Σαβ10202018

Τελευταία ΕνημέρωσηΣαβ, 20 Οκτ 2018 2pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

Νeue Zuericher Zeitung: Kαι όμως ο Τσίπρας επικρατεί ακόμη

tsiprasbrabeio

Οποιος προφήτεψε σύντομη ζωή για την κυβέρνηση της Ελλάδας διαψεύδεται. Ιδεολογικά ευέλικτος και γνώστης της τακτικής ο Αλέξης Τσίπρας οδηγεί τον περίεργο συνασπισμό του από το 2015 διά μέσω κρίσεων και σκανδάλων», γράφει η συντηρητική ελβετική «Νeue Zuericher Zeitung» (NZZ) σε δημοσίευμά της με τίτλο «Και όμως ο Τσίπρας επικρατεί».

H εφημερίδα της Ζυρίχης, αφού αναφέρει το ονοματολογικό με την ΠΓΔΜ, την παραίτηση Αντωνοπούλου/Παπαδημητρίου, τη σύλληψη των Ελλήνων στρατιωτικών από τους Τούρκους και τη δύσκολη συνεννόηση των κ. Καμμένου και Κοτζιά στο θέμα αυτό, προσθέτει ότι «εν τούτοις σε σχέση με τις ρήξεις του πρώτου μισού της θητείας του (Τσίπρα), τα σημερινά προβλήματα ωχριούν».

Όπως μετέδωσε το Αθηναϊκό Πρακτορείο, η NZZ αφού κάνει μια αναδρομή στην εποχή Βαρουφάκη και την αποχώρηση στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, συμπληρώνει: «το ότι ο Τσίπρας παραμένει αδιαφιλονίκητος ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ δεν οφείλεται μόνο στην απουσία σοβαρών διεκδικητών της ηγεσίας. Ακόμα και οι εσωκομματικοί επικριτές του αναγνωρίζουν ότι ο χαρισματικός νεαρός πολιτικός είναι σε θέση να κινητοποιήσει τις μάζες». 

Αν και τίποτα δεν παραπέμπει άμεσα σε ρήξη στον συνασπισμό, συνεχίζει η συντηρητική ελβετική εφημερίδα, παρατηρούνται τελευταία αβρότητες με την κεντρο-αριστερή ομάδα «Κίνημα αλλαγής» και επισημαίνει πως «Αθηναίοι οιωνοσκόποι πιθανολογούν ότι ο Τσίπρας αναζητά με αυτόν τον τρόπο εναλλακτικούς εταίρους σε συνασπισμό».

«Η έκκληση του προέδρου της Ν.Δ. Κυριάκου Μητσοτάκη για πρόωρες εκλογές ακούγεται λιγότερο δυνατά από πριν. Ο Μητσοτάκης, αν και είναι ένας εύγλωττος μόνιμος επικριτής του πρωθυπουργού, αντιπαλεύει τα σοβαρά βάρη του παρελθόντος. Ο πρώην υπουργός για τις διοικητικές μεταρρυθμίσεις και γιος ενός συντηρητικού πρωθυπουργού απαξιώνεται από τους πολιτικούς του αντιπάλους ως εκπρόσωπος εκείνου του κατεστημένου το οποίο μετέτρεψε την Ελλάδα σε χώρα χρέους. Στους συντηρητικούς προσάπτουν επίσης το σκάνδαλο Novartis.

Πολυάριθμοι κορυφαίοι πολιτικοί της ΝΔ κατηγορούνται για χρηματισμό από την ελβετική πολυεθνική. Αν και οι κατηγορούμενοι αρνούνται τις κατηγορίες και δεν έχουν παρουσιαστεί έως τώρα ενοχοποιητικά στοιχεία, η υπόθεση προκαλεί ζημιά στη φήμη του παραδοσιακού κόμματος», παρατηρεί η NZZ. 

«O Tσίπρας θα μπορούσε να αποκτήσει ένα πραγματικό πλεονέκτημα το καλοκαίρι. Οι πιθανότητες να βγει η Ελλάδα από το τρίτο πρόγραμμα βοήθειας και το ότι (η έξοδος) δεν θα συνδεθεί με ένα τέταρτο πρόγραμμα διατηρούνται ακέραιες. Αυτό δεν θα σήμαινε το τέλος των επώδυνων μεταρρυθμίσεων, αλλά ο Τσίπρας θα μπορούσε να θριαμβολογήσει ότι απελευθέρωσε την Ελλάδα από την «δουλεία» των δανειστών μετά από σχεδόν μια δεκαετία. Το ότι ο Τσίπρας θα αξιοποιήσει την αναμενόμενη ώθηση στη δημοτικότητά του για να κάνει πρόωρες εκλογές έρχεται σε αντίθεση με τις διαβεβαιώσεις του ότι θα εξαντλήσει την τρέχουσα κοινοβουλευτική περίοδο μέχρι το Σεπτέμβριο του 2019. Αυτό όμως δεν σημαίνει ασφαλώς ότι θα τηρήσει την υπόσχεση του. Με την ευελιξία των χειρισμών του δεν τα έχει καταφέρει και άσχημα», καταλήγει η NZZ.

"Η Τουρκία πέφτει στην παγίδα της Ρωσίας"

putin erdogan simaies

Kαθώς η Τουρκία υποδέχεται τον Βλαντίμιρ Πούτιν για την θεμελίωση του ρωσικής κατασκευής πυρηνικού σταθμού του Ακούγιου και κατόπιν για την τριμερή συνάντηση κορυφής Τουρκίας-Ρωσίας-Ιράν την Τετάρτη στην Άγκυρα, η αρθρογράφος Μπαρτσίν Γινάντς της Hurriyet Daily News σημειώνει πόσο αναντίστοιχο είναι αυτό το "φλερτ” με τις τουρκικές προτεραιότητες.

Για την ακρίβεια, υποστηρίζει, όπως το θέτει ήδη με τον τίτλο του τελευταίου άρθρου της, ότι "Η Τουρκία πέφτει στην παγίδα της Ρωσίας”.

Η Ρωσία δεν περιλαμβάνεται καν στον κατάλογο των δέκα πρώτων προορισμών των τουρκικών εξαγωγών, ο οποίος συγκροτείται αποκλειστικά από δυτικές χώρες, που πλέον βρίσκονται στην πλειονότητά τους σε κακό επίπεδο σχέσεων με την Άγκυρα.
 
Αντιθέτως, λόγω της ενεργειακής εξάρτησης της Τουρκίας, η Ρωσία βρίσκεται πάντοτε στην πρώτη τριάδα των χωρών προέλευσης των τουρκικών εισαγωγών – και η ανισορροπία αυτή στις διμερείς σχέσεις δεν αντισταθμίζεται από την παρουσία Ρώσων τουριστών, τουλάχιστον όχι αν αναλογισθεί κανείς ότι ο αριθμός τους περίπου ισούται με αυτόν των Γερμανών τουριστών, οι οποίοι πάντως δεν έλειψαν ούτε στις πολιτικά δυσκολότερες στιγμές των τουρκογερμανικών σχέσεων.

Για τη Γινάντς, η ανισορροπία δεν περιορίζεται μόνο στο οικονομικό πεδίο. Οι έξυπνες χώρες, τονίζει, δεν αφήνονται να στριμωχτούν από τους αντιπάλους τους. Αλλά στη συριακή κρίση, η Τουρκία έχει πέσει στην παγίδα της Ρωσίας, του Ιράν και του Άσαντ.

Οι επιχειρήσεις του τουρκικού στρατού κατά των Κούρδων της Συρίας, υπενθυμίζει η Γινάντς, δεν θα ήταν εφικτές χωρίς την ανοχή της Ρωσίας, η οποία ελέγχει τον συριακό εναέριο χώρο. Όμως, το αντάλλαγμα ήταν να μείνει η Τουρκία σιωπηλή, όταν η Δαμασκός και η οι σύμμαχοί της ανακτούσαν από τους αντικυβερνητικούς αντάρτες το Χαλέπι, την ανατολική Γούτα και τώρα τη Ντούμα.

Το αποτέλεσμα είναι όσο η Τουρκία εκκαθαρίζει τα σύνορά της από το PYD (συριακή θυγατρική του ΡΚΚ), να αναδιπλώνονται σε άλλο σημείο των τουρκικών συνόρων οι υποχωρούντες τζιχαντιστές αντάρτες. Πρόκειται για μία εξέλιξη η οποία καθιστά την Τουρκία ευάλωτη σε εκβιασμούς, μεταξύ άλλων διότι ο τουρκικός πληθυσμός (ιδίως των μεγάλων αστικών κέντρων που οδεύουν σύντομα σε δημοτικές εκλογές) δυσφορεί όλο και περισσότερο για την παρουσία των Σύρων προσφύγων – και ασφαλώς άλλο ένα προσφυγικό κύμα δεν θα ήταν ευπρόσδεκτη εξέλιξη για τους κυβερνώντες.

Συνολικά μιλώντας, η ενίσχυση του "κουρδικού κινδύνου”, μετά την απόφαση της Κεντρικής Διοίκησης (Centcom) του αμερικανικού στρατού να στηριχτεί στους μαχητές του PYD, έφερε την Άγκυρα στην άβολη θέση να πρέπει να εγκαταλείψει, αν και όχι ρητά, την έως τότε πολιτική της υπέρ της "αλλαγής καθεστώτος” στη Δαμασκό, εφόσον πλέον συμπράττει με τους μεγάλους προστάτες του Άσαντ.

Αλλά και οι μπίζνες με τις οποίες η Άγκυρα επιχειρεί να δέσει τις νέες της φιλίες (λ.χ. το εργοστάσιο του Ακούγιου, ο αγωγός ρωσικού φυσικού αερίου Turkish Stream και κυρίως η παραγγελία τεσσάρων συστοιχιών S-400, μη συμβατών με τα συστήματα του ΝΑΤΟ) λειτουργούν ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία περαιτέρω απομάκρυνσης της Τουρκίας από τη Δύση.

Βέβαια, σε αμφότερα τα πεδία συνεργασίας η Άγκυρα επιχειρεί να μεταχειρισθεί τη νέα φιλία της με τη Μόσχα περισσότερο ως μοχλό για να επαναδιαπραγματευτεί τη σχέση της με τις ΗΠΑ (λ.χ. να εξασφαλίσει την απόσυρση των μαχητών του PYD ανατολικά του Ευφράτη ή τη συγκατάθεση του Κογκρέσου στην προμήθεια συστημάτων Patriot, αντί για τους S-400). Όμως πρόκειται για ακροβασία με υψηλό ρίσκο και αμφίβολα αποτελέσματα – σε αντίθεση με τα συγκεκριμένα, έστω και οριοθετημένα, κέρδη της ρωσικής πλευράς...
 
Capital 

Ο Ερντογάν έχει σχέδιο και μας αφορά. Ας μην έχουμε πλέον αυταπάτες και να προειοιμαζόμαστε

erntogan exedra kypros

Δεν υπάρχει πλέον λόγος για την κυβέρνηση να επιχειρεί να υποβαθμίζει τις τουρκικές απειλές με δηλώσεις περί νευρικού Ερντογάν ή περί τοποθετήσεων εσωτερικής κατανάλωσης όπως έπραττε έως τώρα, με την ελπίδα ότι δεν θα συμβεί το χειρότερο.

Οι πρόσφατες εξελίξεις (Έβρος, κυπριακή ΑΟΖ, κατάληψη Αφρίν) και οι καθημερινές «ψυχροπολεμικές» δηλώσεις του Ερντογάν δείχνουν ότι τα χειρότερα έρχονται και συνεπώς η χώρα πρέπει να προετοιμαστεί να τα αντιμετωπίσει. Είναι μεν πρωταρχική η ευθύνη της κυβέρνησης αλλά ευθύνη έναντι της χώρας έχει και το σύνολο του πολιτικού φάσματος.

Εδώ και καιρό η Άγκυρα επιχειρεί να διαμορφώσει νέους όρους γεωπολιτικής δυναμικής ως αποτέλεσμα της πλήρους επικράτησης στο εσωτερικό της χώρας, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά του Ερντογάν, του νεο-οθωμανικού ισλαμισμού ως κρατικής ιδεολογίας.

Ο Ερντογάν, στη θέση των «νεοτούρκων» του Κεμάλ Ατατούρκ, έβαλε τους δικούς τους «νεο-οθωμανούς» μετατρέποντας σε σχετικά σύντομο ιστορικό χρόνο ένα κοσμικό κράτος σε ισλαμικό κράτος. Αυτή η μεταλλαγή του τουρκικού κράτους κάνει τον ίδιο τον τούρκο πρόεδρο να ονειρεύεται τον εαυτό του ως ένα νέο Σουλεϊμάν η ένα νέο Σαλαντίν.

Πολύ περισσότερο που οι συνθήκες αποσταθεροποίησης της Μέσης Ανατολής (στην οποία συνέβαλε και ο ίδιος) έχουν δημιουργήσει μια κατάσταση ανάλογη με αυτήν του 19ου αιώνα. Αμφισβητώντας τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923, ο Ερντογάν αμφισβητεί το τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που η Συνθήκη αυτή επέφερε.

Ταυτόχρονα, αμφισβητεί τα σύνορα του τουρκικού κράτους όπως αυτά καθορίστηκαν από την ίδια Συνθήκη. Το λέει κατά κόρον και μας το είπε απερίφραστα και κατά την επίσκεψη του στην Αθήνα. Ότι δηλαδή η Συνθήκη της Λωζάννης χρειάζεται «επικαιροποίηση». Και επειδή η Συνθήκη χρειάζεται... επικαιροποίηση, ο Ερντογάν άρχισε από καιρό την υπονόμευση της. Με τα «σύνορα της καρδιάς του» όπως καλά θυμόμαστε όλοι.

Αυτό που εμείς ερμηνεύουμε ως «απομόνωση της Τουρκίας» για τον Ερντογάν είναι «απαλλαγή» από συμμαχικά δεσμά που του δένουν τα χέρια σε πολιτικές επέκτασης της τουρκικής επιρροής και γιατί όχι κυριαρχίας στην περιοχή. Η Τουρκία μετατρέπεται σταδιακά σε αυτόνομο παίκτη που διευρύνει τα περιθώρια των δικών του στρατηγικών αποφάσεων και συμμαχιών.

Το Αφρίν κατελήφθη επειδή η Ρωσία (που θέλει να απομακρύνει την Τουρκία από τη Δύση) και το Ιράν έδωσαν τη συγκατάθεση τους και οι ΗΠΑ τη σιωπηρή ανοχή τους.

Οι τελευταίες ελπίζουν ακόμα πως κάποια στιγμή θα τα βρουν με την Τουρκία. Το κενό εξουσίας στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ άφησε και κενό αμερικανικής παρουσίας στην περιοχή. Θα δούμε ποια θα είναι η συνέχεια όταν και αν ο Ερντογάν θα προχωρήσει στους επόμενους στόχους του, στο Μπαμπίζ και το βόρειο Ιράκ, και όταν ο κ. Πομπέο αναλάβει καθήκοντα.

Ας μην έχουμε αυταπάτες επειδή αυτά συμβαίνουν μακριά μας. Και ας μην ξεχνάμε ότι το σχέδιο του τούρκου προέδρου -το έχει πει για όσους το άκουσαν- είναι η δημιουργία μιας ζώνης περιφερειακής ασφάλειας της Τουρκίας που ξεκινά από τα Βαλκάνια περιλαμβάνει το Αιγαίο και την Κύπρο και καταλήγει στο Αφρίν και το βόρειο Ιράκ.

Δείγματα αυτών προθέσεων έχουμε ήδη. Ο εμβολισμός του ελληνικού πολεμικού σκάφους, η παρεμπόδιση της γεώτρησης στην κυπριακή ΑΟΖ, η σύλληψη των δυο ελλήνων στρατιωτικών στον Έβρο είναι τα πρώτα τουρκικά τετελεσμένα σε αυτή την πολιτική. Θα ακολουθήσουν και άλλα. Ήδη ο Ερντογάν ανακοίνωσε ότι σύντομα θα γίνουν τουρκικές γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ και ζητεί διαμοιρασμό του φυσικού αερίου μεταξύ «Βόρειας και νότιας Κύπρου». Το «θερμό επεισόδιο» στο Αιγαίο όλο και περισσότερο αναφέρεται ως ένα ενδεχόμενο.

Συνεπώς, ουδείς δικαιούται να τυρβάζει περί άλλων...

Die Welt: Ενα τυχαίο γεγονός θα έφερνε πόλεμο σε Ελλάδα – Τουρκία – Ο ρόλος των μεγάλων δυνάμεων

f16

Πόσο στοιχίζουν στην Ελλάδα οι τούρκικες προκλήσεις - Μια ώρα πτήσης F-16 κοστίζει...

Τις τεταμένες σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας αναλύει η εφημερίδα Die Welt.

«Οι ούτως ή άλλως δύσκολες σχέσεις των δύο εταίρων του ΝΑΤΟ έχουν φτάσει στο χειρότερο σημείο, από τότε που ο Τούρκος πρόεδρος αναδομεί την Τουρκία σε ένα αυταρχικό κράτος και ασκεί μια επιθετική, επεκτατική εξωτερική πολιτική» τονίζει σε ανάλυσή της η γερμανική εφημερίδα Die Welt για τις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας και τα όσα έχουν συμβεί τον τελευταίο καιρό, προσθέτοντας ότι:

«Στις 12 Φεβρουαρίου μια τουρκική ακταιωρός εμβόλισε ένα πλοίο της ελληνικής ακτοφυλακής, που βρισκόταν κοντά στα, μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας ευρισκόμενα και διαφιλονικούμενα, νησιά των Ιμίων, σε απόσταση μόλις λίγων χιλιομέτρων από τις τουρκικές ακτές.

Στη συνέχεια ο τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ τηλεφώνησε στον Έλληνα ομόλογό του Αλέξη Τσίπρα, λέγοντάς του ότι το συμβάν ήταν αδεξιότητα και όχι πρόκληση. Αδέξιο – ίσως. Το τουρκικό πολεμικό ναυτικό, λόγω των πολιτικών εκκαθαρίσεων μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα το καλοκαίρι του 2016, απέλυσε τους περισσότερους ικανούς καπετάνιους της ή τους φυλάκισε.

Η σύλληψη των δύο Ελλήνων στρατιωτικών

Αλλά το συμβάν ήταν, παρ’ όλα αυτά, μια πρόκληση, όπως και άλλα πολλά πριν από αυτό. Στη συνέχεια, στα τέλη Φεβρουαρίου, η Τουρκία συνέλαβε δύο Έλληνες στρατιώτες που πραγματοποιούσαν περιπολία στα σύνορα και είχαν περάσει σε τουρκικό έδαφος. Αυτό γίνεται συχνά, αλλά ποτέ άλλοτε δεν είχαν συλληφθεί άτομα. Στους κρατούμενους μπορεί να απαγγελθεί κατηγορία για κατασκοπεία και σε μια τέτοια περίπτωση θα κινδύνευαν με πολυετή φυλάκιση. Λίγο μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα το καλοκαίρι του 2016, οκτώ Τούρκοι αξιωματικοί κατέφυγαν στη γείτονα χώρα και ζήτησαν άσυλο.

Έκτοτε ο Ερντογάν ζητάει την έκδοσή τους, αλλά η Αθήνα επικαλείται την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, που αρνείται να τους εκδώσει. Από τότε αυξήθηκαν οι στρατιωτικές επιθετικές κινήσεις», σημειώνει η γερμανική εφημερίδα Αναφέρει μάλιστα ότι «2.000 φορές περίπου παραβίασαν πέρσι τουρκικά πολεμικά πλοία ελληνικά χωρικά ύδατα. Οι παραβιάσεις αυτές ήταν πολύ περισσότερες από την προηγούμενη χρονιά. 3.300 φορές παραβίασαν τουρκικά μαχητικά τον ελληνικό εναέριο χώρο – δυο φορές συχνότερα από ό,τι την προηγούμενη χρονιά.

Πόσο κοστίζουν στην Ελλάδα οι τουρκικές προκλήσεις

Για την ευρισκόμενη σε δύσκολη οικονομική θέση Ελλάδα, όλο αυτό κοστίζει ακριβά.

Μόλις ένα τουρκικό μαχητικό εισέλθει στον ελληνικό εναέριο χώρο, σηκώνονται ελληνικά αεροπλάνα για να τα αναχαιτίσουν. Μια ώρα πτήσης με ένα F-16 κοστίζει περίπου 20.000 ευρώ.

Οι δύο νατοϊκές χώρες είναι ό,τι ήταν κάποτε η Γερμανία με τη Γαλλία: προαιώνιοι εχθροί. Η αντιπαλότητα μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων ανάγεται πολλούς αιώνες πίσω».

Η συνθήκη της Λωζάννης – υπογραμμίζει η Die Welt – καθόρισε και τα σύνορα μεταξύ των δύο χωρών. Τα νησιά του Αιγαίου παρέμειναν στην Ελλάδα. Η Τουρκία έχασε την Κύπρο – μέχρι το 1974 που ο τουρκικός στρατός κατέκτησε το βόρειο τμήμα του νησιού. «Το 1996 λίγο έλειψε να γίνει πόλεμος για τα Ίμια, μετά από παρόμοιο συμβάν με εκείνο με την τουρκική ακταιωρό.

 Η Τουρκία έχει βαλθεί να θεωρεί κάθε βραχάκι, που εξέχει από τη θάλασσα και δεν αναφέρεται ρητά στη συνθήκη της Λωζάννης, δική της επικράτεια- γι’ αυτό και οι πολλές παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου και των χωρικών υδάτων.Η Τουρκία θεωρεί αυτές τις περιοχές μη ελληνικές. Η διαμάχη για τα νησιά είναι ο λόγος για τον οποίο η Ελλάδα και η Τουρκία πληρώνουν για δυσανάλογους στρατούς.

Σχεδόν ισοδύναμοι στρατοί

Εξοπλιστικά, οι δύο στρατοί είναι περίπου το ίδιο ισχυροί. Τα πεζοφόρα τμήματά τους έχουν μαζί περισσότερη δύναμη πυρός από την υπόλοιπη Ευρώπη: 830 τεθωρακισμένα, 2.500 άλλα πολεμικά τροχοφόρα. Οι δύο πολεμικές αεροπορίες διαθέτουν συνολικά 450 μαχητικά αεροσκάφη. 

Σε περίπτωση πολέμου αυτό το οπλοστάσιο θα μπορούσε σε ελάχιστο χρόνο να επιφέρει μεγάλες καταστροφές. Θα μπορούσε να γίνει ένας τέτοιος πόλεμος, αυτή τη στιγμή βέβαια περισσότερο τυχαία παρά από πρόθεση.Η ήδη και προ Ερντογάν υπάρχουσα επιθετική τουρκική στρατηγική των συστηματικών συνοριακών παραβιάσεων οξύνθηκε σημαντικά υπό την ηγεσία του.

Ταυτόχρονα, το σώμα των τούρκων αξιωματικών υποφέρει από απώλεια ικανοτήτων, ειδικά στο πολεμικό ναυτικό και στην πολεμική αεροπορία, μετά τις πολιτικές εκκαθαρίσεις από το 2011 και ειδικά από την απόπειρα πραξικοπήματος του 2016. Ανίκανοι αξιωματικοί, που έχουν λάβει διαταγή να εφαρμόσουν μια ριψοκίνδυνη συγκρουσιακή πολιτική, μπορεί να τα κάνουν θάλασσα.

Ο ρόλος των μεγάλων δυνάμεων

Αν σφίξουν τα πράγματα, θα κληθούν οι μεγάλες δυνάμεις να αποτρέψουν μια κλιμάκωση. Στο επεισόδιοτων Ιμίων το 1996 παρενέβησαν οι ΗΠΑ, για να φέρουν στα συγκαλά τους τις δύο πλευρές. Δεν είναι όμως βέβαιο ότι η διοίκηση Τραμπ σήμερα θα δρούσε με ανάλογο τρόπο. Η ΕΕ τουλάχιστον φαίνεται να αναγνώρισε τώρα το μέγεθος του προβλήματος.

Στη σύνοδο της Βάρνας τη Δευτέρα, ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζ.Κ.Γιούνκερ είπε ότι η σχέση της Τουρκίας με την Ελλάδα και την Κύπρο είναι το σημαντικότερο στοιχείο για τις τουρκο-ευρωπαϊκές σχέσεις. Η Άγκυρα θα πρέπει να προσεγγίσει τους Έλληνες, αλλιώς δεν μπορεί να υπάρξει πρόοδος στις σχέσεις με την ΕΕ, όπως ελέχθη. Επειδή αυτή τη στιγμή η Τουρκία αποδίδει αξία στο ξεπάγωμα των σχέσεων με τις Βρυξέλλες και ο Ερντογάν τόνισε εκ νέου στη Βάρνα ότι η χώρα του συνεχίζει να θέλει να ενταχθεί στην ΕΕ, μια σαφής στάση των Βρυξελλών μπορεί ίσως να έχει περιορισμένα αποτελέσματα.

Ο στρατηγικός στόχος της Τουρκίας και η επεκτατική ορμή

Υπάρχει όμως ένας βασικός στρατηγικός στόχος της Τουρκίας υπό τον Ερντογάν, όπως το διατύπωσε κάποτε ο τότε ΥΠΕΞ Αχμέτ Νταβούτογλου: να ενισχυθεί η δύναμη και επιρροή της Τουρκίας όπου είναι δυνατόν στον κόσμο. Η πολιτική έναντι της ΕΕ έρχεται δεύτερη. Η υποψηφιότητα ενισχύει την Τουρκία – η ίδια η ένταξη με τη στέρηση της κυριαρχίας, όχι απαραίτητα.

Σ’ αυτήν την πολιτική της μαξιμαλιστικής αύξησης της δύναμης από την άποψη της εξωτερικής πολιτικής ανήκει και μια επεκτατική ορμή, με στόχο την επιστροφή στο πολιτικό μεγαλείο του οθωμανικού κράτους. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα αλλαγή των συνόρων, αλλά και δεν την αποκλείει, αν υπάρξει δυνατότητα. Η Άγκυρα θα ζυγίζει διαρκώς τους συσχετισμούς δυνάμεων και θα εκμεταλλεύεται κάθε ελληνική αδυναμία.

Ο τουρκικός στρατός βρίσκεται στην παραπαίουσα Συρία και ανακοίνωσε στρατιωτική επέμβαση κατά των Κούρδων στο Ιράκ. Η Τουρκία τα προηγούμενα 10 χρόνια επένδυσε τεράστια ποσά, ιδίως σε πολεμικά πλοία. Τα νέα πλοία επιτρέπουν επιδείξεις δύναμης, όπως στις 9 Φεβρουαρίου, όταν το τουρκικό πολεμικό ναυτικό μπλόκαρε γεωτρύπανο, που για λογαριασμό της Κυπριακής Δημοκρατίας θα αναζητούσε αέριο κοντά στις κυπριακές ακτές. Η Τουρκία επιμένει να συμμετάσχει στη χρήση των αποθεμάτων αερίου εξ ονόματος του υπό τουρκική κατοχή ευρισκόμενου βόρειου τμήματος του νησιού», τονίζει η γερμανική εφημερίδα.

ΑΠΕ – ΜΠΕ

Ο Ερντογάν δρα ανενόχλητος και η Ελλάδα του... “δεν διεκδικούμε” κοιμάται τον ύπνο του (διεθνούς) δικαίου

polemika ploia toyrkika

Η Τουρκία έχει αποθρασυνθεί. Και η εξέλιξη αυτή δεν είναι τυχαία. Έχει να κάνει με την αίσθηση ισχύος που όχι ιδιαίτερα άδικα έχει πλέον αποκτήσει και λόγω της συμμαχίας, ας μη γελιόμαστε, με την ομόδοξο Ρωσία του ηγέτη του Ξανθού Γένους Βλαντιμίρ Πούτιν.

Και ο Πούτιν, ο κάθε Πούτιν επί γης, έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να συμμαχήσει και με τον διάβολο ακόμα (βλ. Ερντογάν) για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά του και πράγματι τα εξυπηρετεί με τον καλύτερο για τη Μόσχα τρόπο.

Η Ρωσία επέτρεψε την τουρκική επιχείρηση στην Συρία κατά των Κούρδων η οποία εξυπηρετεί και το καθεστώς Άσαντ και τους μουλάδες του Ιράν.

Με ένα σμπάρο όλα τα τρυγόνια ικανοποιημένα. Ο δε πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν, χωρίς να ρισκάρει ιδιαίτερα, με αιχμή του δόρατος και τροφή για τα κανόνια τους κατσαπλιάδες του λεγόμενου Ελεύθερου Συριακού Στρατού τα έχει σχεδόν καταφέρει στο Αφρίν με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται όχι μόνο πολιτικά-στρατηγικά αλλά και όσον αφορά την αυτοπεποίθησή του.

Η συμμαχία όμως Ρωσίας και Τουρκίας εκφράζεται και σε ένα άλλο μέτωπο, στην κυπριακή ΑΟΖ. Δεν είναι προς τον συμφέρον της Ρωσίας η ύπαρξη εναλλακτικής, που μπορεί να γίνει και κύρια, πηγής τροφοδοσίας της Ευρώπης με φυσικό αέριο. Η Τουρκία έχει τις παράνομες απαιτήσεις της στην κυπριακή ΑΟΖ και κάθε συμφέρον να σπάσει τον άξονα Αθήνας και Λευκωσίας με Κάιρο και Ιερουσαλήμ. Στο σημείο αυτό τα συμφέροντα Μόσχας και Άγκυρας σε μικρό ή μεγάλο βαθμό ταυτίζονται.

Η Ρωσία άλλωστε έχει στόχο τον διεμβολισμό του ΝΑΤΟ. Και στην Συρία δεν πήγε για τον Άσαντ αλλά για την Κριμαία. Απλώς λόγω «σοφής» αμερικανικής πολιτικής της δόθηκε πολύς ελεύθερος χώρος στο συριακό γήπεδο τον οποίο και εκμεταλλεύτηκε. Η Ρωσία όμως δεν είναι ισχυρή στην Συρία και οι απειλές έναντι των ΗΠΑ να μην αγγίξουν τον Άσαντ δεν έχουν αντίκρισμα εκεί, αλλά στην Ουκρανία.

Από την άλλη, στην Ελλάδα κυριαρχεί ο ύπνος του (διεθνούς) δικαίου. Επικαλούμενη αλήθεια η ελληνική ηγεσία το διεθνές δίκαιο τι πιστεύει ότι θα καταφέρει; Πιστεύει κανείς εκ των ταγών του έθνους ότι ο Ερντογάν δεν ξέρει ότι παραβιάζει το διεθνές δίκαιο; Περίμενε εμάς να του το πούμε; Δεν ήρθε εντός Αθηνών και γράφοντας στα παλιά του παπούτσια το πρωτόκολλο έθεσε ανοικτά θέμα αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάννης;

Πιστεύει κανείς ότι θα συγκινηθεί από δηλώσεις του τύπου «οι διεθνείς συνθήκες δεν αναθεωρούνται». Αλήθεια; Σε ποιόν πλανήτη; Γιατί στη Γη οι διεθνείς συνθήκες αναθεωρούνται από νεότερες συνθήκες που επιβάλει ο νικητής, ιστορικά τεκμηριωμένα. Το πλέον φαιδρό δε είναι να επικαλείται κανείς την απειλή περί ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας λες και η Άγκυρα εκλιπαρεί την ένταξή της στην Ένωση.

Πραγματικά ο Ερντογάν το βράδυ σε κάποιο από τα 1.000+ δωμάτια του ανακτόρου του θα γελά με την καρδιά του ακούγοντας τις «σκληρές» ανακοινώσεις, τα μηνύματα και τις δηλώσεις της Αθήνας. Είναι δε πιθανό να πεθάνει από τα γέλια ακούγοντας τις αναλύσεις που θεωρούν ότι ο Ερντογάν κινείται επιθετικά σε Αιγαίο και Κύπρο διότι έχει προβλήματα στο Αφρίν. Δηλαδή μόλις πέσει το Αφρίν σώθηκε η Ελλάδα και η Κύπρος κύριοι;

Υπάρχουν βέβαια και ορισμένοι που διατείνονται πως οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις είναι διαλυμένες, πως μόνο πέντε φρεγάτες μπορούν να πλεύσουν και κάτι παρόμοια. Ευσεβείς πόθοι, ειδικά αν πρόκειται να υπάρξει σύγκρουση με την Ελλάδα.

Οι Τούρκοι ξέρουν τι συμβαίνει απέναντί τους ενώ οι υπεύθυνοι Έλληνες ταγοί κρύβουν πράγματα. Οι δε κραυγές περί ηρωισμού και προγόνων δεν ωφελούν, ειδικά αν ακούγονται από ανεύθυνους-υπεύθυνους που δεν είναι σε θέση να ξεχωρίσουν το τυφέκιο από την γκλίτσα για μια σειρά από λόγους.

Ο πόλεμος είναι το χειρότερο παιχνίδι λογικής που έχει ανακαλυφθεί. Και ουδέποτε, κανένας πόλεμος δεν κερδήθηκε παρά με την σωστή μίξη τόλμης και λογικής, με την δεύτερη να επικρατεί σχεδόν απολύτως στον τομέα της σχεδίασης και την τόλμη να εκδηλώνεται κυρίως στην εκτέλεση.

1.Θα αφήσουν δηλαδή οι Αμερικάνοι να γίνει πόλεμος Ελλάδας-Τουρκίας; Αυτή είναι η μόνιμη επωδός. Και αν δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει πόλεμος γιατί ξοδεύαμε τόσα σε εξοπλισμούς; Και ακόμα χειρότερα, τι ακριβώς θα προλάβουν να πράξουν οι ΗΠΑ αν η Τουρκία επιτεθεί και σε μερικές ώρες καταλάβει ένα μικρό νησί ή έστω μια βραχονησίδα;

2.Θα της κηρύξουν τον πόλεμο για χάρη της πτωχής πλην τίμιας κόρης Ελλάδος ή θα προσπαθήσουν να συμβιβάσουν τα πράγματα και από τα 100 που ζητά ο Ερντογάν να του δώσουν τα 10 ή έστω το 1 για να μην φέρει τίποτα Ρώσους στο παιχνίδι;

3.Ή μήπως θα κατέβουν τα ευρωπαϊκά φουσάτα να “καθαρίσουν” για την Ελλάδα και την Κύπρο;

Και για να μην τρέφουμε αυταπάτες, η Τουρκία, ως εξορισμού επιτιθέμενη, είναι αυτή που θα επιλέξει τον τόπο και τον χρόνο της όποιας κρίσης. Μήπως αυτό δεν της παρέχει εξ αρχής καταλυτικό πλεονέκτημα, δεδομένου ότι κατέχει και το αντίστοιχο αριθμητικό;

Αλλά εμείς δεν διεκδικούμε τίποτα…Για αυτό ακριβώς και θα χάσουμε πολλά. Γιατί έχουμε παραχωρήσει και το στρατηγικό πλεονέκτημα στην άλλη πλευρά. Της επιτρέπουμε να διεκδικεί τον ουρανό με τ’ άστρα και είναι λογικό οι όποιοι διαιτητές να της δώσουν τουλάχιστον λίγη αστρόσκονη για αποζημίωση. Αυτό δεν περνά από το μυαλό κανενός ταγού του έθνους, ούτε καν από το μυαλό ευφυέστατων συμβούλων με μεγάλο ενδιαφέρον για τα πράσινα φυτά;

Οι δύο Έλληνες στρατιωτικοί στην Αδριανούπολη, ο εμβολισμός στα Ίμια, οι τσαμπουκάδες στην κυπριακή ΑΟΖ είναι σημάδια και μάλιστα καθόλου ενθαρρυντικά.

Παντελής Καρύκας, hellasjournal.com