Τετ04242019

Τελευταία ΕνημέρωσηΤετ, 24 Απρ 2019 12am

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

O "Homo Pasokus" στον.... βιότοπο του ΣΥΡΙΖΑ

pasok syriza

Η κρίση έχει αφήσει πίσω της πολλών ειδών θύματα. Ο Homo Pasokous είναι ένα από αυτά. Γι’ αυτόν, όμως, δεν υπάρχει η συνήθης αλληλεγγύη. Το σύνθημα σε τοίχο της Αθήνας τα λέει όλα: «Πεινάς; Φάε τον πασόκο της γειτονιάς σου»! Οι καιροί, όμως, έχουν γυρίσματα. Οι άλλοτε περίπου απόβλητοι του πολιτικού συστήματος έχουν τον τελευταίο καιρό μετατραπεί στο νέο πολιτικό έρωτα του Αλέξη. Για χάρη τους έστησε μια «Γέφυρα» και συγκρότησε «Προοδευτική Συμμαχία».

Μπορεί η θάλασσα των μη προνομιούχων να έχει προ πολλού εγκαταλείψει το άλλοτε κραταιό Κίνημα, αλλά ο λεγόμενος κεντροαριστερός χώρος παραμένει πολύτιμη πολιτική και εκλογική δεξαμενή. Το πρόβλημα είναι το ΠΑΣΟΚ. Όσα έχτισε με κόπο ο πατέρας τα κατεδάφισε σε χρόνο ρεκόρ ο γιός, με τον Βαγγέλη Βενιζέλο να ολοκληρώνει το γκρέμισμα. Έτσι πολλά ορφανά του Ανδρέα κατέφυγαν στην αγκαλιά του Αλέξη. Τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αντιμέτωπος με την εκλογική ήττα, ο αρχηγός ψάχνει σ’ εκείνο τον χώρο σωτηρία.

Όσοι, πάντως, τις τελευταίες δεκαετίες κολλάνε ένσημα στην Κουμουνδούρου είχαν από την αρχή την τάση να βλέπουν τον πρώην «πράσινο» σαν μικροαστό βουτηγμένο στην αμαρτία. Άλλοτε υπερήφανος νοικοκύρης κατάντησε πολιτικός μετανάστης. Πάσχιζε να πάρει αποστάσεις από το παρελθόν και να παραμείνει στο παιχνίδι, αλλά όσοι κατέφυγαν στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε εκεί έμελλε να βρουν «στοργή και προδέρμ».

Ήταν η εποχή που όλα έδειχναν ότι το τρένο του Αλέξη πήγαινε καρφί προς την εξουσία με ριζοσπαστική αριστερή σημαία. Τα πράγματα, λοιπόν, για τον πρώην πασόκο δεν ήταν εύκολα. Έζησε τότε κι αυτός το δράμα του! Έπρεπε να εδραιωθεί σ’ ένα χώρο, όπου του φόρτωναν όλα τα κακά του κόσμου. Για να ανταπεξέλθει είχε ακολουθήσει έναν άτυπο οδηγό επιβίωσης.

Ενδυματολογικές συνήθειες

Ας αρχίσουμε από τα βασικά. Στο επίπεδο της ένδυσης, το ζιβάγκο είχε πεταχτεί στα σκουπίδια από τη δεκαετία του 1980. Δειλά αλλά σταθερά ο πασόκος της εξουσίας είχε υιοθετήσει διαδοχικά το πουκάμισο χωρίς γραβάτα, το ετοιματζίδικο κοστούμι για να καταλήξει γρήγορα στα κομψά ακριβά κοστούμια του Γιαννέτου. Μόνο στις συνόδους της Κεντρικής Επιτροπής και στις άλλες κομματικές εκδηλώσεις τις σινιέ γραβάτες αντικαθιστούσε μια πιο σπορ αμφίεση, με το γνωστό «κροκοδειλάκι», πάντως, να έχει την τιμητική του. 

Οι καιροί, όμως, άλλαξαν. Μεταξύ 2012-15 ο ανακυκλωμένος πασόκος απέφευγε όσα με έκδηλη υπερηφάνεια είχε κατακτήσει. Συχνά θα τον έβλεπες στον βιότοπο του ΣΥΡΙΖΑ με ρούχα «μάρκα μ’ έκαψες». Ήταν κι αυτό μια σπονδή ταπεινοφροσύνης. Ακόμα και τα επώνυμα της ντουλάπας του συνήθως κρύβονταν κάτω από ένα απλό σακάκι ή ένα συνηθισμένο μπουφάν.

Σήμα κατατεθέν του πρώιμου επαναστατικού ΠΑΣΟΚ ήταν και τα γένια, κοινός παρονομαστής με την παράδοση της Αριστεράς. Σταδιακά τα πρόσωπα καθάρισαν από τρίχες. Φρεσκοξυρισμένα και απαστράπτοντα από τα ακριβά after save έφτασαν να παραπέμπουν σε στελέχη πολυεθνικών.

Η αλήθεια είναι ότι αρκετοί δυσκολεύτηκαν να απαλλαγούν από το μουστάκι τους. Σ’ αυτή τη μάχη, μάλιστα, ο Γιωργάκης αντιστάθηκε μέχρι τέλους. Ποτέ, άλλωστε, δεν ήταν τυπικό «πασοκάκι», όπως θα έλεγε και η μαμά Μαργαρίτα. Ένοιωθε πάντοτε πρίγκηπας και σαν πρίγκηπας ήταν έξω από κανόνες. Σήμερα, το μουστάκι παραμένει ως κατάλοιπο και στο ΠΑΣΟΚ και στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πια ταιριάζει σε χιπστεράδες μέχρι 35 ετών.

Οικογενειακή κατάσταση

Η προσωπική ζωή αποκαλύπτει πολλά για κάποιον. Τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, αν και κατά κανόνα είχαν ταπεινές αφετηρίες, συνήθως κατάφεραν να ανοίξουν «φωτεινούς» δρόμους ευημερίας γι’ αυτούς και τις οικογένειές τους. Η κοινωνική ανέλιξη, όμως, συνοδεύτηκε συχνά από διαζύγιο. Ο χωρισμός ερχόταν λόγω της παρεμβολής ενός τρίτου προσώπου, συνήθως μίας όμορφης νεαρής γραμματέως. Στους διαδρόμους της εξουσίας, πάντως, γεννήθηκαν παράφορα πάθη που άλλοτε κατέληξαν σε νέα παντρολογήματα κι άλλοτε διάνθισαν τη βαρετή οικογενειακή ζωή.

Μπορεί σ’ αυτό το γήπεδο οι δεξιοί να έχουν γράψει τις δικές τους λαμπρές σελίδες, αλλά οι «πράσινοι» το έκαναν με τον δικό τους μοναδικό τρόπο, έβαλαν τη δική τους ξεχωριστή σφραγίδα. Ο παραδοσιακός συριζαίος ήταν συνήθως λίγο πιο μαζεμένος. Στον χώρο εκείνο τουλάχιστον επιβιώνουν ακόμα ζευγάρια από τα χρόνια της επαναστατικής νιότης. Και εν πάση περιπτώσει τότε ακόμα δεν είχαν γευτεί τους πειρασμούς της εξουσίας. Τώρα που μετράνε τέσσερα ολόκληρα χρόνια και κάτι μήνες στο τιμόνι της χώρας τα πράγματα έχουν αλλάξει γενικά και βέβαια και σ’ αυτό το επίπεδο.

Τα παιδιά ήταν ένα ακόμα επίμαχο ζήτημα. Τα ακριβά ιδιωτικά σχολεία ήταν ένα θέμα που ο ανακυκλωμένος πασόκος συνήθως απέφευγε να συζητάει. Αν και πάντα μιλούσε υπέρ των δημόσιων πανεπιστημίων, προτιμούσε να στείλει το  βλαστάρι του συνήθως στη Βρετανία, μακριά από τον ορυμαγδό των καταλήψεων.

Η συζήτηση, λοιπόν, για τις σπουδές των παιδιών στο τότε νέο «κόκκινο» περιβάλλον ήταν συνήθως αμήχανη. Ενώ τη δεκαετία του 1990 και του 2000 υπερηφανευόταν για το γεγονός ότι το βλαστάρι του έγινε δεκτό από το τάδε ή το δείνα γνωστό πανεπιστήμιο του εξωτερικού, όταν μετακόμισε στον ΣΥΡΙΖΑ μιλούσε για το θέμα ντροπαλά. Και βέβαια συμπλήρωνε με έμφαση: «άνεργο με μάστερ τον βλέπω».

Προσοχή! Κουβέντες που θα δείχνουν ότι γνωρίζει το Λονδίνο σαν την παλάμη του δεν επρόκειτο να βγουν από το στόμα του. Ήταν κι αυτή μία συνήθεια του «πράσινου» στελέχους που μέχρι και το 2012 συζητούσε με κοσμοπολίτικη άνεση για πανεπιστήμια, ενοίκια, γειτονιές, αλλά και για επενδύσεις παρακαλώ.

Διασκέδαση

Η μεταπολιτευτική πολιτιστική σκηνή της χώρας ταυτίζεται με την κουλτούρα του πασόκου. Από τραγούδια της λευτεριάς γλύστρισε στα ημισκυλάδικα της πίστας, ενώ δηλώνει –και το πιστεύει– λάτρης του έντεχνου. Τα ζεϊμπέκικα του Ανδρέα στο Περιβόλι του Ουρανού ήταν η αφετηρία, αλλά γρήγορα τη μάχη κέρδισαν οι μεγάλες πίστες. Ο Βαγγέλης Γιαννόπουλος, μάλιστα, τις είχε ευλογήσει δημοσίως, αποκαλώντας τες «πολιτιστικά κέντρα».

Οι παλιοί συριζαίοι λάτρευαν το ρεμπέτικο, αλλά σνόμπαραν τα σκυλάδικα. Μπορεί το κόμμα τους να έπαιρνε μικρά μονοψήφια ποσοστά, αλλά ήταν υπερήφανοι για την κουλτούρα τους. Και φρόντιζαν πάντοτε να αντιδιαστέλλουν τους εαυτούς τους από τον εσμό των πρασίνων. Γι’ αυτό και η παλιά φουρνιά φρίκαρε που το μεγάλο event του φεστιβάλ της Νεολαίας πριν μερικά χρόνια ήταν η Πίτσα Παπαδοπούλου και ο Γιώργος Μαργαρίτης.

Παγίδες υπήρχαν και στην επιλογή εστιατορίου. Πασόκοι και αριστεροί είχαν στη δεκαετία του 1970 κοινά στέκια. Οι δρόμοι τους, όμως, σταδιακά χώρισαν. Ο δρόμος της εξουσίας οδήγησε τους «πράσινους» μανδαρίνους σε μοδάτα ακριβά εστιατόρια. Εκεί, εν μέσω εκλεκτών εδεσμάτων, λάμβαναν χώρα οι ποικίλες πολιτικές ίντριγκες.

Όσοι απ’ αυτούς παρέμειναν στον χώρο και πιστεύουν ότι δεν μπορεί θα επανέλθουν κάπως στους διαδρόμους της εξουσίας, δεν έχουν αλλάξει συνήθειες. Οι άλλοι, όμως, που μετανάστευσαν πιο αριστερά έχασαν την ατμόσφαιρα των χιπ εστιατορίων και την αίσθηση ανωτερότητας του τακτικού θαμώνα. Υποχρεώνονταν να προσαρμοστούν στις συνήθειες του νέου περιβάλλοντος που ακόμα τότε προτιμούσε τα Εξάρχεια και τα Πετράλωνα από το Ψυχικό και την Κηφισιά. Αλλά κι αυτά σιγά-σιγά, ή μάλλον γρήγορα-γρήγορα αλλάζουν.

Συνήθειες

«Οι παλιές συνήθειες δύσκολα κόβονται» λέει ο σοφός λαός. Και αυτό ισχύει περισσότερο για τις κακές συνήθειες! Λέξεις όπως π.χ. Αλλαγή, εκσυγχρονισμός, Καστρί, ΓΑΠ, συμμετοχική δημοκρατία και πράσινη ανάπτυξη ήταν λάθος διαβατήριο στον βιότοπο της Αριστεράς. Αλλά και οι αναμνήσεις ήθελαν προσοχή. Αντί για την πρόταση «στα Γιάννενα πήγα για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1980 για να οργανώσουμε συγκέντρωση του Ανδρέα», ας πει «υπέροχη πόλη τα Γιάννενα. Έμεινα κάμποσες μέρες εκεί στο σπίτι ενός φίλου φοιτητή»!

Το προεδρικίλι ήταν μία ακόμα παγίδα. Έπρεπε να διαγραφεί από το βιογραφικό και καλό θα ήταν να μην γυρίζει ο πασόκος στο δρόμο όταν κάποιος φωνάζει αόριστα «πρόεδρε». Όταν το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ έψαχνε έμπειρους για να διοικήσει το κράτος, ο ανακυκλωμένος πασόκος υπενθύμισε ταπεινά τη θητεία του σε διάφορα αξιώματα. Τώρα πια, έχουν πληθύνει οι πρόεδροι και στον ΣΥΡΙΖΑ.

Μπορεί ο μετανάστης στον ΣΥΡΙΖΑ πασόκος, να πέρασε δυσκολίες για να προσαρμοστεί, αλλά τελικά μάλλον τα κατάφερε. Για χρόνια, έστω και μίζερα, παρέμεινε στα πράγματα. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι οι συριζαίοι βαδίζουν στα δικά του χνάρια.

Η εξουσία είναι Κίρκη και το ραβδάκι της τους μεταλλάσσει με ταχύ ρυθμό, όπως είχε πριν 20 χρόνια μεταλλάξει τους «πράσινους». Πώς , λοιπόν, ο μεταλλαγμένος σε συριζαίο πασόκος να μη γελάει «κάτω από τα μουστάκια του»;

Νεφ. Λυγερού, SLpress

Το νομοσχέδιο Μενέντεζ-Ρούμπιο: Πως η Ελλάδα γίνεται χώρα πρώτης γραμμής

trump erdogan aspromayri

Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες της Ουάσιγκτον να επαναφέρει την Τουρκία στο δυτικό “μαντρί”, τα αποτελέσματα είναι πενιχρά. Η άρνηση του καθεστώτος Ερντογάν να ματαιώσει την αγορά του ρωσικού αντιαεροπορικού συστήματος S-400 φέρνει τον κόμπο στο χτένι.

Υποχρεώνει τον αμερικανικό παράγοντα όχι απλώς να μπλοκάρει την παράδοση των μαχητικών F-35, αλλά και να κλιμακώσει τις πιέσεις του προς την Άγκυρα. Στο πλαίσιο αυτό εγγράφεται και η πρωτοφανής διακομματική νομοθετική πρωτοβουλία Μενέντεζ-Ρούμπιο, η οποία όλα δείχνουν ότι έχει εξασφαλίσει ευρεία στήριξη.

Όπως είναι γνωστό από την ειδησεογραφία, το σχέδιο νόμου προβλέπει την άρση του εμπάργκο πώλησης αμερικανικών όπλων στην Κυπριακή Δημοκρατία, την υποστήριξη της τριμερούς Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ, την μη παράδοση των F-35, την παροχή μίας μικρής στρατιωτικής βοήθειας στην Ελλάδα και την ενημέρωση για τις τουρκικές παραβιάσεις στο Αιγαίο και στην κυπριακή ΑΟΖ.

Η πρωτοβουλία των δύο γερουσιαστών συνιστά αναμφίβολα ένα ηχηρό μήνυμα της Ουάσιγκτον προς τον Ερντογάν. Και επιβεβαιώνει ότι το αμερικανοτουρκικό ρήγμα επηρεάζει -ίσως και καθοριστικά- τη θέση και τον ρόλο της Ελλάδας στην περιοχή. Προς το παρόν, η Αθήνα κρατιέται στην άκρη, δεδομένου ότι η μπάλα παίζεται πάνω από το κεφάλι της και επιπλέον η μπίλια ακόμα γυρίζει.

Αρχικά, οι Αμερικανοί πίστευαν ότι το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ερντογάν αντιπροσώπευε το μετριοπαθές φιλοδυτικό πολιτικό Ισλάμ, το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πρότυπο για όλο τον μουσουλμανικό κόσμο. Η θεώρηση αυτή έχει προ πολλού καταρρεύσει. Υπενθυμίζουμε ότι στην αρχή της θητείας του ο Ομπάμα είχε επισκεφθεί το Κάιρο και την Κωνσταντινούπολη για να στείλει αυτό το μήνυμα. Η θεώρηση αυτή, όμως, έχει προ πολλού καταρρεύσει.

Η έρευνα για διαφθορά

Όταν πριν από 6-7 χρόνια ο Ερντογάν κέρδισε τον άτυπο πόλεμο με το βαθύ κεμαλικό κράτος, άρχισε να ξεδιπλώνει τη δική του ατζέντα. Δρομολόγησε όχι μόνο την ισλαμοποίηση της Τουρκίας, αλλά και την αυτονόμηση από τη Δύση. Σ’ αυτόν του τον προσανατολισμό τον έσπρωξε και η συμμαχία της Ουάσιγκτον με τους Κούρδους της Συρίας (παρακλάδι του ΡΚΚ).

Όταν ο Ερντογάν άρχισε να παίζει το δικό του παιχνίδι, οι Αμερικανοί επιχείρησαν να τον επαναφέρουν στο “μαντρί”, βάζοντάς τον στο χέρι. Μέσω των εκτεταμένων ερεισμάτων του στους τουρκικούς κρατικούς μηχανισμούς, τo δίκτυο Γκιουλέν (ελέγχεται από την Ουάσιγκτον), ξεκίνησε μία μυστική έρευνα για διαφθορά της οικογένειας Ερντογάν και στενών συνεργατών του.

Παρά την άμεση εμπλοκή του σε υποθέσεις διαφθοράς, ο Τούρκος ηγέτης όχι μόνο δεν έσπευσε να προσαρμοσθεί, αλλά και κήρυξε τον πόλεμο εναντίον του δικτύου Γκιουλέν, χωρίς την υποστήριξη του οποίου δεν θα είχε ποτέ κερδίσει τον πόλεμο εναντίον του κεμαλικού βαθέος κράτους. Η επιλογή του αυτή σηματοδότησε την αφετηρία της σύγκρουσης με την Ουάσιγκτον.

Μόνη της η Άγκυρα

Με την κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού στα τουρκοσυριακά σύνορα, ο Τούρκος πρόεδρος είχε επιχειρήσει να συμπαρασύρει το ΝΑΤΟ σε μία αναμέτρηση με τη Ρωσία και κατ’ αυτόν τον τρόπο να εδραιώσει τη θέση της χώρας του ως αναντικατάστατου στρατηγικού πυλώνα στην περιοχή. Ο Ομπάμα, όμως, δεν έπεσε στην παγίδα, με αποτέλεσμα η Άγκυρα ουσιαστικά να μείνει μόνη απέναντι στη Μόσχα.

Όταν διαπίστωσε ότι ο ελιγμός του είχε ναυαγήσει, ο Ερντογάν πραγματοποίησε άνοιγμα προς τον Πούτιν. Στόχος του δεν ήταν απλώς να γεφυρώσει το ρήγμα που είχε ο ίδιος προκαλέσει στις ρωσοτουρκικές σχέσεις, αλλά και να χρησιμοποιήσει τη Μόσχα σαν αντίβαρο στην αυξανόμενη αμερικανική-δυτική δυσπιστία, αν όχι εχθρότητα, απέναντί του. Για την Ουάσιγκτον, όμως, η στροφή προς τη Ρωσία ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.

Ο Ερντογάν πιστεύει ακράδαντα ότι το πραξικόπημα τον Ιούλιο του 2016 το έκαναν οι Αμερικανοί. Όταν κατηγορεί δημοσίως τον Γκιουλέν εννοεί τη CIA. Είναι ένα είδος κωδικού καταγγελίας. Δεν έχει και πολύ άδικο. Υπενθυμίζουμε πως τις πρώτες ώρες, όταν φαινόταν πως το πραξικόπημα θα επικρατήσει, Αμερικανοί επίσημοι σχεδόν το υποστήριξαν. Αυτός είναι ο λόγος, μεταξύ άλλων, που το άνοιγμα του Τούρκου προέδρου προς τον Ρώσο ομόλογό του μετατράπηκε γρήγορα σε γεωπολιτικό εναγκαλισμό, παρά τα αντικρουόμενα συμφέροντα των δύο χωρών στη Συρία.

Το δυτικό “μαντρί”

Όταν η ζυγαριά έγειρε υπέρ του Ερντογάν, η Ουάσιγκτον έσπευσε να αναδιπλωθεί και προσπάθησε να εξομαλύνει τις σχέσεις της με την Άγκυρα. Ήταν η περίοδος που ανεχόταν τις επιθετικές δηλώσεις του νεοοθωμανού ηγέτη, ελπίζοντας ότι με κάποια ανταλλάγματα στη Συρία σε βάρος των Κούρδων θα μπορούσε να επαναφέρει την Τουρκία στο δυτικό “μαντρί”.

Οι Αμερικανοί δεν έχουν ακόμα ξεπεράσει την απώλεια του Ιράν το 1979 και δεν θέλουν με τίποτα να χάσουν την γεωπολιτικά πολύτιμη Τουρκία. Γι’ αυτό και έκαναν υπομονή, επιδεικνύοντας ανοχή. Αντί, όμως, η στάση τους να οδηγήσει σε συμβιβασμό, τροφοδοτούσε την ανελαστικότητα του Ερντογάν.

Αρχικά, ο Τραμπ κινήθηκε στην ίδια γραμμή. Όταν διαπίστωσε, όμως, ότι ο δρόμος δεν οδηγεί πουθενά, άρχισε τις πλαγιοκοπήσεις. Στο Κογκρέσο εκδηλώθηκαν κινήσεις με σκοπό να εμποδιστεί η παράδοση των μαχητικών F-35 στην Τουρκία, λόγω των S-400. Παραλλήλως, η αμερικανική Δικαιοσύνη άσκησε δίωξη εναντίον του στενά συνδεδεμένου με τον Τούρκο πρόεδρο τραπεζίτη Αττίλα και ερευνά την τράπεζά του Halkbank για παραβίαση των κυρώσεων εναντίον του Ιράν. Ουσιαστικά ήταν ένα έμπρακτο μήνυμα ότι ο επόμενος στόχος θα είναι ο ίδιος ο Ερντογάν.

Εν μέσω αυτών των αψιμαχιών, ο πρώην Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Τίλλερσον συναντήθηκε με τον Ερντογάν στις αρχές της άνοιξης του 2018 σε μία ύστατη προσπάθεια να γεφυρώσει το αμερικανοτουρκικό ρήγμα. Η επιμέρους συμφωνία τους για τη Συρία δεν έλυσε το κύριο πρόβλημα.

Στο κενό έπεσε και η προσωπική διπλωματία του Τραμπ για την απελευθέρωση του πάστορα Μπράνσον. Αρχικά, ο Ερντογάν ζητούσε ως αντάλλαγμα την παράδοση του Γκιουλέν, κάτι, βεβαίως που οι Αμερικανοί δεν συζητούσαν.

Το ποτήρι ξεχείλισε

Στη συνέχεια, ο Τούρκος ηγέτης ζήτησε να σταματήσει η έρευνα για την τράπεζα Halkbank. Ήταν, όμως, πλέον αργά. Το ποτήρι είχε ξεχειλίσει. Με αφορμή την υπόθεση του πάστορα Μπράνσον, ο πρόεδρος Τραμπ διέβη τον Ρουβίκωνα. Επέβαλε κυρώσεις σε δύο Τούρκους υπουργούς και υψηλούς δασμούς σε τουρκικές εξαγωγές στις ΗΠΑ. Παραλλήλως, κλιμακώθηκαν οι ήδη δρομολογημένες κινήσεις υπονόμευσης της τουρκικής λίρας, οι οποίες επιτάχυναν την κατακόρυφη πτώση της.

Μπορεί στην τουρκική οικονομία να υπάρχουν έντονα φαινόμενα φούσκας, αλλά και η παραγωγική βάση και τα δημοσιονομικά μεγέθη είναι σε υγιή επίπεδα. Από τη στιγμή, όμως, που η Ουάσιγκτον δρομολόγησε το νομισματικό πόλεμο και κατάφερε να πλήξει καίρια την τουρκική λίρα, ήταν ζήτημα χρόνου η μερική αποσταθεροποίηση της τουρκικής οικονομίας, η οποία εκ των πραγμάτων στρίμωξε τον Ερντογάν.

Μετά από πολλά, ο πάστορας Μπράνσον απελευθερώθηκε, τροφοδοτώντας προσδοκίες στην Ουάσιγκτον ότι ενδεχομένως οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις επιτέλους να εισέρχονταν σε φάση εξομάλυνσης. Ο πρόεδρος Τραμπ, μάλιστα, προέβη και σε σχετικές κινήσεις, οι οποίες, ωστόσο, δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Οι σχέσεις Ουάσιγκτον-Άγκυρας συνεχίζουν να παραμένουν σε οριακό σημείο: ούτε αποκαθίστανται, αλλά ούτε και βυθίζονται στην κρίση.

Ζήτημα εμπιστοσύνης

Στην πραγματικότητα, η άτυπη διπλωματική διελκυστίνδα βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Οι δύο πλευρές δεν μπόρεσαν μέχρι τώρα να βρουν ένα συμβιβασμό και να αποκαταστήσουν τις σχέσεις τους, επειδή, ειδικά μετά το πραξικόπημα, ο Ερντογάν δεν εμπιστεύεται τους Αμερικανούς. Θεωρεί ότι τον έχουν προγράψει. Αυτός είναι ο λόγος που μέχρι τώρα το χάσμα παραμένει αγεφύρωτο.

Στην Ουάσιγκτον φαίνεται πως έχουν αποφασίσει να μην τραβήξουν το σκοινί. Ελπίζουν πως ακόμα κι αν δεν τα βρουν με τον Ερντογάν θα επαναφέρουν την Τουρκία στο δυτικό “μαντρί”, όταν αυτός με τον έναν ή τον άλλο τρόπο φύγει από το προσκήνιο.

Επειδή, όμως, η σημερινή ισορροπία είναι ασταθής, μέχρι να συμβεί αυτό μεσολαβούν εξελίξεις, όπως η προμήθεια των S-400, οι οποίες υποχρεώνουν την αμερικανική πλευρά να λάβει μία απόφαση.

Ήδη, άλλωστε, εκπονούνται σενάρια και δρομολογούνται κινήσεις με σκοπό τη διαμόρφωση μίας εναλλακτικής στρατηγικής λύσης. Σ’ αυτό το πλαίσιο εγγράφεται και το ενδιαφέρον του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για τα γεωπολιτικά τρίγωνα στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως επιβεβαιώνεται και από τη συμμετοχή του Πομπέο και από το σχέδιο νόμου Μενέντεζ-Ρούμπιο.

Το ίδιο σχέδιο νόμου επιβεβαιώνει και το γεγονός ότι από την εξέλιξη των σχέσεων Ουάσιγκτον-Άγκυρας θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό και ο τρόπος που οι Αμερικανοί βλέπουν τον ρόλο της Ελλάδας στην ευρύτερη περιοχή.

Η δια της διολισθήσεως απομάκρυνση της Τουρκίας από τη Δύση εκ των πραγμάτων μετατρέπει την Ελλάδα από χώρα δεύτερης γραμμής σε χώρας πρώτης γραμμής με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε όλα τα επίπεδα.

Σταύρος Λυγερός

Ορμητήριο οπλισμένων παρανόμων και ναρκωτικών το «Κράτος» των Εξαρχείων

exarx DIMOir molot

To πρόσφατο περιστατικό στα Εξάρχεια, με την επίθεση ενόπλων κουκουλοφόρων κατά κλιμακίου της Δίωξης Ναρκωτικών του Λιμενικού Σώματος και κατά εισαγγελικού λειτουργού, ούτε αποσπασματικό είναι δυστυχώς, ούτε «τυχαίο». Αποτελεί απλώς έναν ακόμη κρίκο στη μακρά αλυσίδα της ανομίας στο κέντρο της Αθήνας, η οποία προσέλαβε τεράστιες διαστάσεις τα τελευταία χρόνια, υπό την πλήρη ανοχή της κυβέρνησης Τσίπρα.

Η περιοχή των Εξαρχείων έχει παραδοθεί ολοκληρωτικά πλέον στα πάσης φύσεως παραβατικά στοιχεία, τα οποία την έχουν μετατρέψει σε καταφύγιο αλλά και ορμητήριό τους, με την Πολιτεία να έχει παραιτηθεί πλήρως από την υποχρέωση προάσπισης των συνταγματικών δικαιωμάτων των κατοίκων της.

Το γεγονός και μόνο ότι δεν έχει υπάρξει μια εβδομάδα την τελευταία διετία χωρίς επιθέσεις «αντεξουσιαστών» και κουκουλοφόρων στην περιοχή του Πολυτεχνείου και των Εξαρχείων, αποδεικνύει την πλήρη παραίτηση της σημερινής κυβέρνησης από την υπεράσπιση της έννομης τάξης. Δεν είναι όμως το μοναδικό σύμπτωμα. Μεγάλα πανεπιστήμια της χώρας έχουν μετατραπεί σε άβατα ταραχοποιών, οι οποίοι επιδίδονται ακόμη και σε εμπόριο ναρκωτικών και δε διστάζουν να προπηλακίζουν καθηγητές και φοιτητές. Το άσυλο ιδεών μετατράπηκε σε άσυλο κουκουλοφόρων.  

Αλλά και μία σειρά από φαινόμενα επιβεβαιώνουν την έλλειψη πρόθεσης από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να προασπίσει τα συνταγματικά δικαιώματα των πολιτών. Το παραεμπόριο (το οποίο επίσης βρίσκει άσυλο εντός των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων) βρίσκεται σε έξαρση, η αύξηση της εγκληματικότητας και όλων των μορφών  της παραβατικότητας είναι πασιφανής στα μεγάλα αστικά κέντρα, ενώ προάστια της πρωτεύουσας (όπως το Ζεφύρι και οι Αχαρνές) και πόλεις της περιφέρειας ζουν υπό τον τρόμο εγκληματικών ομάδων που έχουν εγκατασταθεί σε γειτονιές και σε καταυλισμούς, προσδίδοντας χαρακτηριστικά τριτοκοσμικής χώρας στην Ελλάδα του 2019.    

Η ευθύνη δε βαραίνει φυσικά τις γυναίκες και τους άνδρες της Ελληνικής Αστυνομίας που με κίνδυνο της ζωής τους πολλές φορές  προασπίζονται εν μέσω δύσκολων συνθηκών τη νομιμότητα. Είναι προφανές ότι η ευθύνη βαραίνει την πολιτική ηγεσία και κυρίως τον Πρωθυπουργό της χώρας, καθώς το δόγμα της ανοχής στην ανομία αποτελεί κεντρική επιλογή της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.            

Όσον αφορά το προπαγανδιστικό επιχείρημα της κυβέρνησης ότι δήθεν «αυτά συνέβαιναν πάντα», η απάντηση είναι μία: Ποτέ άλλοτε δεν ήταν σε αυτήν την οικτρή κατάσταση η χώρα στον τομέα της δημόσιας ασφάλειας ούτε  επικράτησε σε άλλη Κυβέρνηση σε τέτοιο βαθμό το δόγμα ανοχής, με αποτέλεσμα να μετατραπεί σε δόγμα ανομίας.

Δεν συνέβαιναν αυτά το 2012-14, όταν άλλαξε η όψη της Αθήνας από την εφαρμογή όσων προέβλεπαν οι Νόμου και το Σύνταγμα της χώρας και όταν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ μας ασκούσαν… κριτική για την ανακατάληψη από την Πολιτεία της «Βίλας Αμαλία» (η οποία έγινε σχολείο για τους μαθητές της περιοχής).  Και σίγουρα δεν υπήρχε στο παρελθόν η σημερινή παρακμιακή κατάσταση στην ευρύτερη δημόσια ασφάλεια, με μερικά μόνο σημεία τα οποία την αποδεικνύουν να είναι: 

-Απουσία εμφανούς αστυνόμευσης. 

-Κατάργηση της ομάδας ΔΕΛΤΑ και «εξαφάνιση» ουσιαστικά της ομάδας  ΔΙΑΣ από πολλές γειτονιές.

- Αδρανείς υπηρεσίας ασφάλειας που δεν αξιοποιούνται αποτελεσματικά και δομικές αδυναμίες, που σε συνδυασμό με την εγκατάλειψη της μεταρρύθμισης που νομοθέτησα  στην ΕΛ. ΑΣ. το 2014, ως Υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη, οδήγησαν στην παλινδρόμηση  σε πρότυπα λειτουργίας της δεκαετίας του ’70.   

- Χάος στο μεταναστευτικό - προσφυγικό, όπου το αρχικό δόγμα  των ανοιχτών συνόρων διαδέχθηκε η απόλυτη προχειρότητα στη διαχείριση και η λειτουργία δομών που εκθέτουν διεθνώς τη χώρα, λόγω των απαράδεκτων συνθηκών διαβίωσης στα “Hot Spot” (προς… δόξαν του «αριστερού ανθρωπισμού»!).      

- Κατάσταση πλήρους ασυδοσίας στο Σωφρονιστικό και πολιτικές επιλογές με τραγικά αποτελέσματα (αποφυλάκιση επικίνδυνων κακοποιών με τον Νόμο Παρασκευόπουλου, κατάργηση του θεσμικού πλαισίου  για τις Φυλακές Υψίστης Ασφαλείας τύπου Γ΄ για τους βαρυποινίτες και τους τρομοκράτες, πλήρης έλεγχος των Καταστημάτων Κράτησης από τους «νονούς» κ.ά.).      

- Προσβολή των θεμελιωδών κανόνων και αξιών του Κράτους Δικαίου  με τις άδειες στον Κουφοντίνα και τη μεταγωγή του σε… αγροτική φυλακή.  

Δεν είμαστε όμως όλοι ίδιοι. Η Νέα Δημοκρατία υπό την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη διαθέτει επεξεργασμένο σχέδιο για την ασφάλεια των πολιτών, με ρεαλιστικές λύσεις και με μία ολοκληρωμένη στρατηγική την οποία θα εφαρμόσει ως Κυβέρνηση της χώρας, σε συνδυασμό με τη διαμόρφωση ενός νέου δόγματος εσωτερικής ασφάλειας και θωράκισης των χερσαίων και θαλασσίων συνόρων της.

Είμαστε πεπεισμένοι πως θα τα καταφέρουμε και σε αυτόν τον τομέα. Αξίζουμε καλύτερα.

Νίκος Δένδιας

Μεγάλη δημόσια αποκάλυψη του Πομπέο για την Τουρκία και τα F-35

pompeo turkia
 
Η μεγάλη αποκάλυψη του υπουργού Εξωτερικών Μαικ Πομπέο, λίγο-πολύ ήταν γνωστή από πληροφορίες που είχαμε οι δημοσιογράφοι και είχαμε γράψει και μεταδώσει πάρα πολλές φορές.

Ιδιαίτερα εμείς από αυτή την ιστοσελίδα, έχουμε γράψει πολλά άρθρα και ορθά σημειώσαμε ότι η σύγκρουση των Ηνωμένων Πολιτειών και της Τουρκίας θα έχει «θύματα»…

Βεβαίως είναι άλλο να μεταδίδεται μία πληροφορία, η οποία αν και ορθή μπορεί να διαψευστεί στο πλαίσιο του διπλωματικού παιγνιδιού, και άλλο να την επιβεβαιώνει ο αρμόδιος υπουργός και επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας.

Καταθέτοντας χθες στη Γερουσία και πιεζόμενος από τον γερουσιαστή Κρίστοφερ Βαν Χόλεν, ο κ. Πομπέο αποκάλυψε τι είπε ιδιωτικά στους Τούρκους συνομιλητές του. Ο τελευταίος ήταν ο υπουργός Εξωτερικών, ο πολύς Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο οποίος είχε έρθει με τσαμπουκά στην Ουάσιγκτον για «να τα πάρει όλα και να φύγει», αλλά στο τέλος πήρε μία σκληρή προειδοποίηση:

Ότι εάν η Τουρκία αγοράσει το ρωσικό σύστημα S-400 θα εκδιωχθεί από το πρόγραμμα κατασκευής των μαχητικών F-35.

Τις τελευταίες ώρες ο αμερικανικός εκνευρισμός για την Τουρκία είναι στο ζενίθ και στην αμερικανική κυβέρνηση άρχισαν να δακτυλοδείχνουν τον υπεύθυνο για την απώλεια της κατοχικής δύναμης, η οποία έχει εγκολπωθεί στο έπακρον τη Ρωσία και τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Όλα τα βέλη ρίχνονται εναντίον του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ ο οποίος λένε πως δεν έδωσε την ανάλογη σημασία στο πρόβλημα, νομίζοντας ότι θα τα βρεί με τον φίλο του, όπως τον αποκαλούσε, Ταγίπ Ερντογάν.

Δυστυχώς για τους Αμερικανούς ο πρόεδρος της Τουρκίας φάνηκε ότι δεν υπολόγιζε καθόλου τον κ. Τραμπ και τον χρησιμοποιούσε κομπάζοντας στο εσωτερικό ότι είναι ο μόνος ξένος ηγέτης που αλλάζει τις αποφάσεις της Αμερικής.

Λογάριασε χωρίς τον …ξενοδόχο, που ήταν οι στρατηγοί του Πενταγώνου, το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου και μία ομάδα διπλωματών, οι οποίοι παλαιότερα εξυπηρέτησαν τον Ερντογάν. Και βεβαίως, δεν περίμενε πως αυτός που πραγματικά αλλάζει αποφάσεις στην Ουάσιγκτον είναι ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου.

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ «καθάρισε» στο θέμα της Συρίας, αλλά έκανε και κάτι άλλο: Εξήγησε με ακρίβεια τα σχέδια του Ερντογάν για τη Μέση Ανατολή και την ίδια την Αμερική, συνδέοντας τον πρόεδρο της Τουρκίας με το Ιράν και την αντιαμερικανική στρατηγική της Ρωσίας.

Πιστεύεται ότι όταν κάποτε αποκαλυφθούν τα έγγραφα με τις συνομιλίες των δύο ηγετών, θα τρίβουμε τα μάτια μας, διότι ο κ. Νετανιάχου έκανε αναφορά και στις τριμερείς συναντήσεις με την Ελλάδα και την Κύπρο, και τις σχέσεις του Ισραήλ με τους Κούρδους της Συρίας και του Ιράν.

Η δημόσια δήλωση του κ. Πομπέο, ότι όσα είπε ιδιωτικά στους Τούρκους, είναι έτοιμος να τα πει και δημόσια, άλλαξε εντελώς την κατάσταση σ’ όλα τα πολιτικά και διπλωματικά επίπεδα στην Ουάσιγκτον. Πρέπει να σημειώσουμε ότι ούτε η ομάδα των «Φίλων της Τουρκίας» υποστηρίζει πλέον τον κ. Ερντογάν, αντίθετα μερικά μέλη της αναγνωρίζουν ότι ήταν λανθασμένη μέχρι τώρα η στάση τους εναντίον της Κύπρου και της Ελλάδας.

Οι βετεράνοι των πολιτικών πραγμάτων στην Ουάσιγκτον υποστηρίζουν ότι η συνεργασία του Κογκρέσου με την κυβέρνηση Τραμπ έφτασε σε πρωτόγνωρα επίπεδα, καθώς στο θέμα της Τουρκίας η ταύτιση απόψεων είναι απόλυτη. Δεν υπήρχε περίπτωση να ψηφιστούν τόσα νομοσχέδια εναντίον της Τουρκίας, εάν δεν το ήθελε ο Λευκός Οίκος.

Επειδή είχα την τύχη να συνεργαστώ με τον Έντι Ζεμενίδη και τους συνεργάτες του, νιώθω την ανάγκη να καταθέσω ότι χωρίς τις παρεμβάσεις τους και χωρίς την οικονομική υποστήριξη του αείμνηστου ευεργέτη Νίκου Μουγιάρη δεν θα είχαμε φτάσει μέχρι εδώ. Και αυτό αποδεικνύει όσα μας έλεγε ο Νίκος: ότι για να επιτύχουμε σαν κοινότητα πρέπει να μιμηθούμε τους Εβραιοαμερικανούς και να ιδρύσουμε μία οργάνωση, που θα λειτουργούσε επαγγελματικά, σαν μία καλή κερδοφόρα εταιρεία.

Και τα κατάφερε και πριν πεθάνει ήταν ικανοποιημένος διότι άφηνε πίσω του μία ισχυρή οργάνωση, το HALC, που θα συνέχιζε να λειτουργεί με πάθος για τα ελληνικά εθνικά θέματα. Η αγάπη του για την Κύπρο ήταν καθοριστική για τις πράξεις του.

Έχω ακόμα να καταθέσω ότι από την εποχή του αμερικανικού εμπάργκο εναντίον της Τουρκίας, πριν 40 χρόνια, είχαμε να δούμε λαμπρά αποτελέσματα. Βεβαίως, μας βοήθησε με τη στάση του ο Ταγίπ Ερντογάν, αλλά απαιτήθηκε σκληρή δουλειά για να πειστούν και οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης, και τα στελέχη του Κογκρέσου.

Το σχέδιο νόμου που κατέθεσαν χθες οι γερουσιαστές Ρόμπερτ Μενέντεζ και Μάρκο Ρούμπιο, είναι αποτέλεσμα αυτής της σκληρής δουλειάς των ακτιβιστών του HALC.

Τίθεται πάντα το βασικό ερώτημα: Μα θα εγκαταλείψει η Αμερική την Τουρκία; Βεβαίως όχι. Αν ήταν στο χέρι των Αμερικανών θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Αλλά, είναι η Τουρκία που εγκαταλείπει την Αμερική. Και αυτό είναι το μεγάλο δυστύχημα για την υπερδύναμη.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:

Αρκετοί στην αμερικανική κυβέρνηση και στο Κογκρέσο, πιστεύουν ότι στο θέμα της Τουρκίας «το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω». Δεν έχουν άδικο. Αλλά Ερντογάν είναι αυτός, αλλάζει αποφάσεις όπως αλλάζει τα πουκάμισα του. Δεν υπάρχει άλλη περίπτωση ξένου ηγέτη όπως ο Ερντογάν, ο οποίος δεν δείχνει σταθερότητα στη λήψη των αποφάσεων του.

Βέβαια, την Δευτέρα στη Μόσχα αποδείχθηκε ποιος είναι ο αρχηγός και ποιος ο σκύλος. Ο Πούτιν διατάζει και ο κ. Ερντογάν πειθαρχεί και εκτελεί… Γι’ αυτό είναι επικίνδυνος στον υπερθετικό βαθμό.

hellasjournal.com

Αμερικανοί Γερουσιαστές: Βαριές κυρώσεις στην Άγκυρα σε περίπτωση που παραλάβουν τους S-400 από τη Ρωσία

"Είναι έτοιμες Αθήνα και Λευκωσία σε περίπτωση που ο Ερντογάν αφήσει τα λυκόσκυλά του ελεύθερα;"

4meris simaies

Εντυπωσιακές οι εικόνες από την Ιερουσαλήμ… Χωρίς αμφιβολία, και τα καλά πρέπει να λέγονται. Εξίσου εντυπωσιακές και οι δηλώσεις.

Είδαμε τους ηγέτες της Κύπρου και της Ελλάδας με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ και τον απεσταλμένο της υπερδύναμης, υπουργό Εξωτερικών Μάικ Πομπέο, στο ίδιο τραπέζι να συζητούν για πολύ σοβαρά θέματα που έχουν να κάνουν με την ασφάλεια και την ενέργεια…

  • Και πως προέκυψαν όλα αυτά; Η ανακάλυψη του φυσικού αερίου από την Κύπρο, το Ισραήλ αλλά και την Αίγυπτο, είναι η απάντηση και ότι βεβαίως το συνοδεύει: Χρήματα πολλά, ισχύς, επιρροή και μαζί με αυτά η δύναμη της ασφάλειας. Είναι μία λέξη που χρησιμοποιούν κατά κόρο οι ισχυροί για να επιβάλουν τα στρατηγικά τους συμφέροντα.

Η επιλογή του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας να θέσουν τα «αυγά» τους υπό την προστασία της Αμερικής και του Ισραήλ ήταν μονόδρομος, αφού η Ρωσία δεν ενδιαφέρθηκε για τα κυπριακά τεμάχια και τάχθηκε αναφανδόν με την τουρκική κατοχική δύναμη. Και έχει τη σημασία της η κίνηση αυτή, διότι ο κ. Αναστασιάδης μπορεί να είναι ένας συντηρητικός πολιτικός, αλλά ο κ. Τσίπρας είναι ακριβώς το αντίθετο ή έστω λέει ότι είναι αντίθετος.

Αριστερός, δηλαδή, άντε κεντροαριστερός που έχει σχέσεις με το «κομμουνιστικό» ΑΚΕΛ, το οποίο έχει βγάλει …σπυράκια με όλα όσα συμβαίνουν στη γειτονιά της Μεσογείου. Διότι ως γνωστό το ΑΚΕΛ είναι ένα «αντι-ιμπεριαλιστικό» κόμμα, που την ίδια στιγμή είναι και φιλοβρετανικό, αλλά και αντι-αμερικανικό, αν και τα στελέχη του ανταποκρίνονται πάντα στις προσκλήσεις των Αμερικανών.

Σίγουρα το ΑΚΕΛ δεν συμφωνεί με τις επιλογές του προέδρου της Κύπρου και του πρωθυπουργού της Ελλάδας, αλλά δεν βγάζει τσιμουδιά πέρα από αναμασήματα, διότι κατά βάθος οι Ακελικοί γνωρίζουν πως τούτες οι συμμαχίες, εφ’ όσον τηρηθούν θα μπορούσαν να αλλάξουν τις τύχες του νησιού, αλλά και της Ελλάδας.

  • Στην υπόθεση της ενέργειας και όλου αυτού του σκηνικού, δεν χωρά η μικροκομματική πολιτική και ένας εκ των ηγετών παγκοσμίως που το κατάλαβε και το άρπαξε είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Έχει άλλο τρόπο η Ελλάδα να βγει από τον βούρκο των δανεικών; Μόνο αν ανακαλύψει πετρέλαιο ή φυσικό αέριο και ήδη έχει αργήσει πολύ. Διότι η σημερινή κυβέρνηση μπλέκεται με όλους αυτούς τους περίεργους του πολιτικού «υπόκοσμου», που δεν έχουν ιδέα πως λειτουργεί το σύστημα ούτε πως παίζεται το διεθνές παιγνίδι. Άντε τώρα να καταλάβει ο ένοικος του υπογείου των Εξαρχείων γιατί ο Τσίπρας πρέπει να κάθεται στο ίδιο τραπέζι με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ και τον υπουργό Εξωτερικών της Αμερικής, τους οποίους επιεικώς θεωρεί δολοφόνους.

Ο Πρόεδρος της Κύπρου και ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, καλά κάνουν ότι κάνουν, καλώς επέλεξαν τις συμμαχίες που επέλεξαν αφού η Μόσχα υποτίμησε τις δυνατότητες της Αθήνας και της Λευκωσίας να βρουν συμμάχους στον ενεργειακό δρόμο που επέλεξαν να ακολουθήσουν.

Αντίθετα η Αμερική, που για να είμαστε ειλικρινείς πείστηκε να λάβει μέρος από τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου, ο οποίος είχε «όπλα» για να στηρίξει τη θέση του για τον σχηματισμό νέας συμμαχίας προθύμων χωρών στη Μεσόγειο. Αν δει κανείς τα κράτη ένα προς ένα, ακόμα και με την προσθήκη της Αιγύπτου και της Ιταλίας, όλα έχουν δηλώσει πίστη στη Δύση και ειδικότερα στην Αμερική.

Ο κ. Νετανιάχου άλλαξε εσχάτως τις θέσεις του Αμερικανού πλανητάρχη, σε μία εποχή που δεν ανέχεται μύγα στο σπαθί του. Πιο χαρακτηριστική είναι η υπόθεση της Συρίας και εκείνη η άνευ λόγου και αιτίας ανακοίνωση του προέδρου Τραμπ ότι αποσύρει τα αμερικανικά στρατεύματα.

Για μερικές μέρες, μέχρι να διευκρινιστεί το θέμα, οι συνήγοροι του Ταγίπ Ερντογάν πανηγύριζαν ότι ο πρόεδρος της Τουρκίας …ελέγχει τον Πρόεδρο της Αμερικής, και ότι θα παραλάμβανε και τους ρωσικούς S-400 και τα αμερικανικά F-35. Στην πραγματικότητα είχε υποστεί καταλυτική ήττα και δεν το είχε καταλάβει.

Βλέπει όλα όσα συμβαίνουν γύρω του, και συνειδητοποιεί ότι μπορεί και να κοντεύει το τέλος. Όλο και περισσότερο ακούω στην Ουάσιγκτον για την πιθανότητα να υποστούν πανωλεθρία οι υποψήφιοι του κόμματος του Τούρκου προέδρου στις τοπικές εκλογές της 31ης Μαρτίου.

Εάν συμβεί αυτό, που αποτελεί ισχυρή πιθανότητα, τότε θα ξεκινήσει η αποκαθήλωσή του. Είναι τυχαίο ότι άρχισε να ομιλεί για συνωμοσίες με στόχο τον ίδιο και την Τουρκία; Κανείς δεν πιστεύει τους ισχυρισμούς του, αλλά είναι σημαντικό -όχι μόνο προς χάρη της συζήτησης- να αντιληφθούμε με ποιον έχουμε να κάνουμε.

  • Όλες οι αντιδράσεις του μετά την άνανδρη και μαζική δολοφονία στη Νέα Ζηλανδία οδηγούν σε μία επικίνδυνη ψυχοπαθητική περίπτωση. Αυτό βασικά είναι το θέμα, αλλά ποιος από το περιβάλλον του μπορεί να του το πει και να τον πάει σε κάποιον γιατρό για να τον βοηθήσει. Τολμά κανείς;

Η υπόθεση της τριμερούς και της συμμετοχής του κ. Πομπέο, τον τρελαίνει τον Ερντογάν. Και το είδαμε και στα μάτια του υπουργού Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου. Έβγαζε φωτιές μετά τη συνάντησή του με τον Έλληνα ομόλογό του, Γιώργο Κατρούγκαλο, στην Αττάλεια. Δεν έκρυψε το θυμό του. Διότι στην Ιερουσαλήμ έγιναν πολλά καλά πράγματα για τους εχθρούς της Τουρκίας: Το Ισραήλ, την Ελλάδα και την Κύπρο. Αλλά και την Αμερική η οποία οδεύει με μαθηματική ακρίβεια σε σύγκρουση με την κατοχική δύναμη με αφορμή την άρνησή της να ακυρώσει την παραγγελία του ρωσικού αντιπυραυλικού συστήματος S-400.

Την Πέμπτη το Πεντάγωνο διέρρευσε επίσημα ότι θα προχωρήσει και σε άλλη μία ενέργεια πέραν του παγώματος των F-35 μέχρι την 1η Νοεμβρίου. Αποκαλύφθηκε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ενδέχεται να παγώσουν σύντομα τις προετοιμασίες για την παράδοση μαχητικών αεριωθουμένων F-35 στην Τουρκία, τα οποία έχει ήδη πληρώσει. Ενώ αναζητούν άλλες δυτικές χώρες για να κατασκευάζουν τα ανταλλακτικά των συγκεκριμένων μαχητικών, που είχαν αναλάβει τουρκικές εταιρείες, έναντι 12 δις. δολαρίων.

  • Οι αναλυτές προειδοποιούν ότι η Τουρκία και οι ΗΠΑ έχουν πάρει το δρόμο χωρίς επιστροφή στις σχέσεις τους. Είναι έτοιμες η Αθήνα και η Λευκωσία στην περίπτωση που ο Ερντογάν αφήσει τα λυκόσκυλα ελεύθερα; Το έχουν συζητήσεις με τους Αμερικανούς και τους Ισραηλινούς;

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:

Η ιστορία των μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης για το Αιγαίο και την Κύπρο, είναι φαιδρή. Αποφασίστηκαν πολλές φορές και μία φορά τηρήθηκαν, αλλά στη συνέχεια παραβιάστηκε και αυτή η συμφωνία. Απορώ γιατί επιμένουν να γλύφουν αυτή την καραμέλα στην Αθήνα και την Λευκωσία. Ούτε βγαίνει τίποτα κάθε φορά που τα αποφασίζουν, ούτε βοηθούν τις εθνικές υποθέσεις του Κυπριακού και του Αιγαίου.

Η αντιμετώπιση της Τουρκίας χρειάζεται νέα στρατηγική. Και όπως έχουμε γράψει αρκετές φορές σε τούτη τη στήλη, δεν έχεις κέρδη σε μία διαπραγμάτευση όταν κυριαρχείσαι από φοβικά σύνδρομα…

Μιχάλης Ιγνατίου