Παρ04202018

Τελευταία ΕνημέρωσηΠαρ, 20 Απρ 2018 1am

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Αρθρα Αρθρα

Ιγνατίου: Θα ξεκινήσει ο Γ΄ Παγκόσμιος από τη Συρία; Να προετοιμαζόμαστε για όλα τα ενδεχόμενα για να μην κλάψουμε

polemos arma
 
«Αν δεν προετοιμαστούμε για όλα τα ενδεχόμενα και κυρίως για να αμυνθούμε, μπορεί και να κλάψουμε», γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου για τις εκρηκτικές εξελίξεις στη Συρία, ερευνώντας εάν μπορεί η ταραγμένη περιοχή να γίνει η απαρχή του Γ΄Παγκόσμιου Πολέμου.

Συγκεκριμένα, η ανάλυση του Μιχ. Ιγνατίου:

Η κατάσταση δεν είναι ρευστή και επικίνδυνη μόνο στη γειτονιά της Ελλάδας και της Κύπρου. Είναι το ίδιο ρευστή και επικίνδυνη σε όλο τον κόσμο, ειδικά στις περιοχές για τις οποίες ερίζουν (και προσπαθούν να ορίσουν) οι μεγάλες δυνάμεις. Χωρίς αμφιβολία η Τουρκία είναι μία ενοχλητική δύναμη, που ελέγχεται από τον πιο αυταρχικό ηγέτη των χωρών της περιοχής.

Οι απειλές του εναντίον του Αιγαίου και της κυπριακής ΑΟΖ είναι πραγματικές. Ας μην γελιόμαστε, διότι αν δεν προετοιμαστούμε για όλα τα ενδεχόμενα και κυρίως για να αμυνθούμε, μπορεί και να κλάψουμε. Ο Ταγίπ Ερντογάν βρίσκεται σε μόνιμη κατάσταση αμόκ, αν και εσχάτως επανήλθαν οι πληροφορίες ότι είναι βαριά ασθενής.

Ακόμα και αν συμβαίνει αυτό, αν δηλαδή ο Ερντογάν όντως είναι άρρωστος, δεν πρέπει να μας καθησυχάζει. Διότι έχει δημιουργήσει στρατό αξιωματούχων που σκέφτονται όπως και ο ίδιος. Ακραία ισλαμιστικά, αλλά και αντι-χριστιανικά. Διότι στο ταραγμένο του μυαλό δεν μας αντιμετωπίζει ως Έλληνες, αλλά ως άπιστους και αξίζει κανείς να μελετήσει με τις ώρες, για να το εμπεδώσει, το εξαιρετικό κείμενο του καθηγητή Μάριου Ευρυβιάδη που δημοσιεύθηκε στην Hellas Journal. Ο κ. Ερντογάν είναι και ένας παράγοντας που επηρεάζει και τη Συρία.

Ενώ είναι πιστός σύμμαχος της Ρωσίας και του Ιράν, που στηρίζουν ως να μην υπάρχει …αύριο τον πρόεδρο Άσαντ, η Τουρκία βρίσκεται απέναντί του. Αυτή η διχογνωμία μπορεί να απειλήσει τη συμμαχία του με τη Μόσχα και την Τεχεράνη. Την ίδια στιγμή, η Συρία μπορεί να αποδειχθεί η αφορμή για ένα νέο γενικευμένο πόλεμο στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Διαβάζω τα κείμενα πολλών αναλυτών, που ομιλούν ακόμα και για την πιθανότητα έναρξης του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου αντίπαλοι και όχι «σύμμαχοι» θα είναι η Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ και η Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, δύο ανθρώπων και πολιτικών με ισχυρή προσωπικότητα, που δεν τους αρέσει να χάνουν. Η νέα επίθεση με χημικά, είτε διέπραξε το έγκλημα η κυβέρνηση της Συρίας είτε οι αντίπαλοί της, είναι ένας ισχυρός λόγος για να «μιλήσουν» τα όπλα των υπερδυνάμεων.

Ο Πρόεδρος Τραμπ πιστεύει ότι την ευθύνη έχει ο Άσαντ και ο προστάτης του, ο Βλ. Πούτιν. Αντίθετα, η Συρία και η Ρωσία, αλλά και η Τεχεράνη, η οποία και αυτή στηρίζει στρατιωτικά το καθεστώς του Άσαντ κατηγόρησαν τους αντιπάλους του.

Ειδικά το υπουργείο Εξωτερικών του Ιράν αναφέρθηκε σε μία νέα «συνωμοσία» εναντίον της συριακής κυβέρνησης: «Τέτοιου είδους καταγγελίες και κατηγορίες από τους Αμερικανούς και ορισμένες δυτικές χώρες αποτελούν ένδειξη μιας νέας συνωμοσίας εναντίον της κυβέρνησης και του συριακού λαού και ένα πρόσχημα για την ανάληψη στρατιωτικής δράσης, που σίγουρα θα περιπλέξει περαιτέρω την κατάσταση στη χώρα και την ευρύτερη περιοχή», σημειώνεται στην ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών του Ιράν.

Οι επόμενες ημέρες θα είναι κρίσιμες. Ήδη χθες, μία άγνωστη -μέχρι της στιγμής- χώρα εξαπέλυσε επίθεση εναντίον της Συρίας με πυραύλους που προκάλεσαν πολλούς θανάτους και τραυματισμούς όπως μετέδωσαν τα κρατικά συριακά ΜΜΕ. Οι Αμερικανοί διέψευσαν ότι βρίσκονται πίσω από τις επιθέσεις, οπότε ο άλλος πιθανός «ένοχος», εφόσον η επίθεση δεν είναι “fake news”, είναι το Ισραήλ.

Δεν μπορεί να είναι η Τουρκία διότι θα θέσει σε μεγάλο κίνδυνο τη συμμαχία της με τη Ρωσία και το Ιράν, δύο χώρες που έχει μεγάλη ανάγκη αυτή τη στιγμή.

Όποιοι και αν είναι αυτοί που κρύβονται πίσω από την πυραυλική επίθεση, όποιοι και αν έριξαν τα χημικά όπλα στους αμάχους, ένα πράγμα έχει σημασία: ότι μπορεί να άναψαν το φυτίλι ενός γενικευμένου πολέμου, στον οποίο θα λάβουν μέρος πρώην και νυν φίλοι και σύμμαχοι, και όπου η Τουρκία -εκτός της Συρίας- θα μπορούσε να βρεθεί στο επίκεντρο.

Ένα είναι σίγουρο, που ίσως συνετίσει τις αντιμαχόμενες πλευρές: Το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών θα είναι αιματηρό και θα προκαλέσει μεγάλες καταστροφές

Γιατί ο Αλέξης Τσίπρας διάλεξε την Τήλο για τις πασχαλινές διακοπές του

tilos island

Η απόφαση του Πρωθυπουργού να περάσει το Πάσχα στην Τήλο και μάλιστα όπως ανακοίνωσε από το γραφείο του να μη συναντήσει τοπικούς παράγοντες και φορείς, είναι αποκαλυπτική του πανικού που τον διακατέχει.

Όταν ένας υπερ-λαικιστής πολιτικός, σε προεκλογική χρονιά, “κρύβεται” σε ένα ακριτικό νησί και δεν θέλει καν να συναντήσει τους τοπικούς άρχοντες το Πάσχα, αυτό σημαίνει οτι θέλει να αποφύγει την επαφή με τον κόσμο. Και γιατί θέλει να την αποφύγει; Επειδή γνωρίζει οτι είναι ανεπιθύμητος, επειδή γνωρίζει οτι η δημοτικότητα του είναι στο ναδίρ και επειδή φοβάται οτι θα τον “κράξουν” και θα τον “γιουχάρουν”.

Η Τήλος εξασφαλίζει μια σχετική ηρεμία, μια απομόνωση, μια απόσταση ασφαλείας από τον λαό και αυτό επιδιώκει ο κ. Τσίπρας. Να αποφύγει την επαφή με τους ψηφοφόρους.

Ανεξάρτητα λοιπόν του τι δείχνουν οι δημοσκοπήσεις - πολλές από τις οποίες είναι “κατασκευασμένες” έτσι που να παρουσιάζουν υψηλά το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ και σχετικά χαμηλά το ποσοστό της ΝΔ - η απόφαση του Τσίπρα να κρυφτεί στην Τήλο αντί να πάει σε ένα μεγάλο τουριστικό θέρετρο όπου θα ερχόταν σε επαφή με πολύ κόσμο, είναι μια πολύ σοβαρή ένδειξη οτι το Μαξίμου έχει λάβει πολύ αρνητικά μηνύματα για τη δημοφιλία του Πρωθυπουργού και της κυβέρνησης.

Ειδικά φέτος, που η ένταση στο Αιγαίο ξεπερνά κάθε προηγούμενο, ο Πρωθυπουργός θα ήταν λογικό να πάει πχ στη Μυτιλήνη (ή στη Λέσβο αν προτιμούσε) και να τσουγκρίσει αυγά με τους στρατιώτες, να ενθαρρύνει τους κατοίκους και να στείλει σήμα ισχύος τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό της χώρας.

Είναι όμως λογικό να κρυφτεί, έτσι που τα έχει κάνει.

Δεν είναι μόνο οι κωλοτούμπες και η προδοσία της ιδεολογίας του αλλά και των προεκλογικών του υποσχέσεων, δεν είναι μόνο η αφαίμαξη των πολιτών από χρήμα με την υπερφορολόγηση, δεν είναι μόνο οι κατασχέσεις λογαριασμών και ακινήτων που προκαλούν την κατάρρευση της κυβέρνησης. Είναι και ο πολύ κακός χειρισμός των εθνικών θεμάτων, τόσο στο Σκοπιανό, όσο και στα ελληνοτουρικά που εξαγριώνουν τους πολίτες. Είναι και η παντελής έλλειψη ασφάλειας όχι μόνο των συνόρων από τους Τούρκους, αλλά και της κοινωνίας από τους εγκληματίες.

Σε κανένα απολύτως τομέα η κυβέρνηση του Tσίπρα δεν έχει να επιδείξει έργο. Το μόνο που επαναλαμβάνει είναι οτι υπάρχει προοπτική μιας “καθαρής” εξόδου από το Μνημόνιο και τ δανεισμού της χώρας από τις αγορές. Αυτά όμως αφενός είναι ψέμματα και αφετέρου δεν ενδιαφέρουν τον λαό, ή σε κάθε περίπτωση δεν αρκούν για να αντισταθμίσουν τη ζημιά που έχει προκαλέσει η κυβέρνηση στην οικονομία και στην κοινωνία.

Η κυβέρνηση καταρρέει και το γνωρίζει. Και η καλύτερη ένδειξη που έχουμε ώς τώρα είναι η καταφυγή του Τσίπρα στην Τήλο.

Γρηγόρης Νικολόπουλος, reporter

Οι αμερικανικές βάσεις και οι απαιτήσεις του νέου ρόλου της Ελλάδας

drones usa

Τα πολύ περίεργα διπλωματικά «τρίγωνα» που έχουν διαμορφωθεί στην περιοχή μας, εγείρουν σταδιακά πολλά ερωτήματα για την ικανότητα της Ελλάδας να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις του νέου ρόλου, που άλλοι έχουν σχεδιάσει γι’ αυτήν.

Πέραν των όσων εξελίσσονται στο λεγόμενο Μακεδονικό και σχετίζονται όπως όλα δείχνουν με τις συνθήκες στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, η είδηση περί εγκατάστασης βάσης αμερικανικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών στην 110 ΠΜ στην Λάρισα, προσθέτει κάποια νέα δεδομένα.

Η εξέλιξη προφανώς και σχετίζεται με τις διαθέσεις και τους σχεδιασμούς της αμερικανικής κυβέρνησης και του ΝΑΤΟ. Ειδκώς επειδή συνδυάζεται και με την πληροφορία ότι μελετάται και μεταφορά ενός μεγάλου μέρους δραστηριοτήτων από την βάση του Ιντσιρλίκ στην Ανδραβίδα.

Μπορεί να μοιάζει εκ πρώτης όψεως με γεωπολιτική αναβάθμιση της χώρας. Μπορεί και να είναι. Σημαίνει όμως ταυτόχρονα και αλλαγή ενός status το οποίο η Ελλάδα είχε κατακτήσει σε βάθος δεκαετιών και με κοινή αντίληψη όλων των κυβερνήσεων. Βασικό χαρακτηριστικό του ήταν η απουσία της χώρας από την αντιπαράθεση της Δύσης με το Ισλάμ.

Σήμερα, επί κυβέρνησης της Αριστεράς η Ελλάδα μοιάζει να εγκαταλείπει αυτήν την στρατηγική.

Το ερώτημα είναι κατά πόσον αυτή η απόφαση λαμβάνεται με συνεκτίμηση όλων των παραμέτρων ή απλώς συνιστά άλλη μία υποχώρηση στις απαιτήσεις των συμμάχων, με την ελπίδα ότι θα υπάρξουν ανταλλάγματα, ενδεχομένως οικονομικά ή άλλα.

Υπό αυτήν την έννοια, ένα μείζον ζήτημα είναι πλέον και το status ασφαλείας της χώρας. Με το προσφυγικό να παραμένει άλυτο και τα κρούσματα τζιχαντιστικής τρομοκρατίας ανά την Ευρώπη να συνεχίζονται, η όποια απόφαση για την νέα θέση της Ελλάδας καλό θα ήταν να έχει μελετηθεί σε βάθος και επαρκώς.

Άγγελος Κωβαίος reporter

Η ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΟΡΙΑΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΙΑ ΑΛΛΟ ΧΡΟΝΟ

sounio dysi

Σήμερα θέλω να γράψω για μια χώρα που δεν ξέρω πια πώς τη λένε, αλλά υπάρχει στο χάρτη, από αρχαιοτάτων χρόνων, και σήμερα οι άνθρωποι την αγνοούν.

Μια χώρα που όταν τύχει και προφέρουν το όνομά της το κάνουν σαν να φτύνουν.

Μια χώρα μικρή, κουκίδα ναυαγίου στον παγκόσμιο ωκεανό των συμφερόντων.

Μια χώρα που προσάραξε στα αφιλόξενα και αχαρτογράφητα νερά των αγορών του χρήματος και της ιδιοτέλειας.

Μια χώρα που έφτιαξε τον μύθο της Ατλαντίδας και τώρα κινδυνεύει και η ίδια να εξαφανιστεί.

Μια χώρα που ανακάλυψε τους αριθμούς και τώρα την έχουν γράψει στα βερεσέδια του χρέους και των ελλειμμάτων.

Μια χώρα που γέννησε την Επιστήμη, την Ποίηση, τη Φιλοσοφία, την Τέχνη, την Πολιτική, τη Δημοκρατία, τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τώρα πεθαίνει από ακατάσχετη αιμορραγία, κι ας είναι η χώρα που στο όνομα ενός παιδιού της ορκίζονται οι γιατροί όλου του κόσμου.

Μια χώρα που έφτασε τον πολιτισμό ως τις Ηράκλειες Στήλες, τα Ουράλια όρη, τον Γάγγη ποταμό και πέρα από αυτόν, και τώρα θαλασσοδέρνεται στα κύματα του Αιγαίου και στεγνώνει τα δάκρυά της στον Όλυμπο, την κατοικία του Δία και του Ποσειδώνα, της Αφροδίτης και της Αθηνάς, του Ερμή και του Άδη.

Μια χώρα που μετά την Παναγία «ξαναγέννησε», μέσα από τις μεταφράσεις στη, διεθνή τότε, γλώσσα της, τον Χριστό και τον έκανε οικουμενική θρησκεία.

Μια χώρα που πολέμησε, μάτωσε, σταυρώθηκε για τον ελεύθερο κόσμο και σήμερα ξανασταυρώνεται, από τους ηττημένους του ελεύθερου κόσμου.

Μια χώρα που πρώτη μίλησε και έγραψε για τα ατομικά, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα των ανθρώπων και σήμερα στο όνομα οδηγιών, ορίων και μνημονίων μιας σιδερόφρακτης δημοσιονομικής συνθήκης στραγγαλίζεται.

Ναι, αυτή η χώρα που δεν μπορώ πια να πω το όνομά της, και όσοι το προφέρουν το κάνουν σαν να φτύνουν, έκανε λάθη, παρασπόνδισε, ζούσε με δανεικά και πάνω από τις δυνάμεις της, εξώκειλε οικονομικά και διεφθάρη πολιτικά, όμως δεν μπορεί, επειδή πήρε τη ζωή της λάθος, να της κάνουμε ...delete, να εξοριστεί για πάντα στα Τάρταρα.

Δεν μπορεί να είμαστε Επιμηθείς για τη χώρα που χάρισε στην ανθρωπότητα τον Προμηθέα.

Χρειάζεται μία ευκαιρία να μαζέψει τα συντρίμμια της, να νικήσει τους Εφιάλτες της, να αναστοχαστεί το μέλλον της, να προστατεύσει τα παιδιά της, να ξανασταθεί στα πόδια της, να ξανανοιώσει περήφανη και ισότιμη με τους εταίρους της στην Ευρώπη.

Ναι, η χώρα για την οποίαν σας μιλώ είναι η Ελλάδα. Η χώρα που χάρισε στη Γηραιά Ήπειρο το όνομα μιας μυθικής κόρης της, της Ευρώπης, αυτής που απεικονίζεται στο κοινό νόμισμα των δύο ευρώ, σ' αυτό από το οποίο κάποιοι θέλουν να μας βγάλουν.

Η χώρα που είναι το ακρότατο σύνορο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η γεωπολιτική απόληξη του δυτικού κόσμου.

Το τελευταίο χριστιανικό μοναστήρι πριν τα μουσουλμανικά τεμένη.

Η χώρα που μπορεί να αποτελέσει τον ενεργειακό κόμβο της Ευρώπης εάν, στους εξ ανατολών διερχόμενους αγωγούς, προστεθούν τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων που ανακαλύπτονται στα υγρά σπλάχνα της.

Η χώρα στην οποίαν κατοικούν μία χούφτα άνθρωποι, 11 μόλις εκατομμυρία, το 2% τοι κοινοτικού ΑΕΠ.

Δεν είμαστε ούτε επαίτες ούτε οκνηροί. Είμαστε ένας λαός,ναι, άστατος και απείθαρχος, αλλά είμαστε και ένας λαός φιλότιμος, δημιουργικός και πολυμήχανος όπως ο πρόγονός του ο Οδυσσέας.

Ένα έθνος που δεν ξεχνά, ακόμη κι αν δεν τα ξέρει, τα λόγια ενός ποιητή του, του ΓιώργουΣεφέρη, λόγια που τα είπε παραλαμβάνοντας το Νόμπελ Ποίησης από τη σουηδική Ακαδημία.

Ανήκω σε μία μικρή χώρα. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού, τη θάλασσα και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή... Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της παράδοσης είναι η ανθρωπιά, κανόνας της είναι η δικαιοσύνη. Στην αρχαία τραγωδία, την οργανωμένη με τόση ακρίβεια, ο άνθρωπος που ξεπερνά το μέτρο πρέπει να τιμωρηθεί από τις Ερινύες...Σ' αυτό τον κόσμο που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει ν' αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου κι αν βρίσκεται. Όταν στο δρόμο της Θήβας, ο Οιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα, κι αυτή του έθεσε το αίνιγμά της, η απόκρισή του ήταν: ο άνθρωπος. Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας. Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε. Ας συλλογιστούμε την απόκριση του Οιδίποδα.

Και όπως θα συμπλήρωνε ένας άλλος ποιητής, βραβευμένος κι αυτός με Νόμπελ Ποίησης, ο Οδυσσέας Ελύτης: Κατά πού θα απλώσουμε τα χέρια μας τώρα που δεν μας λογαριάζει πια ο καιρός. Κατά πού θ' αφήσουμε τα μάτια μας τώρα που οι μακρινές γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα. Κι είμαστε ολομόναχοι τριγυρισμένοι από τις νεκρές εικόνες σου.

Τώρα λοιπόν, που οι γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα και ξεπεράσαμε το μέτρο, δεν πρέπει να μας αρκεί να τιμωρηθούμε μόνον από τις Ερινύες.

Οι τύψεις, οι οιμωγές και τα κλάματα δεν αρκούν για να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα. Ούτε και οι ψευτοπαλληκαρισμοί. Πρέπει να σοβαρευτούμε, να ανασκουμπωθούμε και να δουλέψουμε. Να μηχανευτούμε τα πάντα. Όπως κάναμε πάντα, κάθε φορά που η χώρα και το έθνος βρίσκονταν σε οριακές στιγμές για την ύπαρξή τους.

Κι αυτή η στιγμή ενδέχεται να είναι τώρα καθώς ο σουλτάνος της Τουρκίας ανεβάζει συνεχώς το επίπεδο της απειλής στην Κύπρο, το Αιγαίο, τη Θράκη. Πλέον δεν έχουμε άλλο χρόνο. Και οι επιλογές μας στενεύουν, όπως και η ανάσα μας...

φελνικος

Καθηγητής Γρίβας: Η Τουρκία προαναγγέλλει καθαρά πόλεμο κατά της Ελλάδας

ell tourk simees polem

Οι δηλώσεις Ερντογάν στην Σαμψούντα, όπου μεταξύ των άλλων ανέφερε ότι η Τουρκία δεν αποδέχεται τα «τεχνητά σύνορα» που «της επεβλήθησαν» μετά την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ότι μετά την κατάληψη της Αφρίν ξεκινά η δημιουργία της «Μεγάλης Τουρκίας», η οποία θα επιτευχθεί ακόμη και αν χρειαστεί «να δώσουμε τις ζωές μας ή να πάρουμε ζωές άλλων», τοποθετούνται στην κορυφή των πιο επιθετικών δηλώσεων που έχει κάνει αρχηγός κράτους διεθνώς μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και αποτελούν από μόνες τους έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας.

Η δήλωση μιας χώρας ότι θα επεκτείνει τα σύνορά της για να επιτύχει τις παλαιές «ιστορικές διαστάσεις» της είναι πρωτοφανής στη νεότερη ιστορία και αμφισβητεί καθ’ολοκληρίαν τον καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, που αποτελεί και την επίσημη βάση έδρασης του διεθνούς δικαίου.

Η Τουρκία, δηλαδή, μετατρέπεται σε ένα είδος «υπερταραχοποιού κράτους» («super rogue state») τους διεθνούς συστήματος διεκδικώντας με αξιώσεις τα σκήπτρα από τη Βόρειο Κορέα.

Η ανύπαρκτη «Διεθνής Κοινότητα» και ένα νέο διεθνές σύστημα που επιβραβεύει τις πειρατικές συμπεριφορές

Ας μην περιμένει όμως κάποιους (ανύπαρκτους) μηχανισμούς επιβολής του διεθνούς δικαίου να «τιμωρήσουν» την Τουρκία. Θα ήταν μεγάλο λάθος να θεωρήσουμε τις δηλώσεις αυτές ως προϊόν της «μεγαλομανίας» ή της «παράνοιας» του Ερντογάν. Στην πραγματικότητα, όχι ο Ερντογάν ως πρόσωπο αλλά η Τουρκία ως γεωπολιτική οντότητα, φαίνεται πως έχει κατανοήσει ότι βρισκόμαστε σε μια εξαιρετικά μεταβατική φάση της Ιστορίας.

Περνάμε από ένα διεθνές σύστημα που εξαφανίζεται με γρήγορους ρυθμούς σε ένα άλλο, που δεν έχει ακόμη αποκρυσταλλωθεί. Πολλές φορές αποκαλούμε αυτόν το νέο, υπό διαμόρφωση, κόσμο ως «πολυπολικό» (multipolar) αλλά αυτός ο όρος δεν εκφράζει πλήρως τη σημερινή κατάσταση. Πολυπολικό ενδέχεται να γίνει το διεθνές σύστημα όταν σταθεροποιηθεί. Μέχρι στιγμής είναι ένα ασχηματοποίητο σύστημα που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «μη πολικό» (non polar).

Σε αυτόν, λοιπόν, τον εν αναμονή κόσμο, η Τουρκία φαίνεται πως έχει επιλέξει να εξελιχθεί σε έναν από τους πιο σημαντικούς τους δρώντες, επιτυγχάνοντας, ταυτοχρόνως, δια του «εθνικού μεγαλείου», να ξεπεράσει τα μεγάλα εσωτερικά της προβλήματα. Και γνωρίζει πως το παράθυρο ευκαιρίας για να το επιτύχει είναι μικρό και πρέπει να δράσει, γρήγορα, ριψοκίνδυνα, επιθετικά και ασύδοτα, αδιαφορώντας για τους μέχρι σήμερα ισχύοντες κανόνες και αναλαμβάνοντας το μεγάλο ρίσκο που έχουν αυτές οι επιλογές.

Ίσως όμως το ρίσκο αυτό να μην είναι και τόσο μεγάλο όσο τείνουν πολλοί στην Ελλάδα να πιστεύουν. Τη μόνη Δύναμη που πράγματι φοβάται η Τουρκία, τη Ρωσία, αυτήν τη στιγμή έχει καταφέρει να την περιορίσει μέσα σε μια λυκοφιλία που έχει μεταμφιεστεί σε μια εύθραυστη συμμαχία, αλλά που προς ώρας λειτουργεί. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν μια, πρωτοφανή μετά το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ, κρίση ηγεσίας, βρίσκονται σε μια μεταβατική φάση ως προς τη διαμόρφωση της στρατηγικής τους στο εξωτερικό, ενώ ένα κομμάτι του «βαθέως κατεστημένου» της Ουάσιγκτον έχει εμμονικά προσκολληθεί στην τεράστια γεωπολιτική επένδυση που έκανε στην ισλαμιστική Τουρκία εδώ και χρόνια και τώρα αρνείται να δει τις καταστρεπτικές συνέπειες που είχαν οι επιλογές του.

Με τις ΗΠΑ σε σύγχυση, το ΝΑΤΟ είναι απίθανο να είναι σε θέση, ή να έχει τη βούληση, να κάνει κάτι ουσιαστικό ώστε να φρενάρει την τουρκική επιθετικότητα, ενώ θα ήταν απολύτως άσκοπο να πούμε το οτιδήποτε για το γεωπολιτικό νηπιαγωγείο που παριστάνει τον «διεθνή παράγοντα», την Ε.Ε.

Εν κατακλείδι, έχουμε απέναντι μας μια άκρως αναθεωρητική και υπερφιλόδοξη Τουρκία, που επίσημα δηλώνει ότι είναι έτοιμη να «πάρει ζωές» για να επανέλθει στις «ιστορικές της διαστάσεις». Δηλαδή, εμμέσως πλην σαφώς απειλεί την ακεραιότητα της Ελλάδας και φυσικά και της Κυπριακής Δημοκρατίας, μεταξύ των άλλων. Όλα λοιπόν τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Ακόμη και αυτό μιας ακραίας επιθετικής ενέργειας της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας που θα οδηγούσε σε πολεμική αναμέτρηση μεγάλης κλίμακας.

Και θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε βοήθεια από πουθενά. Είμαστε μόνοι μας και θα πρέπει μόνοι μας να αντιμετωπίσουμε αυτήν την πρωτοφανή πρόκληση στη νεότερη ελληνική ιστορία. Και ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις. Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις για την εξασφάλιση της ειρήνης. Αν και η χειρότερη επιλογή είναι να συνεχίσουμε την προσπάθεια εξημέρωσης της τίγρης και να προσποιούμαστε πως όλες οι πρωτοφανείς δηλώσεις και οι ολοένα και πιο επιθετικές ενέργειες της Άγκυρας είναι «για εσωτερική κατανάλωση», ούτε οι μεθοδολογίες Αποτροπής είμαστε σίγουροι ότι μπορούν πλέον, στο σημείο που φθάσαμε, να εξασφαλίσουν την ειρήνη στο ελληνοτουρκικό σύστημα.

Βέβαια, ένας πόλεμος δεν ξεσπάει τόσο εύκολα και είναι μια επιλογή που δύσκολα θα κάνει σήμερα η Άγκυρα. Και αυτό γιατί, εις βάρος των στερεοτυπικών αντιλήψεων που τείνουν να κυριαρχήσουν στην ελληνική κοινωνία, ακόμη υπάρχει στρατιωτική ισορροπία στο ελληνοτουρκικό σύστημα. Ακόμη περισσότερο, μάλλον παραμένουν κάποια μικρά αλλά κρίσιμα ποιοτικά πλεονεκτήματα για τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, παρόλα τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει τα τελευταία χρόνια το ελληνικό στράτευμα λόγω της οικονομικής κρίσης.

Βέβαια, αν δεν κάνουμε τίποτε για να αντιστρέψουμε τις σημερινές τάσεις, μέσα στα επόμενα χρόνια η ισορροπία ισχύος θα ανατραπεί δραματικά υπέρ της Τουρκίας. Όμως σήμερα, οι φαταλιστικές αντιλήψεις περί «τουρκικής παντοδυναμίας» μόνο ως μέρος του υβριδικού πολέμου που έχει εξαπολύσει η Άγκυρα κατά της Ελλάδας μπορούν να αναγνωστούν, δηλαδή ως μέρος της τουρκικής προσπάθειας να ακρωτηριάσει γεωπολιτικά την Ελλάδα χωρίς να χρειαστεί να πέσει τουφεκιά.

Άρα, ακόμη ελπίζουμε ότι η ειρήνη θα διατηρηθεί, τουλάχιστον στο άμεσο χρονικό διάστημα. Το γεγονός όμως παραμένει ότι πλέον έχουμε απέναντι μας μια νέα Τουρκία, άκρως φιλόδοξη και επιθετική, σε ένα νέο διεθνές σύστημα που πιθανώς ανταμείβει παρόμοιες δυνάμεις. Άρα, όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά και θα πρέπει να προετοιμαστούμε για αυτά. Όσο είναι ακόμη καιρός.

 Κωνσταντίνος Γρίβας, Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.