Παρ04202018

Τελευταία ΕνημέρωσηΠαρ, 20 Απρ 2018 1am

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

Είναι μέρα ή νύχτα; Ανάλογα ποιός ρωτάει

imera kai nyxta

Στην αρχή η Εφορία Αρχαιοτήτων έλεγε οτι ο αρχαιολογικός χώρος στο Ελληνικό είναι 3.000 στρέμματα. Μετά, το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο έλεγε οτι είναι 700 στρέμματα, πράγμα που απέκλειε την επένδυση.

Τέλος μετά από την ασφυκτική κυβερνητική πίεση, το ΚΑΣ “συμβιβάστηκε” στα 280 στρέμματα, τα οποία όμως βρίσκονται ακριβώς στο σημείο που είναι η βασική οικοδόμηση του έργου.

Όμως για να “διευκολύνει” την επένδυση, το ΚΑΣ είπε οτι δεν απαγορεύεται εκεί η δόμηση. Τώρα μένει να πάρει πίσω και τις απόψεις του για τα διατηρητέα κτίσματα - ο Θεός να τα κάνει διατηρητέα τα παλιά κτήρια ενός παλιού και εγκαταλελειμένου αεροδρομίου.

Όλα αυτα δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα. Κατ’ αρχήν, που ξέρουν αν υπάρχει και πόσο μεγάλος είναι ο αρχαιολογικός χώρος, χωρίς να έχει γίνει ακόμη καμία ανσκαφή. Αφήστε το όμως αυτό, όταν αρχίσουν οι εργασίες θα δούμε τι υπάρχει απο κάτω.

Υπάρχουν όμως άλλα ερωτήματα:

Πρώτον πώς γίνεται να ξεκινάνε από 3.000 στρέμματα αρχαιολογικό χώρο και να καταλήγουν στα 280; Ή τα στρέμματα που καλύπτει ο αρχαιολογικός χώρος είναι 3.000 οπότε κακώς υποχώρησαν, ή είναι 280 οπότε κακώς στην αρχή έλεγαν 3.000. Κάποιο από τα δυο συμβαίνει. Όποιο από τα δυο και αν συμβαίνει, δείχνει οτι υπάρχει όχι απλώς μεγάλο, αλλά τεράστιο πρόβλημα στο ΚΑΣ και στον ρόλο του. 

Δεύτερο ερώτημα, γιατί επιτρέπει τη δόμηση πάνω στα 280 στρέμματα των αρχαίων; Η απάντηση είναι εύκολη, για να διευκολύνει την επένδυση. Εδώ πάλι εμφανίζεται πρόβλημα. Και πάνω στα “δικά μου αρχαία” που βρίσκονται στο χωράφι μου, γιατί δεν μπορώ να κτίσω; Επένδυση δεν είναι και η δική μου οικοδομή; Ρητορικό και χιουμοριστικό το ερώτημα βεβαίως, αλλά όσο νάναι, υπάρχει ένα θεματακι.

Και βεβίως υπάρχει το γενικότερο ερώτημα, ποιός είναι ο ρόλος του ΚΑΣ; Ποιός είναι ο ρόλος των παρεμβάσεων της αρχαιολογικής υπηρεσίας γενικότερα σε μια αρχαία χώρα, όταν όλοι ξέρουμε οτι παντού υπάρχουν αρχαία, όπου και αν σκάψεις θα τα βρείς. 

Τι θα πεί τώρα “αρχαία”, είναι άλλη κουβέντα, όπως και το τι θα πεί “διατηρητέα”, όπως και το τι θα πεί “δάσος”, είναι άλλη κουβέντα.

Διότι μη ξεχνάμε οτι στην περίπτωση του Ελληνικού, ο Δασάρχης Πειραιά έλεγε οτι υπάρχει δάσος 37 στρεμμάτων και τελικά μετά από ένσταση της εταιρίας, το δάσος εξαφανίστηκε. Και όλοι γνωρίζουμε οτι από πέρυσι, ολόκληρη η χώρα, εννοώ τις αστικές και ημιαστικές περιοχές είναι δασική. (Προσωπικά γνωρίζω οτι στην πολυκατοικία στην οποία μεγάλωσα και χτίστηκε το 1972, ο κοινόχρηστος διάδρομος μήκους 80 μέτρων και πλάτους 2 μέτρων που είναι στρωμμένος με πλακάκια και έχει σκαλιά, βγήκε ξαφνικά “δασική έκταση” και μας ήρθε μια επιστολή σε όλους τους κατοίκους της πολυκατοικίας να “μεριμνήσουμε”. Παλαβομάρες δηλαδή.)

Τίθεται λοιπόν και ένα γενικότερο ένα θέμα, ποιός είναι ο ρόλος των δημοσίων υπηρεσιών σε αυτή τη χώρα; 

Μόνο να εμποδίζουν την ανάπτυξη, να βασανίζουν τους πολίτες με ασύλληπτες γραφειοκρατικές διαδικασίες και σωματική και ψυχική ταλαιπωρία, να βρίσκουν νέους τρόπους κάθε τόσο να αρπάζουν λεφτά από τους πολίτες για “νομιμοποιήσεις”, να κρίνουν χωρίς καμία αντικειμενικότητα και κανένα σταθερό κριτήριο, εντελώς αυθαίρετα δηλαδή, τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται, ποιός θα κτίσει και ποιός όχι, αν ο διάδρομος μιας πολυκατοικίας σχεδόν πενήντα ετών είναι δάσος ή όχι, αν θα γίνει μια επένδυση ή όχι;

Οι υπηρεσίες, δικαιολογούν ασφαλώς όλες τις αποφάσεις τους. Μπορούν με την ίδια άνεση να σου αποδείξουν οτι είναι ταυτοχρόνως και ημέρα και νύχτα, ανάλογα με το ποιός ρωτάει . Ότι αποφασίσουν κατά περίπτωση.

Διότι έτσι έχουν φτιάξει οι ίδιες - σε συνεργασία με τους πολιτικούς επικεφαλής τους - αυτές τις άγνωστες στον κόσμο διατάξεις (άγνοια νόμου απαγορεύεται αλλά ουδείς γνωρίζει και είμαστε όλοι παράνομοι), αυτό το μη λειτουργικό κράτος, αυτό το άδικο κράτος που ο νόμος δεν ισχύει για όλους αν έτσι αποφασίσει η “υπηρεσία” και που όλα μπορούν να γίνουν και τίποτα να μη γίνει

Αυτό λοιπόν το μη λειτουργικό, το αυθαίρετο, το άδικο κράτος που λειτουργεί με το ροσυφέτι, το λάδωμα και τις άνωθεν εντολές, δεν είναι σύγχρονο δημοκρατικό κράτος.

Είναι μια μπανανία την οποία πρέπει να ξηλώσουμε και να φτιάξουμε από την αρχή, αλλιώς θα μείνουμε κολημένοι για πάντα στην υπανάπτυξη και τη φτώχεια και θα ζούμε με την ψευδαίσθηση της σύνδεσης μας με το μεγαλείο των αρχαίων ημών προγόνων και με τίποτα άλλο.

Γρ. Νικολόπουλος, reporter

Να μπουν αμέσως οι μπουλντόζες στο Ελληνικό

elliniko boultoza

Για να ξεκινήσει επιτέλους μια μεγάλη επένδυση- Δημιουργούνται 70.000 θέσεις εργασίας και ανοίγει ο δρόμος και για άλλους επενδυτές - Δεν μπορεί οι κρατικοδίαιτες συντεχνίες, οι ιδεοληπτικοί και οι μαφίες του βαθέως κράτους να υπονομεύουν την ανάπτυξη

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ και επενδυτές πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στο 1,2 εκατομμυρίων των ανέργων και να συμβάλουν στην ανάπτυξη της χρεοκοπημένης χώρας.

Απαίτηση της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού, που για ολόκληρη επταετία υποφέρει από τα εφιαλτικά μνημόνια είναι να μπουν αμέσως οι μπουλντόζες στο Ελληνικό, να αρχίσει το γιγαντιαίο έργο που θα δώσει δουλειά σε εβδομήντα χιλιάδες εργαζόμενους, και θα προκαλέσει θετικό σοκ σε όλα τα επίπεδα της χειμαζόμενης ελληνικής οικονομίας.

Η έναρξη των εργασιών στο Ελληνικό θα αλλάξει την ψυχολογία στην αγορά, γιατί πρόκειται για μια εμβληματική επένδυση.

Η εξέλιξη αυτή θα φέρει και άλλους επενδυτές, δίνοντας το σήμα για επανεκκίνηση της οικονομίας.

Δικαιολογημένα ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας αγρίεψε με τις κρατικοδίαιτες συντεχνίες του δημοσίου, που για δεκαετίες τώρα έχουν εξελιχθεί σε νταβατζήδες και μάστιγα για το κράτος, μπλοκάροντας κάθε μεγάλη επένδυση.

Ο πρωθυπουργός δεν φοβήθηκε την πανίσχυρη μαφία της διαπλοκής που είχαν στήσει οι εργολάβοι, οι προμηθευτές και οι βαρόνοι των μέσων ενημέρωσης.

Τους καθάρισε, σαν αυγό, και τώρα σέρνονται στις αίθουσες των κακουργιοδικείων.

Γι΄ αυτό δεν υπήρχε ενδεχόμενο να υποκύψει σε εκβιασμούς των συντεχνιών και γι΄ αυτό απηύθυνε σκληρή προειδοποίηση προς κάθε κατεύθυνση.

Άλλωστε όπως είπε ο ρόλος των διάφορων υπηρεσιών είναι να βγάζουν γνωμοδοτικές αποφάσεις που δεν δεσμεύουν σε καμία περίπτωση την κυβέρνηση ειδικά όταν πρόκειται για ένα τεράστιο έργο στρατηγικού ενδιαφέροντος.

Ο πρωθυπουργός αλλά και η κοινοπραξία που έχει αναλάβει το Ελληνικό, πρέπει να προχωρήσουν άμεσα σε όλες τις ενέργειες ώστε στην αρχή του νέου έτους να μπουν επιτέλους μπουλντόζες στο Ελληνικό.

Το 1,2 εκατομμύρια των ανέργων είναι εξοργισμένο στην κυριολεξία με τα τερτίπια κάποιων μεγαλόσχημων δημοσίων υπαλλήλων που μπλοκάρουν την επένδυση, εκβιάζοντας ανοιχτά την κυβέρνηση και τους επενδυτές.

Αυτή η ιστορία πρέπει να τελειώσει γιατί ο λαός πλήρωσε τους κρατικούς μανδαρίνους και τις διάφορες μαφίες που δεν άφηναν κανέναν να επενδύσει με τρία μνημόνια.

kontranews

Μίκης Θεοδωράκης: Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι η δεξιότερη από 1831 ως τώρα. Η χώρα μας διαλύεται!

mikis theodorak

Νέα σκληρή κριτική στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ασκεί ο Μίκης Θεοδωράκης με επιστολή προς τον Σπινθήρα στο theodorakism.blogspot.gr καθώς όπως αναφέρει χαρακτηριστικά «θα μείνει στην ιστορία ως η δεξιότερη από όλες τις κυβερνήσεις της Ελλάδας από το 1831 ως σήμερα».

Εξηγώντας τον ισχυρισμό του αυτό σημειώνει ότι «πέραν της καταστροφικής πολιτικής που επέβαλε εις βάρος του λαού μας, υπέγραψε συνθήκες με τις οποίες παρέδωσε στους ξένους το μέλλον της χώρας για πολλές δεκαετίες μπροστά!».

Υποστηρίζει, επίσης, ότι η κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 153 βουλευτών των δύο κομμάτων, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, «κατ’ ουσίαν έχει μεταβληθεί σε μια Ανώνυμη Εταιρία με 153 προνομιούχους μετόχους. Γιατί προνομιούχους; Γιατί τα έσοδά τους από το Εθνικό Λογιστήριο είναι τα μόνα σταθερά σε σχέση με τα έσοδα και τις οικονομίες όλων των υπολοίπων Ελλήνων που ακολουθούν ελεύθερη (συνεχή) πτώση».

Το πλήρες κείμενο του μεγάλου μουσικοσυνθέτη έχει ως εξής:

Αγαπητέ Σπινθήρα,

Οφείλω μια εξήγηση σε σχέση με τις «Κοινοπραξίες» γιατί κινδυνεύω να θεωρηθώ ως Μνημονιακός. Διότι ορισμένοι μπορεί να υποθέσουν ότι οι «κοινοπραξίες» μπορούν να εφαρμοστούν σε συνθήκες όπως οι σημερινές με την παράδοση της ανεξαρτησίας και του εθνικού μας πλούτου στους ξένους.

Στο πρόγραμμα της «Σπίθας» διευκρινίζουμε με μεγάλη σαφήνεια ότι προϋπόθεση για να εφαρμόσουμε ως λαός ένα πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης της χώρας, είναι η κατάκτηση της εθνικής μας ανεξαρτησίας.

Σήμερα, η κυβέρνηση και τα κόμματα που έχουν δεχθεί το Μνημόνιο είναι ουσιαστικά υπόδουλοι, οπότε δεν έχουν καμιά δυνατότητα για ανάπτυξη της χώρας. Τουναντίον, δέχονται να εφαρμόσουν μέτρα που οδηγούν στην υπανάπτυξη και στην φτωχοποίηση του λαού.

Επομένως τις κοινοπραξίες μπορούν να τις εφαρμόσουν μόνο οι ελεύθεροι και ανεξάρτητοι Έλληνες.

Και κάτι άλλο: Το κουτσούρεμα των θεσμών του Πολιτεύματος δίνει την δυνατότητα σήμερα στον Αλ. Τσίπρα να κυβερνά ακόμα και με 1%, φτάνει να έχει την πλειοψηφία στην Βουλή. Ας δούμε τα χαρακτηριστικά αυτής της πλειοψηφίας: Θεωρώ ότι κατ’ ουσίαν έχει μεταβληθεί σε μια Ανώνυμη Εταιρία με 153 προνομιούχους μετόχους. Γιατί προνομιούχους; Γιατί τα έσοδά τους από το Εθνικό Λογιστήριο είναι τα μόνα σταθερά σε σχέση με τα έσοδα και τις οικονομίες όλων των υπολοίπων Ελλήνων που ακολουθούν ελεύθερη (συνεχή) πτώση.

Δηλαδή ο ελληνικός λαός τους πληρώνει από το τρομακτικό έλλειμμα το οποίο έχει δημιουργήσει η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ παρά το γεγονός ότι έχουν μεταβληθεί σε ένα αιωρούμενο μπαλόνι. Γιατί μπαλόνι; Μα γιατί στέκονται στον αέρα, δεδομένου ότι το υπόβαθρο που τους ανέδειξε και τους στήριξε ώστε να γίνουν πλειοψηφία, έχει προ πολλού κοντύνει κατά τα δύο τρίτα.

Με άλλα λόγια, εάν ο Αλ. Τσίπρας από το 15% πάει στο 10% και μετά στο 5% και μετά στο 1% (υποθετικά μιλώ βεβαίως), αυτό σημαίνει ότι οι κοινοβουλευτικές ομάδες ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ πρέπει να έχουν τα ίδια ποσοστά πτώσης, οπότε υπό τις συνθήκες του ακέραιου και όχι του κουτσουρεμένου Συντάγματος θα είχαν φυλλορροήσει προ πολλού.

Υπάρχει λύση; Μόνο εάν παραιτηθούν όλοι οι βουλευτές της Αντιπολίτευσης, οπότε η Βουλή θα είναι αδύνατον να λειτουργήσει. Εάν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ συνεχίσουν (πράγμα σχεδόν αδύνατο), τότε θα γελοιοποιηθούν και μαζί τους και η χώρα μας. Στην περίπτωση αυτή, υποθέτω ότι η μόνη λύση είναι οι εκλογές. Και σε όσους εξακολουθούν να πιστεύουν στο σύνθημα «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά», απαντώ «Ο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα μείνει στην ιστορία ως η δεξιότερη από όλες τις κυβερνήσεις της Ελλάδας από το 1831 ως σήμερα.

Κι αυτό γιατί πέραν της καταστροφικής πολιτικής που επέβαλε εις βάρος του λαού μας, υπέγραψε συνθήκες με τις οποίες παρέδωσε στους ξένους το μέλλον της χώρας για πολλές δεκαετίες μπροστά!

Θα ευχόμουν αυτές οι απόψεις μου να διαδοθούν με κάθε μέσον έως ότου φτάσουν στα αυτιά των ηγετών των κομμάτων της Αντιπολίτευσης. Θα μπορούσα να κάνω προς αυτούς μια δημόσια έκκληση. Όμως προτιμώ το δρόμο της διαφώτισης της κοινής γνώμης. Υπάρχει το Ιντερνετ, οι εφημερίδες, τα Σωματεία και οι προσωπικότητες. Μόνο βιαστείτε, γιατί η χώρα μας διαλύεται.

Αθήνα, 26.9.2017

Μίκης Θεοδωράκης

Το "Ελληνικό" σαράκι του φθόνου

elliniko google

Σε μια φιλο-επενδυτική χώρα όπως η Ελλάδα, η γραφειοκρατία και η κωλυσιεργία έχουν την τιμητική τους.  Δεν ξέρω πλέον αν...είναι ζήτημα πολιτικό, ή απλά βλακείας του Έλληνα. Μα πραγματικά πώς να πάει μπροστά αυτή η χώρα; Γιατί τελικά δεν είναι οι εκλεγμένοι του λαού που αποφασίζουν (ή που τους αφήνουμε να αποφασίζουν) για το μέλλον.

Μόνο στην Ελλάδα κάποιοι υποτιθέμενοι φίλοι του λαού «ψάχνουν» να βρουν ευθύνες και κάνουν αυτοσκοπό της ζωής τους το να θέτουν εμπόδια σε επιχειρήσεις και επιχειρηματίες με όραμα, με αποτέλεσμα να ζούμε σε μια κοινωνία που το αναπτύσσεται υγιής επιχειρηματική δράση θεωρείτε κακό…

Από τότε που είναι σε θέση να θυμάμαι και να μπορώ να αξιολογώ τα όσα γίνονται, κάθε ενέργεια ή πρόθεση στον ιδιωτικό τομέα «τιμωρείται» γιατί οι Έλληνες και ξένοι επενδυτές είναι οι εχθροί του κράτους, του λαού, της κοινωνίας, του πολιτισμού και του περιβάλλοντος. Και εμείς οι Ελληνάρες όλων των ειδών οι «ειδικοί» κρίνουμε, κατακρίνουμε και φέρνουμε εμπόδια σε κάθε είδους ανάπτυξη.

Θα δανειστώ μια προχθεσινή δήλωση του κ. Προκόπη Παυλόπουλου που τα λέει όλα… «Οι Μεσσήνιοι δεν σταθήκαμε απέναντί του στο ύψος των περιστάσεων απέναντι στον καπετάν Βασίλη (Κωνσταντακόπουλου). Οι τεράστιες δυσκολίες που συνάντησε, οι αντιδράσεις που συνάντησε σε αυτή την προσπάθεια μας θυμίζουν ότι όλοι οι Έλληνες έχουμε τεράστιες δυνατότητες, αλλά δυστυχώς έχουμε ένα σαράκι μέσα μας. Αυτό είναι το σαράκι του φθόνου». Αυτό περιγράφει με τον πιο απλό και ανθρώπινο τρόπο τον χαρακτήρα μας. Την εμμονή μας να καθυστερήσουμε 20 ολόκληρα χρόνια μια ιδιωτική επένδυση που σήμερα μόνο οφέλη έχει φέρει σε τοπικό και εθνικό επίπεδο.

Τρομάξαμε να προχωρήσουμε στην ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής, που σήμερα δεν θα ήταν καν βιώσιμη αν είχε παραμείνει κρατική…

Αντίστοιχα, μας πήρε κοντά 10 χρόνια να προχωρήσουμε τις διαδικασίες απελευθέρωσης αεροδρομίων και λιμένων της χώρας… γιατί φοβόμαστε να ακολουθήσουμε το μοντέλο που ακολουθούν πλέον όλες οι χώρες του κόσμου, για την ενίσχυση του ανταγωνισμού και της τεχνογνωσίας, της αναβάθμισης των παρεχόμενων υπηρεσιών και την προσέλκυση ξένων κεφαλαίων…

Φωνάζουμε για Άραβες, Κινέζους και Τούρκους που επενδύουν στην Ελλάδα… Είναι εχθροί!

Αποδοκιμάζουμε τα ξένα funds που θέλουν να επενδύσουν στο real estate… Ήρθαν να μας εξαγοράσουν!

Και το τελευταίο μας και πιο πρόσφατο δημιούργημα πραγματικής φαντασίας είναι η ανακάλυψη δάσους και αρχαίων στο Ελληνικό…

Άντε τουλάχιστον ο δασάρχης απεφάνθη ότι τελικά δεν έχει δάσος στην έκταση – πρόλαβαν βέβαια «οικολόγοι» να κάνουν καταγγελία στο ΣτΕ (στο τσεπάκι έτοιμη η ένσταση!). Σήμερα όμως οι αρχαιολόγοι θα γνωμοδοτήσουν για τις αρχαιότητες που υπάρχουν «στο παρ΄ ολίγον δάσος». Μα πραγματικά…. Τι αρχαία είχε η έκταση όταν κατασκευαζόταν το πρώτο αεροδρόμιο Αθηνών; Μετά ενόψει όλων αυτών των ολυμπιακών εγκαταστάσεων δεν βρέθηκε κανένας κίονας, κανένα πιθάρι; Το μετρό του Ελληνικού και το τραμ από εκεί δεν περνάει; Εκεί δεν έγιναν έργα και λαγούμια πριν μια δεκαετία; Δεν βρέθηκε τίποτα;

Αλλά, όχι, οι αρχαιολόγοι τώρα θα τα βρουν όλα και μάλιστα χωρίς αυτοψία! Ένα χθεσινό άρθρο που διάβασα σε οικονομικό portal (http://www.liberal.gr/arthro/169707/politiki/2017/fotografisame-ta-archaia-tou-ellinikou.html) έχει όλη την τρελή πραγματικότητα για το συμβούλιο που θα κληθεί να ψηφίσει για αρχαιότητες που δεν υπάρχουν, αλλά και δεν έχει δει αν υπάρχουν ή όχι…. Και στα χέρια των αρχαιολόγων τώρα είναι η μεγαλύτερη επένδυση της χώρας…

Ένα έργο – καλό ή κακό η μετέπειτα ιστορία θα το δείξει – που μπορεί έστω και προσωρινά να μας βγάλει από ένα οικονομικό αδιέξοδο. Που είναι πολύ μεγαλύτερο από όλους μας, καθώς με αυτούς τους ρυθμούς δεν βλέπω να είμαστε τριγύρω στην ολοκλήρωση του…

Όλες οι αναπτυγμένες χώρες του κόσμου δηλαδή πως αναπτύχθηκαν; Δεν αναπτύχθηκαν από ιδιωτικές εταιρείες και από ένα κράτος που είχε την ευθύνη να βάλει το πλαίσιο της λειτουργίας τους έτσι ώστε να δραστηριοποιούνται στα πλαίσια κανόνων που ευνοούν την κοινωνία;

Αντί να φωνάζουμε για τα εμπόδια και τη γραφειοκρατία που οδηγεί τη χώρα μας στο να μη μπορεί να προσελκύσει κανένα σοβαρό επιχειρηματία και επενδύτη, φωνάζουμε για οποιαδήποτε επιχειρηματική δράση μπορεί να μας βγάλει από τη λογική της «ψωροκώσταινας»!...

Άρια Νικολοπούλου

Ανάλυση: Πως τα μνημόνια μετάλλαξαν το ιδεολογικό-πολιτικό «DNA» των Ελλήνων

katathlipsi

«Μετά από επτά χρόνια βαθειάς κρίσης και έντονων κοινωνικών ανταγωνισμών, η ελληνική κοινωνία δείχνει να οδηγείται σε συντηρητική διέξοδο. Η στροφή της ελληνικής κοινωνίας στο συντηρητισμό είναι προφανής, όχι μόνον στο επίπεδο των τάσεων του εκλογικού σώματος, αλλά –περισσότερο σημαντικό- στο πεδίο της ιδεολογίας».

Αυτό ειναι το βασικό συμπέρασμα που προκύπτει από την έρευνα με τίτλο "Άνοδος του συντηρητισμού: Πολιτικές ιδεολογίες στην Ελλάδα μετά το Μνημόνιο. Πως άλλαξε ο ιδεολογικός χάρτης, στην περίοδο 2009-2017" του Γιάννη Μαυρή, ιδρυτή και διευθυντή της εταιρείας ερευνών και δημοσκοπήσεων Public Issue.

Με βάση τα διαθέσιμα συγκριτικά εμπειρικά δεδομένα των ερευνών της Public Issue προκύπτει ότι οι αξίες της «Δεξιάς» και του «Νεοφιλευθερισμού» ενώ αρχικά αποδυναμώθηκαν με την άνοδο της αριστεράς και την ανάληψη της διακυβέρνησης από αυτήν, μετά την πτώση της βγαίνουν ενισχυμένες, ενώ η λατρεία του «Ιδιωτικού τομέα» κυριολεκτικά... απογειώνεται.

To στοιχείο που κυριαρχεί είναι ότι η τάση πολιτικού ριζοσπαστισμού που προκάλεσε στην Ελλάδα η παγκόσμια οικονομική κρίση, έχει πλέον ανακοπεί και απορροφηθεί, ενώ από την άλλη πλευρά, η πολιτική αξία της «Δεξιάς» όχι μόνο έχει ενισχυθεί στην 7ετία του Μνημονίου,  αλλά κυρίως έχει καταστεί πλέον, κοινωνικά, περισσότερο αποδεκτή από την αξία της «Αριστεράς» (34%, έναντι 30% της Αριστεράς).

Η επικράτηση του συντηρητισμού αυτού οφείλεται κατά βάση στην αρνητική έκβαση που είχε τελικά το πείραμα της αριστερής διαχείρισης της λιτότητας από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στην εγκατάλειψη της πολιτικής εκπροσώπησης των κυριαρχούμενων τάξεων.

Μάλιστα, η έννοια της «Αριστεράς» εμφανίζεται σήμερα αποσυνδεδεμένη και βρίσκεται πολυ μακριά από την έννοια του «Σοσιαλισμού», ο οποίος έχει αποκτήσει πλέον άλλο πρόσημο.

Διαβάστε το κείμενο του κ. Μαυρή: 

1. Η ιδεολογική μεταστροφή 2009-2017: Η απόλυτη επικράτηση του ιδιωτικού

Δύο έρευνες κοινής γνώμης της Public Issue παρέχουν σημαντικές ενδείξεις για την ιδεολογική μεταστροφή που έχει συντελεστεί.

Οι διεργασίες που έχουν συντελεστεί στο πεδίο της ιδεολογίας, τα τελευταία οκτώ χρόνια (2009-2017), αποτυπώνονται ευκρινώς στο Διάγραμμα 1, όπου καταγράφεται η σημερινή κοινωνική αποδοχή βασικών πολιτικών αξιών και στο Διάγραμμα 2, όπου καταγράφονται οι διαχρονικές μεταβολές.

«Οικολογία», «Ιδιωτικός τομέας» και «Φεμινισμός» αποτελούν σήμερα τις τρεις περισσότερο αποδεκτές κοινωνικά πολιτικές αξίες. Βέβαια, το φαινόμενο της υποχώρησης των παραδοσιακών πολιτικών αξιών δεν είναι νέο. Αντίστοιχα ευρήματα είχαν εντοπισθεί και στην έρευνα του 2009, αλλά και παλιότερα.

Διάγραμμα 1
Διάγραμμα 1

Νέο στοιχείο, όμως, είναι ότι η τάση πολιτικού ριζοσπαστισμού και οι ιδεολογικές ρωγμές, που προκάλεσε στην Ελλάδα η παγκόσμια οικονομική κρίση, έχει πλέον ανακοπεί και απορροφηθεί. (Το φαινόμενο αυτό προφανώς δεν είναι μόνον εγχώριο).

Με βάση τα διαθέσιμα συγκριτικά εμπειρικά δεδομένα των ερευνών της Public Issue προκύπτει ότι οι αξίες της «Δεξιάς» και του «Νεοφιλευθερισμού» ενώ αρχικά αποδυναμώθηκαν με την άνοδο της αριστεράς και την ανάληψη της διακυβέρνησης από αυτήν, μετά την πτώση της βγαίνουν ενισχυμένες, ενώ η λατρεία του «Ιδιωτικού τομέα» κυριολεκτικά απογειώνεται.

Μεταξύ 2009 και 2017, δηλαδή μετά από τα 8 χρόνια της μνημονιακής λαίλαπας, την εντυπωσιακότερη αύξηση της κοινωνικής αποδοχής καταγράφουν τρεις πολιτικές αξίες: ο «Ιδιωτικός τομέας»,+18% (σήμερα 74%, έναντι 56% το 2009), η «Δεξιά», +12%  (σήμερα 34%, έναντι 22% το 2009) και ο «Νεοφιλελευθερισμός», +8% (37% σήμερα, έναντι 29% το 2009). Ακόμη και η έννοια της «Παγκοσμιοποίησης», η οποία ως πραγματική διαδικασία έχει ανακοπεί και, ιδεολογικά, έχει διεθνώς αποκαθηλωθεί, στην Ελλάδα δείχνει να ενισχύεται!

Σήμερα, το 26% της ελληνικής κοινής γνώμης προσλαβάνει θετικά την λέξη, ενώ το 2011 το αντίστοιχο ποσοστό είχε καταγραφεί στο 21%, +5%, στην περίοδο 2011-2017.

Διάγραμμα 2
Διάγραμμα 2

Από την άλλη πλευρά, η (παραδοσιακή) πολιτική αξία της «Δεξιάς» όχι μόνο έχει ενισχυθεί στην 7ετία του Μνημονίου,  αλλά κυρίως έχει καταστεί πλέον, κοινωνικά, περισσότερο αποδεκτή από την αξία της «Αριστεράς» (34%, έναντι 30% της Αριστεράς).

Η στατική σύγκριση με βάση τις έρευνες του 2009 και του 2017, δείχνει μια πολύ μικρή αύξηση της κοινωνικής αποδοχής της «Αριστεράς» (+2%). Ωστόσο, η εικόνα αυτή είναι παραπλανητική, σε σχέση με την εκτόξευση της (πολιτικής, ιδεολογικής, κοινωνικής) επιρροής της Αριστεράς που σημειώθηκε στη διετία 2014-2015 (μέχρι το Δημοψήφισμα).

Η μεγάλη διακύμανση στην κοινωνική αποδοχή του ΣΥΡΙΖΑ, κατακόρυφη άνοδος που ακολουθήθηκε από εξίσου κατακόρυφη πτώση, επιβεβαιώνεται εμπειρικά στα δεδομένα των δημοσκοπήσεων, με τις μεταβλητές της πρόθεσης ψήφου του ΣΥΡΙΖΑ και της πρωθυπουργική δημοτικότητας.

2. Ο ιδεολογικός χάρτης σήμερα

Ο χάρτης των πολιτικών ιδεολογιών από τις οποίες εμφορείται σήμερα το κοινωνικό σώμα στην Ελλάδα, μπορεί να αναπαρασταθεί στατιστικά σε δύο άξονες.

Ο πρωτεύων (οριζόντιος) άξονας μπορεί να ερμηνευτεί ότι ορίζεται από την αντίθεση Δημόσιου/Ιδιωτικού. 

Αντίστοιχα, ο δευτερεύων (κάθετος) άξονας ότι ορίζεται από την παραδοσιακή πολιτική αντίθεση Δεξιάς/Αριστεράς που έχει υποβαθμιστεί.

Με βάση την ανάλυση των πολιτικών ιδεολογιών που μετρήθηκαν προκύπτουν τα ακόλουθα συμπεράσματα:

1. Όπως ήδη αναφέρθηκε, ο κυρίαρχος κοινωνικά ιδεολογικός αστερισμός ορίζεται από το («μετα-πολιτικό») τρίπτυχο «Οικολογία-Φεμινισμός-Σοσιαλισμός».

2. Σημαντική ένδειξη της απο-πολιτικοποίησης του εκλογικού σώματος που έχει συντελεστεί, είναι και το γεγονός ότι στην κοινωνική συνείδηση των πολιτών, ο «Καπιταλισμός» (που συνιστά μια ελάχιστα δημοφιλή αξία) έχει αποσυνδεθεί πλήρως από τον «Ιδιωτικό τομέα».

3. Η έννοια της «Αριστεράς» εμφανίζεται σήμερα αποσυνδεδεμένη και βρίσκεται πολυ μακριά από την έννοια του «Σοσιαλισμού», ο οποίος έχει αποκτήσει πλέον άλλο πρόσημο. Το σημερινό ιδεολογικό νεφέλωμα του «Σοσιαλισμού», όπως προσλαμβάνεται από εκλογικό σώμα βρίσκεται εγγύτερα και συσχετίζεται, ως περιεχόμενο, με την «Οικολογία» και τις πολιτικές της ταυτότητας (πχ. Φεμινισμός), ενώ η «Αριστερά», χρεώνεται στον κρατισμό και τείνει να ταυτίζεται σήμερα κυρίως με τον απαξιωμένο (και φθίνοντα) «Δημόσιο τομέα».

4. Η «Δεξιά», ως πολιτική αξία, αν και παραμένει κατά πλειοψηφία αρνητικά φορτισμένη, έχει ωστόσο ενισχυθεί σαφώς, σε σύγκριση με το 2009. Κυρίως, όμως, έχει αποσυνδεθεί από τον κοινωνικά απονομιμοποιημένο «Νεοφιλελευθερισμό». Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι αναφερόμαστε στο ιδεολογικό πεδίο και όχι στο επίπεδο της εκλογικής επιρροής, όπου επιτελείται εκλογική μεταστροφή προς τη ΝΔ, δηλαδή το φαινόμενο της αποδοκιμασίας της κυβέρνησης, που οφείλεται στη λειτουργία του παραδοσιακού δικομματικού συστήματος.

5. Η αποθέωση του «Ιδιωτικού τομέα» αποτυπώνει την πλήρη επικράτηση και την ιδεολογική ηγεμονία της κοινωνικής αξίας του «Ιδιωτικού». Ως αξία, υπερβαίνει και εμφανίζεται πλήρως αποσυνδεδεμένη, όχι μόνο από τις παραδοσιακές πολιτικές αξίες της «Αριστεράς» και της «Δεξιάς», αλλά και από τις έννοιες του «Καπιταλισμού», και του «Νεοφιλευθερισμού».

Αυτή η σημαναντική ιδεολογική μεταβολή δεν είναι φυσικά άσχετη από το γεγονός ότι η κυβερνώσα αριστερά είναι που όχι μόνον υλοποιεί αλλά και υπερασπίζεται πολιτικά τις ιδιωτικοποιήσεις. Είναι όμως προφανές και έχει αποδειχθεί ιστορικά, ότι η κυριαρχία του Ιδιωτικού πάνω στο Δημόσιο ωφελεί πρωτίστως τη Δεξιά.

3. Αριστερά, Δεξιά και «Νέα Μεταπολίτευση»

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επικράτηση του συντηρητισμού οφείλεται κατά βάση στην αρνητική έκβαση που είχε τελικά το πείραμα της αριστερής διαχείρισης της λιτότητας.  Η εγκατάλειψη της πολιτικής εκπροσώπησης των κυριαρχούμενων τάξεων άνοιξε το δρόμο στη συντηρητική στροφή της κοινωνίας και την πολιτική επάνοδο της Δεξιάς.

Η αριστερά απώλεσε την ιστορική ευκαιρία να εδραιώσει ηγεμονικά την παρουσία της. Η πολιτική μετάλλαξη της κυβερνώσας Αριστεράς, μετά το Δημοψήφισμα του 2015, ακύρωσε την τάση ριζοσπαστικοποίησης που εκδηλώθηκε στην ελληνική κοινωνία με την κατάρρευση του μεταπολιτευτικού κομματικού συστήματος το 2012.

Με την προσχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ (καθώς και των ΑΝΕΛ) στη μνημονιακή στρατηγική, πραγματοποιήθηκε η πιο απότομη και χρονικά συμπυκνωμένη «σύγκλιση των κομμάτων στην κορυφή», που έχει συμβεί ποτέ στο ελληνικό κομματικό σύστημα.

Οι ιδεολογικές επιπτώσεις της συνθηκολόγησης του ΣΥΡΙΖΑ και της αποδοχής της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας και πολιτικής είναι πολύ σημαντικές και μακροπρόθεσμες. Τα τελευταία δύο χρόνια, η διάψευση των ελπίδων διόγκωσε την κοινωνική απογοήτευση και την παράλυση του κοινωνικού σώματος και προκάλεσε την στροφή στην πλήρη ιδιώτευση και τον κοινωνικό συντηρητισμό.

Η διαδικασία της κοινωνικής αποπολιτικοποίησης αποτελεί οργανικό και διακηρυγμένο τμήμα του μνημονιακού πολιτικού προγράμματος (βλέπε και το σχετικό εδάφιο στην εισαγωγή). Προβλέπει την εξουδετέρωση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας (των κομμάτων και του κοινοβουλίου) και την καθιέρωση της «τεχνο-πολιτικής».

Η αποθέωση του ιδιωτικού, η απομάκρυνση από την πολιτική και την εκλογική διαδικασία, για την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη, λειτουργεί όμως, ευθέως, εις βάρος της αριστεράς και προετοιμάζει την επιστροφή της δεξιάς. Το ιστορικό παράδοξο είναι ότι ένα κόμμα που επικαλείται την αριστερά, επιφορτίζεται με την εδραίωση της μεταδημοκρατίας στην Ελλάδα.

Εν κατακλείδι, με πολιτική ευθύνη της κυβερνώσας αριστεράς δημιουργούνται ευνοϊκοί όροι, όχι μόνο για την πολιτική επιστροφή της Δεξιάς, αλλά και για την ιδεολογική της επέλαση.

Όπως είναι γνωστό, η Μεταπολίτευση του 1974 συντελέστηκε με την Αριστερά στη γωνία. Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι το ίδιο μπορεί να συμβεί και σήμερα. Η «Νέα Μεταπολίτευση», που επαγγέλθηκε αμετροεπώς το κυβερνών κόμμα, βρίσκεται πράγματι επί θύραις. Αλλά το καθεστώς που διαδέχεται την Γ’ ελληνική Δημοκρατία, για άλλη μια φορά, δεν θα φέρει αριστερή σφραγίδα.