Σαβ08192017

Τελευταία ΕνημέρωσηΣαβ, 19 Αυγ 2017 11am

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

Στην Τουρκία βλέπουν ότι μπαίνει ήδη σε εφαρμογή το σχέδιο διαμελισμού της από τις ΗΠΑ

syria toyrkikos diadromos

Το έχουμε ξαναγράψει ότι ο πιο ασφαλής τρόπος για να εντοπίσεις τις αδυναμίες του άλλου, είναι να αναλύσεις αυτά που ο ίδιος θεωρεί ως αδυναμίες του. Κι αυτό γιατί κανείς δεν ξέρει τον εαυτό του καλύτερα από τον ίδιον.

Για το λόγο αυτό, στο σημερινό μας άρθρο θα περιοριστούμε σε επισημάνσεις για τα προβλήματα που συσσωρεύονται στα νότια σύνορα της Τουρκίας, που έκανε ο Ιμπραχίμ Καραγκιούλ, γενικός διευθυντής της εφημερίδας Yeni Şafak, που ανήκει στον συμπέθερο του Ερντογάν.

Ο Καραγκιούλ φέρεται και ως μυστικοσύμβουλος του Ερντογάν.

Λέει λοιπόν ο Καραγκιούλ στο άρθρο του με τίτλο «Πρέπει να αντιδράσουμε άμεσα, αλλιώς θα κτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο», που δημοσιεύτηκε στις 11 Αυγούστου:

«Ο (κουρδικός) διάδρομος που έχει δημιουργηθεί στα βόρεια της Συρίας, είναι ένα σχέδιο καταστροφής της Τουρκίας. Μόλις ολοκληρωθεί ο διάδρομος αυτός, από το Ιράν μέχρι τη Μεσόγειο, θα μπει σε εφαρμογή ο χάρτης που ετοίμασαν για την Τουρκία.

Μέχρι σήμερα προετοίμασαν αυτόν τον χάρτη, μας τύφλωσαν και μας αποκοίμισαν με το ΙΚ, μετέφεραν εκεί τρομοκράτες και το ΡΚΚ και βήμα-βήμα περικύκλωσαν την Τουρκία. Έκαναν ένα παιχνίδι με το Κομπάνι και μας ξεγέλασαν. Οι ΗΠΑ, ενώ έδωσαν υποσχέσεις στην Τουρκία για την Ιεράπολη, την παρέδωσαν στο ΡΚΚ, όπως και όλες τις άλλες περιοχές του διαδρόμου.

»Η Τουρκία αντέδρασε με την επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη», όμως μας σταμάτησαν εκεί. Δεν μπορούμε να κάνουμε βήμα παραπέρα. Και τώρα έρχεται η σειρά του Ιντλίμπ, που έχει μπει στο στόχαστρο των ΗΠΑ. Ετοιμάζονται να κάνουν επιχείρηση εκεί, επειδή την περιοχή την ελέγχει μια οργάνωση που ανήκει στην Αλ Κάιντα. Θα παραδώσουν την περιοχή αυτή στο ΡΚΚ και έτσι θα βγουν οι Κούρδοι στη Μεσόγειο. Και μετά θα μας πουν να φύγουμε από την Αλ Μπαμπ και από την Τζαραμπλούς.

Αν δεν αποτρέψουμε την εφαρμογή των σχεδίων ελέγχου της Ιντλίμπ, θα χάσουμε την Αλ Μπαμπ και την Τζαραμπλούς, που κερδίσαμε με την Ασπίδα του Ευφράτη.

»Όσοι μετέφεραν το ΡΚΚ στις ακτές της Μεσογείου, δεν οδηγούν στο διαμελισμό μόνο τη Συρία, αιχμαλωτίζουν και την Τουρκία, για να εφαρμόσουν και σε μας πιο μετά το ίδιο σενάριο. Είμαστε αντιμέτωποι με τον μεγαλύτερο κίνδυνο μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όλα αυτά δεν είναι ούτε θέμα τρομοκρατίας, ούτε ποιος θα ελέγξει τη Συρία.

Είναι κάτι πιο βαθύ, πώς θα απομονωθεί, πώς θα περικυκλωθεί, για να διαμελιστεί στη συνέχεια η Τουρκία. Όταν ολοκληρωθεί εκείνος ο διάδρομος, η Τουρκία θα αποκοπεί από τον ισλαμικό κόσμο. Θα αποκλειστούμε πρώτα από τον Αραβικό κόσμο και στη συνέχεια και από το Ιράν. Τότε, μια απομονωμένη Τουρκία, θα οδηγηθεί από τις ΗΠΑ και την ΕΕ στο διαμελισμό.

Ας θυμηθούμε το χάρτη της Συνθήκης των Σεβρών.

»Αν ολοκληρωθεί το σενάριο του Ιντλίμπ, θα ακολουθήσουν πολιτικές ανακατατάξεις στο εσωτερικό της Τουρκίας, οι οποίες, σε συνδυασμό με την κινητικότητα που θα εμφανιστεί στον κουρδικό διάδρομο, στα νότια σύνορά μας, θα οδηγήσουν στη χάραξη του νέου χάρτη και το διαμελισμό της Τουρκίας. Αν δεν κάνουμε κάτι τώρα, τότε θα χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο».

Αυτά είναι σε γενικές γραμμές τα όσα αναφέρει ο Καραγκιούλ στο άρθρο του, γιατί η επί λέξει μετάφραση θα απαιτούσε χώρο που δεν έχουμε στη διάθεσή μας. Πάντως, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι το σκεπτικό του άρθρου το ενστερνίζεται το τουρκικό κράτος και ο ίδιος ο Ερντογάν και με βάση αυτό έχει αρχίσει αφενός μεν η επιχείρηση προετοιμασίας και διαμόρφωσης της τουρκικής κοινής γνώμης και αφετέρου ο επανασχεδιασμός και ο αναπροσανατολισμός της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Όσον αφορά το πρώτο, ήδη αυτό μετρήθηκε σε δημοσκόπηση που έκανε το Ινστιτούτο Πολιτικών Ερευνών PEW, με βάση την οποία το 78% των πολιτών της Τουρκίας θεωρεί ως πρώτη απειλή για τη χώρα τις πολιτικές των ΗΠΑ στην περιοχή. Όσον αφορά το δεύτερο, η Τουρκία έχει κάνει τολμηρά βήματα προς τη Ρωσία, την Κίνα και τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης, που αν δεν την αποκόπτουν, την απομακρύνουν από το ΝΑΤΟ.

Σάββας Καλεντερίδης

Λίνα Παπαδάκη: Εμπρός. Να φτιάξουμε τη δική μας μοίρα. Δεν θα μας χαριστεί από κανένα

Lina Papadaki

Εκείνο το υπέροχο καλοκαίρι του 2004 ζούσαμε στην Αθήνα σαν να είχαμε πάει διακοπές στο μέλλον της. Οι Ολυμπιακοί αγώνες ήταν η αφορμή, η ουσία ήταν η νίκη της χώρας μας. Με ένα περίεργο τρόπο το δημόσιο ανακατευόταν με το ιδιωτικό και η ευτυχία εισχωρούσε μέσα μας.

Γινόταν προσωπική ευδαιμονία, γινόταν πλουσιοπάροχο ξόδεμα, έρωτας, μακαριότητα, απενεχοποιημένη απόλαυση των καρπών μιας μακροχρόνιας ανόδου. Ναι, νομίζω νιώθαμε περηφάνεια για την πατρίδα και τους εαυτούς μας. Όλος ο κόσμος μιλούσε για μας ως τη χώρα του φωτός. Κανείς δεν υποψιαζόταν ότι έξι χρόνια μετά, πάλι θα ήμασταν στα στόματα όλης της Οικουμένης, αλλά ως η χώρα του ζόφου.

Το 2004 ήμουν 27 χρόνων. Είχα μεγαλώσει προστατευμένα, ίσως πιο προνομιακά από άλλα παιδιά της ηλικίας μου αλλά ξέρω ότι όλοι ήταν καλύτερα τότε. Ζούσαμε σε μια χώρα με την ψευδαίσθηση της διαρκούς ανάτασης, τη βεβαιότητα ότι το αύριο θα είναι καλύτερο, την απατηλή σιγουριά της ασφάλειας.

Ήμασταν τα παιδιά της μεσαίας τάξης που νομίζαμε ότι είχαμε ευεργετηθεί από τη μοίρα να εκτοξεύσουμε εμείς την Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων στο φωτεινό της μέλλον. Νομίζαμε ότι ήμασταν στην αφετηρία και μετά μάθαμε ότι βρισκόμασταν στην αρχή του τέλους. Κανείς δεν μας είχε προειδοποιήσει για αυτό, μας είχαν μεγαλώσει σαν τα πριγκιπόπουλα που θα έπαιρναν το βασίλειο και μετά απλώς μας τράβηξαν το χαλί κάτω απ´ τα πόδια.

Τρεις Ολυμπιάδες κι έναν Αύγουστο μετά, τα εκπεσόντα πριγκιπόπουλα δεν έχουν χρήματα για διακοπές. Για τις διακοπές που επιθυμούν.

Τώρα δεν μετρώ μετάλλια αγώνων και ζωής, μετρώ γύρω μου άνεργους, ημιαπασχολούμενους, παραιτημένους, πρόωρα γερασμένους, πτωχούς. Φίλοι μου, γνωστοί μου, συνομήλικοί μου, που βαδίζαμε παρέα με αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία ξαφνικά εξαφανίστηκαν από τον ορίζοντά μου.

Ένας χτες, δύο σήμερα, τρείς αύριο, χάνονταν από τη μέρα «σαν θλιβερή γραμμή κεριά σβησμένα». Το ‘χει αυτό η κρίση, χτυπά σαν ελεύθερος σκοπευτής και τους πιο ανύποπτους. Άνθρωποι που είχαν γνωρίσει τη φτώχεια μόνο από τη λογοτεχνία έγιναν οι ήρωές της. Άδοξοι μοιρολάτρες ήρωες, με χαμηλή αυτοεκτίμηση και κομμένα φτερά.

Θέλω να γίνω- να γίνουμε για λίγο-η φωνή της γενιάς μας για να μιλήσουμε κυρίως στη γενιά μας. Τη γενιά που ξεκίνησε ως η πιο ευλογημένη στην ιστορία της χώρας για να γίνει η πιο γελασμένη. Τη γενιά που έχει τη μεγαλύτερη πυκνότητα νεόπτωχων που έχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο να παραμείνουν έτσι. Δεν είμαστε 20 χρονών, στη γενιά δηλαδή που η ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ. Δεν είμαστε εξήντα, η γενιά που καρπώθηκε τον πλούτο στα χρόνια της ευμάρειας.

Είμαστε η γενιά που δεν απογειώθηκε ποτέ και φοβάται ότι δεν έχει χρόνο. Σε αυτή λοιπόν θέλω να μιλήσω. Να μη φοβάται ότι δεν έχει χρόνο. Το φόβο τον φτιάχνουμε μόνοι μας. Και τον χρόνο.

Πρέπει να κάνουμε την αδυναμία μας δύναμη, ευκαιρία, αφορμή. Να βγούμε από το μίζερο κύκλο της απόσυρσης, τη ρουτίνα της ήττας, την αποδοχή μιας μοίρας που δεν μας ταιριάζει και δεν τη φτιάξαμε εμείς. Να φτιάξουμε τη δική μας μοίρα. Δεν θα μας χαριστεί, δεν θα είναι καθόλου εύκολο, αλλά αν όχι εμείς ποιοι;

Ποια άλλη από τις ηλικίες που προηγήθηκαν και που ακόμα ορίζουν τις τύχες της πολιτικής ζωής, των επιχειρήσεων, της Τέχνης, της επιστήμης έχει τη μόρφωσή μας, την εξωστρέφειά μας, τη γνώση της τεχνολογικής γλώσσας της εποχής μας, την απελευθέρωση από τις συντηρητικές αγκυλώσεις, την ανοιχτή ματιά μας;

Είναι η ώρα να βγούμε μπροστά, να απελευθερώσουμε τις φοβερές δυνάμεις που κρύβουμε μέσα μας και να φτιάξουμε εμείς τις Ολυμπιάδες του μέλλοντός μας. Πρώτα του εαυτού μας, μετά της χώρας μας...

athensvoice

Μαθήματα οικονομικής ανάκαμψης για... αρχάριους και αστοιχείωτους

greece riots simaia vouli

Ακούγοντας διάφορους αριστερούς και... προοδευτικούς (!) να σου μιλάνε για ανάπτυξη είναι σαν να ακούς βαρυποινίτες να σου κάνουν διάλεξη για την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας! Άνθρωποι οι οποίοι βγάζουν... σπυριά όταν ακούνε για τα αυτονόητα που εφαρμόζονται σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες του δυτικού κόσμου είναι προφανές ότι δεν μπορούν να είναι αρωγοί μιας ουσιαστικής προσπάθειας ανάκαμψης σύμφωνα με τις κλασικές οικονομικές θεωρίες και πρακτικές, παρά μόνο υπονομευτές στο πλαίσιο των παρωχημένων και χρεοκοπημένων ιδεολογιών και ιδεοληψιών που πρεσβεύουν...

Σε μια χώρα όπου ο οδικός χάρτης για τη βιωσιμότητα του χρέους εξακολουθεί να είναι θολός, ας μην περιμένουμε ουσιαστικές μεταβολές. Όταν ακούς... ευφυολογήματα περί "δίκαιης ανάπτυξης" ή επαναλαμβανόμενα και ασύστολα ψεύδη περί... επιτυχημένων διαπραγματεύσεων και αλλαγής του κλίματος για τη χώρα, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να εκφράσεις τη συμπάθειά σου για τη (δια)νοητική κατάσταση αυτών που τα λένε...

Το 2014 είχαν διαμορφωθεί οι συνθήκες επιστροφής της χώρας στην κανονικότητα μετά την άσωτη δημοσιονομική κατάσταση που διαμορφώθηκε και ενισχύθηκε από τη δεκαετία του ΄80. Γιατί τα στοιχεία αυτό λένε. Μιας και η κυβέρνηση μιλάει με αριθμούς (έστω και αργά...), οφείλουμε να επισημάνουμε ότι η χώρα μας το 1981 είχε δημόσιο χρέος 33% του ΑΕΠ. Άρα, το πρόβλημα ξεκίνησε από τη στιγμή που άρχισαν να ριζώνουν τα αφηγήματα περί σοσιαλισμού, αριστεράς και άλλων ανοησιών!

Για να υπάρξει βιώσιμο χρέος πρέπει να δοθεί πλέον ιδιαίτερη έμφαση στον παρονομαστή του κλάσματος, δηλαδή στο ΑΕΠ. Για να μεγαλώσει το ΑΕΠ χρειάζεται ένα... τσουνάμι επενδύσεων το οποίο δεν μπορεί να προκαλέσει η σημερινή κυβέρνηση καθώς στερείται αξιοπιστίας. Όταν άλλωστε μετατρέπεις την πορεία βιωσιμότητας του χρέους σε μια κούρσα θανάτου χωρίς να έχεις φρένα, δεν μπορείς να έχεις και μεγάλες απαιτήσεις. Η ενθάρρυνση των επενδύσεων θα έρθει μέσα από την πιστή εφαρμογή των αρχών, θεωριών και αξωιμάτων της σύγχρονης οικονομικής θεωρίας. Σε όσους δεν αρέσει, ο καπιταλισμός είναι όρθιος εδώ και κάτι χιλιάδες χρόνια και συνεχώς προστίθενται στη λίστα του πρώην θιασώτες του χρεοκοπημένου κομμουνισμού ή του αποτυχημένου σοσιαλισμού με τα εύκολα και ανεξέλεγκτα δανεικά.

Η ρύθμιση του χρέους θα δώσει το μήνυμα στις αγορές για προσέλκυση επενδύσεων εφόσον αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη, η οποία με τη σειρά της θα οδηγήσει νομοτελειακά και στην άρση των περιορισμών που υπάρχουν σήμερα στην κίνηση κεφαλαίων.

Το γεγονός ότι ο οδικός χάρτης ρύθμισης του χρέους παραμένει θολός και ως εκ τούτου καθίσταται προβληματική η εμπιστοσύνη από τις αγορές, οφείλεται ακριβώς στον περιορισμό της ελευθερίας στην κίνηση κεφαλαίων λόγω των capital controls. Με αυτήν την κυβέρνηση δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα άρσης των κεφαλαιακών ελέγχων και αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουν άπαντες. Ούτως ή άλλως η ζημιά των δύο ετών θα μας... κυνηγάει για πολλές δεκαετίες.

Πέρα από τα μαθήματα οικονομικής θεωρίας και ανάκαμψης για... αρχάριους και αστοιχείωτους, η σημερινή κυβέρνηση πρέπει να αντιληφθεί ότι δεν αποτελεί μέρος της λύσης αλλά της διαιώνισης του προβλήματος και της προσπάθειας ανάκαμψης της οικονομίας. Όσο συντομότερα το συνειδητοποιήσει και φύγει, τόσο το καλύτερο για τη χώρα.

Το χειρότερο απ΄ όλα είναι ο συνδυασμός αρχάριων, αστοιχείωτων και ανεπίδεκτων μαθήσεως! Βεβαίως, εδώ υπάρχει ένα... θέμα. Το πολιτεύεσθαι αυτής της κυβέρνησης δεν έχει να κάνει με την προσπάθεια να βγει η χώρα στο ξέφωτο, αλλά με την εμμονή να κρατηθεί στην εξουσία απολαμβάνοντας τα προνόμια της.

Μια ακόμη απόδειξη για το γεγονός ότι ενδιαφέρονται για την πάρτη τους είναι ότι ναρκοθετούν την πορεία της χώρας φέρνοντας για παράδειγμα την απλή αναλογική, ενώ η ανάληψη της διακυβέρνησης έγινε με το μπόνους των 50 εδρών! Ξέρουν ότι γι αυτούς δεν υπάρχει αύριο. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Η παραμονή τους στην εξουσία υπονομεύει ένα καλύτερο αύριο για τη χώρα..

Γεωργιάδης Λουκάς

Το "νέο κοστούμι" του κ. Τσίπρα

tsipras skitso makri

Ο κ.Τσίπρας προσπαθεί να στήσει ένα νέο αφήγημα. Σε αυτούς που τον πίστεψαν και τον στήριξαν λέει:

“Εντάξει είχα αυταπάτες, έκανα πολλά λάθη, αλλά το πάλεψα, φθάνοντας ακόμη και στα άκρα και είμαι έντιμος. Τώρα είμαι αυτός που θα οδηγήσω τη χώρα στην έξοδο από την κρίση.”

Στους συνομιλητές του εκτός Ελλάδος επίσης θα συνεχίσει να λέει  “εγώ παίρνω μέτρα (συντάξεις, αφορολόγητο, συνδικαλιστικοί νόμοι, δημόσια περιουσία) που καμία κυβέρνηση δεν είχε τολμήσει να πάρει και όλα αυτά χωρίς να “ανοίξει μύτη”.

Ελπίζει ότι με αυτό τον τρόπο και ποντάροντας στην επιστροφή της χώρας με αργούς ρυθμούς στην κανονικότητα (με καθυστέρηση τριών χρόνων, λόγω των επιλογών του), θα κατορθώσει να κρατήσει ένα ποσοστό που θα του επιτρέψει να αποτελεί τον ένα πόλο του πολιτικού συστήματος, να παραμείνει αξιωματική αντιπολίτευση και να είναι στο παιχνίδι εξουσίας στις μεθεπόμενες εκλογές που θα γίνουν με το σύστημα της απλής αναλογικής.

 

Μετά και την ψήφιση των μέτρων του Ιουνίου, η μετάλλαξη είναι μονόδρομος γι΄ αυτόν. Δεν μπορεί πλέον να πλασάρεται ως ριζοσπάστης αριστερός. Θέλει να εμφανίζεται ως αριστερός σοσιαλδημοκράτης, που είναι υπέρ της οικονομίας της αγοράς, δίνει έμφαση όμως και σε ζητήματα αναδιανομής του πλούτου (εξού και το σύνθημα “Δίκαιη Ανάπτυξη”).  

Ο Αλ.Τσίπρας με βάση την παραπάνω στρατηγική έχει αρχίσει να αλλάζει παρέες στην Ευρώπη. Οι σχέσεις του με τους σοσιαλιστές πυκνώνουν και οι αναφορές του στην ευρωπαϊκή αριστερά αραιώνουν. Όλα αυτά, όχι  επειδή άλλαξε μυαλά, αλλά για λόγους πολιτικής επιβίωσης. Ο ίδιος και ο στενός κύκλος του είναι διατεθειμένοι να φορέσουν οποιοδήποτε κοστούμι τους κρατάει στην εξουσία. Όμως αυτό δεν είναι αρκετό.

Η αναγκαία προσαρμογή δεν έχει αλλάξει το βασικό πυρήνα των αντιλήψεων της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό φαίνεται στους τομείς που δεν εμπίπτουν στις μνημονιακές υποχρεώσεις.

Αντί για μια σύγχρονη, αξιοκρατική διοίκηση επιχειρούν να στήσουν το δικό τους πελατειακό κράτος.

Αντί να ενισχύσουν τη θεσμική λειτουργία επιχειρούν να την αποδυναμώσουν, υιοθετώντας αυταρχικές τριτοκοσμικές επιλογές (Δικαιοσύνη, ΜΜΕ).

Στην Παιδεία, αντί για βήματα εκσυγχρονισμού και σύνδεσης των Πανεπιστημίων με τις ανάγκες της Οικονομίας, επιστρέφουμε  σε ρυθμίσεις που απηχούν ιδεολογικά στερεότυπα της δεκαετίας του '80.

Οι έννοιες κέρδος και επιχειρηματικότητα σηματοδοτούν κάτι αρνητικό γι΄αυτούς.

Την ίδια στιγμή που μιλούν για στροφή στο ρεαλισμό γίνεται προσπάθεια να διατηρηθεί επαφή με τους μπαχαλάκηδες του λεγόμενου αντιεξουσιαστικού χώρου.

 Ο κ.Τσίπρας προσπαθεί να πατήσει σε δύο βάρκες: Από τη μια να διατηρήσει επαφή με το παραδοσιακό αριστερό ακροατήριό του και από την άλλη να προσπαθήσει να κερδίσει νέους οπαδούς μετακινούμενος στο χώρο της κεντροαριστεράς.

Ρισκάρει να μην πετύχει τίποτα από τα δύο. Και η δυσκολία του αυτή γίνεται ακόμη μεγαλύτερη λόγω της αναγκαίας διατήρησης ως το τέλος της συμμαχίας με τον κ. Καμμένο και τους ΑΝΕΛ.

Από τη μια λοιπόν το παραδοσιακό του ακροατήριο τον εγκαταλείπει θεωρώντας ότι “συμβιβάστηκε με το σύστημα” (ο τρόπος με τον οποίο υποδέχθηκαν τον Ν.Φίλη και τον Ν.Ξυδάκη σε συγκέντρωση είναι χαρακτηριστικός) και από την άλλη είναι πολύ δύσκολο να πείσει  αυτούς που έχουν σοσιαλδημοκρατική αντίληψη, ότι άλλαξε μυαλά, αφού αντιλαμβάνονται ότι η μεταμόρφωση είναι εξ' ανάγκης κι όχι επειδή ο κ.Τσίπρας κατάλαβε ότι ο πυρήνας των αντιλήψεών του είναι λάθος και από θαυμαστής του Μαδούρο και του Κάστρο, άρχισε να εκτιμάει τον Βίλι Μπραντ, τον Μιτεράν και τον Μακρόν.

Αυτό το ξέρουν και στην Ευρώπη γι΄αυτό είναι πολύ πιθανόν κάποια στιγμή να του πουν: “Ευχαριστούμε που έκανες αυτά που δεν μπορούσαν να περάσουν οι προηγούμενοι, τώρα δε σε χρειαζόμαστε άλλο.”

Ο ίδιος δείχνει διατεθειμένος να αναλάβει το ρίσκο. Είναι το μόνο που έχει να κάνει. Ως ριζοσπάστης αριστερός αντιλαμβάνεται ότι δεν έχει μέλλον. Θέλει πλέον να κάνει καριέρα ως αριστερός σοσιαλδημοκράτης. Αλλά το νέο κοστούμι δεν του πάει. Ακόμη κι αν φορέσει γραβάτα.

Δ. Τσιόδρας

Μήπως πρέπει να ανασχηματιστεί και ο... ανασχηματιστής;..

tsipras ypourgiko

Με κάθε σεβασμό, θα διαπράξω σήμερα κάποιες σκέψεις ως έργω συνδρομή στα λαγωνικά του ανασχηματισμού, αλλά και συμβολή στη σκέψη του πρωθυπουργού.

Που θα πρέπει, μια και η κυβέρνηση, η οικονομία, η χώρα μπαίνουν σε νέα μέρα -έτσι είπε-, οψέποτε φτιάξει νέα κυβέρνηση, να λάβει υπόψη όχι μόνο το θετικό έργο κάθε υπουργού, αλλά και το αρνητικό. Διότι δεν μπορεί να μείνει στη θέση του κάποιος αν έχει υποπέσει σε λάθη που σήκωσαν κύμα κριτικής και πολεμικής από αξιόπιστα μεγάλα ΜΜΕ.

Ενδεικτικά μπορώ να αναφέρω τον Παππά, που ώθησε ακόμα και τον Βαρδινογιάννη - Star να τον μηνύσει. Μαζί του και τον Κρέτσο. Τα δύο αυτά στελέχη, αφού υπονόμευσαν την ενημέρωση, και τα οικονομικά των ιδιοκτητών καναλιών, επιμένουν ακόμα σε διαγωνισμούς, εγγυημένο αριθμό εργαζομένων και τέτοια, πράγμα που αντίκειται στα αρχές της ελεύθερης οικονομίας. Στην ίδια κατηγορία εντάσσεται και ο Σπίρτζης, που καταργεί την ελεύθερη οικονομία όχι μόνο μεγάλων εργολάβων, αλλά και του ΟΑΣΘ.

Επίσης, εκείνον τον μελαχρινό στην Υγεία, μαζί με τον Ξανθό, δεν είναι καιρός να τους αλλάξει; Ως πότε δεν θα κάνει ξαστεριά στην ΠΟΕΔΗΝ, στο ΚΕΕΛΠΝΟ, στη Novartis; Δεν πάει άλλο. Όπως δεν πάει άλλο με τον Τσακαλώτο, που ούτε μια χρεοκοπία της προκοπής κατάφερε. Ή με τον μπολσεβικισμό της Αχτσιόγλου, που κυνηγάει φαντάσματα μαύρης εργασίας, τρομάζοντας την ιδιωτική πρωτοβουλία. Και φυσικά με τον λαϊκιστή Σκουρλέτη, που σιγά-σιγά θα βάλει και στολή ναυάρχου στους σκουπιδιάρηδες.

Να μην ξεχάσω τον Τζανακόπουλο, που δεν βάζει γλώσσα μέσα, κυκλοφορεί και με μικροαστική γραβάτα. Στην ίδια κατηγορία και η Γεροβασίλη, που δεν ανοίγει το στόμα της τελευταία, κυκλοφορεί και με αστική ενδυμασία. Ο Κοτζιάς, επίσης, σε πόσες διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό θα πρέπει να αποτύχει για να κοπεί; Κι εκείνα τα μικρά, ο Χουλιαράκης, ο Χαρίτσης, ο Καλογήρου και κάτι άλλα, ώς πότε θα μας θυμίζουν ότι μεγαλώσαμε; Ας πάρουν πρώτα το πτυχίο της ζωής και του αγώνα. Άι σιχτίρ πια.

Υπάρχουν και αρκετοί άλλοι, αλλά δεν παίρνει ο χώρος. Άλλη φορά. Τελευταίο, και πιο σοβαρό. Μήπως πρέπει να ανασχηματιστεί και ο ανασχηματιστής; Γιατί σε μεγαλύτερο μπελά απ’ όλους αυτός μας βάζει. Να ηρεμήσουν όχι μόνο οι βαρόνοι, αλλά και ο Κυριάκος...

Θανάσης Καρτερός