνα - Ασφάλεια

Χτυπάει καμπανάκι ποικιλοτρόπως αφού επισημαίνει πώς η εθνική άμυνα είναι έργο της κάθε χώρας και όχι τρίτων. Αυτό εννοείται πώς περιλαμβάνει και την δική τους πλευρά, αφού πολλές φορές έχουμε (μέσω ΜΜΕ) θέσει ερώτημα στο τί θα έκανε το Ισραήλ σε περίπτωση πολεμικής εμπλοκής μας με την Τουρκία. Νομίζω ότι πιο ξεκάθαρη φράση από αυτήν δεν υπάρχει:

Σύμφωνα με την Ισραηλινή εμπειρία δεν πρέπει να αναθέτεις σε κανέναν άλλον τα εθνικά συμφέροντα ή την εθνική άμυνα σου”.

Και αμέσως μετά με ευθεία βολή κατά της Κύπρου αλλά και προς εμάς πώς πρέπει να επενδύσουμε σε εθνική ασφάλεια, δυνάμεις και καθιέρωση συμμαχιών. Μια παράγραφος που είναι σφυριά στο κεφάλι καθενός που αναζητεί σωτήρες εκτός συνόρων σε πολλά ζητήματα ασφαλείας της χώρας μας, πάνω σε άυλες οντότητες, όπως είναι το διεθνές δίκαιο ή πάνω σε πρόσκαιρες συνεργασίες με χώρες και θεσμούς.

Σημειώνω και την δήλωση φωτοβολίδα που την γνωρίζουμε μεν αλλά καλά κάνει και μας την υπενθυμίζει.

Η φιλία και συμμαχία είναι φυσική. Δεν μπορώ να μιλήσω για άλλες χώρες. Μπορώ απλά να μοιραστώ την Ισραηλινή εμπειρία. Μεριμνούμε για τα δικά μας συμφέροντα”.

Συρία

Είναι σαφές πώς την Τουρκία μεν την βλέπουν προσεκτικά, αλλά ο ΑΝΣΚ της όλης υπόθεσης για το Ισραήλ είναι η απομάκρυνση του Ιράν από την περιοχή, αφού το θεωρούν ως ”φυσικό εχθρό”. Η Τουρκία απλά ενοχλεί όπως κινείται αλλά όχι ως χώρα.

Στο τέλος είναι το ”ζουμί” της υπόθεσης όσον αφορά την ασφάλεια και γιατί το Ισραήλ έχει συμμαχήσει με την Ελλάδα πέρα από το θέμα της ενέργειας (που θα μπορούσε να είναι απλά συμμαχία σε οικονομικό επίπεδο)

″Η σταθερότητα στην περιοχή είναι απαραίτητη για την άμεσή μας άμυνα, τη δική σας και τη δική μας. Είναι πολύ σημαντικό για τη σταθερότητα της περιοχής, καθώς ζούμε σε έναν πολύ μικρό πλανήτη και αυτό έχει άμεσες επιπτώσεις στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο. Δύο θέματα έρχονται κατά νου. Το ένα είναι η μετανάστευση και το άλλο, που δεν συνδέεται κατ’ ανάγκη, είναι η τρομοκρατία. Τα σύνορα ίσως δεν είναι αρκετά για να σταματήσουν την τρομοκρατία. Το Ισραήλ παίζει έναν ρόλο σταθερότητας στην περιοχή. Και η συνεργασία ανάμεσα στις χώρες μας είναι μια άμεση συμβολή στη σταθερότητα της Ευρώπης.”

Μεταναστευτικό και τρομοκρατία

Είναι δύο ζητήματα που αντιμετωπίζει και το Ισραήλ (σε άλλο επίπεδο σίγουρα) που θέλει να έχει δίπλα του μια-δύο χώρες της ΕΕ που θα του δίνουν πρόσβαση στο τι γίνεται εντός της Ευρώπης (πληροφορίες). Ειδικά η Ελλάδα που αποτελεί πλέον την Νο1 πύλη ροών είναι σίγουρα μια τοποθεσία που θέλει το Ισραήλ να γνωρίζει τι γίνεται.

Εδώ έρχεται τώρα, κανονικά, το σκεπτικό για την χώρα μας.

Όλα αυτά προφανώς είναι ζητήματα στο τί ψάχνει το Ισραήλ από εμάς. Εμείς όμως τί ψάχνουμε από αυτό; Έχει χαραχθεί κάποια στρατηγική ή απλά κάναμε μια συμμαχία για να την κάνουμε; Υπάρχουν ΑΝΣΚ;

Η Ελλάδα προφανώς δεν μπορεί να περιμένει στρατιωτική αρωγή σε μάχη. Είναι ξεκάθαρο ήδη. Έχει μόνο προσβάσεις σε όποια τεχνολογικά μέσα θέλει το Ισραήλ να δώσει (πουλήσει) και σε όποια συνεργασία μπορεί να αποκομίσει σε οικονομο-τεχνικό επίπεδο , με φόντο τα ενεργειακά. Μην γελιέται κανείς. Μόνο αυτά τα δύο είναι οι τομείς που υπάρχουν κοινά συμφέροντα. Τα πολιτιστικά και τουριστικά καλά είναι, αλλά είναι το ”ορεκτικό” στο ”κυρίως γεύμα”.

Τι μπορούμε να αποκομίσουμε; Ή καλύτερα, αν έχουμε να αποκομίσουμε κάτι, είμαστε έτοιμοι να το εφαρμόσουμε/πραγματοποιήσουμε;

Παράδειγμα είναι ο τρόπος λειτουργίας σε θέματα πληροφορίας. Δεν είναι κάτι που δεν δίνει το Ισραήλ σε ένα βαθμό. Το έχει κάνει στο παρελθόν με το να δώσει τέτοια βοήθεια στον Βασιλιά Χασάν Β στο Μαρόκο.

Το έκανε και για την Σαουδική Αραβία ή τουλάχιστον δήλωσε πρόθεση να το κάνει το 2017. Με το σκεπτικό πώς η χώρα μας υποφέρει πραγματικά στον τομέα πληροφορίας και έχει σαφέστατο πρόβλημα στην διαχείριση της, δεν θα έκανε κακό η αντιγραφή κάποιων πραγμάτων, ακόμα και σε υποτυπώδη μορφή, όπως η χρήση αριθμών αντί ονομάτων σε ειδικά τμήματα πληροφορίας σαν διακριτικά. Οι αριθμοί, για παράδειγμα, είναι πολύ πιο δύσκολο να παραμείνουν στην μνήμη έναντι ονομάτων .

Το δεύτερο κομμάτι είναι στο πώς το Ισραήλ έκανε όπλο την τεχνολογία του για να βγει μπροστά. Επένδυσε τρελά ποσά και δυναμικό στη τεχνολογία που αποτελεί το Α και το Ω σε κάθε τομέα του. Στην Ελλάδα είχαμε εξαιρετικό δυναμικό που αποψιλώνεται συνεχώς σε όλους τους τομείς, ιδιωτικούς και δημόσιους. Η τεχνογνωσία πάνω σε θέματα τεχνολογίας καθορίζει την βέλτιστη παραγωγή υπηρεσιών και αγαθών σε κάθε επίπεδο. Η χρήση τεχνολογίας στην καθημερινότητα είναι κάτι που μπορεί να δώσει πολλαπλά οφέλη.

Πέρα από το Ισραήλ, ένα σοβαρό άλλο παράδειγμα είναι η Εσθονία. Η Τουρκία για παράδειγμα που έχει ένα τεράστιο ποσό αναλφαβητισμού στον πληθυσμό της, μεγάλο μέρος υπηρεσιών της δίνεται μέσα από mobile υπηρεσίες και ιντερνετ .

Η χώρα μας, η οποία διαθέτει παγκοσμίως εξαιρετικό δυναμικό σε τεχνογνωσία (πρώτοι είναι οι Ινδοί με διαφορά όσο και αν κάνει αίσθηση) δυστυχώς το αφήνει να μεταναστεύσει και να ενισχύει τομείς τρίτων χωρών στο εξωτερικό.

Αδιανόητο πραγματικά και ακόμα χειρότερα όταν γίνεται υπέρ εξυπηρέτησης καταστάσεων και εξυπηρετήσεων ατόμων που θεωρητικά δεν γνωρίζουν πού βρίσκεται το κουμπί “return” σε έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή ή δεν ξέρουν πώς το κινητό τους μπορεί θεωρητικά να λειτουργήσει και σαν μοναδικό στοιχείο αναγνώρισης ταυτότητας για αυτούς ως φυσικά πρόσωπα.

Ολοκληρώνοντας θα ήθελα να τονίσω πως, σύμφωνα με την προσωπική μου εκτίμηση, η συνέντευξη του Ισραηλινού πρέσβη είναι ένα κείμενο που χρήζει προσεκτικής ανάγνωσης καθώς περιέχει μηνύματα που ακόμα και τώρα δεν τα έχουμε κατανοήσει πλήρως και είτε βρισκόμαστε σε πλάνη, είτε μακριά από την αντίληψη τους γενικότερα.

Τελευταίο αφήνω ως σημείο σκέψης, πώς σε μια συμμαχία όταν τα μέρη της δεν είναι το ίδιο ισχυρά και δεν υπάρχει τουλάχιστον προσπάθεια να βρεθεί φόρμουλα όπου οι ισορροπίες συνεργασίας θα επιτρέπουν να τίθενται όρια, η συμμαχία αυτή είτε διαλύεται σύντομα, είτε μετατρέπεται σε σχέση εξάρτησης από πλευράς ισχύος.

Δεν είναι δικό μου προφανώς το παραπάνω. Είναι μια πλευρά διδαχής από τον Θουκυδίδη, που ακόμα και τώρα εμείς απαξιούμε να διαβάσουμε και να εφαρμόσουμε.

Geopolitics & Daily News

Αλέξανδρος Νίκλαν Σύμβουλος Θεμάτων Ασφαλείας - IISCA Sec Group