Δευ09232019

Τελευταία ΕνημέρωσηΔευ, 23 Σεπ 2019 2pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Αρθρα Αρθρα

The New York Times: Ο «υποτιμημένος» τώρα είναι Πρωθυπουργός της Ελλάδας

mitsotakis kriti
Η υποτίμηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είχε γίνει κάτι σαν εθνικό σπορ στην Ελλάδα. Αλλωστε οι επικριτές του αρέσκονταν στο να τον αποκαλούν «Κούλη», από το υποκοριστικό του ονόματος του, κάτι που συνηθίζεται στα μικρά παιδιά.

Ομως, μετά την σαρωτική του νίκη στις εκλογές της Κυριακής, φαίνεται ότι ο κ. Μητσοτάκης, ο ηγέτης του κεντροδεξιού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, μπορεί να είναι αυτός που γελάει τελευταίος, γράφει η δημοσιογράφος Ματίνα Στέβις Γκρίντεφ, στους The New York Times υπό τον τίτλο «Η Ελλάδα αρεσκόταν να υποτιμά τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Τώρα είναι πρωθυπουργός».

Η άνοδός του στην πρωθυπουργία της Ελλάδας είναι αποτέλεσμα της επιμονής του και των δραστικών αλλαγών που συντελέσθηκαν στο πολιτικό σύστημα της χώρας μέσα σε μία δεκαετία ακραίας οικονομικής δυσπραγίας και της αναμόρφωσης των πολιτικών συμμαχιών που προκάλεσε.

Αποτελεί επίσης μία εντυπωσιακή επανεμφάνιση για ένα mainstream πολιτικό κόμμα σε μία στιγμή που τα ευρωπαϊκά κεντροδεξιά κόμματα αγωνίζονται να κερδίσουν εκλογές και να σχηματίσουν κυβερνήσεις χωρίς κυβερνητικούς εταίρους.

Ο 51χρονος Μητσοτάκης θα πρέπει τώρα να πείσει ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού πληθυσμού ότι είναι ικανός να φέρει εις πέρας την αποστολή να οδηγήσει την εξαντλημένη χώρα σε καλύτερους καιρούς. Θα χρειασθεί να πείσει εκείνους που θεωρούν ότι στερείται τη ικανότητας να αντιμετωπίσει τα πολύπλοκα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα της Ελλάδας.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης λέει ότι το επώνυμό του τον βοήθησε μεν την πρώτη φορά που εξελέγη μέλος του ελληνικού κοινοβουλίου, αλλά, έκτοτε, αντίθετα, έγινε όλο και μεγαλύτερο βάρος. «Δεν νομίζω ότι άνθρωποι με ψηφίζουν επειδή προέρχομαι από πολιτική οικογένεια...θεωρώ ότι οι άνθρωποι με ψηφίζουν παρά το γεγονός ότι προέρχομαι από πολιτική οικογένεια», δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξη.

Θα χρειασθεί επιδέξια ηγετική ικανότητα για να διατηρηθεί η πειθαρχία μετά την σαρωτική νίκη και κάποιες από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που θα αντιμετωπίσει ο κ. Μητσοτάκης θα προέρχονται από το ίδιο του το κόμμα, όπου παγιωμένες φατρίες εξακολουθούν να υπερασπίζονται παλαιά κεκτημένα.

«Υπάρχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα στο να σε υποτιμούν οι άνθρωποι. Δεν με νοιάζει. Εχω μία δουλειά να φέρω εις πέρας και μεγάλη εμπιστοσύνη στις ικανότητές μου».

ΑΠΕ - ΜΠΕ, The New York TImes

Eνας χρόνος πέρασε από την εκατόμβη των καμμένων νεκρών στο Μάτι - Ο Πρωθυπουργός που δεν ήξερε

tsipra sto skai

Ο Αλέξης Τσίπρας είπε ότι δεν γνώριζε πως η ΕΡΤ μετέδιδε ζωντανά τη σύσκεψη στο Επιχειρησιακό Κέντρο της Πυροσβεστικής, το βράδυ της καταστροφής στο Μάτι. Κανονικά το κομμάτι τελειώνει εδώ, δεν χρειάζεται τίποτα άλλο.

Όμως ας το προσπαθήσουμε. Τσίπρας στον ΣΚΑΪ: «Είχαμε την αφέλεια... Δεν ήξερα... Δεν μου είπαν» Πατήστε εδώ Δεν ήταν σοφή η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα να παραχωρήσει συνέντευξη στον ΣΚΑΙ. Όχι επειδή βρέθηκε απέναντι σε δύο δημοσιογράφους καλά προετοιμασμένους. Αλλά επειδή βρέθηκε αντιμέτωπος με την αλήθεια και τη λογική.

Μία συνέντευξη, όταν γίνεται σωστά, απέχει πολύ από τον πολιτικό διάλογο ή από μία αντιπαράθεση στη Βουλή. Στην πολιτική αντιπαράθεση οπλίζεις και χτυπάς με ιδεολογήματα. Στη συνέντευξη, όμως, έχεις μπροστά σου γεγονότα, στοιχεία και αριθμούς.

Διαβάζω σχόλια, σε φιλικά προς την κυβέρνηση μέσα και στα social media, για την επιθετικότητα των δημοσιογράφων και για τις παρεμβολές στη ροή του πρωθυπουργικού λόγου. Αναμενόμενη η έκπληξη, ειδικά αν δεν έχεις παρακολουθήσει πώς γίνονται αντίστοιχες συνεντεύξεις στο εξωτερικό.

Kαι ναι, όταν ο συνομιλητής σου καταφεύγει σε καταφανή ψέματα, είναι λογικό να βγεις και από τα όρια. (H Σία Κοσιώνη δεν δικαιούται, πάντως, να παραπονιέται για την αναφορά του Αλέξη Τσίπρα στην οικογενειακή της κατάσταση. Όταν είσαι συγγενής πολιτικού αντιπάλου του ανθρώπου που βρίσκεται απέναντι, οφείλεις να τα περιμένεις αυτά. Αλλιώς υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να τα αποφύγεις.)

Ο Αλέξης Τσίπρας παραπονέθηκε ότι δεν τον ρώτησαν για τα ελληνοτουρκικά και τη σύνοδο κορυφής. Δικαίως. Γιατί έτσι έχει μάθει. Μία συνέντευξη, όμως, έχει μικρή αξία αν δεν χτίζεται από σκληρές ερωτήσεις. Κατά βάθος θα συμφωνεί και ο Πρωθυπουργός. Οι περισσότερες απαντήσεις ξεκινούσαν από το «χαίρομαι που μου κάνετε αυτήν την ερώτηση».

Ο κ. Τσίπρας δεν στάθηκε, τελικά, στο ύψος της αλήθειας. Προσέβαλε την κοινή λογική. Αλλά και τη νοημοσύνη μας. Προσπάθησε να μετατρέψει την ανεπάρκεια σε αρετή, λέγοντας ότι «είχε την αφέλεια» να περιμένει υποχώρηση των Ευρωπαίων κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης.

«Ήμασταν προετοιμασμένοι, αλλά οι άλλοι είχαν προετοιμαστεί καλύτερα». Αυτό μπορούσε να το πει ο προπονητής της εθνικής ομάδας μετά την τριάρα από την Ιταλία. Όχι όμως και ο Πρωθυπουργός.

Κατασκεύασε εικονική πραγματικότητα, ισχυριζόμενος ότι το μνημόνιο που έφερε «δεν είχε τραγικές συνέπειες» λες και δεν υπήρξαν capital controls και Υπερταμείο για 100μ χρόνια!.

Μας έβγαλε χυδαία τη γλώσσα λέγοντας ότι δεν γνώριζε ότι υπήρχε ζωντανή μετάδοση στο Επιχειρησιακό της Πυροσβεστικής, αν και πρόσθεσε ότι οι υπουργοί του το γνώριζαν και είχαν ... παγώσει!. Και σαν να ψέλλισε ότι είχε εικόνα για έναν-δύο νεκρούς.

Είπε και άλλα εντυπωσιακά: ότι δεν έκανε παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη, δεν υπήρξε προσπάθεια οικοδόμησης φιλικού τοπίου στα media, δεν έκανε διακοπές με σκάφος της διαπλοκής, δεν έχει εξοχικό μεσοτοιχία με τον Χριστοφοράκο, δεν είναι από τζάκι, μεγάλωσε σε γειτονιά και όχι σε σαλόνια. Είχε βέβαια τα δίκια του με το Μακεδονικό, αλλά ποιος θα ασχοληθεί με αυτό όταν προηγήθηκαν όλα τα άλλα;

Είπε ότι δεν βλέπει θυμό στον κόσμο, αλλά δυσαρέσκεια. Και πως διασκέδασε τη συζήτηση. Και εμείς.

Κ. Γιαννικίδης, Protagon

Πολύπλοκος ο κόσμος μας;... Τόσο το χειρότερο γι’ αυτόν!

kosmos polyplokos

Προσπαθήσαμε να φτιάξουμε τη ζωή μας σ’ έναν κόσμο ακατανόητο... αλλά η πραγματικότητα είναι κάτι το δευτερεύον που διέκοψε για λίγο τα μεγάλα μας σχέδια...(Τάσος Λειβαδίτης, Βιολέτες για μια εποχή)

Από την αρχή της ζωής του o άνθρωπος προσπαθεί να εξηγήσει τι του συμβαίνει, να δώσει νόημα στα γεγονότα γύρω του. Ακόμη και το βρέφος, μέσα στην απορία του, δημιουργεί υποτυπώδη ερμηνευτικά σχήματα για να δαμάσει την εξωτερική πραγματικότητα και έτσι να καθησυχάσει το άγχος του.

Η διεργασία αυτή δεν σταματά ποτέ, αντίθετα διευρύνεται και εκλογικεύεται διαρκώς καθώς η διανοητική ικανότητα εξελίσσεται με το μεγάλωμα. Όσο πιο γρήγορα, έντονα, ή αλλόκοτα είναι τα γεγονότα, τόσο πιο επιτακτική είναι η ανάγκη του ψυχισμού να τα δαμάσει εξηγώντας τα με τις ήδη διαθέσιμες σε αυτόν έννοιες. Δεν του αρκεί οποιαδήποτε ερμηνεία αλλά σχηματίζει εκείνη που χρειάζεται για να μειώσει περισσότερο το άγχος.

Είναι, άραγε, αυτή η υποκειμενικότητα αναπότρεπτη; Είναι κάθε ερμηνεία του εξωτερικού κόσμου καταδικασμένη στην ατομική αυθαιρεσία επειδή αυτή κατασιγάζει καλύτερα το άγχος και βάζει σε τάξη τα κατακλυσμικά για τον ψυχισμό συμβάντα; Προφανώς όχι, αλλιώς θα καταντούσαμε ακοινώνητες μονάδες, ανίκανες να αναπτύξουμε κοινά γνωστικά σχήματα και έτσι να διαμορφώσουμε ομάδες και κουλτούρα.

Αυτή την ικανότητα απεργάζεται ο πολιτισμός. Παρεμβαίνοντας στην ”φυσική” αυθόρμητη ερμηνεία που απλώς βολεύει την ψυχική οικονομία, συνθέτει ένα δίκτυο σημασιών μέσω της διανόησης, της επιστήμης, της ιστορίας, της ψυχολογίας κ.ο.κ. Οι σημασίες αυτές δεν είναι ταυτόσημες και υποχρεωτικές για όλους (διαφορετικά θα είχαμε ολοκληρωτισμό της σκέψης), εγγράφονται όμως σε ένα πλέγμα ιδεών το οποίο γνωρίζει μια σχετικά ομαλή ιστορική διαδρομή και εξέλιξη.

Κατά τις ”πυκνές” περιόδους της ιστορίας δημιουργούνται ασυνέχειες. Οι μεταβάσεις γίνονται πιο γρήγορες, πιο απότομες, και συνεπώς πιο ανερμήνευτες. Ξαφνικά ενδέχεται να χρειασθούν νέα εννοιολογικά εργαλεία και νέα ερμηνευτικά σχήματα τα οποία ο ψυχισμός δεν διαθέτει, ενίοτε ούτε καν η δημώδης κουλτούρα. Το άγχος τότε κορυφώνεται. Το άτομο κινδυνεύει με αποδιοργάνωση, η κοινωνία με ρήξη.

Ποιες είναι οι περίοδοι με την υψηλή ”πυκνότητα”; Κάθε λαός έχει τις τοπικής σημασίας δικές του. Όμως, σε παγκόσμιο επίπεδο, οι μεταβάσεις της Δύσης σε νέο πολιτισμικό στάδιο (από την παραδοσιακή κοινωνία στη νεωτερικότητα, και από αυτήν στο μεταμοντέρνο) αποσταθεροποίησαν ψυχισμούς, γέννησαν έντονο άγχος ενώπιον της ρευστότητας, επιστράτευσαν κάθε διαθέσιμο ερμηνευτικό σχήμα χωρίς μεγάλη επιτυχία, και εν γένει απέδειξαν τα παλιά εργαλεία απρόσφορα.

Είναι αυτό που ευθύνεται για φαινόμενα όπως το να εξηγούν στο παρελθόν τον σιδηρόδρομο και τις μεγάλες εφευρέσεις ως δαιμονικές επινοήσεις, το να εκλαμβάνουν την διεκδίκηση από τους εφήβους της προσωπικότητάς τους ως αυθάδεια και εγωκεντρικότητα. .

Επισημάνθηκε πρόσφατα: «Για να κατανοήσουμε τα προβλήματά μας χρειάζεται να αγκαλιάσουμε την κουλτούρα της πολυπλοκότητας.

Όσο πιο πολύπλοκος είναι ο κόσμος τόσο λιγότερο κατανοητός γίνεται από το ευρύ κοινό. Παλαιότερα, με μια φράση του τύπου ”θέλημα Θεού”, ξεμπέρδευες. Επίσης, η ύπαρξη του Ψυχρού Πολέμου, ευνοούσε την προσωπική τοποθέτηση και την εξεύρεση απαντήσεων ανάμεσα στα μανιχαϊστικά διλήμματα. Σήμερα τα άτομα αισθάνονται ανασφαλή και δεν μπορούν να αντιληφθούν τι ακριβώς συμβαίνει γύρω τους, ούτε τα βοηθά η παιδεία ή τα ΜΜΕ. Έτσι, βρίσκει ευεπίφορο έδαφος η συνωμοσιολογία». 1

Από την φύση της η μετανεωτερική πραγματικότητα προωθεί την πολυπλοκότητα. Οι αφηγήσεις από μεγάλες γίνονται ιδιωτικές, η απόκλιση χαιρετίζεται ως ισότιμη με την κανονικότητα, οι βαθμοί ελευθερίας αυξάνονται ραγδαία και σε βάση δικαιωματική.

Η εν λόγω εξέλιξη αποτελεί δεινή πρόκληση για ορισμένους ψυχισμούς, εκείνους οι οποίοι είτε δεν είχαν παρακολουθήσει προηγούμενα ερμηνευτικά σχήματα (συνεπώς καλούνται σε ένα άλμα για το οποίο αδυνατούν), είτε η εισαγωγή νέων παραμέτρων κατανόησης απειλεί την ψυχική τους ισορροπία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα εδώ αποτελεί ο φονταμενταλισμός: το υποκείμενο υιοθετεί ένα ”ψυχωτικό” σχήμα ερμηνείας του κόσμου (παράνοια, επιθετικότητα) για να μην κινδυνεύσει το ίδιο από την ψύχωση. Ο φονταμενταλιστής αρρωσταίνει την κοινωνία για να μην αρρωστήσει ο ίδιος!

Κατόπιν όλων αυτών αντιλαμβανόμαστε, νομίζω, πώς εμφανίζονται η συνωμοσιολογία, η φοβική πολιτική συνείδηση, ο υπεραπλουστευμένος διαχωρισμός του κόσμου σε καλούς και κακούς, οι μεσσιανικές προσδοκίες, η ανικανότητα και απροθυμία για αυτοκριτική, η πείσμων εμμονή στο λάθος, το σύνδρομο του ξερόλα, οι καφενειακοί πρόχειροι και ισχυρογνώμονες μονόλογοι και τόσα άλλα νοσηρά φαινόμενα της πολιτικής μας κουλτούρας.

Επίσης, πιστεύω ότι γίνεται σαφέστερη η σημασία της παιδείας στο σχολείο και της αγωγής στο σπίτι. Δεν υπαγορεύει συγκεκριμένο πολιτικό προσανατολισμό, αλλά εμπνέει λειτουργικούς τρόπους με τους οποίους ο νέος μαθαίνει να υπάρχει μέσα στον κόσμο.

Υγιής πολιτική συνείδηση χτίζεται σε άλλες, μη πολιτικές, στιγμές. Θεμελιώνεται πάνω στον τρόπο με τον οποίο ένα παιδί εκπαιδεύεται να σκέφτεται. Αποτελεί μέρος της συνολικής προσωπικότητας. Στοχάζεται δημιουργικά, όχι αμυντικά. Ψηφίζει για το μέλλον έχοντας ρεαλιστική εικόνα για τις πολλαπλές αποχρώσεις του παρόντος.

π. Βασίλειος Θερμός, Ψυχίατρος παιδιών καί εφήβων. Δρ. Θεολογικής Σχολής του Παν/μιου Αθηνών. Αναπληρωτής καθηγητής στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθηνών

Αποκαλύψεις για την 6μηνη σκοτεινή περίοδο του 2015, καίνε τον Βαρουφάκη

baroyfakis polakis

Η παρούσα προεκλογική περίοδος και η επανάκαμψη στο προσκήνιο του Γιάνη Βαρουφάκη, πρώτου υπουργού Οικονομικών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, έφεραν και πάλι στην επικαιρότητα τη σκοτεινή περίοδο Ιανουαρίου – Ιουλίου 2015 στην οποία κυριάρχησε η «περήφανη διαπραγμάτευση» έναντι των διεθνών πιστωτών.

Το κεντρικό σημείο των διαφόρων αναλύσεων είναι το κόστος για την Ελλάδα από την αλλοπρόσαλλη οικονομικο-διπλωματική πολιτική εκείνης της περιόδου, μετά μια χλωμή ανάκαμψη το 2014 που είχε συνοδευτεί και από μια μικρή έξοδο στις αγορές τον Απρίλιο εκείνης της χρονιάς κάτω από την κυβέρνηση Σαμαρά.

Κομβική παραμένει η εκτίμηση του επικεφαλής του ESM Κλάους Ρέγκλινγκ, που ανέβασε το κόστος για τη χώρα γύρω στα 100 δισ. ευρώ, δηλαδή 56% του ΑΕΠ το 2015! Μια πρόσφατη ανάλυση του καθηγητή στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών Πάνου Τσακλόγλου ανεβάζει το κόστος στα 150 δισ. ευρώ. Τείνω να πιστεύω ότι, παρά την αβεβαιότητα για τα ακριβή μεγέθη, η ανάλυση του κ. Τσακλόγλου είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα.

Αυτά, ως προς τα νούμερα.

Αλλά υπάρχει και ένα άλλο κόστος της σκοτεινής εκείνης περιόδου, το οποίο νομίζω ότι δεν έχει τύχει επαρκούς ανάλυσης: η απώλεια κάθε ίχνους αξιοπιστίας της κυβέρνησης και κατ’ επέκταση της χώρας, που είχε εξίσου σημαντικές συνέπειες σαν τον εκτροχιασμό της οικονομίας, διότι οι επιπτώσεις παρέμειναν αισθητές για πολλά χρόνια.

Πρωταγωνιστής σε αυτή την κωμικοτραγική περιπέτεια ήταν ο ανεκδιήγητος κ. Βαρουφάκης, η συμπεριφορά του οποίου συστηματικά απεδείκνυε άγνοια όχι μόνο στοιχειωδών οικονομικών, αλλά και των κανόνων των διεθνών οργανισμών. Οι τέσσερις τελευταίες σταγόνες που ξεχείλισαν το ποτήρι σε διάστημα δύο εβδομάδων και που τελικά οδήγησαν στην αποπομπή του ήταν:

Η συνάντηση με τη διευθύνουσα σύμβουλο του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ στις 5 Απριλίου 2015 (ανήμερα το Πάσχα των καθολικών, κατ’ απαίτησή του), στην οποία ανέτρεψε τα δεδομένα για μια επιτυχή (σε σχετικούς όρους) συμφωνία με το ΔΝΤ που είχε μπει στα σκαριά τις προηγούμενες ημέρες, με την ανεπίσημη αρωγή και της αμερικανικής κυβέρνησης.

Ο αποκλεισμός μου από αυτή τη διαβόητη συνάντηση, πράγμα που προκάλεσε μεγάλη αίσθηση στο management του Ταμείου, γιατί αποτελούσε παράβαση των κανονισμών λειτουργίας του.

Η απροσδόκητη παρουσία στη συνάντηση Βαρουφάκη – Λαγκάρντ του Παναγιώτη Ρουμελιώτη, προκατόχου μου στο Εκτελεστικό Συμβούλιο, ο οποίος ήταν ύποπτος για διαρροή πρακτικών του Εκτελεστικού Συμβουλίου στη διάρκεια της θητείας του και για τον οποίον είχε ήδη αρχίσει επίσημη προδικαστική έρευνα από το Συμβούλιο μέσω της διακεκριμένης νομικής εταιρείας Wilmer Hale, που ειδικεύεται σε εγκλήματα «λευκών κολάρων».

Η διαδικασία αυτή έχει συμβεί μόνον τρεις φορές στη 70ετή ιστορία του Ταμείου! Ο κ. Ρουμελιώτης θα είχε αποπεμφθεί, αλλά είχε ήδη αποχωρήσει από τη θέση του.

Η συνάντηση του κ. Βαρουφάκη δύο εβδομάδες αργότερα με τον υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ Τζακ Λιου στο πλαίσιο της Εαρινής Συνόδου του 2015, στη διάρκεια της οποίας ο κ. Λιου, αφού ανέχτηκε υπομονετικά τις πομφόλυγες του Έλληνα υπουργού περί εξωτερικού χρέους κ.λπ., αναγκάστηκε στο τέλος να παρατηρήσει: «Ίσως θα ήταν σκόπιμο, κύριε Υπουργέ, να ρίχνατε μια ματιά στον προϋπολογισμό του ελληνικού κράτους».

Με άλλα λόγια, ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ έκανε παρατήρηση σε επίσημη συνάντηση στον υπουργό Οικονομικών της Ελλάδας ότι δεν γνωρίζει τις βασικές παραμέτρους του προϋπολογισμού!

Αυτά τα τέσσερα γεγονότα που έλαβαν χώρα σε διάρκεια δύο εβδομάδων αποτέλεσαν σημείο καμπής στις σχέσεις του ΔΝΤ, των ΗΠΑ και των ευρωπαϊκών θεσμών με την πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Και οι τρεις πλευρές κατέληξαν τότε στο συμπέρασμα ότι δεν είναι πλέον διατεθειμένες να συνδιαλέγονται με Έλληνες εκπροσώπους τέτοιας στάθμης, και η απόφασή τους τελικά έλαβε σάρκα και οστά στο Eurogroup της Ρίγας της 24 Απριλίου 2015, όπου οι Ευρωπαίοι απαίτησαν από τον κ. Τσίπρα την αποπομπή του Βαρουφάκη από την κυβέρνηση ως όρο για τη συνέχεια των διαπραγματεύσεων.

Η τελευταία πράξη ήταν η συνάντηση Κορυφής της 12ης Ιουλίου, στη διάρκεια της οποίας η Ευρώπη εξανάγκασε τον κ. Τσίπρα στην υπογραφή του 3oυ Μνημονίου για τη παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Λίγο αργότερα, στις 19 Αυγούστου 2015, οι Ευρωπαίοι εταίροι ενέκριναν το τρίτο μνημόνιο για την Ελλάδα, ενώ το ΔΝΤ αποχώρησε από την τότε τρόικα σαν ενεργός πιστωτής.

Θάνος Κατσάμπας, αναπληρωτής Εκτελεστικός Διευθυντής και εκπρόσωπος της Ελλάδας στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του ΔΝΤ από τον Ιανουάριο του 2012 μέχρι τον Ιούνιο του 2015, οπότε παραιτήθηκε λόγω διαφωνίας του με τον τότε υπουργό κ. Βαρουφάκη.

Εκρηκτικό και επικίνδυνο το σκηνικό πριν από τη συνάντηση Ερντογάν – Τραμπ στο G20

tramp erdogan

Η αλήθεια είναι ότι όλα τα μηνύματα που στέλνει η Τουρκία στους Αμερικανούς, από τον πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν μέχρι και τον τελευταίο Τούρκο διπλωμάτη, είναι ότι η υπόθεση του ρωσικού συστήματος S-400 έχει κλείσει οριστικά και αμετάκλητα.

Και χθες, τόσο ο ίδιος ο Ταγίπ Ερντογάν, όσο και άλλοι Τούρκοι αξιωματούχοι, ανακοίνωσαν ότι τα πακέτα με τους S-400 φτάνουν στην κατοχική δύναμη την πρώτη εβδομάδα Ιουλίου. Από την πλευρά τους, οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ δεν επιτρέπουν καμία αμφιβολία για το τι θα ακολουθήσει, εάν δεν υποχωρήσει η Τουρκία.

Σύμφωνα με το τελευταίο δημοσίευμα του πρακτορείου Bloomberg οι κυρώσεις στη βάση του νόμου CAATSA, που επιφυλάσσουν οι ΗΠΑ για τους εχθρούς τους, θα ενεργοποιηθούν αμέσως.

Αμέσως μετά θα ανακοινωθεί η ακύρωση της τουρκικής συμμετοχής στο πρόγραμμα κατασκευής των μαχητικών F-35, και η ανακοίνωση ότι η Τουρκία δεν θα λάβει τα εν λόγω μαχητικά που αγόρασε. Επίσης θα ανασταλούν και άλλα στρατιωτικά προγράμματα της Ουάσιγκτον με την Άγκυρα και το χειρότερο είναι ότι θα πληγεί ισχυρά η ταλαιπωρημένη τουρκική οικονομία.

Αυτό είναι το σκηνικό πριν από τη συνάντηση του προέδρου της Αμερικής με τον Τούρκο ομόλογό του, στην Οσάκα της Ιαπωνίας, στο τέλος της εβδομάδας στο περιθώριο της συνόδου των G-20. Είναι ένα σκηνικό εκρηκτικό και επικίνδυνο. Και με τα σημερινά δεδομένα, και εφόσον δεν υποχωρήσει ο κ. Ερντογάν στην Οσάκα, θα κηρυχθεί και επίσημα η ρήξη μεταξύ των δύο παραδοσιακών συμμάχων.

Όμως, με δεδομένους τους χαρακτήρες του κ. Τραμπ και του κ. Ερντογάν, έχουν έτσι τα πράγματα; Ή θα βρεθεί το σύμπαν προ της μεγάλης έκπληξης της άτακτης δηλαδή υποχώρησης του Τούρκου Προέδρου ή ακόμα και της αλλαγής στάσης του Αμερικανού Πλανητάρχη;

Ουδείς μπορεί να γνωρίζει και γι’ αυτό θα πρέπει κανείς να κάνει την ανάλυσή του με βάση τα γεγονότα και τα δεδομένα που έχει ενώπιον του. Ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του, άρα -για να παραμείνουμε και σοβαροί- πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί.

Χθες ο κ. Ερντογάν έκανε μία μεγάλη χάρη στον κ. Τραμπ για να έχει να υποστηρίζει το αφήγημά του, ότι η κυβέρνηση του απελευθέρωσε ακόμα ένα Αμερικανό «όμηρο». Με εντολή του Τούρκου Προέδρου αφέθηκε ελεύθερος ο Nazmi Mete Cantürk, υπάλληλος του αμερικανικού προξενείου, που είχε συλληφθεί τον Ιανουάριο του 2018 με την κατηγορία ότι ήταν δήθεν μέλος του «τρομοκρατικού» δικτύου του Ιμάμη Γκιουλέν και συμμετείχε στο πραξικόπημα εναντίον του Τούρκου Προέδρου.

Η σύλληψη του Nazmi Mete Cantürk βόλευε τότε το αφήγημα του Ερντογάν ότι η Αμερική βρισκόταν πίσω από την προσπάθεια ανατροπής του. Τον άφησε ελεύθερο πριν από τη συνάντηση ως «κίνηση καλής θέλησης» προς τον κ. Τραμπ, ο οποίος πολλές φορές ικανοποιείται με τέτοια περιστατικά και χάνει την ουσία.

Πάντως, μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, η αμερικανική κυβέρνηση δεν εξέδωσε ανακοίνωση για το θέμα, ενώ την προηγούμενη φορά έκανε δήλωση ο κ. Τραμπ. Αυτό βεβαίως θα μπορούσε να συμβεί στη διάρκεια της νύχτας...

Χωρίς αμφιβολία, δεν υπάρχει περίπτωση να χαριστούν οι Αμερικανοί στον Ερντογάν επειδή απελευθέρωσε, ως όφειλε, ένα άτυχο υπάλληλο της Αμερικής. Η απελευθέρωση δεν ισούται με την αποδοχή εκ μέρους των Αμερικανών της εγκατάστασης των S-400.

Αν νομίζει ο Ερντογάν ότι θα συμβεί αυτό, πλανάται πλάνη οικτρά. Οπότε, βρισκόμαστε πάλι στο σημείο μηδέν και αναγκαστικά πρέπει να περιμένουμε τη συνάντηση, για να πληροφορηθούμε όλοι την απόφαση του κ. Τραμπ.

Θα υποχωρήσει ο Αμερικανός Πλανητάρχης μπροστά στον Ερντογάν όπως ισχυρίστηκε πολλές φορές ο Τούρκος πρόεδρος. Ή θα τον «πιάσει ο διάολος» και θα τα τινάξει όλα στον αέρα. Όλα είναι πιθανά από ένα απρόβλεπτο Πρόεδρο, ο οποίος ισχυρίζεται ότι τα γνωρίζει όλα ενώ στην πραγματικότητα βαδίζει στα τυφλά και «ότι έρθει και ότι νάναι».

Στον Ντόναλντ Τραμπ δεν πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη με δεδομένο ότι ικανοποιείται με τις «μαλαγανιές» του Ερντογάν και ύστερα τρέχουν οι σύμβουλοί του και ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου για να διορθώσουν τα λάθη του. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την υπόθεση της Συρίας; Ανακοίνωσε την αποχώρηση των Αμερικανών στρατευμάτων και αποδέχθηκε να αναλάβουν οι Τούρκοι τη ζώνη ασφαλείας στη Βόρεια Συρία.

Τι συνέβη τελικά; Αυξήθηκε ο αριθμός των Αμερικανών στρατιωτών και η ζώνη ασφαλείας δεν δημιουργήθηκε ποτέ. Επίσης ανακοινώθηκε ότι η Αμερική θα προστατεύσει τους Κούρδους της Συρίας από την Τουρκία. «Δεν θα επιτρέψουμε να τους σφαγιάσουν οι Τούρκοι» είπε ο υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο. Τρελά πράγματα...

Αναμένοντας τη συνάντηση πρέπει να γνωρίζουμε ότι ακόμα και αν γίνει ένα «θαύμα» και οι Αμερικανοί με τους Τούρκους τα βρουν, ΔΕΝ θα επηρεαστεί ο άξονας που σχημάτισε το Ισραήλ με την Κύπρο και την Ελλάδα, κατόπιν εισήγησης της αμερικανικής κυβέρνησης. Θα παραμείνει ως έχει, ως μία στρατηγική ενεργειακή γραμμή των Αμερικανών στην ανατολική Μεσόγειο... Αυτό είναι ένα γεγονός και δεν πρόκειται να αλλάξει.

Μιχάλης Ιγνατίου – hellasjournal.com