Τετ05232018

Τελευταία ΕνημέρωσηΤετ, 23 Μαϊ 2018 7pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική BLOGOSFAIRA

Η στρατηγική Μητσοτάκη και τα βασικά εκλογικά σενάρια

tsipr kyriak

Δύο βασικά σενάρια συζητούνται αυτή τη στιγμή στα πολιτικά και δημοσιογραφικά γραφεία, σχετικά με τον ορίζοντα των εκλογών.

Και τα δύο έχουν ένα κοινό παρονομαστή: ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας δεν θα κλείσει ποτέ την τρίτη αξιολόγηση, η διαπραγμάτευση της οποίας ξεκινά το Σεπτέμβριο και δεν θα πάρει νέα μέτρα. Με βάση αυτή την παραδοχή, το πρώτο σενάριο θέλει τον κ. Τσίπρα να λαμβάνει υπόψη του την πιθανότητα ότι είναι νέος ηλικιακά και σε ένα βαθμό μπορεί να διασωθεί πολιτικά, οπότε να προχωρήσει σε κάποιες παροχές και σε εκλογές μέσα στο 2018, σίγουρα πριν τον Αύγουστο, οπότε και λήγει το τρίτο μνημόνιο.

Το δεύτερο σενάριο που συζητείται, είναι αυτό της «ανωμαλίας». Σε αυτή την περίπτωση ο κ. Τσίπρας χρησιμοποιώντας συνεχώς επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, περνά τον Αύγουστο του 2018 χωρίς να έχει εξασφαλίσει τη χρηματοδότηση της χώρας μετά το τρίτο μνημόνιο και σέρνει τη χώρα μέχρι το 2019 σε τριπλές κάλπες. Αυτό είναι και το χειρότερο σενάριο, καθώς όπως επισημαίνουν πολιτικοί κύκλοι, η Ελλάδα θα ζήσει στιγμές α΄εξαμήνου 2015.

Από τη ΝΔ θα επιχειρήσουν να αποδομήσουν την προσπάθεια του κ. Τσίπρα, ο οποίος, όπως καταγγέλλουν στη φετινή ΔΕΘ «θα σερβίρει νέα ψέματα, που δεν θα αφορούν την Οικονομία, αλλά θα επεκταθούν και σε άλλους τομείς. Στο σημείο αυτό υπενθυμίζουν και τα 13 ψέματα από την περυσινή ομιλία του κ. Τσίπρα που είχαν καταδείξει με ανακοίνωσή τους πριν από λίγες ημέρες και για τα οποία το Μέγαρο Μαξίμου δεν έδωσε καμία απάντηση!!

Από την πλευρά του ο κ. Μητσοτάκης​, με μια στρατηγική που ξεφεύγει από την παραδοσιακή τακτική που ακολουθούν τα ελληνικά κομματα, θα επιχειρήσει να θέσει τη δική του ατζέντα στο δημόσιο διάλογο. Στο επίκεντρο εκτός από την οικονομία, θα βρίσκονται και τα ζητήματα της καθημερινότητας, όπως η Υγεία, η Παιδεία και η ασφάλεια. Παράλληλα θα επιμένει στην ανάγκη να στηθούν άμεσα οι κάλπες, «όχι γιατί το θέλει η ΝΔ, αλλά γιατί το έχει ανάγκη η χώρα».

«Αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα είναι μια νέα κυβέρνηση με ισχυρή λαϊκή εντολή, αποφασισμένη να προωθήσει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στην οικονομία. Να αποκαταστήσει, με αυτόν τον τρόπο, την αξιοπιστία της χώρας και να οδηγήσει την πατρίδα μας στην οριστική έξοδο από την κρίση», ανέφεραν από τη ΝΔ.

Σε αυτό το κλίμα ο πρόεδρος της ΝΔ​ θα συνεχίσει τις περιοδείες του ανά την Ελλάδα, με ένα κεντρικό στόχο: να αλλάξει την ψυχολογία των πολιτών, πείθοντάς τους, ότι υπάρχει εναλλακτική λύση για τη χώρα και πως η πολιτική Τσίπρα-Καμμένου δεν είναι μονόδρομος

του Πάνου Ρασσιά, communenews

FT: Η συζήτηση για.... παράλληλο νόμισμα στην Ιταλία κερδίζει έδαφος.

ft paral nomism italia

«Αν η Ιταλία μπορεί να υιοθετήσει παράλληλο νόμισμα, το ίδιο μπορούν κάνουν κι άλλες χώρες»

Στις συζητήσεις περί υιοθέτησης παράλληλου νομίσματος στην Ιταλία αναφέρονται οι Financial Times τονίζοντας ότι δεν είναι νέες.

Απλά άρχισαν ξανά λόγω μιας συνέντευξης με τον Silvio Berlusconi (μακρόχρονος υποστηρικτής της ιδέας) στην ιταλική έκδοση Libero Quotidiano, όπου υποστηρίζει ότι η εισαγωγή ενός εθνικού παράλληλου νομίσματος θα βοηθήσει την Ιταλία να ανακτήσει τη νομισματική κυριαρχία με τρόπο που αργότερα υποστηρίζει εσωτερική ζήτηση.

Mάλιστα, οι αναλυτές της Citigroup συνοψίζουν τις δηλώσεις του Berlusconi ως εξής: «Ο Berlusconi είναι πεπεισμένος ότι ένα τέτοιο παράλληλο νόμισμα θα ήταν σύμφωνο με τις Ευρωπαϊκές Συνθήκες, αν και θα απαιτούσε σημαντικές διαπραγματευτικές ικανότητες για να το συμφωνήσει με τη Γερμανία και τη Γαλλία.

Ο Berlusconi δήλωσε ότι η πρόταση της δεξιάς Lega Nord για την εισαγωγή του λεγόμενου ''mini-BoT'' (βραχυπρόθεσμα, άτοκα, μικρού μεγέθους κρατικά ομόλογα, ένα είδος ''IOU'' που θα χρησιμοποιηθεί ως εσωτερικό νόμισμα για να πληρωθούν προμηθευτές του δημοσίου, φόρους, εισφορές κοινωνικής ασφάλισης κ.λπ.) δεν θα απέχει πολύ από την ιδέα του για ένα παράλληλο νόμισμα.

Η Lega Nord υποστηρίζει ότι το mini-BoT θα είναι το πρώτο αναγκαίο βήμα για την ομαλή μετάβαση από το ευρώ».
Σύμφωνα με τους αναλυτές της Citigroup, περισσότερα από τα 2/3 Ιταλών ψηφοφόρων υποστηρίζουν τα κόμματα με ευρωσκεπτικιστική στάση.

«Αυτό καθιστά την Ιταλία μια πολύ μεγαλύτερη πηγή δυνητικής αστάθειας στην Ευρωπαϊκή Ένωση από ό,τι εκτιμούν οι περισσότεροι.

Κυρίως επειδή αν η Ιταλία μπορεί να υιοθετήσει παράλληλο νόμισμα, το ίδιο μπορούν κάνουν κι άλλες χώρες» αναφέρεται στο δημοσίευμα των Financial Times.

Παράλληλο νόμισμα για την Ιταλία πρότεινε ο Μπερλουσκόνι!

Ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας Σίλβιο Μπερλουσκόνι επανέρχεται στο προσκήνιο, με την ελπίδα να είναι ο υποψήφιος πρωθυπουργός της κεντροδεξιάς στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, και προτείνει, για την Ιταλία, την θέσπιση παράλληλου νομίσματος.

Σε άρθρο του στην συντηρητική εφημερίδα Libero, o Ιταλός μεγιστάνας και επικεφαλής της Φόρτσα Ιτάλια γράφει:
«Όλες οι πιο σημαντικές χώρες, από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι την Μεγάλη Βρετανία, την Ρωσική Ομοσπονδία και την Ιαπωνία καταπολέμησαν την κρίση και κόβοντας νόμισμα. Θα έπρεπε να το κάνουμε και εμείς, λαμβάνοντας υπόψη ότι στην φάση αυτή, ο πληθωρισμός είναι σχεδόν ανύπαρκτος».

Παράλληλα, ο πρώην Καβαλιέρε προσθέτει ότι «η πρόταση δυο νομισμάτων (ενός εθνικού για τις εσωτερικές συναλλαγές και ενός άλλου, κοινού, για τις διεθνείς συναλλαγές) αναφέρεται σε μια πραγματικότητα ουσιαστικά παρόμοια με εκείνη που υπήρχε στην δεκαετία του 1980 και του 1990, με την Λιρέττα και το Ecu, για μερική επανάκτηση της νομισματικής κυριαρχίας του κράτους».

Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι γράφει, επίσης, ότι «κατά την δεκαετία του ογδόντα και του ενενήντα, η υποτίμηση μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, εντός κάποιων ορίων, ως ανταγωνιστικό όπλο» ενώ, τώρα, η Φόρτσα Ιτάλια προτείνει «την εσωτερική χρήση του δεύτερου νομίσματος ώστε να δοθεί νέα ώθηση στην ζήτηση και στην κατανάλωση, οι οποίες είναι και οι βασικοί μοχλοί για μια βιώσιμη και διαρκή ανάπτυξη της χώρας».

Ο πρώην επικεφαλής της ιταλικής κυβέρνησης δηλώνει βέβαιος ότι η πρότασή του είναι συμβατή με τους κανόνες των ευρωπαϊκών συνθηκών, αλλά δεν παραλείπει να κάνει μια αναφορά στην δυνατότητα μελλοντικής -όπως ο ίδιος ελπίζει- επιστροφής του στην πρωθυπουργία:

«Θα μπορέσουμε, βέβαια, να πετύχουμε αυτό το αποτέλεσμα, μόνον με την διαπραγματευτική ικανότητα που ένας αξιόπιστος ηγέτης, με μακρά διεθνή εμπειρία και ισχυρές σχέσεις, μπορεί να διαθέτει με τους ευρωπαίους εταίρους, αρχίζοντας από την Γαλλία και την Γερμανία», τονίζει στο άρθρο του ο Ιταλός πολιτικός και επιχειρηματίας.

communenews

Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Χρυσόγονος κ.α..... "βαράνε" τον ΥΠ. ΠΑΙΔ. Γαβρόγλου και την κυβέρνηση

xrysogonos syriza

«Η ανάπτυξη επίσης προϋποθέτει αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας και αυτό με τη σειρά του απαιτεί την προώθηση της αξιοκρατίας.

Οι τελευταίες αποφάσεις για την σημαία στα σχολεία, έστω και σε συμβολικό επίπεδο, δεν συμβάλουν προς αυτή την κατεύθυνση», αναφέρει συγκεκριμένα η γραμματεία της Σοσιαλιστικής Τάσης του ΣΥΡΙΖΑ που αποτελείται από τους: Κώστα Χρυσόγονο, Στάθη Πανταζή, Μαρία Πετράκη, Νικήτα Μπαριτάκη, Παύλο Τριανταφύλλου, Ευθύμιο Ευθυμιάδη, Ράνια Σταυροπούλου, Αντώνη Κοκορίκο, Ειρήνη Βασιλάκη, Ελένη Παπαδοπούλου και Γιάννη Αντώνενα.

Ολόκληρη η δήλωση της Γραμματείας της Σοσιαλιστικής Τάσης του ΣΥΡΙΖΑ

Μετά την πρόσφατη δημοσίευση της απόφασης της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ που λήφθηκε στη συνεδρίαση της 29.7.2017 και θέλοντας να συμβάλουμε στην ανάπτυξη του σχετικού εσωκομματικού διαλόγου με έμφαση στις θετικές αναφορές της απόφασης για οριστική έξοδο από τα μνημόνια και για δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη, σημειώνουμε τα ακόλουθα:

Η παραγωγική ανάπτυξη της χώρας δεν πρόκειται να έρθει με ευχολόγια. Προϋποθέτει σοβαρό σχεδιασμό, με συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα, ποσοτικοποιημένους στόχους και αποσαφήνιση των επιμέρους αναπτυξιακών δράσεων. Θεωρούμε αδικαιολόγητη την καθυστέρηση σε ότι αφορά την επένδυση του Ελληνικού, καθώς και την βραδύτητα που παρατηρείται σε άλλες επενδυτικές δράσεις, εξαιτίας γραφειοκρατικών δυσλειτουργιών, αλλά και έλλειψης ανάλογων πρωτοβουλιών από τα αρμόδια Υπουργεία. Επιπρόσθετα, η καθυστέρηση ως προς την αξιοποίηση της περιουσίας των ασφαλιστικών ταμείων επιδεινώνει τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού.

Προκειμένου η ανάπτυξη να είναι βιώσιμη χρειάζεται να θεραπευθούν οι χρόνιες παθογένειες του ελληνικού κράτους, όπως π.χ. οι αργοί ρυθμοί απονομής της δικαιοσύνης και τα ελλείμματα εσωτερικής και εξωτερικής δικαστικής ανεξαρτησίας. Πρέπει λοιπόν να πέσουν οι τόνοι και αντί για άγονες φραστικές αντιπαραθέσεις να μπει η κυβέρνηση σε σοβαρό διάλογο με τις δικαστικές ενώσεις και τους δικηγορικούς συλλόγους, για να βρεθούν και να δρομολογηθούν ρεαλιστικές και λειτουργικές λύσεις στα προβλήματα αυτά.

Πρέπει ακόμη να αντιμετωπισθούν οι δυσλειτουργίες της δημοσίας διοίκησης και η γραφειοκρατία που θέτει εμπόδια στον υγιή ανταγωνισμό συνεχίζοντας την αντιπαραγωγική λογική ενός ολιγοπωλιακού κρατικοδίαιτου καπιταλισμού και ενός συχνά άγονου συνδικαλισμού.

Πρέπει ακόμη να αντιμετωπίσουμε τις στρεβλώσεις της αγοράς στην κατανομή των πόρων, να την εξισορροπήσουμε με μέτρα κοινωνικής αλληλεγγύης και δημιουργίας δημοσίων αγαθών, αλλά και προώθησης της πολιτικής ως εργαλείου δημιουργικών αποφάσεων.

Έχει σημασία να ανοιχτούμε στους πολίτες δίνοντάς τους τα μέσα να αμυνθούν ενάντια στην οικονομική κρίση. Το κυβερνητικό έργο οφείλει να σταθεί στα καθημερινά προβλήματα των πολιτών και να δώσει λύσεις που θα ενισχύσουν τη ρευστότητα, έτσι ώστε να ενισχυθεί η αγοραστική δύναμη της κοινωνίας. Η συνεχής φτωχοποίηση του ελληνικού λαού αποτρέπει κάθε δυνατότητα ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας και συντηρεί την ύφεση στην οικονομία της καθημερινότητας.

Προκειμένου η ανάπτυξη να είναι ισόρροπη αλλά και δίκαιη, χρειάζεται να αρχίσουν να μετριάζονται οι υφιστάμενες δυσθεώρητες περιφερειακές ανισότητες. Χρειάζονται εκτός από ένα σχέδιο εθνικής παραγωγικής δράσης και προγραμματισμένες κινήσεις για τη μεταφορά κρατικών υπηρεσιών και οργανισμών εκτός Αττικής και αυτές θα έπρεπε να βρίσκονται στο επίκεντρο των συνεδρίων περιφερειακής ανάπτυξης που έχουν αρχίσει να διεξάγονται.

Η ανάπτυξη επίσης προϋποθέτει αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας και αυτό με τη σειρά του απαιτεί την προώθηση της αξιοκρατίας. Οι τελευταίες αποφάσεις για την σημαία στα σχολεία, έστω και σε συμβολικό επίπεδο, δεν συμβάλουν προς αυτή την κατεύθυνση.

Η βελτίωση του οικονομικού κλίματος και η ισόρροπη παραγωγική ανασυγκρότηση δε μπορεί ποτέ να επιτευχθεί, όταν δεν συμμετέχει στη διαμόρφωση της πολιτικής η πλατιά εκλογική βάση του ΣΥΡΙΖΑ που εκφράζεται μέσα από την πλατιά δημοκρατική παράταξη. Η επιτυχία του κυβερνητικού έργου θέτει ως αναγκαία και ικανή συνθήκη μια διάχυτη δημοκρατία και μια αλληλέγγυα συμμετοχή και ενεργοποίηση όλων των προοδευτικών πολιτών που αποτελούν την εκλογική βάση του κόμματος.

Πρέπει να γίνει σεβαστή η εξαγγελία της ιδρυτικής διακήρυξης του 2013 για ένα κόμμα μαζικό και δημοκρατικό. Ζητούμε δημόσια, για μια ακόμη φορά, τη διεξαγωγή καταστατικού συνεδρίου μέσα στο 2017 και την αλλαγή του καταστατικού, ώστε να γίνει άμεση εκλογή από τη βάση, με ελεύθερη συμμετοχή, των κορυφαίων κομματικών οργάνων (κεντρικής επιτροπής και προέδρου).

nonews-news

«Τρικυμία» στο Μαξίμου από το μεγαλοπρεπές άδειασμα Καμμένου στον Βούτση

 

kammenos voutsis

Δεν έχουν τέλος οι «πονοκέφαλοι» για τον πρωθυπουργό, αφού μετά το άγριο σφυροκόπημα από την αντιπολίτευση για την αριστεία και τη σημαία στα σχολεία, ήρθε το μεγαλοπρεπές άδειασμα Καμμένου για τις δηλώσεις Βούτση, περί θρησκείας.

Ο πρόεδρος της Βουλής τόνισε χθες σε συνέντευξή του (ΕΡΤ) πως: «η μεταμνημονιακήΕλλάδα δεν μπορεί να βασίζεται σε ατζέντα "Ελλάς Ελλήνων χριστιανών" ούτε "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια"». Και οι εν λόγω δηλώσεις στάθηκαν αφορμή για να ανοίξει ο Ασκός του Αιόλου. Μετά από αρκετές μέρες σιωπής και αφού οι ΑΝΕΛ είχαν τηρήσει τις... πρέπουσες αποστάσεις στη δημόσια συζήτηση για όλα τα υπόλοιπα, ο κυβερνητικός εταίρος απασφάλισε.

Ο Πάνος Καμμένος δεν έκρυψε την την ;έντονη ενόχλησή του και την κάθετη διαφωνία του για τα λεγόμενα Βούτση. Διότι ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ - πέραν όλων των άλλων- πιέζεται τρόπον τινά από βουλευτές του που εκ των πραγμάτων έχουν διαφορετική αντίληψη σε τέτοιου τύπου ζητήματα. Και που σε διαφορετική περίπτωση θα...πυροβολούσαν πολύ περισσότερο.

Το Μαξίμου υποβαθμίζει το θέμα

Από το Μαξίμου υποβάθμιζαν πάντως το όλο ζήτημα, επιλέγοντας να μην δώσουν συνέχεια.

Αντιθέτως, στελέχη σχολίαζαν ότι πρόκειται για διαφωνία και διαφορετική άποψη του προέδρου των ΑΝΕΛ και όχι για άδειασμα στον πρόεδρο της Βουλής. Αφήνοντας κατά κάποιο τρόπο να εννοηθεί πως είναι γνωστές οι ιδεολογικές διαφορές σε πολλά σημεία των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Τι λέει το περιβάλλον του Προέδρου της Βουλής

Στο μεταξύ, το iefimerida επικοινώνησε με το περιβάλλον του προέδρου της Βουλής, απ’ όπου και ξεκαθάριζαν σε όλους τους τόνους ότι: «είναι άλλο η κυβερνητική ευθύνη και άλλο...... οι απόψεις»!!.

Και άφηναν να εννοηθεί ότι η κίνηση του κ. Καμμένου δεν τους ξάφνιασε. Αντιθέτως, λειτούργησε μάλλον εκτονωτικά για τους ΑΝΕΛ.

Οι ίδιες πηγές,τέλος, επέμεναν ότι «μεταμνημονιακά, δεν μπορούμε να έχουμε μια Ελλάδα του φόβου» και διερωτώντο «κατά πόσο η ΝΔ αντέδρασε, όταν ο Μητροπολίτης Κοζάνης κ. Παύλος χαρακτήρισε το κοινοβούλιο βόθρο».

communenews-news

Μανιφέστο ΒΟΥΤΣΗ, Προέδρου της Βουλής, στην ΕΡΤ: «Δεν υπάρχουν ορθόδοξοι λαοί, ..... δεν είμαστε λαός ορθόδοξος»

Ο χαμένος μας Αύγουστος ....

thallasa agnantema

Ο χαμένος Αύγουστος Σήμερα είναι η πρώτη μέρα του Αυγούστου, μέρα που ήταν κάποτε εθνική γιορτή: δεν είναι πια. Κάποτε τέτοια μέρα οι μεγάλες πόλεις άδειαζαν, η κίνηση στις εθνικές οδούς ήταν απερίγραπτη, στα λιμάνια επικρατούσε ο κακός χαμός και στα πλοία το αδιαχώρητο.

Οι πάντες έφευγαν, έχοντας κλείσει ξενοδοχεία εγκαίρως, κι όποιος έμεινε πίσω, συνήθως για δουλειά, αντιμετωπιζόταν από τους υπόλοιπους ως ένας δύστυχος, που πληρώνει στη γη τις αμαρτίες του. Ελεγες ότι θα μείνεις στην πόλη τον Αύγουστο και σε κοιτούσαν όλοι με συμπόνια: «θα περάσει κι αυτό».

«Ραντεβού τον Σεπτέμβρη».

Τελευταία φορά είχα μείνει Αύγουστο στην Αθήνα το μακρινό 2001 – δεν είχα δικαίωμα άδειας γιατί είχα αλλάξει εφημερίδα. Τριγυρνούσα στο άδειο κέντρο και συναντούσα ομοιοπαθείς: είχα γνωρίσει ένα σωρό κόσμο με τον οποίο μοιραζόμουν την ίδια ακριβώς κατάρα. Είχαμε μείνει πίσω, ενώ όλοι οι υπόλοιποι είχαν φύγει, σαν κατσαρίδες που είχαν γλυτώσει από πυρηνική καταστροφή.

Περνούσα από τα καταστήματα, που είχαν κρεμάσει ταμπέλες που έγραφαν «ραντεβού τον Σεπτέμβρη», έπαιρνα sms φίλων από όλη την Ελλάδα, μετρούσα τις μέρες για μια τριήμερη απόδραση το Δεκαπενταύγουστο, όπως ως φαντάρος μετρούσα τις ώρες για την άδεια.

Σήμερα εγώ ανήκω στους τυχερούς, που έχουν φύγει από την Αθήνα, γιατί ο πατέρας τους φρόντισε να τους αφήσει ένα σπίτι στο χωριό, αλλά η Αθήνα ούτε άδεια είναι, ούτε θα αδειάσει ποτέ.

Δεν υπάρχει κανένας συνωστισμός στα λιμάνια και στις εθνικές οδούς κίνηση βρίσκεις μόνο την Παρασκευή το μεσημέρι, όταν κάποιος κόσμος δραπετεύει για ένα τριήμερο. Η 1η Αυγούστου έπαψε να είναι εθνική γιορτή: όποιος ως τέτοια την έζησε, σε λίγο καιρό θα διηγείται την χαμένη της μεγαλοπρέπεια.

Εξερευνώντας την άγονη γραμμή

Η κρίση στέρησε από τους Ελληνες τον Αύγουστο, τον μήνα των διακοπών και της ξενοιασιάς. Λένε ότι ο Ελληνας ξόδεψε τα καλά χρόνια τα λεφτά του για να αγοράσει σπίτια και αυτοκίνητα: πιθανότατα έκανε κάποια τέτοια ανοίγματα, αλλά και τα σπίτια και τα αυτοκίνητα ακόμα τα χρωστάει.

Το μόνο μεγάλο πάρτι στο οποίο πήρε μέρος η ελληνική μεσαία τάξη ήταν το αυγουστιάτικο καλοκαίρι – και για αυτό έκανε όντως τρέλες, αλλά ήταν (είναι...) τόσο σαγηνευτικό που παραμένει αδύνατο από την γοητεία του να γλυτώσεις. Η σχέση των Ελλήνων με τον τουρισμό από το 1980 μέχρι το 2010, είναι μια πορεία μεθυστική, γεμάτη γλυκές υπερβολές: στο υποχρεωτικό hangover, που το ξεκίνημα της κρίσης προκάλεσε, κανείς δεν θυμάται πως βρεθήκαμε από τα Rooms to Let, στα χλιδάτα ξενοδοχεία και από το χωριό της γιαγιάς στην εξερεύνηση της κάποτε άγονης γραμμής του Αιγαίου, που στο μεταξύ μεταμορφώθηκε σε τουριστικό παράδεισο.

Δεν υπήρξε κανένα καλύτερο σημάδι βελτίωσης της ζωής της μεσαίας τάξης στην Ελλάδα, από την ξενοιασιά του Αυγούστου.

Υπήρξε μια εποχή που από τον Μάιο οι Ελληνες έψαχναν ξενοδοχεία, αντάλλασαν πληροφορίες για διάφορους εξωτικούς προορισμούς, μπορούσαν να πατήσουν άφοβα το πόδι τους ακόμα και στη Μύκονο ή στη Σαντορίνη, που σήμερα είναι αποικίες Αράβων και Κινέζων. Πιο πολύ πάντως και από τα νησιά, η κρίση μας στέρησε τον ίδιο τον Αύγουστο. Σήμερα ακόμα κι όσοι φεύγουν από τις πόλεις μοιάζουν να το κάνουν ανόρεχτα.

Αλλοι καταλήγουν σε μέρη που δεν θα ήθελαν ποτέ να πάνε και τα διαλέγουν γιατί παραδόξως είναι ακόμα φτηνά ή γιατί έχουν φίλους με τους οποίους μπορούν να μοιραστούν το κόστος των διακοπών. Κι άλλοι ξεφυσάνε στην ιδέα ότι θα πληρώσουν την ανάγκη τους να κάνουν ένα διάλειμμα πανάκριβα: αν δεν είναι ξένοιαστο το μυαλό σου, δεν γίνεται να ξεκουραστείς.

Κάποτε ο κόσμος έφευγε τέτοια μέρα από τις πόλεις με την ψυχολογία του καλεσμένου σε πάρτι – διέκρινες τον ενθουσιασμό των ανθρώπων, όταν σου έλεγαν που έχουν κλείσει ξενοδοχείο και πόσο τυχεροί αισθάνονται που το βρήκαν. Τώρα όποιος φεύγει, το κάνει με ένα είδος ενοχής: «λίγες μέρες θα λείψουμε» σου λέει και προσθέτει ένα λόγο, σαν να πρέπει για αυτό να δικαιολογηθεί. Η ίσως γιατί μιλώντας σε σένα προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του για την ανάγκη του να φύγει.

Λίγος παραπάνω σεβασμός

Τωρα τα καλοκαίρια οι Ελληνες μιλάνε για τα παλιά τους καλοκαίρια - για τίποτα άλλο σχεδόν. Ακόμα χειρότερο είναι το γεγονός ότι σιγά σιγά στα μεγάλα τουριστικά θέρετρα ο έλληνας τουρίστας αντιμετωπίζεται ως ένα είδος αναγκαίου κακού – ως κάποιος του οποίου η ύπαρξη δεν προβλέπεται από τις στατιστικές, που κάθε χρόνο καταγράφουν ρεκόρ αφίξεων τουριστών από κάθε γωνιά του πλανήτη.

Με στεναχωρεί αφάνταστα να διαπιστώνω ότι όλη η προσοχή όσων παρέχουν τουριστικές υπηρεσίες στρέφεται στους ξένους – δεν έχω κάτι με τους ξένους, ίσα ίσα αυτούς που διαλέγουν την Ελλάδα για διακοπές τους χαίρομαι όπως τους αιμοδότες. Αλλά ο έλληνας τουρίστας την δεδομένη στιγμή θα πρεπε να είναι ένα προστατευόμενο είδος.

Θα πρεπε να υπάρχει περισσότερος σεβασμός για αυτόν τον παράξενο ήρωα της ζωής, που τα καταφέρνει ακόμα να βρει και να ξοδέψει χρήματα για διακοπές. Θα πρεπε παντού να τον υποδέχονται με την προσοχή και την αγάπη, που του αξίζει, γιατί ένας Θεός ξέρει τι έχει στερηθεί για να καταφέρει να γλυτώσει λίγες μέρες από την κακοπληρωμένη δουλειά του.

Αν μάλιστα αυτός είναι και παραθεριστής, αν ανήκει δηλαδή στο υπό εξαφάνιση είδος των Ελλήνων εκείνων που έχουν ένα σπίτι στην εξοχή και μένουν σε αυτό αυγουστιάτικα, θα πρέπει όσοι παρέχουν τουριστικές υπηρεσίες να τον αντιμετωπίζουν ως δικό τους άνθρωπο, ένα ορκισμένο φίλο. Και να ευχαριστούν τον Θεό που τέτοιες φιλίες, ανιδιοτελείς και τίμιες, υπάρχουν ακόμα.

Σαν τραυματίες που γύρισαν

Οι ξένοι τουρίστες είναι κάτι σαν στρατός κατοχής, που κανείς δεν θέλει να σταματήσει: χαιρόμαστε το πέρασμά του από εδώ με μια συνθηκολόγηση, που γίνεται παντού από καρδιάς – έτσι πρέπει. Οι έλληνες τουρίστες, όμως, που ακόμα υπάρχουν και τα καταφέρνουν να βρίσκουν χρήματα για να περιπλανηθούν σε βουνά και παραλίες, είναι σαν τραυματίες που γύρισαν από τον πόλεμο: τσακισμένοι από υποχρεώσεις και φόρους, διαλυμένοι από το κόψιμο των μισθών και των συντάξεων, προδομένοι από πολιτικούς που δολοφόνησαν εν ψυχρώ τον δικό τους Αύγουστο, οι έλληνες τουρίστες ζητάνε λίγη προσοχή.

Γνωρίζουν ότι ο Αύγουστος δεν είναι δικός τους πια, νοσταλγούν σίγουρα τους καιρούς, που μπορούσαν να τον χαίρονται ακόμα και με διακοποδάνεια, ξέρουν ότι τα καλύτερα πέρασαν, αλλά παρόλο που κουβαλάνε αναμνήσεις που πληγώνουν επιμένουν να ζουν κάτι της λίγο από τη μεγαλοπρέπεια της γιορτής που λέγεται «ελληνικό καλοκαίρι»: ας σεβαστούμε αυτή την επιμονή τους.

Είναι δύσκολο να τους δώσουμε πίσω τον χαμένο Αύγουστο, αυτόν που ως χώρα πλέον πουλάμε αποκλειστικά στους ξένους πανηγυρίζοντας. Αλλά αυτό που η χώρα δεν μπορεί, ας το κάνουν τουλάχιστον οι συνέλληνες που θα τους παρέχουν για λίγες μέρες υπηρεσίες: ας τους προσέξουν λίγο και δεν θα χάσουν. Ας τους κεράσουν τα φρούτα και τα ποτά, ας τους δώσουν ένα καλό δωμάτιο, ας τους ανοίξουν και λίγο την καρδιά τους. Ας μοιραστούν μαζί τους αυτόν τον χαμένο Αύγουστο: ο νέος εθνικός μας στόχος θα έπρεπε να είναι κάποτε να τον πάρουμε πίσω...

karpetshow