Τετ10162019

Τελευταία ΕνημέρωσηΤετ, 16 Οκτ 2019 3pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Αρθρα Αρθρα

"Για ν' αλλάξει η χώρα πρέπει πρώτα ν' αλλάξουμε εμείς"

skitso pame kata diaolou
Θερμή υποδοχή επεφύλαξαν οι αγορές μετοχών και ομολόγων στο εκλογικό αποτέλεσμα της περασμένης Κυριακής όπου κατεγράφη ιστορικό ρεκόρ διαφοράς στις ευρωεκλογές σχεδόν 10 ποσοστιαίων μονάδων μεταξύ των δύο κομμάτων της Ν.Δ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Ε και λοιπόν; Λύθηκαν ως δια μαγείας τα προβλήματα της δεκαετούς κρίσης; Η θα σταματήσει αυτή η συνταξιολαγνεία και η επιδοματολαγνεία που έχει εθισθεί μεγάλος αριθμός του πληθυσμού που έχει σταματήσει εδώ και χρόνια να εργάζεται για να βελτιώσει το βιοτικό του επίπεδο;

Η κρίση ήρθε και πέρασε. Τώρα έχει αφήσει τ' απόνερα και αποκαλύπτεται πως πολλοί από τους κατοίκους αυτής της χώρας όχι μόνο δεν αντιλήφθηκε τι έγινε τη προηγούμενη δεκαετία, αλλά δεν έκανε ούτε το κόπο ούτε μισή προσπάθεια να προσαρμόσει την καθημερινότητά του.

Οι εισαγωγές συνεχίζουν να είναι περισσότερες από τις εισαγωγές. Η ανεργία παραμένει υψηλή παρά τα τεχνάσματα των ηλικιών αφού ο σκληρός πυρήνας των ανέργων είναι οι παραγωγικές ηλικίες των 35 με 55 χρονών. Ο μέσος μηνιαίος μισθός δεν ξεπερνά τα 550 ευρώ στον ιδιωτικό τομέα ενώ ο μέσος όρος απλήρωτων μισθών είναι 2 με 4 μήνες.

Υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού που απλώς ενδιαφέρεται να αναζητά επιδόματα αφού το μεγαλύτερο μέρος της διατροφής το καλύπτει η οικογένειά του.

Ρωτάς νέα παιδιά με δεξιότητες γιατί κάθονται στην Ελλάδα αφού δεν βρίσκουν εργασία και σου απαντούν ότι περνούν καλά αφού οι γονείς και οι παππούδες τους εξασφαλίζουν φαγητό, ύπνο και μηνιαίο εισόδημα.

Οι καλές επιχειρήσεις το υποστηρίζουν συνεχώς ότι δεν βρίσκουν εργαζόμενους με δεξιότητες παρά το πλήθος των πανεπιστημιακών σχολών.

Πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας, ότι η χώρα μας είναι αλυσοδεμένη με δάνεια μέχρι το 2061. Τίποτα δεν θα μας χαριστεί. Το θέμα είναι ν αλλάξουμε εμείς ο καθένας χωριστά και να κάνουμε μία επανεκκίνηση στη ζωή μας.

Όσες ευρωεκλογές και εθνικές εκλογές και να γίνουν κανένας Μητσοτάκης και Τσίπρας δεν θα προσέξουν εάν από μόνοι μας δεν αντιληφθούμε ότι οι κοινωνίες πάνε μπροστά όταν θέλεις να βελτιώσεις το επίπεδό σου και να προσπαθήσεις ακόμη περισσότερο. Φτάνει η κλάψα για τα μνημόνια και την άδικη κατάρα που μας κατατρέχει σαν έθνος μετά τον Καποδίστρια.

Απλώς όπως είναι αυτή τη στιγμή το πολιτικό σκηνικό και με τις επερχόμενες πρόωρες εθνικές εκλογές να έρχονται το ρητό που μας ταιριάζει σαν πολίτες που δεν έχουμε καταλάβει ακόμη τι έχει συμβεί από το Μάρτιο του 2009 μέχρι σήμερα είναι: «Το πιο τρομερό πράγμα που συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα είναι ότι δεν μπορείς να ελπίζεις».

Ανέστης Ντόκας, reporter

"Η ευθύνη των εκλογέων: Πελάτης, ή Πολίτης;"

vouli molotof 1
 
Η ματαιότητα κλονίζει την πίστη στην αξία της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και καθηλώνει τους πολίτες στην αδιαφορία.

Η ευθύνη του πολιτικού προσωπικού της χώρας για την προϊούσα οικονομική και θεσμική κρίση είναι αναμφισβήτητη.Το κράτος χτίστηκε με πελατειακά υλικά και σε πολλές περιπτώσεις το δημόσιο συμφέρον θυσιάστηκε σε ιδιοτελείς σκοπούς και εφήμερες πολιτικές επιδιώξεις.

Το αποτέλεσμα ήταν η απώλεια εμπιστοσύνης των πολιτών στην εξουσία, η αποξένωσή τους από τις πολιτικές διαδικασίες και, τελικά, η καλλιέργεια αίσθησης ματαιότητας ότι στη χώρα τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει και ότι οι πολιτικές δυνάμεις και τα πολιτικά πρόσωπα δεν έχουν ουσιώδεις διαφορές μεταξύ τους.

Το αίσθημα της ματαιότητας ήλθε να ενισχύσει η δυναμική παρέμβαση στη διαμόρφωση της εσωτερικής δημοσιονομικής πολιτικής των έξωθεν δανειστών, οι οποίοι με τον τρόπο αυτό επεδίωξαν να καταστούν συμμέτοχοι, αν όχι ιδιοκτήτες, των προγραμμάτων οικονομικής προσαρμογής της χώρας.

Η ματαιότητα κλονίζει την πίστη στην αξία της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και καθηλώνει τους πολίτες στην αδιαφορία. Αυτό συνιστά τον μεγαλύτερο κίνδυνο για το πολίτευμα διότι το απονευρώνει από τη βασική του αρτηρία, που είναι η ενεργός και διαρκής πολιτική συμμετοχή.

Η συμμετοχή αυτή δεν είναι μόνο δικαίωμα των πολιτών αλλά και υποχρέωσή τους. Πολύ περισσότερο στις σημερινές συνθήκες υποβάθμισης των θεσμών και καθυπόταξής τους στην κυβερνητική βούληση, η υποχρέωση των πολιτών δεν μπορεί να είναι μόνο διαδικαστική, αλλά θα πρέπει να οδηγεί στην επιλογή αντιπροσώπων που η κοινωνική και επαγγελματική τους διαδρομή στην Ελλάδα και τον κόσμο εγγυάται την ειλικρίνεια και την ευθυκρισία τους.

Οι πολίτες μπορεί να αισθάνονται απογοητευμένοι ή ακόμη και θυμωμένοι. Είναι όμως χρέος τους, ιδίως σήμερα, να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί απέναντι στη χώρα, απέναντι στη γενιά της κρίσης που θα πρέπει να αποκατασταθεί και απέναντι στις επερχόμενες γενιές που θα πρέπει να γνωρίσουν μια άλλη από τη σημερινή πατρίδα.

Ακόμη και απέναντι στους μικρόνοες που εκλαμβάνουν την αξία ως ελιτισμό και τον προσωπικό μόχθο ως περιττό, επειδή ονειρεύονται μια κοινωνία όχι ίσων ευκαιριών αλλά απόλυτου ισοπεδωτισμού και ήσσονος προσπάθειας.

Και όλοι μας θα πρέπει από τη θέση του απλού εκλογέα να σταθούμε απέναντι στον εξευτελισμό που επιφυλάσσει στους πολίτες η κυβερνητική πλειοψηφία επιλέγοντας μια πολιτική εξαγοράς συνειδήσεων με παροχές οι οποίες έρχονται με την μορφή καταιγίδας λίγες μέρες πριν από τη διενέργεια των εκλογών, γεγονός που σε τέτοια έκταση είναι πρωτοφανές για τη μεταπολίτευση

. Είναι η στιγμή να σπάσουν τα δεσμά του πελατειακού κράτους από τα οποία έχει υποφέρει η χώρα και οδήγησαν εν πολλοίς στην προϊούσα οικονομική κρίση και στην άνοδο του άκρατου και ανέξοδου λαϊκισμού.

Ας πούμε ένα μεγάλο όχι στην υποκριτική αντίληψη των κρατούντων ότι ο πολίτης είναι πελάτης και ότι είναι δυνατόν να υπεξαιρεθεί η γνήσια βούλησή τους με όψιμες και ευτελείς παροχές που αναπαράγουν τις πελατειακές δομές, προσβάλλουν τους εκλογείς, μοχλεύουν τη φτώχια και διαταράσσουν την κοινωνική συνοχή αντί να δημιουργούν συνθήκες ανάπτυξης με παραγωγή νέου πλούτου στο πλαίσιο μιας αληθινής σχέσης εμπιστοσύνης του κράτους με τους πολίτες. Ας αναζητήσουμε τα κίνητρα των παροχών και των υποσχέσεων και την αντιστοιχία λόγων και έργων τα τελευταία χρόνια.

Είναι η στιγμή της ευθύνης των πολιτών.

Γιώργος Γεραπετρίτης,

Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Παν/μιου Αθηνών και Διευθυντής του Τομέα Δημοσίου Δικαίου

ΕΛΛΗΝΙΚΟ - ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ: "Εκλογή Δημάρχου Γιάννη Κωνσταντάτου και "ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΠΟΛΗΣ" από την 1η Κυριακή"

Στην  δυναμική και στη νίκη της παράταξης "ΕΝΩΜΕΝΗ ΠΟΛΗ Ελληνικού - Αργυρούπολης" του Δημάρχου Γιάννη Κωνσταντάτου, στην όλη πορεία του, καθώς και στο σημαντικό έργο της 1ης θητείας του αναφέρεται σε εκτενές άρθρο της η εφημερίδα "Η Αποψη". 

Ταυτόχρονα, σύμφωνα με τα δημοσκοπικά και κοιπά δεδομένα της, προβλέπει ότι ο νυν Δήμαρχος, Γιάννης Κωνσταντάτος και η ¨ΕΝΩΜΕΝΗ ΠΟΛΗ" θα επανεκλεγούν από την 1η Κυριακή, παρά το ότι υπάρχει πληθώρα υποψηφίων! 

Διαβάστε ολόκληρο το σχετικό άρθρο της εφημερίδας:

apopsi konst

Κανένας φόβος για το πελατειακό κράτος - Ασταμάτητη παροχολογία, αλλά τώρα και... υποσχεολογία

arkas pelatiako kratos

Η χώρα είναι θωρακισμένη. Δεν κινδυνεύει ούτε από την αξιοκρατία, ούτε από τον ορθολογισμό. Αυτό διασφαλίζεται τόσο από το επίπεδο των χιλιάδων υποψηφίων για όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσεται η προεκλογική εκστρατεία.

Η προεκλογική περίοδος που ξεκίνησε από την αρχή του χρόνου και θα ολοκληρωθεί με τις εθνικές εκλογές δεν βλάπτει μόνο την οικονομία, αλλά προκαλεί τεράστια μακροχρόνια ζημιά στην κοινωνία. Διαιωνίζει ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα μας που είναι το πελατειακό κράτος και εκπαιδεύει πολίτες και νέους πολιτικούς στη συναλλαγή και στο ψέμα.

Μαέστρος βέβαια σε αυτό είναι ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ο οποίος υπόσχεται τον ουρανό με τ' άστρα στους αφελείς ψηφοφόρους γνωρίζοντας καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο ότι δεν θα υλοποιήσει καμία από τις υποσχέσεις του.

Το δε "σοβαρό" οικονομικό επιτελείο που υπογράφει τις παροχές, δηλαδή οι Τσακαλώτος και Χουλιαράκης, φροντίζουν μέσω "κύκλων" δηλαδή ανωνύμως να μεταφέρουν στο κοινό την άποψη ότι οι ίδιοι διαφωνούν, αλλά δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς και συνεπώς υπογράφουν τα πάντα.

Δημοσίως δηλαδή υποστηρίζουν ότι υπάρχουν άνετα περιθώρια για παροχές και εν κρυπτώ διαδίδουν ότι δεν συμφωνούν με τις δημόσιες δηλώσεις τους και τις παροχές. Λες και είναι ανεύθυνοι για τις υπογραφές που βάζουν και την καταστροφή που προκαλούν.

Εκτός από τις παροχές και την παροχολογία, υπάρχει και ένα άλλο "κρυφό" όπλο που εκμεταλλεύεται η κυβέρνηση σε υπερθετικό βαθμό. Η υποσχεσιολογία. Είναι χαρακτηριστικό ότι κορυφαίο στέλεχος του παλιού - πολύ παλιού - ΠΑΣΟΚ υποστηρίζει χαρακτηριστικά: "Τέτοιο όργιο υποσχέσεων δεν έχω ξαναδεί ποτέ. Εμείς που ήμασταν οι πρώτοι διδάξαντες, ποτέ δεν καταφέραμε να υποσχεθούμε τόσα πολλά".

Η υποσχεολογία αφορά όλα όσα υποτίθεται ότι θα κάνει η κυβέρνηση αφού εκλεγεί. Συγκεκριμένες προσλήψεις σε συγκεκριμένες θέσεις με συγκεκριμένο μισθό, δηλαδή "θα το προσλάβω το παιδί σου στο υπουργείο με ενάμισι χιλιάρικο και θα πάρει μετάθεση εδώ απέναντι από το σπίτι " αυξήσεις, μεταθέσεις, επιδόματα κλπ. Όλα όσα ζητά ο καθένας προσωπικά από τους υποψηφίους βουλευτές της επαρχίας αμέσως υλοποιούνται ως υπόσχεση.

Ποτέ φυσικά δεν θα υλοποιηθούν στην πράξη μετά τις εκλογές. Όμως ο απελπισμένος και ο αφελής, δίνουν την ψήφο έναντι της υποσχέσεως. Και ενώ την έχουν ξαναπάθει με παλιότερες υποσχέσεις, πάλι την πατάνε διότι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Η εξαγορά ψηφοφόρων λοιπόν με αυτόν τον τρόπο, με παροχές δώρων και με υποσχέσεις μαζί με τα βρισίδια και τις χυδαιότητες και τα fake news είναι το βασικό εργαλείο με το οποίο πολιτεύεται ο ελληνικός πολιτικός κόσμος. Ειδικότερα τώρα που πλέον οι ιδεολογίες έχουν περάσει σε δεύτερη αν όχι σε τρίτη μοίρα.

'Ετσι και ο ψηφοφόρος εκπαιδεύεται να περιμένει υποσχέσεις και παροχές και να ψηφίζει ανάλογα αλλά και ο νέος πολιτικός που έχει θεωρητικά τουλάχιστον κάποια οράματα και κάποια ηθική, μαθαίνει ότι μόνο μέσω της εξαγοράς και των ψεμάτων κερδίζεις ψήφους.

Αυτή η διαδικασία διασφαλίζει πολλά χρόνια λαικισμού ακόμη. Και αν θεωρούμε ότι ο λαικισμός μαζί με το χαμηλό επίπεδο παιδείας ευθύνεται για την κατάντια της - μη - Δημοκρατίας μας, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι έτσι θα συνεχίσουμε και στο μέλλον.

Συνεπώς είναι βέβαιον ότι θα καταλήξουμε στα ίδια και χειρότερα.

reporter

"Ο αδύναμος κρίκος του ΣΥΡΙΖΑ"

adynamos krikos

Τσίπρας ή Μητσοτάκης; Μητσοτάκης ή Τσίπρας; Το δίλημμα είναι σαφές και θα εκφραστεί στις επερχόμενες πολλαπλές εκλογικές αναμετρήσεις. Στον πυρήνα του βασικού κυβερνητικού αφηγήματος της τελευταίας τετραετίας ήταν αναμφίβολα η προσπάθεια αποστολής του επικοινωνιακού μηνύματος ότι ο πρωθυπουργός “παίζει χωρίς αντίπαλο” σε προσωπικό επίπεδο.

Γιαυτό άλλωστε και η επιχείρηση “debate” από την πλευρά του Μεγάρου Μαξίμου. Η πραγματικότητα όμως δείχνει να είναι διαφορετική. Εάν υποθέσουμε ότι οι αριθμοί λένε πάντα την αλήθεια, τότε στο Μέγαρο Μαξίμου θα πρέπει να ανησυχούν, εξαιτίας όλων των δημοσκοπήσεων ανεξαρτήτως εταιριών ειδικά σε ότι έχει να κάνει με το δίπολο Τσίπρα Μητσοτάκη.

Η διαφορά των δύο πολιτικών αρχηγών τόσο στην δημοτικότητά τους, όσο και στο ερώτημα της καταλληλότητας για την πρωθυπουργία είναι συντριπτική και διαρκώς αυξανόμενη υπέρ του προέδρου της ΝΔ, από τον αρχή σχεδόν της περιόδου διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ. Πιο συγκεκριμένα στις αρχές του 2018, ο μέσος όρος σχεδόν όλων των ερευνών κοινής γνώμης δημοσκοπήσεων έδειχνε τη διαφορά των δύο πολιτικών αρχηγών στο 9,2%, ενώ πλέον έχει ανέβει πάνω από το 10%.

Το τελευταίο διάστημα μάλιστα η διαφορά αυτή είναι μεγαλύτερη από την διαφορά μεταξύ των δύο κομμάτων, το οποίο σημαίνει ότι ο μεν Κυριάκος Μητσοτάκης προσθέτει στο κόμμα του, ο δε Αλέξης Τσίπρας περιορίζεται στον στενό κομματικό του πυρήνα, εξελισσόμενος στον αδύναμο κρίκο του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι ότι για πρώτη φορά από τότε που μετράται ο συγκεκριμένος δείκτης ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπερτερεί σταθερά και για μεγάλο χρονικό διάστημα του εν ενεργεία πρωθυπουργού. Ακόμα και σε περιπτώσεις που η αντιπολίτευση είχε εκλογικό προβάδισμα, ο εν ενεργεία πρωθυπουργός υπερείχε του αντιπάλου του. Την τελευταία διετία έχουμε πλήρη αντιστροφή αυτής της δημοσκοπικής άτυπης «παράδοσης». 

Παρά όμως τις μικρές διακυμάνσεις κακή παραμένει η δημοσκοπική εικόνα για τον ΣΥΡΙΖΑ και στο επίπεδο της πρόθεσης ψήφου, σχεδόν δέκα μέρες πριν από το κρίσιμο ραντεβού της 26ης Μαίου.

Η διαφορά δείχνει να είναι παγιωμένη υπέρ της ΝΔ, σύμφωνα με όλες τις μετρήσεις των τελευταίων μηνών.

Η ΝΔ, από όποια πλευρά και αν το δεις, διατηρεί την πρώτη θέση με σημαντική διαφορά, δημιουργώντας τη βεβαιότητα (εάν υπάρχει ασφαλώς) ότι η πρωτιά είναι δεδομένη.

Επειδή όμως η ιστορία επαναλαμβάνεται, ενδιαφέρον έχει να θυμηθούμε ότι η προσπάθεια αντιστροφής του πολιτικού κλίματος που επιχειρεί τις μέρες αυτές, μέσω του πακέτου παροχών, το Μέγαρο Μαξίμου δεν είναι κάτι το καινούργιο.

Πριν από περίπου δύο χρόνια ,τον Φεβρουάριο του 2017, η κυβέρνηση είχε τότε εξαπολύσει μία μεγάλη «χειμερινή επίθεση», με στόχο την ανατροπή των αρνητικών πολιτικών τάσεων της περιόδου εκείνης. Όπλο εκείνες τις μέρες ήταν η διανομή του υπερπλεονάσματος, την οποία μάλιστα είχε ανακοινώσει ο ίδιος ο κ. Τσίπρας με τηλεοπτικό του μήνυμα στο Μέγαρο Μαξίμου.

Η οργανωμένη εκείνη προσπάθεια εξελίχθηκε σε ένα μεγάλο “κάζο” για τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς η διαφορά μεταξύ της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν μειώθηκε εκείνο το διάστημα, αλλά αντιθέτως παγιώθηκε.

Γιάννης Κ.Τρουπής