Τετ08212019

Τελευταία ΕνημέρωσηΤετ, 21 Αυγ 2019 12am

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Αρθρα Αρθρα

Zητείται Ελπίς! Με τα σκάνδαλα θα την βγάλουμε ως τις εκλογές;

gaitisl 708

«Κύριε Πρόεδρε, θα συζητήσει η χώρα για την Ευρώπη και τα μεγάλα θέματα της επόμενης ημέρας ή θα πάμε ως τις ευρωεκλογές με το δίπολο Νοβάρτις-Πετσίτης;»

Ο Νίκος Χατζηνικολάου είχε απέναντί του τον πρωθυπουργό στην πρώτη του, μετά από καιρό, τηλεοπτική συνέντευξη. Ενδιαφέρουσα, οπωσδήποτε. Ρώτησε πρώτα για τον χρόνο των εκλογών. «Στο τέλος της τετραετίας». Αναμενόμενο.

Κι ύστερα ήρθε η εύλογη ερώτηση. Απλή, αυτονόητη σχεδόν: Με τα σκάνδαλα θα την βγάλουμε ως τις εκλογές ή έχουμε και κάτι άλλο να κουβεντιάσουμε; Η απάντηση του Αλέξη Τσίπρα ήταν πως η υπόθεση Νοβάρτις είναι πραγματικό σκάνδαλο, ενώ η «πετσιτιάδα» είναι απλώς σκανδαλολογία. Εξ ίσου αναμενόμενη απάντηση. Άλλη ήταν η ερώτηση, όμως. Και έμεινε αναπάντητη.

Το πρόβλημα είναι, πάνω-κάτω, το εξής: Το 2004, στις εκλογές όπου η Νέα Δημοκρατία κέρδισε για πρώτη φορά μετά από 24 χρόνια, πήραν μέρος 7,4 εκατομμύρια πολίτες. Στις εκλογές του 2009 η συμμετοχή ήταν ελάχιστα μικρότερη: κάτι περισσότερο από 7 εκατομμύρια ψηφοφόροι έδωσαν στον Γιώργο Παπανδρέου το δηλητηριασμένο στέμμα του νικητή.

Γύρισαν την πλάτη

Κι έπειτα, όταν οι κάλπες ξαναστήθηκαν τον Μάιο του 2012, οι ουρές στα εκλογικά τμήματα μίκρυναν. Ψήφισαν μόνον 6,3 εκατομμύρια. Κάτι λιγότεροι στις επαναληπτικές εκλογές, τον Ιούνιο. Τον Ιανουάριο του 2015, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα έφερνε έναν αέρα ελπίδας, ανακατεμένο με φόβους, επιφυλάξεις και ανασφάλεια, η συμμετοχή στις εκλογές ήταν της τάξης του 2012: 6,3 εκατομμύρια.

Μα όταν, τον Σεπτέμβριο του 2015, μετά το εμπύρετο εξάμηνο της διαπραγμάτευσης Βαρουφάκη, το δημοψήφισμα, την άμεση ακύρωσή του και την ψυχρολουσία του τρίτου μνημονίου, το εκλογικό σώμα εκλήθη ξανά στα όπλα, η ανταπόκριση ήταν μικρή. Στις εκλογές έλαβαν μέρος 5,5 εκατομμύρια πολίτες.

Μετρήστε την διαφορά: Από τον Μάρτιο του 2004 ως τον Σεπτέμβριο του 2015, περίπου δύο εκατομμύρια Ελληνίδες και Έλληνες, το 25% του τότε εκλογικού σώματος, ψήφισαν «με τα πόδια» τους. Έφυγαν. Γύρισαν την πλάτη.

Οι νέοι θα αξιοποιήσουν την ευκαιρία;

Αυτά τα δύο εκατομμύρια των χαμένων ψηφοφόρων είναι ο κρίσιμος αριθμός. Είναι, κατά κάποιο τρόπο, ο πυρετός της Δημοκρατίας. Η αριθμητική αποτύπωση της κόπωσης, της απογοήτευσης, της χαμένης εμπιστοσύνης, της δυσπιστίας, της ματαίωσης- που είναι τα τελευταία χρόνια το κυρίαρχο κοινωνικό κλίμα.

Πόσοι από αυτούς θα επιστρέψουν να ψηφίσουν στις εκλογές του 2019- είτε τον Μάιο διεξαχθούν είτε τον Σεπτέμβριο; Και κυρίως πόσοι από τις 500.000 των νέων, που θα έχουν για πρώτη φορά την ευκαιρία να ασκήσουν το ιερό εκλογικό δικαίωμα, θα αξιοποιήσουν την ευκαιρία;

Ίσως ακούγεται υπερβολικό, ίσως ακούγεται ως αφελής χρηστομάθεια, ίσως είναι μια έμμονη ιδέα μου, μα εγώ πιστεύω ότι η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι πιο σημαντική από την απάντηση στο ερώτημα ποιος και με τι διαφορά θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Γιατί θα αποτελεί ένα κρίσιμο τσεκ απ για την υγεία της δημοκρατίας, για την συναίνεση που μπορεί να έχει η επόμενη κυβέρνηση την δύσκολη επόμενη μέρα, για την ελπίδα πραγματικής επιστροφής στην κανονικότητα.

Τι θα σπάσει την απαισιοδοξία

Είναι βέβαιο ότι ένα σημαντικό τμήμα του εκλογικού σώματος θα προσέλθει στις κάλπες , έτσι κι αλλιώς, και θα ψηφίσει «δαγκωτό»- για «να φύγουν αυτοί». Κι είναι επίσης βέβαιο ότι ένα όχι ασήμαντο τμήμα του εκλογικού σώματος θα ψηφίσει για «να μην έρθουν οι άλλοι».

Μα πέρα από αυτούς υπάρχει ένα κρίσιμο και μάλλον πλειοψηφικό μερίδιο εκλογέων που δεν συγκινείται από τα «τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν», προσδοκά να ακούσει (και, με δυσκολία, να πιστέψει) ένα κάπως συγκεκριμένο και αξιόπιστα θετικό σχέδιο. Μια ελπίδα από την οποία να πιαστεί για να επιστρέψει στο παιχνίδι.

Μπορεί να μην περνάμε όλοι τον καιρό μας διαβάζοντας εκθέσεις οικονομολόγων και αναλύσεις διεθνών οίκων, αλλά όλοι, νομίζω, το νιώθουμε, το ψυχανεμιζόμαστε πως αφήνουμε πίσω μας την δεκαετία της κρίσης για να περάσουμε σε μια εποχή αναιμικής, υποτονικής ανάπτυξης. Πως η αναπλήρωση των χαμένων θα χρειαστεί χρόνο που υπερβαίνει το προσδόκιμο της ζωής μας. Και πως η μοίρα των παιδιών μας μπορεί να συνεχίσει να είναι η αποδημία. Χρειάζεται κάτι, που να σπάσει αυτήν την κρούστα της εμπεδωμένης απαισιοδοξίας.

Προτάσεις έχουν διατυπωθεί, ιδέες έχουν καταγραφεί. Αλλά δεν δίνουν τον τόνο. Και δεν αποτελούν την εξεταστέα ύλη της πολιτικής. Η οποία εξακολουθεί να ανακυκλώνει τα παλιά βιβλία. Μου κάνει εντύπωση, ομολογώ, ότι οι πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής δείχνουν συχνά να μην το καταλαβαίνουν. Να μην αισθάνονται καν την ανάγκη να αλλάξουν ύφος, να αλλάξουν λεξιλόγιο, να δοκιμάσουν να συνομιλήσουν έστω με το πλήθος της απογοητευμένης δυσπιστίας.

Παύλος Τσίμας

«Μόνο ο Αλέξης μπορούσε: Πως εξευτέλισε «εθνομηδενιστές», πολιτικάντηδες, «πατριώτες»

tsipra skept trapoula

Με τίτλο «Μόνο ο Αλέξης μπορούσε: Πως εξευτέλισε «εθνομηδενιστές», πολιτικάντηδες, «πατριώτες», ο γνωστότατος δημοσιογράφος και χρόνια ανταποκριτής στις ΗΠΑ, Μιχ. Ιγνατίου, γράφει για την «προοδευτική συμμαχία» επισημαίνοντας ότι «ο Πρωθυπουργός απολαμβάνει να ταπεινώνει αυτούς που του πάνε κόντρα. Και μπορεί να βρει κανείς την απόδειξη, σε όλους αυτούς που μάζεψε στον ΣΥΡΙΖΑ το τελευταίο διάστημα.

Υπάρχει μεγαλύτερο ρεζιλίκι για ένα άνθρωπο -οι πολιτικοί τελικά δεν είναι(!)- να γλύφει εκεί που έφτυνε; Υπάρχει μεγαλύτερη ταπείνωση από το να κάνεις θριαμβευτικές δηλώσεις για ένα ηγέτη που μέχρι χθες καθύβριζες; Σ’ αυτό το θέμα, μου είπε ο ψυχολόγος, ο Αλέξης Τσίπρας μοιάζει πράγματι στον Ανδρέα Παπανδρέου...»

Παρακολούθησα, όπως φαντάζομαι και χιλιάδες συμπατριώτες την ομιλία του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα σε ένα γήπεδο στο Γαλάτσι, και άκουσα με προσοχή όσα είπε ανακοινώνοντας τη Μεγάλη Προοδευτική Συμμαχία, που φαντάζομαι θα αντικαταστήσει σύντομα τον παλαιομοδίτικο και γεμάτο αμαρτίες ΣΥΡΙΖΑ.

Τα λόγια πέταξαν και έφυγαν. Στο μυαλό μου έμειναν τα πρόσωπα που παρακολουθούσαν την πρωθυπουργική ομιλία, όχι τα λόγια του Πρωθυπουργού, διότι αυτά που έδειχνε η τηλεόραση έβγαζαν μάτια.

Είδαμε να παρελαύνουν οι πιο άθλιοι εκπρόσωποι του εθνομηδενισμού και να κάθονται δίπλα-δίπλα με τους πιο ανυπόληπτους γυρολόγους της πολιτικής και κάποιους που αντιπροσωπεύουν το λεγόμενο «πατριωτικό μέτωπο».

Και ο πιο καλόπιστος άνθρωπος θα μπορούσε να αναρωτηθεί: Τι συνδέει όλο αυτό το συνοθύλευμα ιδεολογιών και ανθρώπων, που έχουν στο παρελθόν καθυβρίσει με σκαιότατους χαρακτηρισμούς τον Αλέξη Τσίπρα.

Και δεν αναφέρομαι μόνο σε αυτά τα ανθρωπάκια της ΔΗΜΑΡ, που συνεργάστηκαν με το ΠΑΣΟΚ και τον Κώστα Σημίτη, με τη Δεξιά και τον Αντώνη Σαμαρά, ξανά με το ΠΑΣΟΚ και τον Ευάγγελο Βενιζέλο, με το ΚΙΝΑΛ και τη Φώφη Γεννηματά και τώρα με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα. Έσπασαν όλα τα ρεκόρ για μία καρέκλα και ένα μισθό.

Το γεγονός ότι ο λαός τους καταψήφισε στις εκλογές του 2015 - πήραν κάτω από 0,50% -, ομιλεί από μόνο του. Είναι απορίας άξιο γιατί τους μάζεψε ο Αλέξης Τσίπρας.

Προφανώς, όπως και ο Ανδρέας Παπανδρέου, αγαλλιάζεται η ψυχή του όταν ταπεινώνει τους αντιπάλους του. Διότι ψήφους δεν θα του φέρουν, αντίθετα θα διώξουν πολίτες, που δεν ανέχονται τα καραγκιοζιλίκια του κάθε καρεκλοκένταυρου Θεοχαρόπουλου.

Μίλησε ο Αλέξης στην ομιλία του για τους «απατεώνες της πολιτικής». Τον χειρότερο όλων τον μάζεψε στον ΣΥΡΙΖΑ... Αναφέρομαι, λοιπόν, και στους λεγόμενους οπαδούς του «πατριωτικού» ΠΑΣΟΚ ή του «πατριωτικού μετώπου», οι οποίοι βρέθηκαν στη δυσάρεστη θέση να κάθονται δίπλα-δίπλα με τους «εθνομηδενιστές», οι οποίοι μέχρι πρόσφατα τους αποκαλούσαν «χρυσαυγίτες».

Αυτοί βρίσκονται στη χειρότερη θέση... Σκεπτόμενοι ότι όλοι αυτοί έβαλαν πλάτη στα εθνικά θέματα, αναρωτήθηκα πως μπόρεσαν να συναγελάζονται με όσους πιστεύουν ότι ο πολίτης του κόσμου υπερισχύει αυτού που πιστεύει στην Πατρίδα.

Στην ίδια δυσάρεστη θέση βρέθηκαν και οι φίλοι του πρώην υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά, οι οποίοι δεινοπάθησαν από το «εθνομηδενιστικό» μπλόγκ και τους χρυσαυγίτες και στο τέλος είδαν τα στελέχη τους να εκδιώχνονται από την κυβέρνηση για χάρη του συνεταίρου Πάνου Καμμένου, ο οποίος έκανε τον Αλέξη πρωθυπουργό για να εισπράξει και αυτός την απαξίωση.

Διότι, κατά τα ψέματα: αν ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ δεν έκανε εκείνο το τεράστιο βήμα τον Ιανουάριο του 2015, δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει πρωθυπουργός ο Αλέξης Τσίπρας. Αλλά η ιστορία γράφεται τελικά στις ...ταβέρνες και στη βάση των συμφερόντων που ισοπεδώνουν ιδεολογίες και αρχές.

Είχα ακούσει ότι όταν μερικές φορές γινόταν εκτός εαυτού ο Καμμένος και απειλούσε να τα κάνει όλα λίμπα, έσπευδε μεσάνυχτα στο σπίτι του σύσσωμη η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ για να τον καλμάρει. Αλλά την έπαθε και αυτός, όπως τόσοι άλλοι.

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι τελικά ένας «μάστερ» της ελληνικής πολιτικής σκηνής και δεν ξέρω τι λέτε εσείς, αλλά κάνει πλάκα σε ένα πολιτικό σύστημα χωρίς να τσαλακώνεται. Βεβαίως, να μην λέω μεγάλες κουβέντες, διότι έχουμε μπροστά μας τις εκλογές και οι πολίτες θα τον κρίνουν.

Έχω την αίσθηση πως θα τον κρίνουν πολύ αυστηρά, και για τα Μνημόνια, και για τη Συμφωνία των Πρεσπών, η οποία τελικά αποδεικνύεται πως είναι εις βάρος των εθνικών μας συμφερόντων. Είπε κάποιος ανόητος ότι τα Σκόπια έγιναν ελληνικό κρατίδιο και γέλασε και το παρδαλό κατσίκι. Ο σκοπιανός εθνικισμός είναι χειρότερος και από αυτόν που αντιπροσωπεύει η ναζιστική Χρυσή Αυγή... Η οποία -με την ευκαιρία- χαϊδεύεται από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι δυνατόν να είναι κυβέρνηση η Αριστερά και να μην βρίσκονται στη φυλακή αυτοί που σκότωσαν τον Παύλο Φύσσα; Στο θέμα αυτό πρέπει να επανέλθουμε διότι οι φίλοι μας οι Συριζαίοι, νομίζοντας ότι θα κόψουν ψήφους από τη Νέα Δημοκρατία κάνουν τα στραβά μάτια και αφήνουν στο απυρόβλητο τους οπαδούς των ναζί, η ηγεσία των οποίων περιλαμβάνει και αποβράσματα της κοινωνίας.

Εντάξει, καταλαβαίνω ότι η πολιτική είναι μία βρώμικη δουλειά, αλλά πως μπορεί να κοιμάται τα βράδια ο πρωθυπουργός όταν οι δολοφόνοι οπαδού του κόμματος του απολαμβάνουν την ελευθερία τους! Επί ΣΥΡΙΖΑ όχι επί της καταραμένης Δεξιάς, η οποία τους κυνήγησε όσο κανείς.

Επιστρέφοντας εκεί που ξεκινήσαμε και προσπαθώντας να αναλύσω την αψυχολόγητη απόφαση του αρχηγού της ΣΥΡΙΖΑ, να βάλει στο ίδιο σακί όλο αυτό τον πολιτικό αχταρμά και τις ιδεολογίες που συγκρούονται μεταξύ τους κατέφυγα σε ένα φίλο μου ψυχολόγο, ο οποίος έχει λύσεις για όλα τα προβλήματα.

Δεν ξέρω αν θα συμφωνήσω μαζί του, διότι μου έδωσε μία απλουστευμένη απάντηση. Ισχυρίστηκε, λοιπόν, ότι ο Πρωθυπουργός απολαμβάνει να ταπεινώνει αυτούς που του πάνε κόντρα. Και μπορεί να βρει κανείς την απόδειξη, σε όλους αυτούς που μάζεψε στον ΣΥΡΙΖΑ το τελευταίο διάστημα.

Υπάρχει μεγαλύτερο ρεζιλίκι για ένα άνθρωπο -οι πολιτικοί τελικά δεν είναι(!)- να γλύφει εκεί που έφτυνε; Υπάρχει μεγαλύτερη ταπείνωση από το να κάνεις θριαμβευτικές δηλώσεις για ένα ηγέτη που μέχρι χθες καθύβριζες; Σ’ αυτό το θέμα, μου είπε ο ψυχολόγος, ο Αλέξης Τσίπρας μοιάζει πράγματι στον Ανδρέα Παπανδρέου...

Όμως, θα πρέπει να σκεφθεί ο πρωθυπουργός πόσοι από αυτούς τους ταπεινωμένους γυρολόγους θα μείνουν μαζί του και στην περίπτωση που στις 26 Μαΐου χάσει τις εκλογές.

Νομίζω θα ψάχνει ώμο για να βάλει το κεφάλι του και δεν θα βρίσκει. Με αυτά και εκείνα, πάντως, πρέπει να του αναγνωρίσω πως μόνο αυτός θα εξευτέλιζε, ικανοποιώντας το λαϊκό αίσθημα, τους «εθνομηδενιστές», τους γυρολόγους της πολιτικής και τους «πατριώτες»...

Τους έκανε χαρτί υγείας και τους πέταξε στην τουαλέτα...

hellasjournal

"Δύο είναι τα σενάρια για το μέλλον της Ελλάδας. Το ένα αισιόδοξο υπό προϋποθέσεις, το άλλο όχι."

aygouleas

Υποδειγματικός ομιλητής στο διεθνές προσκήνιο, διακεκριμένος ακαδημαϊκός, καθηγητής Διεθνούς Τραπεζικού Δικαίου και Χρηματοοικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, επικεφαλής του Τομέα Εμπορικού Δικαίου και διευθυντής του μεταπτυχιακού προγράμματος (LLM) με ειδίκευση στο Διεθνές Τραπεζικό Δίκαιο και τα Χρηματοοικονομικά, μέλος επίσης του γνωμοδοτικού συμβουλίου (stakeholder group) της Ευρωπαϊκής Αρχής Τραπεζώνεκλεγμένος στην κατηγορία κορυφαίοι πανεπιστημιακοί (top-ranking academics), ο Αιμίλιος Αυγουλέας, δρασκέλισε μόλις, το κατώφλι των 50 χρόνων του, με το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και σχεδόν ολόκληρη την καριέρα του, να διαγράφεται στο εξωτερικό.

Με θέση δίχως άλλο, στους κορυφαίους opinionleaders του πεδίου του,οι δημοσιεύσεις του στους άξονες του Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Χρηματοοικονομικού Δικαίου, των Οικονομικών και της Συμπεριφορικής Χρηματοοικονομικής [behavioural finance) διαγραμμίζουν νεωτερικές οπτικές και τον καθιστούν σήμερα, μια αυθεντία στα θέματα της τραπεζικής και χρηματοικονομικής θεωρίας και χρηματοοικονομικών θεσμών ευρύτερα.

Το έργο του αναφέρεται συχνά σε μελέτες χάραξης πολιτικής στην Ελλάδα και διεθνώς. Ενώ με μια διάλεξη- σταθμό,στο Μέγαρο Μουσικής, για τη κοσμοθεωρία του φιλελευθερισμού και για το εάν η τρέχουσα ευρωπαϊκή συγκυρία οδηγεί στο « τέλος του φιλελευθερισμού;»έθεσε εκ νέου τις θεμελιώδεις αρχέςτου, αναζητώντας τη θέση τους στο σήμερα κι εξετάζοντας σε βάθος τις διαστάσεις της πολύπλευρης έννοιας του φιλελευθερισμού -που συνιστά συγχρόνως κυρίαρχη πολιτική θεωρία, κοινωνικό κίνημα και οικονομική ιδεολογία.

Έχοντας διατελέσει ακόμη, επισκέπτης καθηγητής κι ερευνητής σε ένα ευρύτατο φάσμα διεθνών πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, μεταξύ των οποίων, οι νομικές σχολές του Χάρβαρντ και του Γέηλ, και με θέση σήμερα διακεκριμένου ερευνητή καθηγητή (distinguished research professor) στο Πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ, ο Αιμίλος Αυγουλέας είναι συγγραφέας των βιβλίων: «Διακυβέρνηση των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών αγορών: Δίκαιο, οικονομικά και πολιτική»[Governance of Global Financial Markets: The Law, the Economics, the Politics (Cambridge University Press, 2012)] και «Η μηχανική και η ρύθμιση της κατάχρησης της αγοράς: Μια νομική και οικονομική ανάλυση» [The Mechanics and Regulation of Market Abuse: A Legal and Economic Analysis (Oxford University Press, 2005)]. Μαζί με τον Sir Ross Cranstonυπογράφουν την έκδοση «Αρχές του Τραπεζικού Δικαίου» [Principles of Banking Law (Oxford, 2018)], και έχει συν-επιμεληθεί (με καίρια επίσης συγγραφική συμβολή) τα βιβλία «Η Πολιτική Οικονομία του Ρυθμιστικού Πλαισίου των Χρηματοοικονομικών Αγορών» (Political Economy of Financial Regulation (Cambridge University Press, 2019)], «Η Συνένωση των Ευρωπαικών Κεφαλαιαγορών» (Capital Markets Union in Europe(Oxford University Press, 2018)] και «Ανατέμνοντας την παγκόσμια χρηματοοικονομική βιομηχανία και το ρυθμιστικό της πλαίσιο»[Reconceptualising Global Finance and its Regulation (Cambridge University Press, 2016)].

Στην έκφανση της σημερινής Ελλάδας, η προβολή της επόμενης μέρας της, από τον διαπρεπή Έλληνα του Διεθνούς Τραπεζικού Δικαίου και των Χρηματοοικονομικών σπουδών, καταγράφεται στη HuffingtonPost:

Είναι κοινός τόπος πως χώρες, όπως η Ελλάδα, που έχουν υποφέρει από την τριπλή συμφορά της διαφθοράς και του τυχοδιωκτισμού του πολιτικού τους συστήματος, του κλεπτοκρατικού μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης, και της επακόλουθης οικονομικής χρεωκοπίας, είτε παρέμειναν στάσιμες για πολλά χρόνια (π.χ. Αργεντινή, Ιταλία), είτε επανήλθαν δριμύτερες με κορυφαίο παράδειγμα τη Ν. Κορέα, την Ισλανδία και την Ιρλανδία.

Ποιο σενάριο θα ακολουθούσε η Ελλάδα;

Το δεύτερο σενάριο θα μπορούσε να ακολουθήσει και η Ελλάδα, παρότι η χώρα μας αντιμετωπίζει το επιπλέον σημαντικό πρόβλημα του δημογραφικού. Για να επικρατήσει όμως το αισιόδοξο σενάριο σε ένα περιβάλλον οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής, που βεβαίως δεν επέφεραν, αλλά εν τούτοις επέτειναν τα μνημόνια, χρειάζεται αποφασιστικότητα, καθαρό μυαλό, και αίσθηση κατεύθυνσης και γιατί όχι, αν θέλετε, αίσθηση πεπρωμένου από τις σημερινές και μελλοντικές πολιτικές, οικονομικές και πνευματικές ηγεσίες της χώρας καθώς και εκ μέρους των σκληρά εργαζόμενων πολιτών.

Για να δώσω δύο μόνον παραδείγματα τέτοιων μεταρρυθμίσεων καθώς και αλλαγής νοοτροπίας, το εκλογικό σώμα οφείλει πρωτίστως να κατανοήσει πως δε θα δοθεί ποτέ καμία ουσιαστική λύση στα μεγάλα και χρονίζοντα προβλήματα μας χωρίς μικρότερο, αξιοκρατικό, αποτελεσματικό δημόσιο το οποίο θα λειτουργεί μακριά από πρακτικές ρουσφετολογίας, αναξιοκρατίας και εργατοπατερισμού.

Το δημόσιο οφείλει να υπηρετεί έναν επιτελικό ρόλο στην οικονομία και έναν ουσιαστικό και διαρκώς αξιολογούμενο ρόλο στην παροχή δημόσιων υπηρεσιών ποιότητας, ειδικώς στους τομείς της παιδείας και της υγείας και όχι να σπαταλά τους φόρους και τις εισφορές των παραγωγικών τάξεων και των σκληρά εργαζόμενων πολιτών σε πολιτικούς πελάτες και διαπλεκόμενους επιχειρηματίες.

Πολιτικοί σχηματισμοί που παρατείνουν τα κακοφορμισμένα πρότυπα των δημαγωγικών λαΐκισμών, της οικογενειοκρατίας, της διαπλοκής και της κλεπτοκρατίας απλώς δεν θα πρέπει να έχουν θέση στη νέα Ελλάδαπου θα πρέπει σήμερα να ξαναδημιουργηθεί εκ βάθρων, όπως ακριβώς το 1952, χωρίς όμως τον βραχνά της κληρονομίας του εμφύλιου.

Στο ιδανικό τέτοιων δομικών αλλαγών, ποια οφείλει να είναι η αντίστοιχη συμπεριφορά αγοράς και οικονομίας;

Επίσης οι δυνάμεις της αγοράς και της οικονομίας οφείλουν να κατανοήσουν πως απαραίτητη προϋπόθεση για να βρουν το κράτος και την κοινωνία ένθερμους αρωγούς στην προσπάθεια τους είναι η δημιουργία παραγωγικών, διεθνώς ανταγωνιστικών, και ευέλικτων επιχειρήσεωνπου δεν λεηλατούν το δημόσιο πλούτο της χώρας, πρωτίστως το περιβάλλον, και δε λυμαίνονται τα δημόσια ταμεία.

Τέτοιες επιχειρήσεις, συμπεριλαμβανομένων των κοινωνικών επιχειρήσεων, δημιουργούν ανταγωνιστικοί και οραματιστές επιχειρηματίες οι οποίοι εκμεταλλεύονται τον πολλά υποσχόμενο για μια χώρα όπως η Ελλάδα συνδυασμό νέων τεχνολογιών και εκπαιδευμένου ανθρώπινου δυναμικού και την σταδιακή μετατόπιση του οικονομικού κέντρου βάρους προς χώρες που μπορούν να εκμεταλλευθούν αυτόν τον συνδυασμό (όπως δηλαδή πράττουν δηλαδή σήμερα το Ισραήλ, η Ιρλανδία, η Δανία, και η Φιλανδία).

Αυτός ο αναπροσανατολισμός των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας θα δώσει και τα δέοντα κίνητρα στο υπερ-ανταγωνιστικό της επιστημονικό δυναμικό να επανακάμψει από τους τόπους παραγωγικής μετανάστευσης που επέλεξε, με στόχο την θεσμική, παραγωγική, και οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας.

Είναι μια προοπτική -μονοδρόμος;

Κακά τα ψέματα αυτές οι βασικές πολιτικές, δημοσιονομικές, και κοινωνικές δεσμεύσεις δεν είναι ευχολόγιο αλλά ο μόνος δρόμος για να εκσυγχρονισθεί ο δημόσιος και επιχειρηματικός βίος της χώρα και οι βασικοί θεσμοί του κράτους μεταξύ των οποίων και η δικαιοσύνη. Είναι επίσης μονόδρομος για να μπορέσει η Ελλάδα να διατηρήσει τα εθνικά της κεκτημένα και να διεκδικήσει τον ενεργειακό της πλούτο, ή να επωφεληθεί από τη θέση της ως σταυροδρόμι μεγάλων εμπορικών και ενεργειακών δρόμων.

Αυτό είναι το περιεχόμενο ενός νέου πολιτικού και κοινωνικού συμβολαίου που είναι και η πιο ουσιαστική προϋπόθεση για να παραμείνει η Ελλάδα ως ισότιμο μέλος της Νατοϊκής συμμαχίας και της Ε.Ε (και όχι περιφερειακή αποικία χρέους), χωρίς αυτό να την εμποδίζει να επωφελείται από την δυναμική οικονομική άνοδο της Λαικής Δημοκρατίας της Κίνας, σε ένα διαρκώς μεταλλασσόμενο οικονομικό και πολιτικό διεθνές περιβάλλον.

Αλλιώς, εάν αφεθούν να κακοφορμίσουν περαιτέρω οι σημερινές κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές ασθένειες της χώρας θα καθορίσουν τη μελλοντική της μοίρα και την εθνικής της υπόσταση με τρόπο δυσάρεστο που δε μπορεί όμως να σήμερα να προβλεφθεί με ακρίβεια, δεδομένου επίσης πως η Ελλάδα βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη γεωπολιτική γειτονιά. Σε τελευταία ανάλυση στο χέρι μας είναι να αναδείξουμε και να υλοποιήσουμε το αισιόδοξο σενάριο, έχουμε άλλωστε μάθει κάτι ως έθνος Ελλήνων γαντζωμένο σε τούτον τον τόπο για χιλιετίες «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ»!

Το σκάνδαλο Novartis, τα αυτονόητα και οι κομματικές μυλόπετρες - 10 βασικές διαπιστώσεις

novartis

Η δικογραφία για το σκάνδαλο της Novartis που πριν ένα χρόνο έστειλαν οι αρμόδιοι εισαγγελείς στο Κοινοβούλιο ήταν αναμφίβολα «βαριά» από πολιτικής απόψεως, δεδομένου ότι περιείχε κατηγορίες για δωροδοκία εναντίον πρώην πρωθυπουργών και υπουργών.

Τώρα, οι εισαγγελείς έστειλαν στο αρχείο την υπόθεση για τέσσερις από τους δέκα εμπλεκόμενους πολιτικούς (Βενιζέλος, Κουτρουμάνης, Πικραμμένος και Λυκουρέντζος), ζητούν την άρση της ασυλίας του Λοβέρδου και αφήνουν ανοικτή τη δικογραφία για τους υπόλοιπους πέντε (Σαμαράς, Γεωργιάδης, Στουρνάρας, Αβραμόπουλος και Σαλμάς). Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι κατά πάσα πιθανότητα θα υπάρξει και επόμενος γύρος.

Λόγω της δεδομένης πολιτικής φόρτισης και της συνακόλουθης σύγχυσης που προκαλεί η ανταλλαγή πυρών, είναι επιβεβλημένο να ξεκαθαρίσουμε τα προφανή και αυτονόητα:

Πρώτον: Κανείς από τους εναπομείναντες 1+5 δεν είναι ένοχος πριν καταδικασθεί, πολύ περισσότερο που η σχετική διαδικασία βρίσκεται σε φάση διερεύνησης. Ακόμα και στην περίπτωση του Λοβέρδου δεν έχουν απαγγελθεί κατηγορίες.

Δεύτερον: Αναμφισβήτητα και μόνο η εμπλοκή ενός ονόματος σε μία τέτοια υπόθεση εκ των πραγμάτων λειτουργεί σαν μηχανισμός έμμεσου πλην σαφούς στιγματισμού. Είναι άδικο, αλλά αυτό δυστυχώς συμβαίνει για κάθε πολίτη, του οποίου το όνομα εμπλέκεται σε υπόθεση σκανδάλου. Δεν θα μπορούσε να ισχύσει κάτι διαφορετικό για πολιτικούς, παρότι γι’ αυτούς ο έμμεσος πλην σαφής στιγματισμός είναι περισσότερο επώδυνος, με την έννοια ότι πιθανόν να οδηγεί σε πολιτικό θάνατο.

Τρίτον: Οι φαρμακευτικές εταιρείες χρησιμοποιούν διεθνώς αθέμιτες πρακτικές, προκειμένου να αυξήσουν τις πωλήσεις τους. Αυτό γίνεται και μέσω των γιατρών που συνταγογραφούν και μέσω αρμοδίων κρατικών αξιωματούχων που έχουν ρόλο στη λήψη σχετικών αποφάσεων, όπως η συμπερίληψη ενός σκευάσματος σε λίστες φαρμάκων.

Και σκάνδαλο και σκοπιμότητα

Τέταρτον: Στην Ελλάδα είχε γίνει τα προηγούμενα χρόνια μία γιγαντιαίων διαστάσεων λεηλασία του δημοσίου χρήματος στον χώρο της Υγείας. Περίπου το μισό του λεηλατημένου δημοσίου χρήματος αφορούσε στο φάρμακο. Η λεηλασία αποτυπώνεται στο γεγονός ότι η φαρμακευτική δαπάνη στη χώρα μας ήταν πολλαπλάσια του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Το 2000 τα Ασφαλιστικά Ταμεία πλήρωσαν κάτι λιγότερο από 2 δισ. για φάρμακα. Το 2010 το ποσό αυτό εκτοξεύθηκε στα περίπου 5,6 δισ.(!) και το 2013 έπεσε στα 2 δισ., χωρίς να χρεοκοπήσουν φαρμακευτικές βιομηχανίες.

Απλώς συρρικνώθηκαν τα αθέμιτα υπερκέρδη τους. Προφανώς, τη λεηλασία δεν μπορούσαν να την κάνουν μόνες τους οι φαρμακευτικές εταιρείες, ούτε μόνο με τη συνεργασία γιατρών. Δεν θα είχε καταστεί δυνατή, χωρίς τη σύμπραξη αρμοδίων κρατικών αξιωματούχων. Κατά συνέπεια, υπάρχει έγκλημα και εγκληματίες.

Πέμπτον: Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση Τσίπρα χρησιμοποιεί το σκάνδαλο Novartis για πολιτικούς-εκλογικούς λόγους, για να στιγματίσει εμμέσως πλην σαφώς πολιτικούς αντιπάλους της. Ο χρόνος, άλλωστε, που η δικογραφία είχε σταλεί στη Βουλή (αρχές του 2018) δεν ήταν καθόλου τυχαίος. Είχε επιλεγεί -προφανώς με την παρασκηνιακή παρέμβαση κυβερνητικών στελεχών- με σκοπό να αλλάξει η ατζέντα της επικαιρότητας. Για την ακρίβεια, για να μετατοπισθεί το κέντρο βάρους από το Μακεδονικό, όπου λόγω συλλαλητηρίου η κυβέρνηση είχε περιέλθει σε δυσχερή θέση.

Έκτον: Το γεγονός ότι η κυβέρνηση Τσίπρα χρησιμοποιεί την υπόθεση Novartis για να υπηρετήσει δικές της πολιτικές σκοπιμότητες, δεν σημαίνει καθόλου πως δεν υπάρχει σκάνδαλο και κατ’ επέκτασιν δεν είναι λόγος να υποβαθμισθεί η σημασία του και κυρίως η ανάγκη ενδελεχούς διερεύνησής του.

Έβδομον: Με δεδομένο ότι προβλέπεται από τη νομοθεσία ο θεσμός του προστατευόμενου μάρτυρα, είναι απαράδεκτη η προσπάθεια όλο το προηγούμενο διάστημα των εμπλεκομένων πολιτικών όχι μόνο να τους απαξιώσουν εκ των προτέρων, αλλά και να τους απειλήσουν. Προφανώς, οι «καυτές» μαρτυρίες δεν συνιστούν από μόνες τους και εξ υπαρχής τεκμήρια ενοχής των εμπλεκομένων. Από την άλλη, δεν χάνουν τη σημασία τους, επειδή προέρχονται από προστατευόμενους μάρτυρες. Μόνη αρμόδια να κρίνει την αξιοπιστία τους είναι η Δικαιοσύνη.

Κομματική ομπρέλα προστασίας

Όγδοον: Εξαρχής υπήρχαν σαφείς ενδείξεις ότι κυβερνητικά στελέχη είχαν λειτουργήσει αντιδεοντολογικά. Χωρίς να έχουν δικαίωμα, είχαν πριν ένα χρόνο λάβει γνώση της αρχικής δικογραφίας πριν αυτή διαβιβασθεί στη Βουλή. Ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας Πολάκης είχε, μάλιστα, αποκαλύψει δημοσίως ότι οι προστατευόμενοι μάρτυρες είναι στελέχη της Novartis, τα οποία βρέθηκαν με μαύρο χρήμα και συνεργάσθηκαν με τις ανακριτικές αρχές.

Η παραβίαση των κανόνων εκ μέρους υπουργών είναι απαράδεκτη, καταδικαστέα και αποκαλυπτική μίας αντιθεσμικής νοοτροπίας. Από την άλλη πλευρά, όμως, η καταδικαστέα αυτή συμπεριφορά υπουργών δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πρόσχημα για να επικαλυφθεί η ουσία της υπόθεσης.

Ένατον: Παρά τις όποιες μάλλον βάσιμες υποψίες για κυβερνητική παρέμβαση στη Δικαιοσύνη, ο μόνος τρόπος για να διαλευκανθεί το σκάνδαλο είναι να αφεθούν οι εισαγγελείς-δικαστές να κάνουν τη δουλειά τους. Και όταν έρθει η ώρα, τόσο η έρευνα όσο και η κρίση τους να αξιολογηθούν και από το Ειδικό Δικαστήριο, εάν τα πράγματα φθάσουν εκεί, και βεβαίως από τους πολίτες. Από θεσμικής απόψεως δεν έχουμε κανέναν άλλο τρόπο να ερευνούμε σκάνδαλα. Όταν η Δικαιοσύνη εγκλωβίζεται στις κομματικές μυλόπετρες ακυρώνει τον θεσμικό ρόλο της.

Δέκατον: Προφανώς, μία παράταξη δεν είναι δίκαιο να εγκαταλείπει ένα στέλεχός της, του οποίου το όνομα εμπλέκεται σε ένα σκάνδαλο. Είναι θεμιτό να εκφράσει τη συμπαράστασή της και την ελπίδα ότι θα αποδειχθεί η αθωότητά του. Μέχρι εκεί όμως. Θα πρέπει το ίδιο το κόμμα να ζητάει από τη Δικαιοσύνη να διερευνήσει ενδελεχώς την όποια εμπλοκή στελέχους του, να το κρίνει αμερόληπτα και δίκαια.

Στην Ελλάδα, όμως, όταν νυν ή πρώην υπουργός κατηγορείται -δικαίως ή αδίκως- το κόμμα του (ισχύει για όλα τα κόμματα) καταγγέλλει σκευωρία, λειτουργώντας στην πράξη σαν ομπρέλα προστασίας και κατά συνέπεια ως εμπόδιο στη δικαστική διερεύνηση και στην αναγκαία κάθαρση.

Στ. Λυγερος

"Οικονομία, πολιτική και ο ... "σοφός λαός"

vouli synefa

Το να ασχολείται κανείς σήμερα με την ελληνική οικονομία είναι ο ορισμός της ματαιότητας. Είναι εξαιρετικά ψυχοφθόρο και αφόρητα βαρετό για τους αναγνώστες άνω των 40 ετών - υπόθετω και για τους νεώτερους.

Και αυτό διότι ακόμη και οι σημερινοί σαραντάρηδες πρόλαβαν δυστυχώς την τελευταία δεκαετία να τα δουν όλα.

Τις άθλιες πολιτικές που οδήγησαν στην καταστροφή, τις ολέθριες επιλογές των προμνημονιακών και μνημονιακών κυβερνήσεων, το απόλυτο ξεχαρβάλωμα του κράτους, την ανεργία, το κλείσιμο των επιχειρήσεων, το χάσιμο των περιουσιών, τις κατασχέσεις καταθέσεων, εισοδημάτων, την άνευ ορίου φορολόγηση, τον παραλογισμό των Νόμων και της γραφειοκρατίας, τους εκβιασμούς, την γενικευμένη ανομία, τη βία.

Και "απολαμβάνουν" σήμερα όλοι τον απόλυτο εξευτελισμό του πολιτικού κόσμου σε μια Βουλή όπου ο κάποτε "άσχετος" 'η "θυρωρός" Κατσιφάρας φαντάζει σαν τον Μπίσμαρκ συγκρινόμενος με τους σημερινούς κυβερνητικούς, βουλευτές και μη.

Για αυτούς τους λόγους και επειδή έχουμε ακόμη πολύ κατρακύλα μπροστά μας και πολύ φτώχεια και πολλές αποτυχίες και ακόμη μεγαλύτερους διεθνείς εξευτελισμούς ώς έθνος - και μη χειρότερα - δεν αξίζει να ασχολούμαστε με τα οικονομικά.

Οι αποφάσεις έχουν ληφθεί και εκτελούνται, το όποιο μικρό όφελος υπήρξε από τις θυσίες της δεκαετίας κατασπαταλιέται σήμερα και θα εξαντληθεί μέχρι τις εκλογές στην προσπάθεια του Τσίπρα να συγκρατήσει κάποιους από τους αφελείς ψηφοφόρους του.

Και το ερώτημα είναι, καθώς βρισκόμαστε σε χρονιά εκλογών, αν έχουν καταλάβει τίποτα οι ψηφοφόροι του Τσίπρα, αλλά και του ανεκδιήγητου Καμμένου την τελευταία τετραετία.

Έχει καταλάβει ο σοφός λαός που από την πολύ σοφία του αυτοκτόνησε με τις πολιτικές επιλογές του ποιός φταίει για την κατάντια του;

Έχει καταλάβει πόσο διασκέδασαν και διασκεδάζουν στην εξουσία ο Τσίπρας, ο Καμμένος, ο Πολάκης, ο Καρανίκας και δεκάδες άλλοι που κυβερνούν; Πόσο διασκέδασαν κοροιδεύοντας τους ψηφοφόρους τους και τους υπόλοιπους πολίτες, πόσο διασκέδασαν καταστρέφοντας τα πάντα;

Ή ο σοφός λαός πιστεύει οτι "τα παιδιά προσπάθησαν", αλλά η διεθνής συνωμοσία δεν τους άφησε να μεγαλουργήσουν;

Θα φανεί στις εκλογές.

Οι φετεινές εκλογές δεν μοιάζουν με τις προηγούμενες. Σε όλες τις προηγούμενες υπήρχε πάντα ένα κόμμα που δεν είχε "λερώσει τη φωλιά του" κυβερνώντας. Τώρα δεν υπάρχει.

Ακόμη και το ΚΚΕ έχει συγκυβερνήσει με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ επί Οικουμενικής και είχε μείνει ο ΣΥΡΙΖΑ να δοκιμαστεί. Τώρα κυβέρνησε και ο ΣΥΡΙΖΑ και ακόμη και το απόκομμα των ΑΝΕΛ του Καμμένου. Ώς και ο Λαφαζάνης και η Κωνσταντοπούλου δοκιμάστηκαν και εκδιώχθηκαν από τους ίδιους τους "συντρόφους" τους. Ποιός έχει μείνει εκτός εξουσίας; Μόνο το υπό διάλυση Ποτάμι και η Χρυσή Αυγή.

Και εκτός Βουλής, τα ακραία αριστερά και τα ακραία λαικίστικα κόμματα - οργανώσεις - προσωπικά μαγαζιά, που ίσως δούμε να κατεβαίνουν στις εκλογές αντιγράφοντας τις καταστροφικές και ψευδέστατες προεκλογικές εξαγγελίες των προηγούμενων.

Συνεπώς σε αυτές τις εκλογές, δεν υπάρχει από πουθενά η ελπίδα του νέου και αδοκίμαστου, εκτός αν θεωρεί κάποιος οτι αποτελεί ελπίδα η Χρυσή Αυγή ή η Ανταρσία, και ο Βελόπουλος. Όλοι έχουν δοκιμαστεί και όλοι είναι συνυπεύθυνοι για την κατάντια της χώρας σε βαθμό που ο ένας να ανταγωνίζεται τον άλλον για το ποιός φταίει περισσότερο.

Το αποτέλεσμα λοιπόν αυτών των εκλογών θα είναι πολύ σημαντικό για αρκετές δεκαετίες μπροστά μας. Πολύ σημαντικότερο από το τι κάνει τώρα η κυβέρνηση για την οικονομία.

Που περιμένεις να πάει η οικονομία όταν έχεις Πολάκηδες στα υπουργεία και μια ολόκληρη κυβέρνηση να τους δικαιολογεί και να τους στηρίζει; Και πολλούς ψηφοφόρους να θαυμάζουν το θράσος και την μαγκιά του υπουργού;

Ποιά οικονομία μπορεί να φτιαχτεί με τέτοια κυβέρνηση;

Και ποιά νοοτροπία μπορεί να καλλιεργηθεί στους νεώτερους όταν βλέπουν πως οι υπουργοί είναι πολύ χειρότεροι από τον τελευταίο καφενόβιο και οτι το επίπεδο δημοσίου διαλόγου είναι χαμηλότερο από αυτό της φυλακής;

Το χειρότερο δε είναι πως αν συνηθίσαμε σε αυτό το επίπεδο θα ανεχτούμε πολύ χειρότερα στο μέλλον. Η διακοπή αυτής της καταστροφικής πορείας πρέπει να γίνει φέτος. Άμεσα και πολύ δυναμικά.

Για αυτό, το μόνο που έχει σημασία για την οικονομία είναι το αποτέλεσμα των φετεινών εκλογών. Όχι μόνο ποιός θα βγεί πρώτος αλλά και πόσο θα τιμωρηθεί η χυδαιότητα και η ανικανότητα. Το πώς θα ψηφίσουν οι ψηφοφόροι αυτή τη φορά θα προσφέρει σημαντικά μαθήματα στα "μαγειρεία" των κομμάτων που μελετούν τις μεθόδους παραπλάνησης των ψηφοφόρων.

Και ή θα αναγκάσει τα κόμματα και τους πολιτικούς να σοβαρευτούν, ή θα μας στείλει σε ακόμη χειρότερες καταστάσεις. Προσοχή λοιπόν φέτος τι θα ψηφίσουμε. Αυτή τη φορά δεν είναι όπως παλιά. Αν επιβραβεύσουμε την κοροιδία και τη χυδαιότητα , θα ζήσουμε δεκαετίες με τέτοιους ανεκδιήγητους "ηγέτες".

Γρηγόρης Νικολόπουλος