Τετ10162019

Τελευταία ΕνημέρωσηΤετ, 16 Οκτ 2019 3pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Αρθρα Αρθρα

Το σκάνδαλο Novartis, τα αυτονόητα και οι κομματικές μυλόπετρες - 10 βασικές διαπιστώσεις

novartis

Η δικογραφία για το σκάνδαλο της Novartis που πριν ένα χρόνο έστειλαν οι αρμόδιοι εισαγγελείς στο Κοινοβούλιο ήταν αναμφίβολα «βαριά» από πολιτικής απόψεως, δεδομένου ότι περιείχε κατηγορίες για δωροδοκία εναντίον πρώην πρωθυπουργών και υπουργών.

Τώρα, οι εισαγγελείς έστειλαν στο αρχείο την υπόθεση για τέσσερις από τους δέκα εμπλεκόμενους πολιτικούς (Βενιζέλος, Κουτρουμάνης, Πικραμμένος και Λυκουρέντζος), ζητούν την άρση της ασυλίας του Λοβέρδου και αφήνουν ανοικτή τη δικογραφία για τους υπόλοιπους πέντε (Σαμαράς, Γεωργιάδης, Στουρνάρας, Αβραμόπουλος και Σαλμάς). Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι κατά πάσα πιθανότητα θα υπάρξει και επόμενος γύρος.

Λόγω της δεδομένης πολιτικής φόρτισης και της συνακόλουθης σύγχυσης που προκαλεί η ανταλλαγή πυρών, είναι επιβεβλημένο να ξεκαθαρίσουμε τα προφανή και αυτονόητα:

Πρώτον: Κανείς από τους εναπομείναντες 1+5 δεν είναι ένοχος πριν καταδικασθεί, πολύ περισσότερο που η σχετική διαδικασία βρίσκεται σε φάση διερεύνησης. Ακόμα και στην περίπτωση του Λοβέρδου δεν έχουν απαγγελθεί κατηγορίες.

Δεύτερον: Αναμφισβήτητα και μόνο η εμπλοκή ενός ονόματος σε μία τέτοια υπόθεση εκ των πραγμάτων λειτουργεί σαν μηχανισμός έμμεσου πλην σαφούς στιγματισμού. Είναι άδικο, αλλά αυτό δυστυχώς συμβαίνει για κάθε πολίτη, του οποίου το όνομα εμπλέκεται σε υπόθεση σκανδάλου. Δεν θα μπορούσε να ισχύσει κάτι διαφορετικό για πολιτικούς, παρότι γι’ αυτούς ο έμμεσος πλην σαφής στιγματισμός είναι περισσότερο επώδυνος, με την έννοια ότι πιθανόν να οδηγεί σε πολιτικό θάνατο.

Τρίτον: Οι φαρμακευτικές εταιρείες χρησιμοποιούν διεθνώς αθέμιτες πρακτικές, προκειμένου να αυξήσουν τις πωλήσεις τους. Αυτό γίνεται και μέσω των γιατρών που συνταγογραφούν και μέσω αρμοδίων κρατικών αξιωματούχων που έχουν ρόλο στη λήψη σχετικών αποφάσεων, όπως η συμπερίληψη ενός σκευάσματος σε λίστες φαρμάκων.

Και σκάνδαλο και σκοπιμότητα

Τέταρτον: Στην Ελλάδα είχε γίνει τα προηγούμενα χρόνια μία γιγαντιαίων διαστάσεων λεηλασία του δημοσίου χρήματος στον χώρο της Υγείας. Περίπου το μισό του λεηλατημένου δημοσίου χρήματος αφορούσε στο φάρμακο. Η λεηλασία αποτυπώνεται στο γεγονός ότι η φαρμακευτική δαπάνη στη χώρα μας ήταν πολλαπλάσια του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Το 2000 τα Ασφαλιστικά Ταμεία πλήρωσαν κάτι λιγότερο από 2 δισ. για φάρμακα. Το 2010 το ποσό αυτό εκτοξεύθηκε στα περίπου 5,6 δισ.(!) και το 2013 έπεσε στα 2 δισ., χωρίς να χρεοκοπήσουν φαρμακευτικές βιομηχανίες.

Απλώς συρρικνώθηκαν τα αθέμιτα υπερκέρδη τους. Προφανώς, τη λεηλασία δεν μπορούσαν να την κάνουν μόνες τους οι φαρμακευτικές εταιρείες, ούτε μόνο με τη συνεργασία γιατρών. Δεν θα είχε καταστεί δυνατή, χωρίς τη σύμπραξη αρμοδίων κρατικών αξιωματούχων. Κατά συνέπεια, υπάρχει έγκλημα και εγκληματίες.

Πέμπτον: Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση Τσίπρα χρησιμοποιεί το σκάνδαλο Novartis για πολιτικούς-εκλογικούς λόγους, για να στιγματίσει εμμέσως πλην σαφώς πολιτικούς αντιπάλους της. Ο χρόνος, άλλωστε, που η δικογραφία είχε σταλεί στη Βουλή (αρχές του 2018) δεν ήταν καθόλου τυχαίος. Είχε επιλεγεί -προφανώς με την παρασκηνιακή παρέμβαση κυβερνητικών στελεχών- με σκοπό να αλλάξει η ατζέντα της επικαιρότητας. Για την ακρίβεια, για να μετατοπισθεί το κέντρο βάρους από το Μακεδονικό, όπου λόγω συλλαλητηρίου η κυβέρνηση είχε περιέλθει σε δυσχερή θέση.

Έκτον: Το γεγονός ότι η κυβέρνηση Τσίπρα χρησιμοποιεί την υπόθεση Novartis για να υπηρετήσει δικές της πολιτικές σκοπιμότητες, δεν σημαίνει καθόλου πως δεν υπάρχει σκάνδαλο και κατ’ επέκτασιν δεν είναι λόγος να υποβαθμισθεί η σημασία του και κυρίως η ανάγκη ενδελεχούς διερεύνησής του.

Έβδομον: Με δεδομένο ότι προβλέπεται από τη νομοθεσία ο θεσμός του προστατευόμενου μάρτυρα, είναι απαράδεκτη η προσπάθεια όλο το προηγούμενο διάστημα των εμπλεκομένων πολιτικών όχι μόνο να τους απαξιώσουν εκ των προτέρων, αλλά και να τους απειλήσουν. Προφανώς, οι «καυτές» μαρτυρίες δεν συνιστούν από μόνες τους και εξ υπαρχής τεκμήρια ενοχής των εμπλεκομένων. Από την άλλη, δεν χάνουν τη σημασία τους, επειδή προέρχονται από προστατευόμενους μάρτυρες. Μόνη αρμόδια να κρίνει την αξιοπιστία τους είναι η Δικαιοσύνη.

Κομματική ομπρέλα προστασίας

Όγδοον: Εξαρχής υπήρχαν σαφείς ενδείξεις ότι κυβερνητικά στελέχη είχαν λειτουργήσει αντιδεοντολογικά. Χωρίς να έχουν δικαίωμα, είχαν πριν ένα χρόνο λάβει γνώση της αρχικής δικογραφίας πριν αυτή διαβιβασθεί στη Βουλή. Ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας Πολάκης είχε, μάλιστα, αποκαλύψει δημοσίως ότι οι προστατευόμενοι μάρτυρες είναι στελέχη της Novartis, τα οποία βρέθηκαν με μαύρο χρήμα και συνεργάσθηκαν με τις ανακριτικές αρχές.

Η παραβίαση των κανόνων εκ μέρους υπουργών είναι απαράδεκτη, καταδικαστέα και αποκαλυπτική μίας αντιθεσμικής νοοτροπίας. Από την άλλη πλευρά, όμως, η καταδικαστέα αυτή συμπεριφορά υπουργών δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πρόσχημα για να επικαλυφθεί η ουσία της υπόθεσης.

Ένατον: Παρά τις όποιες μάλλον βάσιμες υποψίες για κυβερνητική παρέμβαση στη Δικαιοσύνη, ο μόνος τρόπος για να διαλευκανθεί το σκάνδαλο είναι να αφεθούν οι εισαγγελείς-δικαστές να κάνουν τη δουλειά τους. Και όταν έρθει η ώρα, τόσο η έρευνα όσο και η κρίση τους να αξιολογηθούν και από το Ειδικό Δικαστήριο, εάν τα πράγματα φθάσουν εκεί, και βεβαίως από τους πολίτες. Από θεσμικής απόψεως δεν έχουμε κανέναν άλλο τρόπο να ερευνούμε σκάνδαλα. Όταν η Δικαιοσύνη εγκλωβίζεται στις κομματικές μυλόπετρες ακυρώνει τον θεσμικό ρόλο της.

Δέκατον: Προφανώς, μία παράταξη δεν είναι δίκαιο να εγκαταλείπει ένα στέλεχός της, του οποίου το όνομα εμπλέκεται σε ένα σκάνδαλο. Είναι θεμιτό να εκφράσει τη συμπαράστασή της και την ελπίδα ότι θα αποδειχθεί η αθωότητά του. Μέχρι εκεί όμως. Θα πρέπει το ίδιο το κόμμα να ζητάει από τη Δικαιοσύνη να διερευνήσει ενδελεχώς την όποια εμπλοκή στελέχους του, να το κρίνει αμερόληπτα και δίκαια.

Στην Ελλάδα, όμως, όταν νυν ή πρώην υπουργός κατηγορείται -δικαίως ή αδίκως- το κόμμα του (ισχύει για όλα τα κόμματα) καταγγέλλει σκευωρία, λειτουργώντας στην πράξη σαν ομπρέλα προστασίας και κατά συνέπεια ως εμπόδιο στη δικαστική διερεύνηση και στην αναγκαία κάθαρση.

Στ. Λυγερος

"Δύο είναι τα σενάρια για το μέλλον της Ελλάδας. Το ένα αισιόδοξο υπό προϋποθέσεις, το άλλο όχι."

aygouleas

Υποδειγματικός ομιλητής στο διεθνές προσκήνιο, διακεκριμένος ακαδημαϊκός, καθηγητής Διεθνούς Τραπεζικού Δικαίου και Χρηματοοικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, επικεφαλής του Τομέα Εμπορικού Δικαίου και διευθυντής του μεταπτυχιακού προγράμματος (LLM) με ειδίκευση στο Διεθνές Τραπεζικό Δίκαιο και τα Χρηματοοικονομικά, μέλος επίσης του γνωμοδοτικού συμβουλίου (stakeholder group) της Ευρωπαϊκής Αρχής Τραπεζώνεκλεγμένος στην κατηγορία κορυφαίοι πανεπιστημιακοί (top-ranking academics), ο Αιμίλιος Αυγουλέας, δρασκέλισε μόλις, το κατώφλι των 50 χρόνων του, με το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και σχεδόν ολόκληρη την καριέρα του, να διαγράφεται στο εξωτερικό.

Με θέση δίχως άλλο, στους κορυφαίους opinionleaders του πεδίου του,οι δημοσιεύσεις του στους άξονες του Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Χρηματοοικονομικού Δικαίου, των Οικονομικών και της Συμπεριφορικής Χρηματοοικονομικής [behavioural finance) διαγραμμίζουν νεωτερικές οπτικές και τον καθιστούν σήμερα, μια αυθεντία στα θέματα της τραπεζικής και χρηματοικονομικής θεωρίας και χρηματοοικονομικών θεσμών ευρύτερα.

Το έργο του αναφέρεται συχνά σε μελέτες χάραξης πολιτικής στην Ελλάδα και διεθνώς. Ενώ με μια διάλεξη- σταθμό,στο Μέγαρο Μουσικής, για τη κοσμοθεωρία του φιλελευθερισμού και για το εάν η τρέχουσα ευρωπαϊκή συγκυρία οδηγεί στο « τέλος του φιλελευθερισμού;»έθεσε εκ νέου τις θεμελιώδεις αρχέςτου, αναζητώντας τη θέση τους στο σήμερα κι εξετάζοντας σε βάθος τις διαστάσεις της πολύπλευρης έννοιας του φιλελευθερισμού -που συνιστά συγχρόνως κυρίαρχη πολιτική θεωρία, κοινωνικό κίνημα και οικονομική ιδεολογία.

Έχοντας διατελέσει ακόμη, επισκέπτης καθηγητής κι ερευνητής σε ένα ευρύτατο φάσμα διεθνών πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, μεταξύ των οποίων, οι νομικές σχολές του Χάρβαρντ και του Γέηλ, και με θέση σήμερα διακεκριμένου ερευνητή καθηγητή (distinguished research professor) στο Πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ, ο Αιμίλος Αυγουλέας είναι συγγραφέας των βιβλίων: «Διακυβέρνηση των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών αγορών: Δίκαιο, οικονομικά και πολιτική»[Governance of Global Financial Markets: The Law, the Economics, the Politics (Cambridge University Press, 2012)] και «Η μηχανική και η ρύθμιση της κατάχρησης της αγοράς: Μια νομική και οικονομική ανάλυση» [The Mechanics and Regulation of Market Abuse: A Legal and Economic Analysis (Oxford University Press, 2005)]. Μαζί με τον Sir Ross Cranstonυπογράφουν την έκδοση «Αρχές του Τραπεζικού Δικαίου» [Principles of Banking Law (Oxford, 2018)], και έχει συν-επιμεληθεί (με καίρια επίσης συγγραφική συμβολή) τα βιβλία «Η Πολιτική Οικονομία του Ρυθμιστικού Πλαισίου των Χρηματοοικονομικών Αγορών» (Political Economy of Financial Regulation (Cambridge University Press, 2019)], «Η Συνένωση των Ευρωπαικών Κεφαλαιαγορών» (Capital Markets Union in Europe(Oxford University Press, 2018)] και «Ανατέμνοντας την παγκόσμια χρηματοοικονομική βιομηχανία και το ρυθμιστικό της πλαίσιο»[Reconceptualising Global Finance and its Regulation (Cambridge University Press, 2016)].

Στην έκφανση της σημερινής Ελλάδας, η προβολή της επόμενης μέρας της, από τον διαπρεπή Έλληνα του Διεθνούς Τραπεζικού Δικαίου και των Χρηματοοικονομικών σπουδών, καταγράφεται στη HuffingtonPost:

Είναι κοινός τόπος πως χώρες, όπως η Ελλάδα, που έχουν υποφέρει από την τριπλή συμφορά της διαφθοράς και του τυχοδιωκτισμού του πολιτικού τους συστήματος, του κλεπτοκρατικού μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης, και της επακόλουθης οικονομικής χρεωκοπίας, είτε παρέμειναν στάσιμες για πολλά χρόνια (π.χ. Αργεντινή, Ιταλία), είτε επανήλθαν δριμύτερες με κορυφαίο παράδειγμα τη Ν. Κορέα, την Ισλανδία και την Ιρλανδία.

Ποιο σενάριο θα ακολουθούσε η Ελλάδα;

Το δεύτερο σενάριο θα μπορούσε να ακολουθήσει και η Ελλάδα, παρότι η χώρα μας αντιμετωπίζει το επιπλέον σημαντικό πρόβλημα του δημογραφικού. Για να επικρατήσει όμως το αισιόδοξο σενάριο σε ένα περιβάλλον οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής, που βεβαίως δεν επέφεραν, αλλά εν τούτοις επέτειναν τα μνημόνια, χρειάζεται αποφασιστικότητα, καθαρό μυαλό, και αίσθηση κατεύθυνσης και γιατί όχι, αν θέλετε, αίσθηση πεπρωμένου από τις σημερινές και μελλοντικές πολιτικές, οικονομικές και πνευματικές ηγεσίες της χώρας καθώς και εκ μέρους των σκληρά εργαζόμενων πολιτών.

Για να δώσω δύο μόνον παραδείγματα τέτοιων μεταρρυθμίσεων καθώς και αλλαγής νοοτροπίας, το εκλογικό σώμα οφείλει πρωτίστως να κατανοήσει πως δε θα δοθεί ποτέ καμία ουσιαστική λύση στα μεγάλα και χρονίζοντα προβλήματα μας χωρίς μικρότερο, αξιοκρατικό, αποτελεσματικό δημόσιο το οποίο θα λειτουργεί μακριά από πρακτικές ρουσφετολογίας, αναξιοκρατίας και εργατοπατερισμού.

Το δημόσιο οφείλει να υπηρετεί έναν επιτελικό ρόλο στην οικονομία και έναν ουσιαστικό και διαρκώς αξιολογούμενο ρόλο στην παροχή δημόσιων υπηρεσιών ποιότητας, ειδικώς στους τομείς της παιδείας και της υγείας και όχι να σπαταλά τους φόρους και τις εισφορές των παραγωγικών τάξεων και των σκληρά εργαζόμενων πολιτών σε πολιτικούς πελάτες και διαπλεκόμενους επιχειρηματίες.

Πολιτικοί σχηματισμοί που παρατείνουν τα κακοφορμισμένα πρότυπα των δημαγωγικών λαΐκισμών, της οικογενειοκρατίας, της διαπλοκής και της κλεπτοκρατίας απλώς δεν θα πρέπει να έχουν θέση στη νέα Ελλάδαπου θα πρέπει σήμερα να ξαναδημιουργηθεί εκ βάθρων, όπως ακριβώς το 1952, χωρίς όμως τον βραχνά της κληρονομίας του εμφύλιου.

Στο ιδανικό τέτοιων δομικών αλλαγών, ποια οφείλει να είναι η αντίστοιχη συμπεριφορά αγοράς και οικονομίας;

Επίσης οι δυνάμεις της αγοράς και της οικονομίας οφείλουν να κατανοήσουν πως απαραίτητη προϋπόθεση για να βρουν το κράτος και την κοινωνία ένθερμους αρωγούς στην προσπάθεια τους είναι η δημιουργία παραγωγικών, διεθνώς ανταγωνιστικών, και ευέλικτων επιχειρήσεωνπου δεν λεηλατούν το δημόσιο πλούτο της χώρας, πρωτίστως το περιβάλλον, και δε λυμαίνονται τα δημόσια ταμεία.

Τέτοιες επιχειρήσεις, συμπεριλαμβανομένων των κοινωνικών επιχειρήσεων, δημιουργούν ανταγωνιστικοί και οραματιστές επιχειρηματίες οι οποίοι εκμεταλλεύονται τον πολλά υποσχόμενο για μια χώρα όπως η Ελλάδα συνδυασμό νέων τεχνολογιών και εκπαιδευμένου ανθρώπινου δυναμικού και την σταδιακή μετατόπιση του οικονομικού κέντρου βάρους προς χώρες που μπορούν να εκμεταλλευθούν αυτόν τον συνδυασμό (όπως δηλαδή πράττουν δηλαδή σήμερα το Ισραήλ, η Ιρλανδία, η Δανία, και η Φιλανδία).

Αυτός ο αναπροσανατολισμός των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας θα δώσει και τα δέοντα κίνητρα στο υπερ-ανταγωνιστικό της επιστημονικό δυναμικό να επανακάμψει από τους τόπους παραγωγικής μετανάστευσης που επέλεξε, με στόχο την θεσμική, παραγωγική, και οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας.

Είναι μια προοπτική -μονοδρόμος;

Κακά τα ψέματα αυτές οι βασικές πολιτικές, δημοσιονομικές, και κοινωνικές δεσμεύσεις δεν είναι ευχολόγιο αλλά ο μόνος δρόμος για να εκσυγχρονισθεί ο δημόσιος και επιχειρηματικός βίος της χώρα και οι βασικοί θεσμοί του κράτους μεταξύ των οποίων και η δικαιοσύνη. Είναι επίσης μονόδρομος για να μπορέσει η Ελλάδα να διατηρήσει τα εθνικά της κεκτημένα και να διεκδικήσει τον ενεργειακό της πλούτο, ή να επωφεληθεί από τη θέση της ως σταυροδρόμι μεγάλων εμπορικών και ενεργειακών δρόμων.

Αυτό είναι το περιεχόμενο ενός νέου πολιτικού και κοινωνικού συμβολαίου που είναι και η πιο ουσιαστική προϋπόθεση για να παραμείνει η Ελλάδα ως ισότιμο μέλος της Νατοϊκής συμμαχίας και της Ε.Ε (και όχι περιφερειακή αποικία χρέους), χωρίς αυτό να την εμποδίζει να επωφελείται από την δυναμική οικονομική άνοδο της Λαικής Δημοκρατίας της Κίνας, σε ένα διαρκώς μεταλλασσόμενο οικονομικό και πολιτικό διεθνές περιβάλλον.

Αλλιώς, εάν αφεθούν να κακοφορμίσουν περαιτέρω οι σημερινές κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές ασθένειες της χώρας θα καθορίσουν τη μελλοντική της μοίρα και την εθνικής της υπόσταση με τρόπο δυσάρεστο που δε μπορεί όμως να σήμερα να προβλεφθεί με ακρίβεια, δεδομένου επίσης πως η Ελλάδα βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη γεωπολιτική γειτονιά. Σε τελευταία ανάλυση στο χέρι μας είναι να αναδείξουμε και να υλοποιήσουμε το αισιόδοξο σενάριο, έχουμε άλλωστε μάθει κάτι ως έθνος Ελλήνων γαντζωμένο σε τούτον τον τόπο για χιλιετίες «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ»!

Η δημοσκοπική κατάρρευση ΣΥΡΙΖΑ «εγκλωβίζει» τον Τσίπρα και τις αποφάσεις του

tsipras provlimatismenos

Δύσκολες ώρες περνά ο ΣΥΡΙΖΑ ειδικά στους νομούς της Βόρειας Ελλάδας, καθώς τα δημοσκοπικά μαντάτα δεν είναι καθόλα ενθαρρυντικά για τον κ.Τσίπρα. Η κύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών φαίνεται πως έχει αφήσει ανεξίτηλα την σφραγίδα της στη Μακεδονία, με αποτέλεσμα τα ποσοστά του κυβερνώντος κόμματος να καταγράφουν ιστορικά χαμηλά.

Σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές τα ευρήματα των ερευνών κοινής γνώμης που διαθέτουν τα κομματικά επιτελεία είναι άσχημα για το Μέγαρο Μαξίμου. Σε ορισμένες περιοχές μάλιστα η πτώση του ΣΥΡΙΖΑ είναι τόσο μεγάλη που μπορεί να τεθεί σε αμφιβολία ακόμα και η δεύτερη θέση.

Τα μηνύματα αυτά έχουν θορυβήσει τον στενό πυρήνα συνεργατών του κ.Τσίπρα, γιαυτό και έχει ήδη τεθεί σε εφαρμογή η επιχείρηση «Βόρεια Ελλάδα» για την κυβέρνηση.

Στο πλαίσιο αυτό πρωτοκλασάτα στελέχη έχουν κινητοποιηθεί και ήδη πραγματοποιούν επισκέψεις με στόχο την ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο τυχαίες δεν ήταν η επιλογές του Δημήτρη Τζανακόπουλου να μιλήσει σε κομματική εκδήλωση στην Κατερίνη αλλά και του Ευκλείδη Τσακαλώτου να βρεθεί στην Καβάλα. Ορισμένες πληροφορίες μάλιστα θέλουν τον ίδιο τον πρωθυπουργό μέχρι τα τέλη του ερχόμενου μήνα να επισκεφτεί την Θεσσαλονίκη ώστε να υπάρξει μία όσο το δυνατόν μεγαλή τόνωση του κομματικού ακροατηρίου του.

Οι κακές δημοσκοπήσεις, οι οποίες καταγράφουν παγιωμένη τη διαφορά μεταξύ ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ έχουν «βραχυκυκλώσει» τον πρωθυπουργό, ο οποίος αναζητά την κατάλληλη ημερομηνία για να προκηρύξει εκλογές.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στο Μέγαρο Μαξίμου παρακολουθούν με αγωνία την εξέλιξη των κυλιόμενων ερευνών , με στόχο την όσο τον δυνατόν καλύτερη διαχείρηση της, όπως όλα δείχνουν, επερχόμενης ήττας του κυβερνώντος κόμματος.

Μέχρι στιγμής η αδυναμία μείωσης της ψαλίδας έχει εγκλωβίσει τον πρωθυπουργό, ο οποίος έχει ποντάρει στο ενδεχόμενο η διαφορά να μικρύνει, κάτι όμως που με τα σημερινά δεδομένα δεν συμβαίνει.Αποτελέσμα της κατάστασης αυτής είναι τα ενδεχόμενα να παραμένουν ολα ανοιχτά.

Από την μία οι πολλαπλές κάλπες να γίνουν μέσα στον Μάιο και από την άλλη η προκήρυξη εθνικών εκλογών να πραγματοποιηθεί στο τέλος της τετραετίας, στα τέλη Σεπτεμβρίου.

Η προσπάθεια πάντως του κ.Τσίπρα να αλλάξει την ατζέντα των τελευταίων ημερών μέχρι σήμερα είναι ατελέσφορη, καθώς το θέμα του δανεισμού Πολάκη αλλά και οι δηλώσεις του Ευκλείδη Τσακαλώτου κυριάρχησαν, σκεπάζοντας τις δεσμεύσεις του πρωθυπουργού στο υπουργικό συμβούλιο για την επιδότηση ενοικίου.

Παρότι η ΝΔ δε δείχνει ιδιαίτερη αγωνία στο να «διαφημίζει» τις θετικές για εκείνην δημοσκοπήσεις, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλό της τον πιθανό εφησυχασμός στο γαλάζιο στρατόπεδο, όλοι στην αξιωματική αντιπολίτευση αντιλαμβάνονται ότι οι τελικές αποφάσεις από τον πρωθυπουργό δε θα αργήσουν να ληφθούν και θα έχουν ως κριτήριο το αύριο του ΣΥΡΙΖΑ στην πολιτική σκηνή της χώρας.

«...Δυο είναι τα ενδεχόμενα. Ή ο κ. Τσίπρας, πανικόβλητος, θα επιλέξει τελικά να κάνει τις εκλογές μαζί με τις ευρωεκλογές και τις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές, όπου και στις 4 κάλπες θα του στείλουμε ένα συντριπτικό μήνυμα: Φύγετε επιτέλους να ανασάνει η Ελλάδα.

Ή θα πάρει το ρίσκο να μην κάνει τις εθνικές εκλογές με τις ευρωεκλογές, άρα σε αυτή την περίπτωση οι ευρωεκλογές μετατρέπονται ουσιαστικά σε εθνική κάλπη», τόνισε ο κ.Μητσοτάκης στην εκδήλωση της γραμματείας οργανωτικού του κόμματος του, αποτυπώνοντας τον τρόπο που αντιλαμβάνεται ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης τις κινήσεις του Μεγάρου Μαξίμου.

Σε κάθε περίπτωση πάντως οι επόμενες εβδομάδες και σίγουρα η περίοδος μέχρι το τέλος Μαρτίου θα αποτελέσουν βαρόμετρο για τις αποφάσεις του Αλέξη Τσίπρα, που περιμένει κάποιο σήμα από τις κυλιόμενες έρευνες ώστε να προχωρήσει στον σχεδιασμό του.

Γιάννης Κ. Τρουπής

"Οικονομία, πολιτική και ο ... "σοφός λαός"

vouli synefa

Το να ασχολείται κανείς σήμερα με την ελληνική οικονομία είναι ο ορισμός της ματαιότητας. Είναι εξαιρετικά ψυχοφθόρο και αφόρητα βαρετό για τους αναγνώστες άνω των 40 ετών - υπόθετω και για τους νεώτερους.

Και αυτό διότι ακόμη και οι σημερινοί σαραντάρηδες πρόλαβαν δυστυχώς την τελευταία δεκαετία να τα δουν όλα.

Τις άθλιες πολιτικές που οδήγησαν στην καταστροφή, τις ολέθριες επιλογές των προμνημονιακών και μνημονιακών κυβερνήσεων, το απόλυτο ξεχαρβάλωμα του κράτους, την ανεργία, το κλείσιμο των επιχειρήσεων, το χάσιμο των περιουσιών, τις κατασχέσεις καταθέσεων, εισοδημάτων, την άνευ ορίου φορολόγηση, τον παραλογισμό των Νόμων και της γραφειοκρατίας, τους εκβιασμούς, την γενικευμένη ανομία, τη βία.

Και "απολαμβάνουν" σήμερα όλοι τον απόλυτο εξευτελισμό του πολιτικού κόσμου σε μια Βουλή όπου ο κάποτε "άσχετος" 'η "θυρωρός" Κατσιφάρας φαντάζει σαν τον Μπίσμαρκ συγκρινόμενος με τους σημερινούς κυβερνητικούς, βουλευτές και μη.

Για αυτούς τους λόγους και επειδή έχουμε ακόμη πολύ κατρακύλα μπροστά μας και πολύ φτώχεια και πολλές αποτυχίες και ακόμη μεγαλύτερους διεθνείς εξευτελισμούς ώς έθνος - και μη χειρότερα - δεν αξίζει να ασχολούμαστε με τα οικονομικά.

Οι αποφάσεις έχουν ληφθεί και εκτελούνται, το όποιο μικρό όφελος υπήρξε από τις θυσίες της δεκαετίας κατασπαταλιέται σήμερα και θα εξαντληθεί μέχρι τις εκλογές στην προσπάθεια του Τσίπρα να συγκρατήσει κάποιους από τους αφελείς ψηφοφόρους του.

Και το ερώτημα είναι, καθώς βρισκόμαστε σε χρονιά εκλογών, αν έχουν καταλάβει τίποτα οι ψηφοφόροι του Τσίπρα, αλλά και του ανεκδιήγητου Καμμένου την τελευταία τετραετία.

Έχει καταλάβει ο σοφός λαός που από την πολύ σοφία του αυτοκτόνησε με τις πολιτικές επιλογές του ποιός φταίει για την κατάντια του;

Έχει καταλάβει πόσο διασκέδασαν και διασκεδάζουν στην εξουσία ο Τσίπρας, ο Καμμένος, ο Πολάκης, ο Καρανίκας και δεκάδες άλλοι που κυβερνούν; Πόσο διασκέδασαν κοροιδεύοντας τους ψηφοφόρους τους και τους υπόλοιπους πολίτες, πόσο διασκέδασαν καταστρέφοντας τα πάντα;

Ή ο σοφός λαός πιστεύει οτι "τα παιδιά προσπάθησαν", αλλά η διεθνής συνωμοσία δεν τους άφησε να μεγαλουργήσουν;

Θα φανεί στις εκλογές.

Οι φετεινές εκλογές δεν μοιάζουν με τις προηγούμενες. Σε όλες τις προηγούμενες υπήρχε πάντα ένα κόμμα που δεν είχε "λερώσει τη φωλιά του" κυβερνώντας. Τώρα δεν υπάρχει.

Ακόμη και το ΚΚΕ έχει συγκυβερνήσει με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ επί Οικουμενικής και είχε μείνει ο ΣΥΡΙΖΑ να δοκιμαστεί. Τώρα κυβέρνησε και ο ΣΥΡΙΖΑ και ακόμη και το απόκομμα των ΑΝΕΛ του Καμμένου. Ώς και ο Λαφαζάνης και η Κωνσταντοπούλου δοκιμάστηκαν και εκδιώχθηκαν από τους ίδιους τους "συντρόφους" τους. Ποιός έχει μείνει εκτός εξουσίας; Μόνο το υπό διάλυση Ποτάμι και η Χρυσή Αυγή.

Και εκτός Βουλής, τα ακραία αριστερά και τα ακραία λαικίστικα κόμματα - οργανώσεις - προσωπικά μαγαζιά, που ίσως δούμε να κατεβαίνουν στις εκλογές αντιγράφοντας τις καταστροφικές και ψευδέστατες προεκλογικές εξαγγελίες των προηγούμενων.

Συνεπώς σε αυτές τις εκλογές, δεν υπάρχει από πουθενά η ελπίδα του νέου και αδοκίμαστου, εκτός αν θεωρεί κάποιος οτι αποτελεί ελπίδα η Χρυσή Αυγή ή η Ανταρσία, και ο Βελόπουλος. Όλοι έχουν δοκιμαστεί και όλοι είναι συνυπεύθυνοι για την κατάντια της χώρας σε βαθμό που ο ένας να ανταγωνίζεται τον άλλον για το ποιός φταίει περισσότερο.

Το αποτέλεσμα λοιπόν αυτών των εκλογών θα είναι πολύ σημαντικό για αρκετές δεκαετίες μπροστά μας. Πολύ σημαντικότερο από το τι κάνει τώρα η κυβέρνηση για την οικονομία.

Που περιμένεις να πάει η οικονομία όταν έχεις Πολάκηδες στα υπουργεία και μια ολόκληρη κυβέρνηση να τους δικαιολογεί και να τους στηρίζει; Και πολλούς ψηφοφόρους να θαυμάζουν το θράσος και την μαγκιά του υπουργού;

Ποιά οικονομία μπορεί να φτιαχτεί με τέτοια κυβέρνηση;

Και ποιά νοοτροπία μπορεί να καλλιεργηθεί στους νεώτερους όταν βλέπουν πως οι υπουργοί είναι πολύ χειρότεροι από τον τελευταίο καφενόβιο και οτι το επίπεδο δημοσίου διαλόγου είναι χαμηλότερο από αυτό της φυλακής;

Το χειρότερο δε είναι πως αν συνηθίσαμε σε αυτό το επίπεδο θα ανεχτούμε πολύ χειρότερα στο μέλλον. Η διακοπή αυτής της καταστροφικής πορείας πρέπει να γίνει φέτος. Άμεσα και πολύ δυναμικά.

Για αυτό, το μόνο που έχει σημασία για την οικονομία είναι το αποτέλεσμα των φετεινών εκλογών. Όχι μόνο ποιός θα βγεί πρώτος αλλά και πόσο θα τιμωρηθεί η χυδαιότητα και η ανικανότητα. Το πώς θα ψηφίσουν οι ψηφοφόροι αυτή τη φορά θα προσφέρει σημαντικά μαθήματα στα "μαγειρεία" των κομμάτων που μελετούν τις μεθόδους παραπλάνησης των ψηφοφόρων.

Και ή θα αναγκάσει τα κόμματα και τους πολιτικούς να σοβαρευτούν, ή θα μας στείλει σε ακόμη χειρότερες καταστάσεις. Προσοχή λοιπόν φέτος τι θα ψηφίσουμε. Αυτή τη φορά δεν είναι όπως παλιά. Αν επιβραβεύσουμε την κοροιδία και τη χυδαιότητα , θα ζήσουμε δεκαετίες με τέτοιους ανεκδιήγητους "ηγέτες".

Γρηγόρης Νικολόπουλος

Σχεδίο εξόδου από τον Α. Τσίπρα. Η αλήθεια για τις εκλογές

 maximou tsipras profil

Η σύγκρουση ανάμεσα στους "Σεπτεμβριστές" και τους "Μάηδες" -σ' αυτούς δηλαδή που θέλουν εκλογές στο τέλος της τετραετίας και στους άλλους που τάσσονται υπέρ της τετραπλή κάλπης στις 26 Μαΐου- λήγει, ως φαίνεται, με νίκη των δεύτερων.

Παρότι τις προηγούμενες 2-3 εβδομάδες το σενάριο της διενέργειας εκλογών το Φθινόπωρο αποκτούσε ολοένα και περισσότερους οπαδούς στο κυβερνητικό στρατόπεδο, εν τούτοις οι γνωρίζοντες τα παρασκήνια του Μαξίμου και της Κουμουνδούρου υποστηρίζουν ότι πλέον ο Μάϊος δεν είναι απλώς η επικρατέστερη εκδοχή για τις εθνικές κάλπες, αλλά ειλημμένη, αν και δεν ομολογείται, απόφαση του πρωθυπουργού.

Όσοι είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν τις προηγούμενες ημέρες με τον Αλέξη Τσίπρα διατείνονται ότι για πρώτη φορά ο πρωθυπουργός τους είπε τόσο καθαρά να ασχοληθούν και με τον Μάϊο ως πιθανό χρόνο των εθνικών εκλογών. "Να δούμε και τις εκλογές τον Μάϊο" ήταν η φράση που είπε σε έναν εξ αυτών. Μέχρι πρότινος η άποψη που μετέφεραν όλοι οι συνομιλητές του Τσίπρα ήταν ότι ο πρωθυπουργός ήθελε να έχει όλα τα σενάρια ανοιχτά ώστε ανάλογα να αποφασίσει πότε συμφέρουν τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Μάϊο ή τον Σεπτέμβριο, οι εκλογές.

Τώρα οι περισσότεροι εξ αυτών λένε ότι ο κύβος ερρίφθη και οι πολίτες εκτός από δημάρχους, περιφερειάρχες και ευρωβουλευτές την Κυριακή 26 Μαΐου θα κληθούν να εκλέξουν και πρωθυπουργό. Βεβαίως, οι "Σεπτεμβριστές" εξακολουθούν να υποστηρίζουν ότι ακόμη δεν είναι τίποτε σίγουρο, αλλά μάλλον το κάνουν -σύμφωνα τουλάχιστον με όσα λένε οι "Μάηδες"- επειδή οι ίδιοι επιθυμούν να εξαντληθεί μέχρι και την τελευταία ημέρα η τετραετία. Πάντως, κοινός τόπος όλων είναι η παραδοχή του Πάνου Σκουρλέτη: Ο σχεδιασμός της κυβέρνησης είναι η εξάντληση της τετραετίας όμως ο εκλογικός χρόνος δεν εξαρτάται μόνο από την κυβέρνηση καθώς είναι πολλές οι παράμετροι που τον διαμορφώνουν.

Μία από τις παραμέτρους που συνθέτουν το πολιτικό τοπίο και οδηγούν τον Αλέξη Τσίπρα στην απόφαση να στηθούν και εθνικές κάλπες τον Μάϊο είναι η άσχημη εικόνα που δημιουργείται για την κυβέρνηση με τα όσα τραγελαφικά άμα και απαράδεκτα συμβαίνουν στο κοινοβούλιο με τον Καμμένο, τις κοινοβουλευτικές ομάδες των ΑΝΕΛ και του Ποταμιού, τις κατά περίπτωση κυβερνητικές πλειοψηφίες, τα πληρεξούσια των έξι βουλευτών και το δισυπόστατο ορισμένων εξ αυτών, όπως ο Παπαχριστόπουλος και ο Ζουράρις, αλλά και ο Σαρίδης της Ένωσης Κεντρώων που ψήφισε τον προϋπολογισμό, αλλά παραμένει στο κόμμα προκειμένου να μην απωλέσει ο Βασίλης Λεβέντης την ιδιότητα του αρχηγού κοινοβουλευτικής ομάδας.

Πλέον το πρόβλημα δεν αφορά τα τρία μικρά κοινοβουλευτικά κόμματα και τους αρχηγούς τους, αλλά επεκτείνεται στο σύνολο της πολιτικής ζωής καθώς η απαξίωση του κοινοβουλίου είναι λογικό να μεγαλώνει τον θυμό των πολιτών για τους πολιτικούς, τα κόμματα και φυσικά την κυβέρνηση, η οποία εκ του ρόλου της έχει τον πρώτο λόγο στην εύρυθμη λειτουργία των θεσμών.

Θυμός ο οποίος μπορεί να γίνει και αποστροφή εάν αφενός στο πολιτικό σκέλος του σκανδάλου Novartis έχουμε, όπως λέγεται, δικαστικές εξελίξεις οι οποίες νομικά δεν τεκμηριώνονται επαρκώς και αφετέρου ο τέως υπουργός Άμυνας συνεχίσει να πυροβολεί αδιακρίτως την κυβέρνηση, ακόμη κι αν τα πυρά του είναι, όπως μέχρι τώρα, άσφαιρα. Σε κάθε περίπτωση και εφόσον δεν υπάρξει κάποιο είδους καθαρτηρίου, που μόνον η λαίκή ετυμηγορία μπορεί να το διασφαλίσει, η κυβέρνηση κινδυνεύει, πρώτη αυτή, να βυθιστεί στον πολιτικό βούρκο που δημιουργείται από την θεσμική έκπτωση και τον εκτραχηλισμό των κοινοβουλευτικών ηθών.

Επίσης, ο πρωθυπουργός γνωρίζει πως μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο οκτώ μηνών δεν είναι μόνον κουραστική για τους πολίτες και βλαπτική πρωτίστως για την οικονομία, αλλά και θα σκορπίσει τα όποια ωφέλη αποκόμισε από την έξοδο από τα μνημόνια, την μη περικοπή των συντάξεων, την αύξηση των μισθών και τα υπόλοιπα θετικά μέτρα που πήρε καθώς και όσα αναμένει να έχει από τις ρυθμίσεις που θα ψηφίσει, τις επόμενες εβδομάδες, η Βουλή για προσλήψεις, επιδότηση ενοικίου, 120 δόσεις, κόκκινα δάνεια κ.λ.π..

Επιπροσθέτως, γνωρίζει πολύ καλά πως οι ευρωπαϊκές εξελίξεις, που θα δρομολογηθούν μετά τις ευρωεκλογές, θα δημιουργήσουν ένα ολιγότερον φιλικό περιβάλλον για τον ίδιον και την κυβέρνησή του. Η βασίμως πιθανολογούμενη άνοδος της ακροδεξιάς και των ευρωσκεπτικιστών σε συνδυασμό με την σχεδόν βεβαία ήττα των σοσιαλδημοκρατών θα δυσκολέψουν τους χειρισμούς ενός, έστω πρώην, ριζοσπάστη της αριστεράς, ο οποίος, μετά την ολοκληρωτική στροφή του στον πραγματισμό, είχε καταφέρει να έχει τη στήριξη και τη βοήθεια της καγκελαρίου Μέρκελ, αλλά και του κατεστημένου της Δύσης περιλαμβανομένων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Το κυριότερο όμως είναι ότι ο πρωθυπουργός και οι επιτελείς του γνωρίζουν πολύ καλά ότι το καθεστώς της πλημμελούς υπακοής έναντι των εταίρων-δανειστών, όσον αφορά τις οικονομικές και δημοσιονομικές δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει, τερματίζεται με τις ευρωεκλογές.

Η νέα Κομισιόν, και ειδικά αν Πρόεδρός της είναι ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος Μάνφρεντ Βέμπερ, δεν θα διάκειται και τόσον φιλικά έναντι της κυβερνήσεως του Αλ. Τσίπρα, όπως τώρα η υπό τον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ενώ, όπως εκτιμούν σοβαροί κυβερνητικοί παράγοντες, "μάλλον δεν θα μάς έχουν και πολύ στο μυαλό τους επειδή το ελληνικό πρόβλημα δεν θα περιλαμβάνεται στις νέες προτεραιότητας του πολιτικού συσχετισμού που θα προκύψει από το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών".

Και σίγουρα η καινούργια ηγεσία των Βρυξελών δεν πρόκειται να κάνει τα στραβά μάτια σε παρασπονδίες από τα συνομολογηθέντα, όπως αυτές που επεξεργάζεται η κυβέρνηση για τα κόκκινα δάνεια και την πρώτη κατοικία.

Αυτός είναι και ο επόμενος λόγος που ο Τσίπρας προσανατολίζεται για να αναμετρηθεί στα ...μαρμαρένια αλώνια της πόλωσης με τον Μητσοτάκη τον Μάϊο. Εάν αληθεύουν οι πληροφορίες η κυβέρνηση ετοιμάζεται να νομοθετήσει ακόμη και ενάντια στη βούληση των δανειστών και των τραπεζών σχετικά με τα κόκκινα δάνεια και τους πλειστηριασμούς.

Δεν θα μπορούσε άλλωστε να κάνει και διαφορετικά αφού το πολιτικό κόστος που θα καταβάλει ο ΣΥΡΙΖΑ -σε περίπτωση που η πρώτη κατοικία μείνει ουσιαστικά απροστάτευτη και οι πλειστηριασμοί αρχίσουν να πέφτουν, άλα Ισπανία, σαν το χαλάζι- θα είναι εκλογικά δυσβάστακτο. Συνεργάτες του πρωθυπουργού θεωρούν ότι η προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία με φιλολαϊκή πολιτική (συντάξεις, μισθούς, προσλήψεις κ.α.) και με αντίσταση στα αιτούμενα των δανειστών και των τραπεζών για τα κόκκινα δάνεια και τους πλειστηριασμούς θα βοηθήσει σημαντικά στην εκλογική ανάκαμψη του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ σε κάποιο βαθμό θα περιορίσει και τη ζημία που έχει υποστεί, πρωτίστως στη Βόρειο Ελλάδα, εξαιτίας του Μακεδονικού.

Εκ παραλλήλου και σε συνδυασμό με την ελάφρυνση που θα προσφέρουν οι 120 δόσεις σε ελεύθερους επαγγελματίες και μικρομεσαίες επιχειρήσεις θα τον καταστήσει, λένε, εκ νέου ελκυστικό στους λεγόμενους μη προνομιούχους που ήταν και το βασικό ακροατήριο του ιστορικού ΠΑΣΟΚ και στο οποίο η Κουμουνδούρου ελπίζει τα μάλα προκειμένου να "καθαρίσει", υπέρ της και σε βάρος του ΚΙΝΑΛ, το παιχνίδι στο χώρο του Κέντρου και της Αριστεράς και για να καθιερωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως η νέα ηγεμονική δύναμη στην Προοδευτική Παράταξη και κατά συνέπεια ο αντίπαλος πόλος της Συντηρητικής Παράταξης στο νέο δικομματισμό που αναδύεται.

Στην υπηρέτηση αυτού του στόχου εξάλλου εδράζεται και η εντατική, κυρίως στο παρασκήνιο, προσπάθεια να ενοποιηθούν -υπό τον τίτλο "Προοδευτική Συμμαχία", που εκλογικά θα προστεθεί δίπλα στο αρκτικόλεξο του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ήταν παλαιότερα το Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο- μικρές πολιτικές ομάδες, συλλογικότητες και πρόσωπα που προέρχονται από το χώρο του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, της ανανεωτικής αριστεράς και του πολιτικού φιλελευθερισμού που εξέφρασε το Ποτάμι.

Ενδεχομένως και την επόμενη εβδομάδα, και πάντως εντός του Φεβρουαρίου, αναμένεται να δοθεί στη δημοσιότητα και σχετικό μανιφέστο που ετοιμάζουν πρόσωπα όπως ο Μπίστης, ο Παν Παν, ο Ραγκούσης και "λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις", στη συγγραφή του οποίου συμμετέχουν και στελέχη της ΔΗΜΑΡ καθώς και ορισμένοι οι οποίοι αποχώρησαν προσφάτως από το ΚΙΝΑΛ.

Η στρατηγική "κοινωνική ευαισθησία συν προστασία του κράτους" μαζί με την "κατίσχυση στο χώρο της Κεντροαριστεράς" και το "μέτωπο κατά της παλινόρθωσης της δεξιάς" δεν μπορεί πάντως να παράξει θεαματικά εκλογικά αποτελέσματα, ενώ δεν είναι και ικανή να ανατρέψει το δημοσκοπικό προβάδισμα της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Μπορεί όμως να μειώσει τη διαφορά και να δώσει στον ΣΥΡΙΖΑ ένα ποσοστό που θα προσεγγίζει το ποσοστό που είχε λάβει τον Ιούνιο του 2012 (26,7%). Αυτό παρά τα όσα λένε τα κυβερνητικά στελέχη το ξέρει και ο Τσίπρας. Μπορεί να είναι αισιόδοξος, αλλά δεν είναι αιθεροβάμων. Γνωρίζει ότι εάν πάρει τα προαναφερόμενα θετικά μέτρα, ψηφίσει τα προβλεπόμενα για τη συνταγματική αναθεώρηση, βγει μία ακόμη φορά, με επιτυχία, στις αγορές και κάνει τετραπλές εκλογές τον Μάϊο μπορεί βασίμως να ελπίζει σε ένα ποσοστό που θα υπερβαίνει το 25% και το οποίο για τα εσωκομματικά δεδομένα του ΣΥΡΙΖΑ θεωρείται και το μέτρο επιτυχίας όχι μόνον του κόμματος, αλλά και της εμπέδωσης πλήρως της ηγεμονίας του Τσίπρα.

Η πολιτική εξαφάνιση των τριών μικρών κοινοβουλευτικών κομμάτων (Ποτάμι, ΑΝΕΛ και Ένωση Κεντρώων), η εικόνα διάλυσης του ενδιάμεσου χώρου σε συνδυασμό και με τα προβλήματα φυσιογνωμίας και πολιτικού προσανατολισμού που υπάρχουν στο ΚΙΝΑΛ, αλλά και η ανημπόρια της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς να "μαδήσει" τον ΣΥΡΙΖΑ είναι στοιχεία που συνηγορούν ότι ο Τσίπρας, ακόμη και μετά την πιθανολογούμενη ήττα στις εκλογές, μπορεί, εφόσον οι εκλογές γίνουν τον Μάϊο, να λάβει εκείνο το ποσοστό που θα διατηρεί το κόμμα του σε τροχιά εξουσίας και εάν η διακυβέρνηση Μητσοτάκη, στο επόμενο δεκάμηνο, αποδειχθεί προβληματική μπορεί ακόμη και να του δοθεί η ευκαιρία να ανακατέψει την τράπουλα στην προεδρική εκλογή τον Μάρτιο του 2020.

Αυτός, όσο κι αν δεν ομολογείται, είναι και ο πιο βασικός λόγος που λαμβάνει υπόψιν του ο πρωθυπουργός για το στήσιμο εθνικής κάλπης τον Μάϊο. Σε τρεις μήνες μπορεί να πάρει 25%, ενδεχομένως και περισσότερο.

Σε οκτώ μήνες κινδυνεύει το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ να κινηθεί χαμηλότερα από το 25% και τότε στις παρενέργειες και τις αναταράξεις της ήττας θα προστεθεί και η γκρίνια των "Μάηδων", στους οποίους, ειρήσθω εν παρόδω, περιλαμβάνονται και τα πλέον σημαντικά κυβερνητικά και κομματικά στελέχη. Με απλά λόγια το σχέδιο Τσίπρα, μπορεί να πει κάποιος, ότι είναι σχέδιο εξόδου από τη διακυβέρνηση με τους καλύτερους δυνατούς όρους για τον ίδιο και με το βλέμμα στο μέλλον και όχι εκλογικής επικράτησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Ούτε παράλογο είναι ούτε παράδοξο και οπωσδήποτε το έχουν κάνει και άλλοι πριν από αυτόν. Από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, που απέδρασε στην Προεδρία της Δημοκρατίας όταν είδε ότι θα χάσει από τον Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι τον Κώστα Σημίτη που για να μην χάσει από τον Κώστα Καραμανλή έδωσε το δαχτυλίδι στον Γιώργο Παπανδρέου, αλλά και τον νεότερο Καραμανλή, τον Κώστα, ο οποίος όταν είδε ότι η χώρα εκτροχιάζεται δημοσιονομικά και οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στη χρεωκοπία τα παράτησε αφήνοντας να βγάλει το φίδι από την τρύπα ο Γιώργος Παπανδρέου.

Η διαφορά του Τσίπρα από αυτούς είναι ότι είναι μικρός σε ηλικία, στον ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει, προσώρας τουλάχιστον, κάποιος που να τον αμφισβητήσει και το κυριότερο μπορεί βασίμως να ελπίζει ότι μετά από τέσσερα χρόνια, ενδεχομένως και νωρίτερα, θα επιστρέψει στη διακυβέρνηση εάν ο ίδιος έχει καταφέρει να κυριαρχήσει στο χώρο του προοδευτικού Κέντρου και της Αριστεράς και ο Μητσοτάκης -με τα όσα ανοιχτά μέτωπα και προβλήματα στην οικονομία και το κράτος που θα κληρονομήσει- αποτύχει.

Σήμερα ελέγχει τις εξελίξεις, μετά από οκτώ μήνες δεν είναι σίγουρο, ειδικά εάν υποστεί, όπερ και το πιθανότερο, μεγάλη ήττα στις ευρωεκλογές και στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές.

Η ΝΔ, εάν ο χάρτης βαφτεί γαλάζιος, θα γίνει πιο επιθετική και το πιθανότερο είναι να καταχτήσει με άνεση την αυτοδυναμία αφού οι αμφιταλαντευόμενοι και αναποφάσιστοι ψηφοφόροι στις εθνικές εκλογές που θα ακολουθήσουν είναι λογικό να προτιμήσουν τον νικητή έναντι του ΣΥΡΙΖΑ.

Επίσης, το ΚΙΝΑΛ μπορεί να συνέλθει εάν πάει καλά, που δεν αποκλείεται, στις αυτοδιοικητικές και ευρωπαϊκές εκλογές. Στην περίπτωση αυτή ο δρόμος του Τσίπρα προς την Κεντροαριστερά θα γίνει δύσβατος. Και βέβαια τα προβλήματα στην οικονομία θα πολλαπλασιαστούν αφού κανείς δεν θα εμπιστεύεται μια κυβέρνηση που βρίσκεται σε αποδρομή.

Όλοι θα περιμένουν τον επόμενο. Και περιμένοντας τον επόμενο η διόγκωση των οικονομικών προβλημάτων θα πνίξει και τα κέρδη που έχουν υπάρξει τους τελευταίους μήνες, μετά την έξοδο από τα μνημόνια. Ο Τσίπρας θα μπορούσε να εξαντλήσει την τετραετία και να κάνει εθνικές εκλογές στις 29 Σεπτεμβρίου, όπως του εισηγούνται ορισμένοι και κατά βάθος θα ήθελε και ο ίδιος, εάν τον Μάϊο, στις ευρωπαϊκές και τις αυτοδιοικητικές εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ είχα καλά εκλογικά αποτελέσματα.

Κάτι τέτοιο όμως δεν φαίνεται. Ούτε από τις δημοσκοπήσεις ούτε από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Και ούτε περιλαμβάνεται στις εκτιμήσεις των σοβαρών πολιτικών αναλυτών και τα ριπόρτ των ισχυρών οικονομικών κέντρων και των ξένων πρεσβειών. Κατά συνέπεια ακόμη κι αν για τους επόμενους οκτώ μήνες παρουσιάσει το καλύτερο, με συγκεκριμένα μέτρα και μετρήσιμους στόχους, οικονομικό πρόγραμμα δεν πρόκειται να καταφέρει τίποτε εάν το εκλογικό αποτέλεσμα του Μαΐου είναι δυσμενές για τον ΣΥΡΙΖΑ και απογοητευτικό για τους οπαδούς του.

Στην περίπτωση αυτή οι ψηφοφόροι, θα κάνουν ότι κάνουν πάντα: θα πάρουν με χαρά ότι τους δοθεί αλλά θα μαυρίσουν την κυβέρνηση για όσα κακά θεωρούν ότι τους έκανε...

Φελνικος