Παρ04202018

Τελευταία ΕνημέρωσηΠαρ, 20 Απρ 2018 2pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

Foreign Policy: Ελλάδα και Τουρκία κινούνται αργά προς τον πόλεμο

aigaio polemika
 
Το Foreign Policy χαρακτηρίζει ως επικίνδυνο το κλίμα που έχει διαμορφωθεί στις ελληνοτουρκικές σχέσεις το τελευταίο διάστημα, προειδοποιώντας ότι ίσως τελικά η σύγκρουση να είναι αναπόφευκτη.

Το δημοσίευμα- με τίτλο «Ελλάδα και Τουρκία κινούνται αργά προς τον πόλεμο»- επισημαίνει ότι ακόμη και σε αυτή την κατάσταση υπάρχει ριψοκίνδυνη ρητορική τόσο από την Αθήνα όσο και από την Αγκυρα.

Επιπλέον κάνει ιδιαίτερη αναφορά στον Πάνο Καμμένο, σχολιάζοντας ότι με τη στάση του φέρνει διαρκώς σε αμήχανη θέση τον Αλέξη Τσίπρα. Εκτιμά ακόμη ότι δεν πρόκειται να αλλάξει η προκλητική συμπεριφορά της Τουρκίας στο Αιγαίο και επισημαίνει ότι θα χρειαστούν πολύ προσεκτικοί χειρισμοί, προκειμένου να μην υπάρξει κλιμάκωση.

Η σχέση της Ελλάδας με την Τουρκία δεν ήταν ποτέ εύκολη, σημειώνει το Foreign Policy, θυμίζοντας ότι οι δύο χώρες έφτασαν κοντά στη στρατιωτική σύγκρουση στην κρίση των Ιμίων το 1996, πριν παρέμβουν οι ΗΠΑ για να αποφευχθεί η καταστροφή. «Οι δύο σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ είναι στην “κόψη” και πάλι, κάτι που έχει προκληθεί από λαϊκιστές και από τις δύο πλευρές. Και αυτή τη φορά, η Ουάσινγκτον δεν είναι πουθενά», συνεχίζει το δημοσίευμα.

Το Foreign Office κάνει αναφορά στις δηλώσεις του Μπιναλί Γιλντιρίμ, ο οποίος τη Δευτέρα υποστήριξε ότι η τουρκική ακτοφυλακή κατέβασε ελληνική σημαία από τη βραχονησίδα Μικρός Ανθρωποφάς, κάτι που διέψευδε η Αθήνα. Το δημοσίευμα επισημαίνει ότι το περιστατικό αυτό ήρθε μετά την τραγωδία με τη συντριβή του Mirage 2000-5 και τον θάνατο του Γιώργου Μπαλταδώρου. «Ούτε αυτό ήταν ένα απομονωμένο γεγονός. Τα τουρκικά μαχητικά έχουν παραβιάσει τον ελληνικό εναέριο χώρο πάνω από 30 φορές μόνο τον Απρίλιο», σημειώνει το δημοσίευμα, που παρατηρεί ότι η κράτηση των 2 Ελλήνων στρατιωτικών στην Αδριανούπολη τροφοδοτεί περαιτέρω τον θυμό στην Ελλάδα.

«Ακόμη και μέσα σε αυτό το επικίνδυνο κλίμα και οι δύο πλευρές ενδίδουν στη ριψοκίνδυνη ρητορική. Στην Τουρκία, ο Ερντογάν και το κόμμα του έχουν ξεκινήσει μία ακόμη πιο επιθετική ρητορική εναντίον της Ελλάδας και στο μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης επικεφαλής είναι ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, ένας άνθρωπος που ισχυρίζεται ότι η Τουρκία πρέπει να ανακτήσει 18 τουρκικά νησιά που κατέχει η Ελλάδα αυτή τη στιγμή», αναφέρει το Foreign Policy.

Σε ό,τι αφορά την ελληνική πολιτική σκηνή, παρατηρεί ότι το πρόβλημα του Αλέξη Τσίπρα στα ελληνοτουρκικά είναι εντός της κυβέρνησής του, κάνοντας αναφορά στους ΑΝΕΛ και τον Πάνο Καμμένο. Η συνεργασία των δύο κομμάτων ήταν πάντα παράξενη, καθώς το μόνο τους κοινό ήταν η αντίθεση στη λιτότητα, σημειώνει το δημοσίευμα.

«Τώρα, ο Καμμένος φέρεται να έχει σχέσεις τόσο με τον πρώην σύμβουλο του Ντόναλντ Τραμπ, Τζορτζ Παπαδόπουλο, όσο και με τον Βλαντιμίρ Πούτιν μέσω του Ιβάν Σαββίδη. Αν και βοήθησε τον Τσίπρα με τις διασυνδέσεις του και τις γνώσεις του για τη λειτουργία του κράτους (ιδιαίτερα αυτό που θα μπορούσαμε να πούμε βαθύ κράτος) είναι ένας επίμονος πονοκέφαλος στην εξωτερική πολιτική.

Ο Καμμένος και το κόμμα του επανειλημμένα έχουν φέρει τον Τσίπρα σε αμήχανη θέση, με επιθετικές δηλώσεις για την Τουρκία ή απλά επειδή είναι μπερδεμένος με την πολιτική της ίδιας της κυβέρνησής του. Ο Καμμένος, ως υπουργός Αμυνας, επανειλημμένα έχει χλευάσει τους Τούρκους», αναφέρει μεταξύ άλλων το δημοσίευμα, ενώ σημειώνει ότι ο κ. Καμμένος έχει υπάρξει πρόβλημα για τον Ελληνα πρωθυπουργό και στις διαπραγματεύσεις με την ΠΓΔΜ, θέμα στο οποίο «απαιτεί η ονομασία να μην περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία παρά το γεγονός ότι εδώ και καιρό χρησιμοποιείται».

Το πραγματικό πρόβλημα στην Τουρκία όμως είναι άλλο, παρά τις υπερβολές του κ. Καμμένου, συνεχίζει το Foreign Policy. Και αυτό είναι η στρατηγική πρόκλησης της Αγκυρας. «Μια στρατηγική που υπήρχε πριν από τον Ερντογάν και πιθανότατα θα συνεχιστεί και όταν εκείνος θα έχει φύγει. Ο Ερντογάν απλά ενίσχυσε αυτή τη στρατηγική τους τελευταίους μήνες, έχοντας αποφασίσει κατά τα φαινόμενα ότι έχει πλεονέκτημα στην ΕΕ, αφότου συμφώνησε να αναλάβει την ευθύνη για τον περιορισμό της προσφυγικής κρίσης».

Στην ελληνική κοινή γνώμη υπάρχει ένας πολύ αληθινός φόβος ότι η χώρα υπνοβατεί προς μια σύγκρουση την οποία δεν επιθυμεί, συνεχίζει το δημοσίευμα, που θυμίζει ότι το ΝΑΤΟ είναι απρόθυμο να εμπλακεί σε αυτό τον λεκτικό πόλεμο, καθώς ο γ.γ. Γενς Στόλτενμπεργκ δήλωσε ότι δεν πρόκειται για θέμα της Συμμαχίας.

«Ομως, θα ήταν εξαιρετικά ανεύθυνο να πιστεύουμε ότι θα αλλάξει η συμπεριφορά της Τουρκίας στο Αιγαίο. Δεν άλλαξε στο παρελθόν και σίγουρα αυτό δεν θα γίνει τώρα που τα νεο-οθωμανικά όνειρα του Ερντογάν είναι σε πλήρη εξέλιξη. Θα χρειαστούν πολύ προσεκτικός χειρισμός της κατάστασης από όλες τις πλευρές, για να αποτραπεί η κλιμάκωση. Αλλά επίσης θα πρέπει να συμβιβαστούμε με την πιθανότητα ότι, τελικά, η σύγκρουση μπορεί να είναι αναπόφευκτη», καταλήγει το δημοσίευμα.

Όμορφα εκτρώματα, όμορφα καίγονται

efka1

Ο Νόμος Κατρούγκαλου, όταν «κατασκευάστηκε» είχε συγκεντρώσει σειρά από σφοδρές αντιδράσεις, κυρίως από τους ελεύθερους επαγγελματίες, οι οποίοι ήταν κατά κάποιο τρόπο επιτυχημένοι στην ζωή τους, όχι απαραίτητα πλούσιοι.

Τότε οι κυβερνώντες έλεγαν ότι αυτό αποτελεί κοινωνική δικαιοσύνη, να τα πάρουν από τους λίγους και να τα δώσουν στους πολλούς. Δεν εξέτασαν βέβαια ότι αυτοί οι λίγοι ήταν αυτοί που είχαν την τύχη να έχουν εισόδημα ετήσιο 20.000 ευρώ ή κάπου εκεί.

Θεώρησαν δίκαιο αυτός ο ελεύθερος επαγγελματίας που έχει έσοδα 20.000 ευρώ, περίπου 1.800 ευρώ τον μήνα, να πληρώνει για φόρους και εισφορές περίπου 14.000 ευρώ και να του μένουν στην τσέπη 6.000 ευρώ.

Όμως το σύστημα χρεοκόπησε στην πράξη. Και δεν χρεοκόπησε από την εν δυνάμει απόφαση του ΣτΕ, που φέρεται να κρίνει αντισυνταγματικό το έκτρωμα Κατρούγκαλου, αλλά από τους ίδιους τους ελεύθερους επαγγελματίες. Οι περισσότεροι εκ των οποίων είχαν πλέον σοβαρό κίνητρο να κρύψουν εισοδήματα, ώστε να πληρώνουν λιγότερες εισφορές και φόρους. Ένα σύστημα που έχει σοβαρό πρόβλημα με την φοροδιαφυγή, έρχεται το επίσημο κράτος και δίνει κίνητρα για να αυξηθεί, αντί για να μειωθεί.

Όντως οι πολλοί πλήρωναν ένα μικρότερο ποσό για εισφορές, το οποίο δεν τους άλλαζε δα και την οικονομική τους κατάσταση, αλλά η συντριπτική πλειοψηφία των λίγων, καταστρεφόταν αν αποφάσιζαν να είναι συνεπείς.

Η ανάγκη για αλλαγή, εκ νέου, του ασφαλιστικού έχει φανεί σχεδόν από την πρώτη ημέρα εφαρμογής του Νόμου Κατρούγκαλου. Ένας νόμος που έγινε κίνητρα για φοροδιαφυγή, κίνητρα για να μην δουλέψει κανείς πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα και εξομοίωνε προς τα κάτω συντάξεις και παροχές υγείας. Ένα σύστημα που παρήγαγε την αδικία, αφού εάν κάποιος είχε την τύχη να βγει στην σύνταξη πριν από την εφαρμογή του Νόμου, θα ελάμβανε αποδοχές κατά 30% περισσότερες από κάποιον που είχε την ατυχία να βγει μετά, έστω και αν είχαν ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά: συντάξιμα χρόνια και αποδοχές.

Αυτοί που μας κυβερνούν θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουν ότι η προκοπή δεν είναι αμαρτία και δεν πρέπει να πυροβολούν αδιακρίτως όποιον έχει καταφέρει έστω και κάτι μικρό στην ζωή του.

θαν. Παπαδής

Νeue Zuericher Zeitung: Kαι όμως ο Τσίπρας επικρατεί ακόμη

tsiprasbrabeio

Οποιος προφήτεψε σύντομη ζωή για την κυβέρνηση της Ελλάδας διαψεύδεται. Ιδεολογικά ευέλικτος και γνώστης της τακτικής ο Αλέξης Τσίπρας οδηγεί τον περίεργο συνασπισμό του από το 2015 διά μέσω κρίσεων και σκανδάλων», γράφει η συντηρητική ελβετική «Νeue Zuericher Zeitung» (NZZ) σε δημοσίευμά της με τίτλο «Και όμως ο Τσίπρας επικρατεί».

H εφημερίδα της Ζυρίχης, αφού αναφέρει το ονοματολογικό με την ΠΓΔΜ, την παραίτηση Αντωνοπούλου/Παπαδημητρίου, τη σύλληψη των Ελλήνων στρατιωτικών από τους Τούρκους και τη δύσκολη συνεννόηση των κ. Καμμένου και Κοτζιά στο θέμα αυτό, προσθέτει ότι «εν τούτοις σε σχέση με τις ρήξεις του πρώτου μισού της θητείας του (Τσίπρα), τα σημερινά προβλήματα ωχριούν».

Όπως μετέδωσε το Αθηναϊκό Πρακτορείο, η NZZ αφού κάνει μια αναδρομή στην εποχή Βαρουφάκη και την αποχώρηση στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, συμπληρώνει: «το ότι ο Τσίπρας παραμένει αδιαφιλονίκητος ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ δεν οφείλεται μόνο στην απουσία σοβαρών διεκδικητών της ηγεσίας. Ακόμα και οι εσωκομματικοί επικριτές του αναγνωρίζουν ότι ο χαρισματικός νεαρός πολιτικός είναι σε θέση να κινητοποιήσει τις μάζες». 

Αν και τίποτα δεν παραπέμπει άμεσα σε ρήξη στον συνασπισμό, συνεχίζει η συντηρητική ελβετική εφημερίδα, παρατηρούνται τελευταία αβρότητες με την κεντρο-αριστερή ομάδα «Κίνημα αλλαγής» και επισημαίνει πως «Αθηναίοι οιωνοσκόποι πιθανολογούν ότι ο Τσίπρας αναζητά με αυτόν τον τρόπο εναλλακτικούς εταίρους σε συνασπισμό».

«Η έκκληση του προέδρου της Ν.Δ. Κυριάκου Μητσοτάκη για πρόωρες εκλογές ακούγεται λιγότερο δυνατά από πριν. Ο Μητσοτάκης, αν και είναι ένας εύγλωττος μόνιμος επικριτής του πρωθυπουργού, αντιπαλεύει τα σοβαρά βάρη του παρελθόντος. Ο πρώην υπουργός για τις διοικητικές μεταρρυθμίσεις και γιος ενός συντηρητικού πρωθυπουργού απαξιώνεται από τους πολιτικούς του αντιπάλους ως εκπρόσωπος εκείνου του κατεστημένου το οποίο μετέτρεψε την Ελλάδα σε χώρα χρέους. Στους συντηρητικούς προσάπτουν επίσης το σκάνδαλο Novartis.

Πολυάριθμοι κορυφαίοι πολιτικοί της ΝΔ κατηγορούνται για χρηματισμό από την ελβετική πολυεθνική. Αν και οι κατηγορούμενοι αρνούνται τις κατηγορίες και δεν έχουν παρουσιαστεί έως τώρα ενοχοποιητικά στοιχεία, η υπόθεση προκαλεί ζημιά στη φήμη του παραδοσιακού κόμματος», παρατηρεί η NZZ. 

«O Tσίπρας θα μπορούσε να αποκτήσει ένα πραγματικό πλεονέκτημα το καλοκαίρι. Οι πιθανότητες να βγει η Ελλάδα από το τρίτο πρόγραμμα βοήθειας και το ότι (η έξοδος) δεν θα συνδεθεί με ένα τέταρτο πρόγραμμα διατηρούνται ακέραιες. Αυτό δεν θα σήμαινε το τέλος των επώδυνων μεταρρυθμίσεων, αλλά ο Τσίπρας θα μπορούσε να θριαμβολογήσει ότι απελευθέρωσε την Ελλάδα από την «δουλεία» των δανειστών μετά από σχεδόν μια δεκαετία. Το ότι ο Τσίπρας θα αξιοποιήσει την αναμενόμενη ώθηση στη δημοτικότητά του για να κάνει πρόωρες εκλογές έρχεται σε αντίθεση με τις διαβεβαιώσεις του ότι θα εξαντλήσει την τρέχουσα κοινοβουλευτική περίοδο μέχρι το Σεπτέμβριο του 2019. Αυτό όμως δεν σημαίνει ασφαλώς ότι θα τηρήσει την υπόσχεση του. Με την ευελιξία των χειρισμών του δεν τα έχει καταφέρει και άσχημα», καταλήγει η NZZ.

Είναι ντροπή να μιλούν για σεβασμό στους νεκρούς των Ενόπλων Δυνάμεων αυτοί που τις «φυλάκισαν» στο χθες

sminagos miraz

Η συγκίνηση του κόσμου για το θάνατο του Σμηναγού της Πολεμικής Αεροπορίας, καταγράφηκε με τρόπο εκκωφαντικό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κι όχι μόνο. Η καθημερινότητα των τελευταίων 24ωρων για όλους ήταν πιο βαριά... Παντού το θέμα της συζήτησης ήταν ο θάνατος του πιλότου του Mirage 2000-5. Ο Σμηναγός Γιώργος Μπαλταδώρος έγινε για τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών το σύμβολο της ενότητας και της ομοψυχίας που η χώρα χρειάζεται για να αντέξει στα δύσκολα που όλο μπροστά μας είναι...

Αυτή η πλειοψηφία αναγνωρίζει και σέβεται τη θυσία του Σμηναγού. Γιατί υπάρχει και η μειοψηφία των πολιτικών, πολιτικάντηδων και κομματικών “κομισάριων” που βρήκαν ευκαιρία για τηλεοπτικό και διαδικτυακό “κήρυγμα” περί “σεβασμού”... Ο σεβασμός στις θυσίες των Αεροπόρων όμως δεν αποδεικνύεται με λόγια , δακρύβρεχτες δηλώσεις και μαθήματα “πολιτικής ορθότητας”. Όσα ακούσαμε τις τελευταίες δυο ημέρες έχουν ακυρωθεί από τις πράξεις. Δυστυχώς για κάποιους δεν έχουμε μνήμη χρυσόψαρου...

Ποιοι λοιπόν μιλούν για σεβασμό;

Όσοι επί 20 χρόνια και βάλε, οδήγησαν με παραλείψεις, λάθη και αδιαφορία την ΠΑ σε κατάσταση απόγνωσης, με τις διαθεσιμότητες στα “κόκκινα”; Τον τελευταίο χρόνο μετά από πολύ αγώνα της ΠΑ έχουν αρχίσει κάπως να διορθώνονται τα πράγματα...

Όσοι επί 20 χρόνια και βάλε έβαζαν όλα τα προβλήματα της ΠΑ “κάτω από το χαλί”,αφήνοντας να τα “λύσει ο επόμενος”;

Όσοι επί 20 χρόνια και βάλε έγραφαν στα παλιά τους τα παπούτσια όσα εισηγούνταν οι Αεροπόροι κι έκαναν τις δικές τους επιλογές και αγορές, κρατώντας τη Πολεμική Αεροπορία στάσιμη και αφήνοντας τη ψαλίδα με τη Τουρκία διαρκώς ν΄ ανοίγει;

Όσοι επί 20 χρόνια και βάλε απαξίωναν συστηματικά συγκεκριμένα οπλικά συστήματα της Πολεμικής Αεροπορίας; Φθάσαμε στο σημείο τα Mirage 2000 να είναι καθηλωμένα ,γιατί δεν είχαν ...τακάκια!!! Τα ΄χουμε ξεχάσει αυτά; Νομίζουν ότι τα ΄χουμε ξεχάσει;

Όλα αυτά δείχνουν σεβασμό στην ΠΑ και στους νεκρούς της;

Τους νεκρούς στην ΠΑ αλλά και στις Ένοπλες Δυνάμεις γενικότερα δεν τους τιμούμε μόνο με νεκρολογίες και συγκινητικές δηλώσεις αναγνώρισης του έργου τους. Θα τους τιμούσαμε αν μετά από κάθε θάνατο διορθώναμε το λάθος που τον προκάλεσε. Αν φροντίζαμε οι συνάδελφοι των νεκρών να είχαν τα μέσα που χρειάζονται για να συνεχίσουν το έργο αυτών που χάθηκαν στο καθήκον. Αν πηγαίναμε τις ΕΔ μπροστά, στο δρόμο του εκσυγχρονισμού... Αντιθέτως φθάσαμε στο σημείο οι Τούρκοι να έχουν βάλει στο Αιγαίο UAV που μπορούν να φέρουν και όπλα κι εμείς να τα κυνηγάμε με F-16.

Τους νεκρούς θα τους τιμούσανε αν κάνανε όσα έπρεπε για να δικαιώσουν τη θυσία τους. Όλοι χάθηκαν γι΄ αυτό που οι πολιτικοί πρωταγωνιστές δεκαετιών έχουν κάνει “καραμέλα”: τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.

Σήμερα ο Σμηναγός Γιώργος Μπαλταδώρος κηδεύεται. Είναι ο τελευταίος νεκρός του πολέμου που τόσα χρόνια γίνεται στο Αιγαίο. Η μεγαλύτερη τιμή που θα μπορούαν να του κάνουν όσοι ευθύνονται για όσα προαναφέραμε είναι μία: να σιωπήσουν.

του Πάνου Καρβουνόπουλου

"Η Τουρκία πέφτει στην παγίδα της Ρωσίας"

putin erdogan simaies

Kαθώς η Τουρκία υποδέχεται τον Βλαντίμιρ Πούτιν για την θεμελίωση του ρωσικής κατασκευής πυρηνικού σταθμού του Ακούγιου και κατόπιν για την τριμερή συνάντηση κορυφής Τουρκίας-Ρωσίας-Ιράν την Τετάρτη στην Άγκυρα, η αρθρογράφος Μπαρτσίν Γινάντς της Hurriyet Daily News σημειώνει πόσο αναντίστοιχο είναι αυτό το "φλερτ” με τις τουρκικές προτεραιότητες.

Για την ακρίβεια, υποστηρίζει, όπως το θέτει ήδη με τον τίτλο του τελευταίου άρθρου της, ότι "Η Τουρκία πέφτει στην παγίδα της Ρωσίας”.

Η Ρωσία δεν περιλαμβάνεται καν στον κατάλογο των δέκα πρώτων προορισμών των τουρκικών εξαγωγών, ο οποίος συγκροτείται αποκλειστικά από δυτικές χώρες, που πλέον βρίσκονται στην πλειονότητά τους σε κακό επίπεδο σχέσεων με την Άγκυρα.
 
Αντιθέτως, λόγω της ενεργειακής εξάρτησης της Τουρκίας, η Ρωσία βρίσκεται πάντοτε στην πρώτη τριάδα των χωρών προέλευσης των τουρκικών εισαγωγών – και η ανισορροπία αυτή στις διμερείς σχέσεις δεν αντισταθμίζεται από την παρουσία Ρώσων τουριστών, τουλάχιστον όχι αν αναλογισθεί κανείς ότι ο αριθμός τους περίπου ισούται με αυτόν των Γερμανών τουριστών, οι οποίοι πάντως δεν έλειψαν ούτε στις πολιτικά δυσκολότερες στιγμές των τουρκογερμανικών σχέσεων.

Για τη Γινάντς, η ανισορροπία δεν περιορίζεται μόνο στο οικονομικό πεδίο. Οι έξυπνες χώρες, τονίζει, δεν αφήνονται να στριμωχτούν από τους αντιπάλους τους. Αλλά στη συριακή κρίση, η Τουρκία έχει πέσει στην παγίδα της Ρωσίας, του Ιράν και του Άσαντ.

Οι επιχειρήσεις του τουρκικού στρατού κατά των Κούρδων της Συρίας, υπενθυμίζει η Γινάντς, δεν θα ήταν εφικτές χωρίς την ανοχή της Ρωσίας, η οποία ελέγχει τον συριακό εναέριο χώρο. Όμως, το αντάλλαγμα ήταν να μείνει η Τουρκία σιωπηλή, όταν η Δαμασκός και η οι σύμμαχοί της ανακτούσαν από τους αντικυβερνητικούς αντάρτες το Χαλέπι, την ανατολική Γούτα και τώρα τη Ντούμα.

Το αποτέλεσμα είναι όσο η Τουρκία εκκαθαρίζει τα σύνορά της από το PYD (συριακή θυγατρική του ΡΚΚ), να αναδιπλώνονται σε άλλο σημείο των τουρκικών συνόρων οι υποχωρούντες τζιχαντιστές αντάρτες. Πρόκειται για μία εξέλιξη η οποία καθιστά την Τουρκία ευάλωτη σε εκβιασμούς, μεταξύ άλλων διότι ο τουρκικός πληθυσμός (ιδίως των μεγάλων αστικών κέντρων που οδεύουν σύντομα σε δημοτικές εκλογές) δυσφορεί όλο και περισσότερο για την παρουσία των Σύρων προσφύγων – και ασφαλώς άλλο ένα προσφυγικό κύμα δεν θα ήταν ευπρόσδεκτη εξέλιξη για τους κυβερνώντες.

Συνολικά μιλώντας, η ενίσχυση του "κουρδικού κινδύνου”, μετά την απόφαση της Κεντρικής Διοίκησης (Centcom) του αμερικανικού στρατού να στηριχτεί στους μαχητές του PYD, έφερε την Άγκυρα στην άβολη θέση να πρέπει να εγκαταλείψει, αν και όχι ρητά, την έως τότε πολιτική της υπέρ της "αλλαγής καθεστώτος” στη Δαμασκό, εφόσον πλέον συμπράττει με τους μεγάλους προστάτες του Άσαντ.

Αλλά και οι μπίζνες με τις οποίες η Άγκυρα επιχειρεί να δέσει τις νέες της φιλίες (λ.χ. το εργοστάσιο του Ακούγιου, ο αγωγός ρωσικού φυσικού αερίου Turkish Stream και κυρίως η παραγγελία τεσσάρων συστοιχιών S-400, μη συμβατών με τα συστήματα του ΝΑΤΟ) λειτουργούν ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία περαιτέρω απομάκρυνσης της Τουρκίας από τη Δύση.

Βέβαια, σε αμφότερα τα πεδία συνεργασίας η Άγκυρα επιχειρεί να μεταχειρισθεί τη νέα φιλία της με τη Μόσχα περισσότερο ως μοχλό για να επαναδιαπραγματευτεί τη σχέση της με τις ΗΠΑ (λ.χ. να εξασφαλίσει την απόσυρση των μαχητών του PYD ανατολικά του Ευφράτη ή τη συγκατάθεση του Κογκρέσου στην προμήθεια συστημάτων Patriot, αντί για τους S-400). Όμως πρόκειται για ακροβασία με υψηλό ρίσκο και αμφίβολα αποτελέσματα – σε αντίθεση με τα συγκεκριμένα, έστω και οριοθετημένα, κέρδη της ρωσικής πλευράς...
 
Capital