Δευ07162018

Τελευταία ΕνημέρωσηΚυρ, 15 Ιουλ 2018 9pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Αρθρα Αρθρα

"Το τελευταίο καλοκαίρι"

arkas ksevrakotos

Τώρα που πλησιάζουμε στην έξοδο από τα μνημόνια, μέσα στο αλλόκοτο αυτό ελληνικό καλοκαίρι, όλο και κάποια δείγματα από το μέλλον βλέπουμε μπροστά μας.

Η παραπαίουσα κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει ότι έχει μετατρέψει την χώρα σε μία μεσογειακή Ελβετία.

Ο Πρωθυπουργός με την γνωστή αυταρέσκεια και αλαζονεία του εμφανίζεται την μία ως εκκολαπτόμενος σοσιαλδημοκράτης και την άλλη ως συνεχιστής του Ζαχαριάδη.

Επιμένει να περιγράφει ως εθνική επιτυχία την συμφωνία με τα Σκόπια, την στιγμή που ο ίδιος και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ εισπράττουν κάθε είδους αποδοκιμασίες όπου βρεθούν και όπου σταθούν.

Επιμένει επίσης να χαρακτηρίζει τον Κυριάκο Μητσοτάκη ακροδεξιό και φασίστα, δίχως να αντιλαμβάνεται πώς το παράδοξο μπορεί εύκολα να γίνει γελοίο.

Χαίρεται την ίδια στιγμή για τους επαίνους και τα εγκώμια κάποιων ξένων συνομιλητών του, χωρίς να αντιλαμβάνεται πόσο τον εκθέτουν. Ικανοποιείται ο κ. Τσίπρας σήμερα, επειδή τον συγχαίρουν για αυτά που κανείς από τους προκατόχους του δεν είχε τολμήσει ούτε να διανοηθεί.

Με την συμπλήρωση τριών ετών από το καταστροφικό εκείνο δημοψήφισμα του 2015, ο Πρωθυπουργός θέλησε να υπερασπιστεί την θλιβερή εκείνη επιλογή. Λίγες ημέρες νωρίτερα όμως, είχε δηλώσει σε γερμανική εφημερίδα ότι σήμερα θα αξιολογούσε διαφορετικά την κατάσταση – φυσικά, αυτό θα ήθελε να διαβάσουν οι Γερμανοί...

Όσο πλησιάζει η έξοδος από τα μνημόνια, ο κ. Τσίπρας δεν αντιλαμβάνεται ότι βρίσκεται ενώπιον μίας αποκάλυψης. Η πολιτική του γύμνια θα φανεί με τρόπο ενοχλητικό για τους οπαδούς και τους ακολούθους του. Μνημόνια δεν έχει πλέον (έτσι ισχυρίζεται τουλάχιστον ο ίδιος), όμως αυτό σημαίνει ότι τελειώνουν και όλα τα πολιτικά άλλοθι.

Από εδώ και πέρα στην χώρα θα πρέπει κάτι να συμβεί, με σχέδιο που θα έχει αρχή μέση και τέλος.

Τέτοιο σχέδιο ο Τσίπρας δεν διαθέτει και ούτε πρόκειται να αποκτήσει, πολύ απλά επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διαθέτει την επάρκεια για τέτοιες δουλειές.

Βγαίνοντας από τα μνημόνια, πάλι τον διχασμό και την αναστάτωση καλλιεργεί, όσο προσπαθεί να εμφανιστεί ως υπεύθυνος ηγέτης. Είναι φανερό: Τσίπρας χωρίς μνημόνιο δεν υπάρχει, όπως και αυτό το μνημόνιο δεν θα υπήρχε χωρίς Τσίπρα

Το καλοκαίρι αυτό του 2018 πιθανότατα θα είναι το τελευταίο του στην πρωθυπουργία.

Όταν έλθει η ώρα, θα υποστηρίζει ότι η χώρα που θα παραδώσει στους επόμενους είναι ένας παράδεισος. Και επειδή δεν θα είναι, θα αρχίσει αμέσως να κατηγορεί τους επόμενους για τα χάλια.

Μόνο θα πρέπει να βρει καινούργια πελατεία και αυτό μοιάζει κομμάτι δύσκολο.

Άγγελος Κωβαίος

Γιατί οι ξένοι στηρίζουν τον Τσίπρα

maximou tsipras profil

Καθώς οδεύουμε προς την έξοδο από τα μνημόνια -καθαρή ή βρώμικη δεν έχει σημασία- και περνάμε σε ένα νέο είδος εποπτείας, αυστηρότατης και διαρκείας, καλό είναι να ξεκαθαρίσουμε τη σχέση μας με την Ευρωπαϊκή Ενωση και τους δανειστές συνολικά για να καταλάβουμε από ποιους κανόνες διέπεται και ποια όρια έχει.

Καταρχήν, λοιπόν, η Ελλάδα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της ΟΝΕ και επί 40 χρόνια λαμβάνει οδηγίες από την Ε.Ε. σχετικά με το πώς πρέπει να αλλάξει τους νόμους της, τη δημόσια διοίκησή της, την οικονομία της και όλες τις πρακτικές της για να προσαρμοστεί στα ευρωπαϊκά πρότυπα. Σαράντα χρόνια οι ελληνικές κυβερνήσεις είτε αγνοούν αυτές τις οδηγίες, είτε τις εφαρμόζουν πλημμελώς, σπανίως, δε, τις εφαρμόζουν σωστά.

Επί 40 χρόνια δανειζόμαστε λεφτά, κάποιες επενδύσεις έγιναν, ενώ μεγάλο μέρος των χρημάτων σπαταλήθηκε σε παροχές (Πάγκαλος: «Μαζί τα φάγαμε»), μεγάλο μέρος χάθηκε στη διαφθορά και στη διαπλοκή πολιτικών, δημοσίων υπαλλήλων και επιχειρηματιών, δηλαδή σε μίζες.

Φτάσαμε να χρωστάμε τόσα πολλά και να έχουμε τόσο μεγάλο δημοσιονομικό έλλειμμα που οι αγορές σταμάτησαν να μας δανείζουν. Προκειμένου να μην πτωχεύσουμε συμφωνήσαμε στα μνημόνια.
Τα μνημόνια έγιναν για δύο λόγους:

Πρώτον και σημαντικότερον, για να εξασφαλίσουν οι δανειστές ότι θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους.

Δεύτερον, για να εξασφαλίσουμε εμείς ότι δεν θα μείνουμε ολομόναχοι στον κόσμο με την παγκόσμια κοινότητα εχθρική επειδή πτωχεύσαμε και τους φάγαμε τα λεφτά και για να διατηρήσουμε τη θέση μας στην Ευρώπη και να μη μας κάνουν μια χαψιά οι εχθροί.

Οι δανειστές, λοιπόν, απαίτησαν για να σιγουρευτούν ότι θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους να έχουμε πρωτογενή πλεονάσματα ώστε το χρέος να αποπληρώνεται κανονικά. Μας πρότειναν και τρόπους να τα πετύχουμε αυτά μέσω μεταρρυθμίσεων που θα περιόριζαν τις σπατάλες, θα αύξαναν τα δημόσια έσοδα, θα περιόριζαν τις αδικίες και θα προσάρμοζαν την ελληνική πραγματικότητα στους κανόνες λειτουργίας της Ε.Ε.

Εχουμε έτσι δύο συνταγές από τους δανειστές: εντολές για πρωτογενή πλεονάσματα και, δεύτερον, συμβουλές για το πώς πρέπει να κινηθούμε.

Αδυνατώντας να αγνοήσουμε τις εντολές διότι αυτό θα σήμαινε αυτομάτως πτώχευση, αρχίσαμε να βγάζουμε τα πλεονάσματα και δεσμευτήκαμε να τα βγάζουμε επί δεκαετίες. Από την άλλη, δεν ακολουθήσαμε τις συμβουλές, αλλά επιλέξαμε αντί για μεταρρυθμίσεις να πάρουμε τα περίφημα -και καταστροφικά- ισοδύναμα μέτρα.

Αντί λοιπόν να περιορίσουμε τις σπατάλες και να εκσυγχρονίσουμε τη δημόσια διοίκηση προτιμήσαμε να πνίξουμε την οικονομία με τους φόρους, να καταστρέψουμε εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις, να στείλουμε στην ανεργία ενάμισι εκατομμύριο εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα και να προστατεύσουμε τη διεφθαρμένη αναποτελεσματική, αντιπαραγωγική και ανίκανη δημόσια διοίκηση η οποία σε μεγάλο βαθμό (όχι φυσικά όλη) είναι στελεχωμένη με κομματικά στελέχη.

Οι δανειστές, βλέποντας την κατάσταση, έκαναν απλώς και μόνο ό,τι τους επιτρέπει η δημοκρατική τους νοοτροπία να κάνουν, δηλαδή μας άφησαν να διαλέξουμε ποια μέτρα θα πάρουμε και ποιες μεταρρυθμίσεις θα κάνουμε. Αρκεί να εξασφαλίσουμε ότι θα υπάρχουν τα πλεονάσματα για να πληρώνονται τα χρέη. Κατά τα άλλα, δεν επέμειναν στις συμβουλές τους, μεγάλα παιδιά είμαστε, εκλεγμένους πολιτικούς ηγέτες έχουμε, παίρνουμε τις ευθύνες μας και λουζόμαστε τα λάθη μας. Και τα κάναμε φυσικά όλα λάθος. Η διάλυση της οικονομίας μέσω της αποφυγής των μεταρρυθμίσεων μας συντηρεί σε κατάσταση ομηρείας επί δεκαετίες και αυτό το διαλέξαμε εμείς.

Οι ξένοι λοιπόν -για όσους έχουν απορίες και αναρωτιούνται γιατί στηρίζουν τον Τσίπρα- θα στήριζαν οποιαδήποτε κυβέρνηση μπορούσε να εφαρμόσει τις εντολές τους. Ο Τσίπρας μπορούσε και τις εφάρμοσε. Τους εξασφάλισε δηλαδή την πληρωμή των χρεών μέσω των πλεονασμάτων. Τους έκλεισε το Σκοπιανό χωρίς να ζητήσει αντάλλαγμα. Αποδέχτηκε μια ρύθμιση χρέους πολύ μικρότερη από αυτή που είχαν συμφωνήσει οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

Και τα κατάφερε αυτά ο Τσίπρας επειδή ξαφνικά δεν υπήρχε αντιπολίτευση στα πεζοδρόμια, επειδή η Αθήνα δεν καιγόταν και επειδή η Αριστερά, που αντιδρούσε επί 40 χρόνια στην εφαρμογή οποιασδήποτε ευρωπαϊκής οδηγίας, έγινε κυβέρνηση.

Εβγαλαν λοιπόν οι κουκουλοφόροι τις κουκούλες, σταμάτησαν να καίνε την Αθήνα και εγκαταστάθηκαν στα υπουργεία. Και εφόσον αυτοί οι ίδιοι δεν ήταν πια στο πεζοδρόμιο να τα καίνε, ως υπουργοί κατάφεραν να περάσουν όλα τα μέτρα στα οποία αντιδρούσαν. Οι εταίροι ήταν και είναι πανευτυχείς. Διότι τι θέλουν; Μια ελληνική κυβέρνηση να μπορεί να περάσει τα μέτρα. Και αυτή είναι η κυβέρνηση Τσίπρα, η οποία παίζει χωρίς αντίπαλο στο πεζοδρόμιο.

Γι’ αυτόν τον λόγο και μόνο οι Ευρωπαίοι στηρίζουν την κυβέρνηση. Οπως θα στηρίξουν και οποιαδήποτε άλλη στο μέλλον αν καταφέρει να περνάει μέτρα και δεν βρίσκει ως δικαιολογία ότι καίγεται η Αθήνα. Για παράδειγμα, αν ο Μητσοτάκης γίνει κυβέρνηση το πρώτο πράγμα που πρέπει να εξασφαλίσει είναι ότι η Αριστερά δεν θα καίει την Αθήνα. Αν το εξασφαλίσει, οι ξένοι θα τον στηρίξουν. Αν δεν το εξασφαλίσει, οι ξένοι θα πουν «φέρτε πάλι τους άλλους που πέρναγαν τα μέτρα».

Το ερώτημα που απομένει είναι ποιος θα κάνει τις μεταρρυθμίσεις που πλέον είναι στο προσκήνιο και αποτελούν το νέο μνημόνιο, το ονομαζόμενο και εποπτεία.

Οποιος τις κάνει θα είναι κυβέρνηση, όποιος δεν τις κάνει θα αλλάζει. Ετσι θα πάει το πράγμα πολιτικά από εδώ και πέρα και όσο πιο γρήγορα καταλάβουμε ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι η μόνη διέξοδος τόσο το καλύτερο για μας.

reporter

"Καλή η απόφαση για το χρέος. Αν υπήρχε και κυβέρνηση..."

akropoli simaies ell ee

Πάει λοιπόν κι αυτό... Επειτα από ένα ακόμη μαραθώνιο Eurogroup η Ελλάδα εξασφαλίζει μία ακόμη θετική ρύθμιση για τις πληρωμές του υπέρογκου χρέους της και ξεπροβοδίζεται στην έξοδο από τα μνημόνια, προς μεγάλη ικανοποίηση όλων.

Το ελληνικό πρόβλημα είναι ένα αγκάθι για την Ευρώπη εδώ και χρόνια και όλοι έχουν κάθε λόγο να λένε σήμερα πόσο καλά τα πήγαμε, πώς τελειώνει η ελληνική κρίση, πώς αρχίζει μία νέα περίοδος ευημερίας και ανάπτυξης και όλα αυτά που γνωρίζουμε πολύ καλά ότι δεν ισχύουν, αλλά κάνουμε ότι δεν συμβαίνει τίποτε.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Η επιτήρηση θα συνεχιστεί, οι μεταρρυθμίσεις θα πρέπει να εφαρμόζονται απαρεγκλίτως και η κυβέρνηση έχει στην διάθεσή της ένα «μαξιλάρι» περίπου 20 δισ. για πληρωμές και ξόδεμα σε περίπτωση που δεν κατορθώσει να δανειστεί από τις αγορές με αξιοπρεπή επιτόκια. Παρεμπιτόντως: όσο θα ξοδεύει, τόσο θα ανεβαίνει και το κόστος δανεισμού.

Είναι αμφίβολο υπό αυτές τις συνθήκες το αν η κυβέρνηση Τσίπρα θα επιχειρήσει καν να βγει στις αγορές. Οι σημερινές αποδόσεις των ομολόγων παραμένουν πάνω από το 4%, κόστος δανεισμού απαγορευτικό και πάντως όποιος αποτολμήσει να δανειστεί σε αυτό το ύψος, κάνει το πρώτο βήμα για την επόμενη χρεοκοπία. Οπότε, θα στραφεί στο μαξιλάρι. Και ο Θεός βοηθός.

Όλα αυτά συμβαίνουν δυστυχώς σε μία ατυχή συγκυρία. Η παγκόσμια οικονομία μπαίνει σε μία περίοδο υψηλών (ή υψηλότερων) επιτοκίων και η Ελλάδα βρίσκεται με μία κυβέρνηση σε (αργή ή συντομότερη) αποδρομή, η οποία ένα και μόνο μέλημα έχει: να περιορίσει την εκλογική της φθορά και ει δυνατόν να ναρκοθετήσει το πεδίο για την επόμενη κυβέρνηση.

Την ίδια στιγμή, είναι μία κυβέρνηση με ορατό τέλος, το οποίο καθορίζεται πλέον από τις διαθέσεις ή τις βεβιασμένες αποφάσεις του Πάνου Καμμένου, ο οποίος παλεύει για την πολιτική του επιβίωση. Αργά ή γρήγορα είτε θα ανατρέψει τον συνασπισμό είτε θα σκηνοθετήσει μία κάποια κρίση, προκειμένου να διατηρήσει κάποια επαφή με το εθνολαϊκιστικό ακροατήριό του και να μπορέσει τουλάχιστον να παρουσιαστεί στις εκλογές.

Με λίγα λόγια, καλοδεχούμενη άλλη μία ρυθμιστική παρέμβαση στο ελληνικό χρέος, αλλά η πιθανότητα να αποδεχθεί και αυτή μία ακόμη τρύπα στο νερό είναι μεγάλη.

Είναι καλό τέτοιου είδους παρεμβάσεις και συμφωνίες να επιτυγχάνονται όταν υπάρχουν ισχυρές ή/και στοιχειωδώς επαρκείς κυβερνήσεις, που να ξέρουν τι να κάνουν.

Δεν είναι ακριβώς η περίπτωσή μας αυτή...

Άγγελος Κωβαίος, reporter

Μικης Θεοδωράκης: Να σταματήσει αυτός ο εθνικός εξευτελισμός. Πού είναι αλήθεια και τι κάνουν οι Έλληνες;

mikis theo

Σε νέα παρέμβαση για όσα συμβαίνουν στη χώρα προχώρησε ο Μίκης Θεοδωράκης καλώντας όσους Έλληνες που είναι είτε θέλουν να είναι ταγοί του Έθνους να ενεργοποιηθούν για να σταματήσει αυτός ο «εθνικός εξευτελισμός».

«Δεν καταλαβαίνουν τάχα όλοι ότι η οργή που κλείνει μέσα του ο Λαός μας είναι επικίνδυνη;» αναρωτιέται ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης.

Απευθυνόμενος στην κυβέρνηση την προειδοποιεί: «Μην παίζετε με το Λαό. Μην αφήνετε να σπέρνουν ανέμους με η χωρίς γραβάτες. Όταν θα ρθει η ώρα να θερίσουμε τις θύελλες και πάλι θα με θυμηθείτε. Όμως τότε πια θα είναι αργά. Πολύ αργά».

Στο άρθρο του ο Μίκης Θεοδωράκης καυτηριάζει και τη στάση των κυβερνητικών βουλευτών που παραμένουν στις θέσεις τους και στηρίζουν παρά το γεγονός ότι «είναι πλέον ηλίου φαεινότερον ότι από το αρχικό ποσοστό μέσα στον Λαό που ανέβασε την σημερινή κυβέρνηση στην Εξουσία, έχει μείνει κάτι λιγότερο από το μισό».

Όπως γράφει χαρακτηριστικά «και αν φτάσουμε στο σημείο ο κ. Τσίπρας να έχει μόνο την ψήφο της συζύγου του, και πάλι θα είναι πρωθυπουργός, γιατί δυστυχώς το πιθανότερο είναι ότι οι 151 θα μείνουν ακλόνητοι στην ίδια στάση... ».

«Αυτό που ζούμε με μια κυβέρνηση του 20% που αποφασίζει χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα για το παρόν και το μέλλον της χώρας δεν είναι απλώς τραγικό ούτε βέβαια και κωμικό αλλά κυρίως είναι εξευτελιστικό» προσθέτει με νόημα ο Μίκης Θεοδωράκης.

Διαβάστε το κείμενό του με τίτλο «Τερατογένεση»:

Κάτω απ’ το χώμα μες στα σταυρωμένα χέρια τους
κρατάνε της καμπάνας το σκοινί
Προσμένουνε την ώρα να σημάνουν την Ανάσταση.
Τούτο το χώμα είναι δικό τους και δικό μας.
Δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει.
(Γιάννης Ρίτσος)

Στη σημερινή εποχή ο Έλληνας πρωθυπουργός μπορεί να κυβερνά ακόμα και με μία μοναδική ψήφο την χώρα μας που έχει καταντήσει χειρότερη κι από Μπανανία.

Το κακό που μας έχει γονατίσει ξεκίνησε από το 1986, όταν έγινε η αναθεώρηση του Συντάγματος από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Τότε ήμουν βουλευτής του ΚΚΕ και ήρθα σε ρήξη με την ηγεσία του κόμματος, γιατί πίστευα ότι το πέρασμα των προνομίων του Προέδρου της Δημοκρατίας στον Πρωθυπουργό θα ήταν καταστροφικό για τη χώρα. Όπως και έγινε!

Επομένως δικαιούμαι να έχω όπως και τότε την δική μου προσωπική άποψη και να θεωρώ ότι οι φόβοι μου αποδείχθηκαν δυστυχώς δικαιολογημένοι και ότι αυτό που ζούμε με μια κυβέρνηση του 20% που αποφασίζει χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα για το παρόν και το μέλλον της χώρας δεν είναι απλώς τραγικό ούτε βέβαια και κωμικό αλλά κυρίως είναι εξευτελιστικό.

Ως πολίτης αισθάνομαι εξευτελισμένος και νομίζω ότι το ίδιο αισθάνονται και οι περισσότεροι Έλληνες. Μόνο που αυτοί ίσως να μην γνωρίζουν τους λόγους.

Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1975, όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έκρινε ότι η κυβέρνηση έχει χάσει πάρα πολύ μεγάλο μέρος από την εκλογική της δύναμη, είχε την ευχέρεια μαζί με ένα ειδικό συμβούλιο να διαλύει τη Βουλή και να οδηγεί τη χώρα σε νέες εκλογές.

Μετά την αναθεώρηση του 1986, ποιος κρίνει εάν ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση έχουν χάσει την εκλογική τους δύναμη; Κανείς. Αυτό και μόνο είναι για γέλια και για κλάματα... Αρκεί πλέον μια κυβέρνηση να έχει την πλειοψηφία στη Βουλή. Η οποία πλειοψηφία δεν έχει κανένα λόγο να εγκαταλείψει τα προνόμιά της. Έτσι, μαζί με τον πρωθυπουργό, οι 151 της Βουλής αδιαφορούν για την κατρακύλα του κόμματός τους οχυρωμένοι πίσω από την νομιμοφάνεια που τους προσέφερε η αναθεώρηση του 1986.

Με την αναθεώρηση του 1986 προσεβλήθη η βασική θέση που διέπει όλα τα Δημοκρατικά Συντάγματα του κόσμου. Ότι δηλαδή «ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΠΗΓΑΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ». Και πρώτα και κύρια η σύνθεση της Βουλής που θα πρέπει να παρακολουθεί και να αντανακλά τις αλλαγές που γίνονται στο εκλογικό σώμα.

Αυτή η κατάργηση του Λαού ως κυρίαρχου στοιχείου της διαμόρφωσης της εθνικής ζωής αποτελεί στίγμα αντιδημοκρατικό. Ένα τέτοιο έκτρωμα που καταργεί την ουσία της Δημοκρατίας και δημιουργεί ένα ουσιαστικά δεσποτικό καθεστώς με μανδύα νομιμοφάνειας δεν είναι αντάξιο ενός ελεύθερου Λαού αλλά ενός εξαπατημένου και τελικά ενός προδομένου Λαού και μας πηγαίνει πίσω σε εποχές σκοτεινές που η αμάθεια και ο φόβος είχαν μεταβάλει τους ιθαγενείς σε πειθήνια όργανα των κάθε λογής εξουσιαστών.

Θα περίμενε κανείς από έναν πολιτικό άνδρα να έχει ευαισθησία και τιμιότητα απέναντι στον Λαό που σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή του έδωσε την εμπιστοσύνη του. Όμως αυτά είναι περασμένα ξεχασμένα. Πάνε πια οι ευαισθησίες και οι τιμιότητες. Ξεχαστήκανε τα παλιά «ήθη και έθιμα». Τώρα βρισκόμαστε στην εποχή των μπίζνες. Έτσι, ξεχνούν κάποιοι ότι η Βουλή δεν είναι Ανώνυμη Εταιρία με τζόγο, μισθούς, προνόμια, θέσεις, ρουσφέτια και συναλλαγές με εμπόρους όπλων με ό,τι αυτό το τελευταίο συνεπάγεται.

Αν λοιπόν ο Πρωθυπουργός και οι 151 βουλευτές γίνουν ένα πελώριο στρείδι κολλημένο στα βράχια, τι θα συμβεί με βάση την πλειοψηφία μπετόν-αρμέ;

Σήμερα είναι πλέον ηλίου φαεινότερον ότι από το αρχικό ποσοστό μέσα στον Λαό που ανέβασε την σημερινή κυβέρνηση στην Εξουσία, έχει μείνει κάτι λιγότερο από το μισό. Δεν το βλέπουν οι 151; Δεν το βλέπει ο Πρωθυπουργός; Βεβαίως το βλέπουν και στο βάθος χλευάζουν, γιατί οι ίδιοι οι Δεξιοί και οι Κεντρώοι τους χάρισαν την σημερινή νομιμοφάνεια. Και το ΚΚΕ; Τι να πει, αφού κι αυτοί τότε έπεσαν στην παγίδα του Παπανδρέου.

Ώστε σήμερα έχουμε τον κ. Τσίπρα με τους 151. Αύριο, το 20% περίπου που τους έχει μείνει σήμερα, μπορεί να γίνει 10%. Και πάλι θα έχουμε τον κ. Τσίπρα, εφ’ όσον οι 151 τηρήσουν την ίδια στάση που τηρούν τώρα. Μεθαύριο μπορεί να έχουν 5% στον Λαό αλλά και πάλι θα έχουμε τον κ. Τσίπρα με τους 151.

Και αν φτάσουμε στο σημείο ο κ. Τσίπρας να έχει μόνο την ψήφο της συζύγου του, και πάλι θα είναι πρωθυπουργός, γιατί δυστυχώς το πιθανότερο είναι ότι οι 151 θα μείνουν ακλόνητοι στην ίδια στάση...

Αλλά ας γυρίσω στο σήμερα, όπου παίρνονται οικονομικές και εθνικές αποφάσεις που θα μας δεσμεύουν για πολλές δεκαετίες. Και διερωτώμαι, πού είναι αλήθεια και τι κάνουν οι Έλληνες που με τον α ή τον β τρόπο είναι είτε θέλουν να είναι οι ταγοί του Έθνους; Πολιτικοί, Ακαδημαϊκοί, Επιστήμονες, Δημοσιογράφοι, άνθρωποι του Πνεύματος;

Δεν αισθάνονται την ανάγκη να πουν κάτι, να κινητοποιηθούν για να σταματήσει αυτός ο εθνικός εξευτελισμός; Δεν καταλαβαίνουν τάχα όλοι ότι η οργή που κλείνει μέσα του ο Λαός μας είναι επικίνδυνη;

Απευθυνόμενος προς την Κυβέρνηση και το όλο Σύστημα που σιωπά ή την στηρίζει θα ήθελα να πω: Μην παίζετε με τον Λαό. Μην αφήνετε να σπέρνουν ανέμους με η χωρίς γραβάτες. Όταν θα ρθει η ώρα να θερίσουμε τις θύελλες και πάλι θα με θυμηθείτε. Όμως τότε πια θα είναι αργά. Πολύ αργά.

Αθήνα, 25.6.2018
Μίκης Θεοδωράκης

Spiegel: Τελείωσε η κρίση; Για πες το αυτό στους Έλληνες! Τι λένε τα Γερμανικά ΜΜΕ

syntaxiouxoi trapezes perikopes

Θετική αποτίμηση της συμφωνίας του Eurogroup, αλλά και σκεπτικισμός για την "επόμενη μέρα" στον γερμανικό Tύπο. Η ελληνική κρίση ρυθμίζεται, αλλά δεν παρέρχεται, εκτιμούν οι περισσότεροι αναλυτές.

"Το παράδειγμα της Ελλάδας" επιγράφεται σχόλιο της Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ), που επιχειρεί να αντλήσει διδάγματα από την ελληνική κρίση. Όπως αναφέρει ο αρθρογράφος, το παράδειγμα της Ελλάδας δείχνει "ότι οι ευρωπαϊκοί συμβιβασμοί δεν παράγουν αυτομάτως ιδανικές λύσεις.

Οι Έλληνες υπέστησαν τεράστια απώλεια εισοδήματος, αλλά εξακολουθούν να έχουν πολύ υψηλό χρέος. Οι άλλες χώρες της ευρωζώνης κινδυνεύουν να χάσουν δισεκατομμύρια. Στην Ελλάδα άρχισε να δρομολογείται μία εξέλιξη, η οποία επεκτείνεται σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο: η διάβρωση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος από κοινωνικές και οικονομικές κρίσεις.

Όλα τα πακέτα βοήθειας των Βρυξελλών δεν κατάφεραν να αποτρέψουν την ανάληψη της εξουσίας από λαϊκιστικά κόμματα στην Αθήνα. Κάτι το οποίο είναι κατανοητό με δεδομένη την αποτυχία των παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων και άλλωστε ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε απρόσμενα πραγματιστικός στην κυβέρνηση. Αλλά σε τελική ανάλυση η Ευρώπη πλήρωσε τη σταθεροποίηση του ευρώ με ένα τοξικό πολιτικό κλίμα στο εσωτερικό, αλλά και μεταξύ των κρατών-μελών".

Σε ανταπόκριση από το Λουξεμβούργο και με τίτλο "Μία ιστορική στιγμή" η εφημερίδα Süddeutsche Zeitung αναφέρεται σε ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες της διαπραγμάτευσης. Όπως επισημαίνει, ιδιαίτερα η Γερμανία ασκούσε πιέσεις "να είναι όσο το δυνατόν λιγότερες οι διευκολύνσεις για το χρέος. Αρχικά ο γερμανός υπουργός Οικονομικών ήθελε να παρατείνει μόνον κατά τρία χρόνια την περίοδο αποπληρωμής των δανείων, αλλά τελικά αντελήφθη και ο ίδιος ότι αυτό δεν θα ήταν ούτε βιώσιμο ούτε αξιόπιστο. Κι έτσι προέκυψαν τα δέκα χρόνια μαζί με την επισήμανση ότι το 2023 θα εξεταστεί εκ νέου "εάν χρειάζονται περαιτέρω διευκολύνσεις για το χρέος".

Φυσικά κανείς δεν μπορεί να προβλέψει κάτι τέτοιο, ούτε και αν η Ελλάδα θα ανταποκριθεί στους στόχους που καλείται να εκπληρώσει. Είναι ένα δύσβατο μονοπάτι, το οποίο οι άλλοι θα εποπτεύουν και θα αξιολογούν ανά τρίμηνο"

 "Θέμα χρόνου το κούρεμα"

Ακόμη πιο απαισιόδοξη στις προβλέψεις της η εφημερίδα Stuttgarter Zeitung: "Αν η Ελλάδα έχει όντως αλλάξει, παραμένει άγνωστο. Αν μη τι άλλο οι οικονομικοί δείκτες εμπνέουν αισιοδοξία. Αλλά το μεγάλο ερώτημα είναι κατά πόσον η ανάκαμψη είναι διατηρήσιμη. Χωρίς κούρεμα χρέους η Ελλάδα μάλλον δεν πρόκειται να σταθεί και πάλι στα πόδια της. Είναι θέμα χρόνου να το συνειδητοποιήσουν αυτό επιτέλους τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης".

Σκωπτική διάθεση αποπνέει το σχόλιο στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού Der Spiegel."Τελείωσε η κρίση; Για πες το αυτό στους Έλληνες..." είναι ο χαρακτηριστικός τίτλος. Όπως αναφέρεται στο σχόλιο "οι Έλληνες έχουν κάθε λόγο να είναι δύσπιστοι. Όχι μόνο γιατί έχουν ήδη ακούσει άπειρες φορές να προαναγγέλεται το τέλος της κρίσης. Αλλά κυρίως γιατί τα θολά οφέλη της συμφωνίας στο Eurogroup έρχονται σε αντίθεση με τη βεβαιότητα ότι θα υποστούν και πάλι οδυνηρές περικοπές στο τέλος του χρόνου.

'Ποιά συνάντηση του Eurogroup;' με ρώτησε ένας αξιωματικός εν αποστρατεία, ηλικίας 76 ετών. 'Η μοναδική μου έγνοια είναι σήμερα, όπως ήταν και χθες, να μαζέψω τα χρήματα που χρειάζομαι για την κηδεία μου'. Οι συντάξεις στην Ελλάδα έχουν ήδη περικοπεί κατά 60% και θα περικοπούν εκ νέου το 2019" σημειώνει ο αρθρογράφος.

Ελλάδα-Ιταλία: Βίοι παράλληλοι;

Μία διαφορετική διάσταση στον απολογισμό της κρίσης από την εφημερίδα Die Welt: "Με την παρ΄ ολίγον χρεοκοπία της η Ελλάδα έφερε στο φως τις μεγάλες κατασκευαστικές ατέλειες της ευρωζώνης. Με τη συνεχή αντίσταση που προέβαλε και την κρίση διαρκείας που επακολούθησε δίχασε και πολιτικά την ευρωζώνη.
 
Όπως και την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, η οποία προβαλλόταν ως φανατικός υποστηρικτής της λιτότητας, αλλά ο κύριος λόγος για τον οποίον βασάνιζε τους Έλληνες ήταν ότι ήθελε να υποδείξει στους Ιταλούς τί θα τους περίμενε στη δική τους περίπτωση. Μετά από όλα αυτά τα επίπονα χρόνια το πιο αποφασιστικό ερώτημα για την Ελλάδα είναι: Αυτό ήταν, τελείωσε; Μπορεί η χώρα να σταθεί και πάλι στα πόδια της ή μήπως σε τρία, τέσσερα, δέκα χρόνια θα παρακαλάει και πάλι στις Βρυξέλλες για βοήθεια; Η απάντηση είναι ψυχοφθόρα: Δεν ξέρουμε..."

Γιάννης Παπαδημητρίου, Deutsche Welle