Σαβ07212018

Τελευταία ΕνημέρωσηΣαβ, 21 Ιουλ 2018 12pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

Τρία σενάρια για την κοροϊδία

tsipra lagard

Αν διαβάσει κανείς τα ξένα Μέσα Ενημέρωσης και ακούσει τις δηλώσεις των διεθνών οικονομικών παραγόντων, θα θεωρήσει οτι ο χαρισματικός μας ηγέτης Αλέξης Τσίπρας είναι ένας μεταρυθμιστής πολιτικός, φιλοευρωπαίος και με διεθνές κύρος.

Τρία ενδεχόμενα υπάρχουν: Ή εμείς δεν έχουμε καταλάβει οτι ο Τσίπρας είναι μεταρρυθμιστής και οτι η χώρα “πετάει”,  ή οι ξένοι δεν έχουν καταλάβει με ποιόν έχουν να κάνουν, ή οι ξένοι είναι πολύ ικανοποιημένοι επειδή βρήκαν έναν Έλληνα πολιτικό που περνάει ένα προς ένα όλα τα δύσκολα μέτρα που ζητάει η τρόικα χωρίς αντιρρήσεις.

Η τρίτη εκδοχή είναι η πιθανότερη - βεβαία θα έλεγα.

Η κυβέρνηση έχει καταφέρει να περάσει από τη Βουλή μέτρα λιτότητας που δεν έχουν εφαρμοστεί ποτέ ξανά στη χώρα. Έχει καταφέρει να περάσει νόμους που απορρυθμίζουν το εργασιακό πλαίσιο, δυσκόλεψε πολύ τις απεργίες περνώντας το νόμο για την ύπαρξη πλειοψηφίας προκειμένου να γίνει απεργία,  προχωρεί τις ιδιωτικοποιήσεις, τα κάνει όλα χωρίς πρόβλημα. Ποιά κάνει; Αυτά που ώς αντιπολίτευση εμπόδιζε να γίνουν. Καμία άλλη κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να περάσει κανένα από αυτά τα σκληρά μέτρα, διότι ο Τσίπρας θα κατέβαζε τον κόσμο στα πεζοδρόμια και θα έκαιγε την Αθήνα εμποδίζοντας τα μέτρα. Αυτό έκανε ώς αντιπολίτευση. Τώρα ώς κυβέρνηση υλοποιεί όλα τα μέτρα τα οποία εμπόδιζε. 

Την ίδια στιγμή, ο άνθρωπος που έλεγε με σπαστά αγγλικά “go home Μadam Merkel”, έγινε το αγαπημένο παιδί των Ευρωπαίων πολιτικών. Ο αντιαμερικανός Τσίπρας, συνάντησε τον Τράμπ σε πολύ φιλικό κλίμα. Ο καταληψίας κόβει βόλτες στο Νταβός και μοιράζει χαμόγελα με τους δυτικούς ηγέτες και τους διεθνείς επιχειρηματίες. Ταυτόχρονα εμφανίζεται ώς αριστερός ηγέτης στην κηδεία του Φιντέλ Κάστρο, ο μόνος ηγέτης δυτικής χώρας που πήγε στην κηδεία του. Μου θυμίζει τον ήρωα της ταινίας του Γούντυ Άλεν, Ζέλινγκ, έναν τύπο “χαμαιλέοντα” ο οποίος άλλαζε εμφάνιση ανάλογα με το ποιοί βρίσκονταν γύρω του και γινόταν μαύρος που τραγουδούσε μπλουζ, κοκινομάλης Ιρλανδός, Ραβίνος, ανάλογα την περίσταση.

Που καταλήγει όλο αυτό; Πουθενά συνήθως, αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Επί της ουσίας, ο Τσίπρας έχει καταφέρει να καταργήσει όλα τα ¨κεκτημένα” για τα οποία πάλευε επί δεκαετίες η Αριστερά και είναι ο πρώτος Πρωθυπουργός της Ελλάδας που κατάφερε να εφαρμόσει μια νεοφιλελεύθερη πολιτική. Κατάφερε να προχωρήσει τις ιδιωτικοποιήσεις τις οποίες εκείνος εμπόδιζε όλα αυτά τα χρόνια και έστειλε στην ουρά των συσιτίων τους συνταξιούχους και τους πιο αδύναμους οικονομικά πολίτες. Το μόνο που δεν έχει κάνει ακόμη ούτε αυτός, είναι να διώξει δημοσίους υπαλλήλους. Δεν ξέρουμε τι θα κάνει όταν φτάσει η στιγμή - διότι θα φτάσει όπου νάναι. Ίσως το κάνει και αυτό, ανάλογα με το πότε έχει αποφασίσει να κάνει εκλογές. Πάντως αν δεν το κάνει ο Τσίπρας, δεν θα μπορέσει να το κάνει κανένας άλλος.

Για όλους αυτούς τους λόγους, οι ξένοι είναι ενθουσιασμένοι. Διότι τους κάνει τα χατήρια αδιαμαρτύρητα και χωρίς να ανοίξει μύτη στην Αθήνα. 

Και πιστεύω τελικά οτι όλα αυτά τα κομπλιμέντα του τα κάνουν οι ξένοι διότι με την κυβέρνηση Τσίπρα έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. 

Το κακό είναι οτι αυτά που κάνει ο Τσίπρας δεν τα κάνει σωστά. Δεν τα πιστεύει, δεν τα γνωρίζει και τα κάνει τσπατσούλικα χωρίς να ενδιαφέρεται για τις συνέπειες και χωρίς να διασφαλίζει την μελλοντική τους απόδοση. 

Θεωρητικοποιεί με αριστερό πρόσημο αυτή την άδικη πολιτική που εφαρμόζει λέγοντας οτι παίρνει από τους πλούσιους και δίνει στους φτωχούς. Το βέβαιον είναι οτι από τους πλούσιους δεν παίρνει, παίρνει από τους μεσαίους εργαζόμενους και παίρνει και από τους φτωχούς μέσω της αύξησης των έμμεσων φόρων (ΦΠΑ), των μειώσεων του αφορολογήτου, και την στέρηση του διακιώματος στην εργασία. Όταν η πολιτική χτυπάει τις επιχειρήσεις, χτυπάει κατευθείαν τον φτωχό και τον άνεργο που δεν βρίσκουν δουλειά. Όταν αυξάνονται οι φόροι κατανάλωσης χτυπάει το καλάθι της φτωχής νοικοκυράς. Τι τον νοιάζει τον πλούσιο αν ο ΦΠΑ θα είναι 6 ή 24%; Τίποτα. Τον φτωχό νοικοκύρη όμως τον νοιάζει πάρα πολύ διότι η διαφορά φαίνεται στο πορτοφόλι του.

Ο Τσίπρας πέτυχε τη φτωχοποίηση όλων και ταυτόχρονα πέτυχε δυο αντιφατικούς στόχους. Να τα έχει καλά και με τους Ελληνες και με τους ξένους. Στο εσωτερικό, όταν απευθύνεται στους Έλληνες λέει οτι ενώ δίνει μάχη με τους ξένους αναγκάζεται να περάσει τα μέτρα που του επιβάλουν για να μη πτωχεύσει η χώρα και όταν μιλάει με τους ξένους τους υπόσχεται λαγούς με πετραχίλια και τους λέει να μην ανησυχούν διότι αυτός θα τα περάσει όλα.

Μοναδική επιτυχία.

Βεβαίως εμείς που ζούμε εδώ βλέπουμε πράγματα που οι ξένοι δεν βλέπουν ή που δεν τους ενδιαφέρουν: Βλέπουμε ένα κράτος να μη διοικείται, ανομία παντού, απογοήτευση και φόβο, ελλείψεις σε βασικά αγαθά, μηδενικές κρατικές υπηρεσίες, απόλυτη αναξιοκρατία, κατάργηση δημοκρατικών διαδικασιών, καθεστωτικές διώξεις, ατιμωρησία, κατάρρευση θεσμών και αξιών.

Που θα πάει αυτή η ιστορία;

Ο λαός αργά ή γρήγορα θα έχει την ευκαιρία να διαλέξει. Να επιβραβεύσει ή να τιμωρήσει την κυβέρνηση. Και η ιστορία μέχρι σήμερα δείχνει οτι όλες τις φορές, η ψήφος του λαού είναι τιμωρητική. Ποτέ δεν επιβραβεύει. Ο Τσίπρας έχει κερδίσει δυο εκλογές. Κανείς ποτέ δεν έχει κερδίσει τρίτη συνεχόμενη εκλογική μάχη. Κοντός ψαλμός, λοιπόν, σύντομα θα δούμε.

Γρ. Νικολόπουλος

Κάλπικοι ήρωες

tsipras omonoia aspromay
 
Τρία χρόνια με κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ο μνημονιακός σήμερα Αλέξης Τσίπρας συνεχίζει να ισχυρίζεται ότι αυταπατήθηκε. Ηταν λοιπόν αυταπάτη το σκίσιμο των Μνημονίων «με έναν νόμο και ένα άρθρο»; Η κατάργηση της λιτότητας; Ηταν αυταπάτη η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ; Ο κατώτερος μισθός 751 ευρώ; Το αφορολόγητο στα 12.000 ευρώ; Η «νέα σεισάχθεια» στα κόκκινα δάνεια; Η αποκατάσταση των χαμηλοσυνταξιούχων; Ολο το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αυταπάτη;

Ας υποθέσουμε ότι, όντως, όλοι αυτοί οι λαμπροί οικονομικοί εγκέφαλοι που σχεδίασαν την επόμενη μέρα, ο Βαρουφάκης, ο Δραγασάκης, ο Τσακαλώτος, ο Μηλιός, ο Λαπαβίτσας, ο Λαφαζάνης, ο Στρατούλης, οδήγησαν στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ μέσω μιας αυταπάτης. Οτι όσα ισχυρίζεται ο Βαρουφάκης πως του έλεγε ο Νίκος Παππάς, ότι το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης δεν ήταν το «πραγματικό» οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά μόνο ένα «κάλεσμα στον αγώνα», δεν ισχύουν - ότι δεν ήταν συνειδητή απάτη αλλά αυταπάτη.

Οταν αυτή η αυταπάτη διαλύθηκε, όταν ο Τσίπρας διαπίστωσε πως η πραγματικότητα ήταν όσα του επισήμαιναν οι απεχθείς Γερμανοτσολιάδες και όχι όσα ενδεχομένως είχε στον νου του, δεν ντράπηκε να πρωθυπουργεύει κάνοντας τα αντίθετα από ό,τι είχε υποσχεθεί; Δεν ντρέπεται να χαριεντίζεται με την κυρία Μέρκελ και την κυρία Λαγκάρντ, πρόσωπα που τα καλούσε να φύγουν από μπρος του; Δεν ντρέπεται να υπογράφει ό,τι υποσχόταν πως θα καταργήσει;

Οταν αυταπατάσαι, υποτίθεται ότι αναγνωρίζεις τις ευθύνες σου κι ότι σε έναν βαθμό αναλαμβάνεις το τίμημά τους. Αν παραμένεις στην εξουσία για να κάνεις τα αντίθετα απ' όσα έταξες, ομολογείς πως ό,τι θεωρείς αυταπάτη ήταν μια συνειδητή στρατηγική πολιτικής ανάδειξης. Δηλαδή, απάτη. Μακροπρόθεσμα, αυτό έχει συνέπειες και στα πρόσωπα και στην ιδεολογία τους.

Ο Αλέξης Τσίπρας πολιτεύτηκε, ακόμα πολιτεύεται, στο όνομα της Αριστεράς. Την οποία συχνά περιγράφει, και αντιλαμβάνεται, ως ηθικοπολιτικό υπόβαθρο απ' όπου αντλεί παρακαταθήκες - ακόμα, άλλωστε, υπάρχουν συριζαίοι που επικαλούνται το περίφημο πλέον «ηθικό πλεονέκτημα», και δεν καταλαβαίνουν ότι ο όρος έχει γίνει ανέκδοτο.

Αρέσει-δεν αρέσει, η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να μετατρέψει αυτό το αριστερό ηθικοπολιτικό υπόβαθρο σε κενό γράμμα. Σε ένα εφαλτήριο εκκίνησης ιδιοτελών εξουσιαστών.

Οι δήθεν αγωνιστές της δημοκρατίας, της ελευθερίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης έκλεψαν τις ύστατες ελπίδες τις οποίες στήριζαν οι ανιδιοτελείς αριστεροί στις αριστερές τελεολογίες - ελπίδες ήδη ηττημένες στο αιματηρό πείραμα του κομμουνισμού του 20ού αιώνα. Οι ανιδιοτελείς αριστεροί, χάρη στον ΣΥΡΙΖΑ, κατανόησαν ότι δεν μπορεί να υπάρξει δίκαιο και δημοκρατικό καθεστώς στο όνομα της Αριστεράς.
 
Η μόνη Αριστερά που μπορεί να υπάρξει είναι μία, εκείνη που υποτάσσει τους σκοπούς της στο δημοκρατικό παιχνίδι και τους κανόνες του. Που παραιτείται από τη θεμελιώδη επιδίωξη να αλλάξει τον κόσμο. Δεν χρειάζεται ο κόσμος τις υπηρεσίες της στη διαδικασία του όποιου μετασχηματισμού του. Ο κόσμος αλλάζει με την επιστημονική πρόοδο, τη δημοκρατία, την παιδεία, όχι με εξουσιαστικά πειράματα.

Το παραμύθι ενός άλλου κόσμου, που θα τον φτιάξει η Αριστερά, στην Ελλάδα το τελείωσε ο Αλέξης Τσίπρας. Καιρός και η ελληνική κοινωνία να τελειώνει με τους κάλπικους ήρωές της.

Ηλίας Κανέλλης

Financial Times: Η Ευρώπη θεωρεί την Ελλάδα εστία σταθερότητας μετά την εκπληκτική της μεταστροφή

fin times

«Η Ευρώπη θεωρεί την Ελλάδα εστία σταθερότητας μετά την εκπληκτική της μεταστροφή» γράφουν οι Financial Times, τονίζοντας ότι «το 2017 η ατμόσφαιρα μεταξύ της Ελλάδας και των συμμάχων της βελτιώθηκε σε βαθμό που σχεδόν κανείς δεν είχε προβλέψει στην αρχή του χρόνου».

Οπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, αυτό οφείλεται εν μέρει στην προσέγγιση της κυβέρνησης Τσίπρα στις συνομιλίες για το πρόγραμμα στήριξης και στην υιοθέτηση μιας «πιο εποικοδομητικής προσέγγισης» εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης. Αυτή η στάση «αναμένεται να διασφαλίσει την ολοκλήρωση της τρίτης αξιολόγησης στις 22 Ιανουαρίου» σημειώνεται.

Παράλληλα ρόλο έπαιξαν και ευρύτερες γεωπολιτικές εξελίξεις, επισημαίνεται και προστίθεται:

Για την Ευρώπη και τις ΗΠΑ η επέκταση της αστάθειας στην περιοχή καθιστά την Ελλάδα εστία σταθερότητας και φιλίας. Τα Βαλκάνια είναι εύθραυστα, ενώ η Τουρκία βυθίζεται όλο και περισσότερο στον αυταρχισμό και οι σχέσεις της με τις ΗΠΑ και την ΕΕ εμφανίζουν όλο και περισσότερες τριβές.

Λόγω των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή και την Αφρική οι ΗΠΑ εκτιμούν ιδιαίτερα τη βάση τους στη Σούδα. Γενικά, η Ελλάδα εμφανίζεται ως πυλώνας αξιοπιστίας στην ανατολική Μεσόγειο.

Η βρετανική εφημερίδα προειδοποιεί πάντως ότι η Ελλάδα θα πρέπει να προσέξει τον εφησυχασμό μετά την έξοδο από το πρόγραμμα στήριξης.

«Μετά από οχτώ εξοντωτικά έτη, οι Ευρωπαίοι επιθυμούν να αποσυρθούν σταδιακά από το ντε φάκτο "προτεκτοράτο" τους επί της Ελλάδας και να κινηθούν προς τη μεγαλύτερη πρόκληση, την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης», αναφέρει χαρακτηριστικά.

matrix24

Η πραγματική - και όχι η περιστασιακή-φιλία έχει αυτά τα 11 χαρακτηριστικά

filies zwwn

Ο Αριστοτέλης είχε χαρακτηρίσει τους αληθινούς φίλους ως «μία ψυχή, σε δύο σώματα», αλλά τι είναι αυτό που διαχωρίζει τις παντοτινές φιλίες από τις πιο περιστασιακές; Διαβάστε ποιες είναι οι έντεκα αρετές που έχουν οι πραγματικοί φίλοι, αυτοί που θα μείνουν κοντά μας μια ζωή.

1. Πιέζουν να αποδεχτούμε τον εαυτό μας

Πολλές φορές κάνουμε το λάθος να κρίνουμε πολύ σκληρά και αρνητικά τον εαυτό μας. Όταν έρχεται εκείνη η ώρα, οι φίλοι μας είναι εκείνοι που μας είναι έτοιμοι να μας «ανεβάσουν» όταν είμαστε πεσμένοι. Οι άνθρωποι νιώθουν καλύτερα όταν έχουν κοντά τους ανθρώπους που τους στηρίζουν και τους ενθαρρύνουν. Είτε νιώθετε άσχημα επειδή μία συνέντευξη για δουλειά δεν πήγε όπως θα θέλατε, είτε δεν σας αρέσει αυτό που βλέπετε στον καθρέφτη, οι κοντινοί σας φίλοι θα ενισχύσουν την αυτοπεποίθησή σας και θα σας «αναγκάσουν» με τον τρόπο τους να νιώσετε καλύτερα.

2. Λένε πότε κάνουμε λάθος

Όλοι κάνουμε λάθη, και όταν φτάνει εκείνη η στιγμή οι αληθινοί φίλοι είναι αυτοί που πρώτοι θα το εντοπίσουν και με καλοπροαίρετο τρόπο θα μας το πουν. Μαζί με τα θετικά που κάνουμε, είναι έτοιμοι να μιλήσουν και για τα αρνητικά αλλά να μας στηρίξουν και στα δύο. Σε μία επιφανειακή σχέση, κανείς δεν πρόκειται να ασχοληθεί με αυτά που κάνετε λάθος, αλλά ο πραγματικός φίλος θα σας πει πάντοτε αυτό που έχει στο μυαλό του χωρίς περιστροφές.

3. Είναι παρόντες

Το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να προσφέρει ο φίλος είναι η προσοχή του και η παρουσία του. Ο αληθινός φίλος είναι εκείνος που θα βρεθεί κοντά σας όταν τον έχετε ανάγκη και θα βάλει το κινητό του στο αθόρυβο προκειμένου να ακούσει απερίσπαστος το πρόβλημά σας.

4. Ακούνε πραγματικά

Πόσες φορές έχετε προσπαθήσει να ανοίξετε σε συζήτηση με κάποιον και εκείνος καταφέρνει να γυρνάει πάντοτε το θέμα πίσω στον εαυτό του; Oι συζητήσεις με τους αληθινούς σας φίλους δεν είναι ποτέ μονόπλευρες. Ο ανοιχτός διάλογος με κάποιον δημιουργεί και πιο ισχυρό δεσμό μαζί του. Το μυστικό για μία ισορροπημένη συζήτηση είναι να δίνετε πάντοτε προσοχή σε αυτό που λέει το άτομο που βρίσκεται απέναντί σας και αν αναγνωρίζετε τα συναισθήματά του.

5. Μας στηρίζουν σε κάθε δυσκολία

Είναι εύκολο για κάποιον να μας στηρίζει στην επιτυχία, αλλά ο πραγματικός φίλος θα βρεθεί δίπλα μας και στα καλά και στα κακά, το πένθος, τη χαρά, τις αποτυχίες και όλα όσα συμβούν στην πορεία της ζωής μας. Είναι σημαντικό να έχει κανείς δίπλα του κάποιον που να τον γνωρίζει αρκετά καλά και τον εμπιστεύεται τόσο ώστε να του «επιτρέπει» να είναι κοντά του σε όλες τις στιγμές.

6. Μειώνουν τα επίπεδα του στρες

Οι φίλοι γνωρίζουν πότε τα επίπεδα του στρες στη ζωή μας είναι ιδιαίτερα αυξημένα και είναι έτοιμοι να επέμβουν και να μας βοηθήσουν είτε δίνοντας την πολύτιμη συμβουλή τους είτε απλά για να μας ηρεμήσουν με την παρουσία τους.

7. Μας κρατούν προσγειωμένους

Βρίσκονται πάντοτε κοντά για να γιορτάσουν οποιαδήποτε επιτυχία σας, αλλά δεν μας αφήνουν να ξεχάσουμε από που ερχόμαστε, ποιες είναι οι ρίζες μας. Εκείνη τη στιγμή που τα μυαλά μας ετοιμάζονται να πάρουν αέρα, ο αληθινός φίλος θα μας προσγειώσει στην πραγματικότητα και θα μας υπενθυμίσει ποιοι είμαστε. Άλλωστε, μας γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα.

8. Μας προστατεύουν και μας στηρίζουν, ακόμα κι αν έρχονται σε δύσκολη θέση

Ας υποθέσουμε ότι είστε έξω και πίνετε ποτό με τους συναδέλφους σας, όταν βλέπετε μπροστά σας τον σύντροφο της φίλης σας να φλερτάρει με κάποια άλλη. Μπορεί να είναι μία άβολη κατάσταση στην οποία δεν θελήσατε να βρεθείτε αλλά ο πραγματικός φίλος, όσο δύσκολο κι αν του είναι, θα κάνει την κίνηση και θα το πει. Η ειλικρίνεια δεν είναι πάντοτε η πιο εύκολη κίνηση αλλά είναι σημαντική για να χτιστεί μία σχέση.

9. Κάνουν τη φιλία προτεραιότητα, δεν την αφήνουν να φθείνει

Οι ζωές τον ανθρώπων εξελίσσονται. Γάμος, δουλειά, παιδιά έρχονται να εμπλουτίσουν την καθημερινότητα και ο χρόνος λιγοστεύει. Η αληθινή φιλία ξεπερνάει τέτοια εμπόδια και δεν αφήνει την έλλειψη χρόνου να την φθείρει. Είναι σημαντικό για τους φίλους να βρίσκουν χρόνο να λένε τα νέα τους, να προγραμματίζουν εξόδους και να έχουν τη σχέση τους ως προτεραιότητα.

10. Συγχωρούν

Όλοι οι άνθρωποι κάνουν λάθη, αλλά εάν η φιλία είναι πραγματικά δυνατή μπορεί να ξεπεράσει δυσκολίες και συγκρούσεις. Το σημαντικό είναι να βρίσκει κανείς το κουράγιο να προσεγγίσει τον άλλον αφού έχει κάνει κάτι λάθος και ταυτόχρονα να μπορεί να κατανοήσει και να συγχωρέσει.

11. Μας κάνουν να θέλουμε να γίνουμε καλύτεροι

Οι φίλοι δεν βρίσκονται μόνο κοντά μας όταν μεγαλώνουμε, αλλά μας κάνουν να θέλουμε να γίνουμε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Δεν είναι μόνο οι πιο έμπιστοι άνθρωποί μας αλλά και πρότυπα ζωής που βγάζουν τον καλύτερο εαυτό μας και αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που μας κάνουν!

thehuff

Τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο

tsakal troika fonto vouli

Μια ευφάνταστη λεζάντα θα μπορούσε να έχει ως εξής: «Επιφανές μέλος του κινήματος Occupy Wall Street μετά την επιτυχημένη ολοκλήρωση της κατάληψης».

Εντάξει, μπορεί να μην ήταν αυτή ακριβώς η κατάληψη του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης που ονειρεύονταν οι αγανακτισμένοι, αλλά πλησίασε αρκετά. Η παρουσία του μαρξιστή οικονομολόγου στο ναό του καπιταλισμού δείχνει πως πλέον το σύστημα μπορεί να χτυπηθεί εκ των έσω. Η μήπως όχι;

ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ του 2015, που ο πραγματιστής Τσακαλώτος διαδέχθηκε τον εκρηκτικό Γιάνη Βαρουφάκη, άλλαξαν πολλά. Πρώτα απ’ όλα άλλαξε ο ίδιος. Ο αριστερός, σπουδασμένος στην Οξφόρδη και ευκατάστατος ιδεολόγος, με τους ήπιους τόνους, το φλεγματικό χιούμορ και τις συμπαθητικές ατάκες, μοιάζει να μεταλλάχθηκε. Πάει ο καιρός που μιλούσε με ειλικρίνεια για έντιμο συμβιβασμό και για τη συζήτηση που πρέπει να κάνουν στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ για την ήττα που υπέστησαν στη διαπραγμάτευση. Αν παρατηρήσει κάποιος προσεκτικά την παρουσία του στη Βουλή, όταν πρέπει να υποστηρίξει αυτά που ποτέ δεν είχε φανταστεί πως θα μπορούσε, βλέπει πως ο ψύχραιμος Ευκλείδης δεν μένει πια εδώ.

ΤΑ ΕΥΚΛΕΙΔΕΙΑ αστεία ξέπεσαν από τη… Σκάρλετ Γιόχανσον στις φυματικές σαρανταποδαρούσες, αλλά αυτό είναι το λιγότερο, αν συγκριθεί με το πώς αντέδρασε όταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος τού έθεσε συγκεκριμένα ερωτήματα για την ελληνική οικονομία μετά τη λήξη του προγράμματος. Αυτό το στραπατσάρισμα του αφηγήματος της καθαρής εξόδου από τα Μνημόνια ήταν πολύ για να το υπομείνει με χιούμορ: «Αφού τα κάνατε τόσο καλά εσείς και τόσο χάλια εμείς γιατί είστε τόσο αποτυχημένος πολιτικός;», του είπε εμφανώς εκνευρισμένος, για να λάβει το βενιζέλειο χαρακτηρισμό «αλαζών και ανεπίγνωστος». Πράγματι, η πολιτική αλαζονεία που κόλλησε στο υπουργείο Οικονομικών δεν του επιτρέπει να καταλαβαίνει πλέον, τι ακριβώς σημαίνει επιτυχημένος υπουργός. Επιτυχημένος για ποιους; Και με ποιον ακριβώς τρόπο;

Ο ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ Τσακαλώτος έπεσε έξω στις προβλέψεις του για το ρυθμό ανάπτυξης της χώρας, αφού από το 2,7%, που προέβλεπε ο Προϋπολογισμός του 2017, «πέφτουμε» στο 1,6% που είναι η εκτίμηση του Προϋπολογισμού του 2018, αλλά μάλλον το θεωρεί λεπτομέρεια. Και στο αφορολόγητο έπεσε έξω, αλλά για το καλό της διαπραγμάτευσης κατάπιε την περαιτέρω μείωσή του, ξεχνώντας τις απειλές για παραίτηση. Δεν πέφτει έξω όμως όταν μιλά για τις αναπτυξιακές δυνατότητες των τραπεζών, τις οποίες τώρα σπεύδει να υποστηρίξει για «κοινωνικούς λόγους», προσπαθώντας να πείσει τους συντρόφους του να μην αντιδρούν στους πλειστηριασμούς.

ΑΝ ΠΡΟΣΘΕΣΟΥΜΕ ότι στην τριετία 2015-16 υπεγράφησαν φορολογικά μέτρα 9,5 δισ., αντιλαμβανόμαστε πλήρως τον εκνευρισμό, αλλά το ερώτημα παραμένει αναπάντητο. Ολα αυτά άραγε τον κάνουν επιτυχημένο υπουργό Οικονομικών, σε αντίθεση με τον Γιάννη Στουρνάρα που το Μέγαρο Μαξίμου βάφτισε επίσης αποτυχημένο, ξεχνώντας ότι επί των ημερών του η εμπιστοσύνη των καταθετών ανέκαμψε;

ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ πάντως πως ο Ευκλείδης Τσακαλώτος κατάφερε να εκπλήξει πολλούς. Τους ιδεολογικούς συντρόφους της ομάδας «53+» (αρνητικά) και τους εταίρους (θετικά). «Ο όγδοος υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας, μόλις ένα μήνα μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, εξέπληξε πολλούς συμφωνώντας σε ένα τρίτο σχέδιο διάσωσης συνολικού ύψους 86 δισ. ευρώ», γράφει το «Politico», συμπεριλαμβάνοντάς τον στον κατάλογο με τις 28 προσωπικότητες που θα παίξουν σημαντικό ρόλο το 2018.

Και είναι γεγονός πως έβαλε πολύ νερό στο κρασί του για να καταφέρει αυτά που κατάφερε. Να κλείσει τη δεύτερη αξιολόγηση μετά πολλών κόπων, την τρίτη αξιολόγηση λίγο πιο εύκολα και να μπορεί τώρα να θέτει υποψηφιότητα για τον υπουργό Οικονομικών που θα υπογράψει την έξοδο της χώρας από τα Μνημόνια. Μια έξοδο που βασίζεται στην οικονομική αιμορραγία των πολιτών -φορολογική, μισθολογική, συνταξιοδοτική- και η οποία θα είναι καθ’ όλα τυπική και διόλου ουσιαστική, αφού τα μέτρα θα μας ακολουθούν για πολλά χρόνια μετά.

ΔΥΣΚΟΛΟΣ λοιπόν ο χρόνος που πέρασε, δύσκολος και ο χρόνος που έρχεται για τον Ευκλείδη Τσακαλώτο. Αλλά αντέχει, το έχει πει και ο ίδιος σε ανύποπτο χρόνο, τότε που ούτε αλαζών ήταν ούτε ανεπίγνωστος: «Πάντα αντέχεις. Πάντα υπάρχουν χειρότερα. Ετσι έλεγε ο καθηγητής μου στην Οξφόρδη. Οταν έχεις φτάσει στον πάτο του βαρελιού και νομίζεις ότι δεν έχει παρακάτω τίποτα, τότε είναι που ακούς ένα τουκ τουκ από κάτω».

Δέσποινα Κονταράκη