Δευ06252018

Τελευταία ΕνημέρωσηΔευ, 25 Ιουν 2018 2pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Αρθρα Αρθρα

"Καλή η απόφαση για το χρέος. Αν υπήρχε και κυβέρνηση..."

akropoli simaies ell ee

Πάει λοιπόν κι αυτό... Επειτα από ένα ακόμη μαραθώνιο Eurogroup η Ελλάδα εξασφαλίζει μία ακόμη θετική ρύθμιση για τις πληρωμές του υπέρογκου χρέους της και ξεπροβοδίζεται στην έξοδο από τα μνημόνια, προς μεγάλη ικανοποίηση όλων.

Το ελληνικό πρόβλημα είναι ένα αγκάθι για την Ευρώπη εδώ και χρόνια και όλοι έχουν κάθε λόγο να λένε σήμερα πόσο καλά τα πήγαμε, πώς τελειώνει η ελληνική κρίση, πώς αρχίζει μία νέα περίοδος ευημερίας και ανάπτυξης και όλα αυτά που γνωρίζουμε πολύ καλά ότι δεν ισχύουν, αλλά κάνουμε ότι δεν συμβαίνει τίποτε.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Η επιτήρηση θα συνεχιστεί, οι μεταρρυθμίσεις θα πρέπει να εφαρμόζονται απαρεγκλίτως και η κυβέρνηση έχει στην διάθεσή της ένα «μαξιλάρι» περίπου 20 δισ. για πληρωμές και ξόδεμα σε περίπτωση που δεν κατορθώσει να δανειστεί από τις αγορές με αξιοπρεπή επιτόκια. Παρεμπιτόντως: όσο θα ξοδεύει, τόσο θα ανεβαίνει και το κόστος δανεισμού.

Είναι αμφίβολο υπό αυτές τις συνθήκες το αν η κυβέρνηση Τσίπρα θα επιχειρήσει καν να βγει στις αγορές. Οι σημερινές αποδόσεις των ομολόγων παραμένουν πάνω από το 4%, κόστος δανεισμού απαγορευτικό και πάντως όποιος αποτολμήσει να δανειστεί σε αυτό το ύψος, κάνει το πρώτο βήμα για την επόμενη χρεοκοπία. Οπότε, θα στραφεί στο μαξιλάρι. Και ο Θεός βοηθός.

Όλα αυτά συμβαίνουν δυστυχώς σε μία ατυχή συγκυρία. Η παγκόσμια οικονομία μπαίνει σε μία περίοδο υψηλών (ή υψηλότερων) επιτοκίων και η Ελλάδα βρίσκεται με μία κυβέρνηση σε (αργή ή συντομότερη) αποδρομή, η οποία ένα και μόνο μέλημα έχει: να περιορίσει την εκλογική της φθορά και ει δυνατόν να ναρκοθετήσει το πεδίο για την επόμενη κυβέρνηση.

Την ίδια στιγμή, είναι μία κυβέρνηση με ορατό τέλος, το οποίο καθορίζεται πλέον από τις διαθέσεις ή τις βεβιασμένες αποφάσεις του Πάνου Καμμένου, ο οποίος παλεύει για την πολιτική του επιβίωση. Αργά ή γρήγορα είτε θα ανατρέψει τον συνασπισμό είτε θα σκηνοθετήσει μία κάποια κρίση, προκειμένου να διατηρήσει κάποια επαφή με το εθνολαϊκιστικό ακροατήριό του και να μπορέσει τουλάχιστον να παρουσιαστεί στις εκλογές.

Με λίγα λόγια, καλοδεχούμενη άλλη μία ρυθμιστική παρέμβαση στο ελληνικό χρέος, αλλά η πιθανότητα να αποδεχθεί και αυτή μία ακόμη τρύπα στο νερό είναι μεγάλη.

Είναι καλό τέτοιου είδους παρεμβάσεις και συμφωνίες να επιτυγχάνονται όταν υπάρχουν ισχυρές ή/και στοιχειωδώς επαρκείς κυβερνήσεις, που να ξέρουν τι να κάνουν.

Δεν είναι ακριβώς η περίπτωσή μας αυτή...

Άγγελος Κωβαίος, reporter

Spiegel: Τελείωσε η κρίση; Για πες το αυτό στους Έλληνες! Τι λένε τα Γερμανικά ΜΜΕ

syntaxiouxoi trapezes perikopes

Θετική αποτίμηση της συμφωνίας του Eurogroup, αλλά και σκεπτικισμός για την "επόμενη μέρα" στον γερμανικό Tύπο. Η ελληνική κρίση ρυθμίζεται, αλλά δεν παρέρχεται, εκτιμούν οι περισσότεροι αναλυτές.

"Το παράδειγμα της Ελλάδας" επιγράφεται σχόλιο της Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ), που επιχειρεί να αντλήσει διδάγματα από την ελληνική κρίση. Όπως αναφέρει ο αρθρογράφος, το παράδειγμα της Ελλάδας δείχνει "ότι οι ευρωπαϊκοί συμβιβασμοί δεν παράγουν αυτομάτως ιδανικές λύσεις.

Οι Έλληνες υπέστησαν τεράστια απώλεια εισοδήματος, αλλά εξακολουθούν να έχουν πολύ υψηλό χρέος. Οι άλλες χώρες της ευρωζώνης κινδυνεύουν να χάσουν δισεκατομμύρια. Στην Ελλάδα άρχισε να δρομολογείται μία εξέλιξη, η οποία επεκτείνεται σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο: η διάβρωση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος από κοινωνικές και οικονομικές κρίσεις.

Όλα τα πακέτα βοήθειας των Βρυξελλών δεν κατάφεραν να αποτρέψουν την ανάληψη της εξουσίας από λαϊκιστικά κόμματα στην Αθήνα. Κάτι το οποίο είναι κατανοητό με δεδομένη την αποτυχία των παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων και άλλωστε ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε απρόσμενα πραγματιστικός στην κυβέρνηση. Αλλά σε τελική ανάλυση η Ευρώπη πλήρωσε τη σταθεροποίηση του ευρώ με ένα τοξικό πολιτικό κλίμα στο εσωτερικό, αλλά και μεταξύ των κρατών-μελών".

Σε ανταπόκριση από το Λουξεμβούργο και με τίτλο "Μία ιστορική στιγμή" η εφημερίδα Süddeutsche Zeitung αναφέρεται σε ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες της διαπραγμάτευσης. Όπως επισημαίνει, ιδιαίτερα η Γερμανία ασκούσε πιέσεις "να είναι όσο το δυνατόν λιγότερες οι διευκολύνσεις για το χρέος. Αρχικά ο γερμανός υπουργός Οικονομικών ήθελε να παρατείνει μόνον κατά τρία χρόνια την περίοδο αποπληρωμής των δανείων, αλλά τελικά αντελήφθη και ο ίδιος ότι αυτό δεν θα ήταν ούτε βιώσιμο ούτε αξιόπιστο. Κι έτσι προέκυψαν τα δέκα χρόνια μαζί με την επισήμανση ότι το 2023 θα εξεταστεί εκ νέου "εάν χρειάζονται περαιτέρω διευκολύνσεις για το χρέος".

Φυσικά κανείς δεν μπορεί να προβλέψει κάτι τέτοιο, ούτε και αν η Ελλάδα θα ανταποκριθεί στους στόχους που καλείται να εκπληρώσει. Είναι ένα δύσβατο μονοπάτι, το οποίο οι άλλοι θα εποπτεύουν και θα αξιολογούν ανά τρίμηνο"

 "Θέμα χρόνου το κούρεμα"

Ακόμη πιο απαισιόδοξη στις προβλέψεις της η εφημερίδα Stuttgarter Zeitung: "Αν η Ελλάδα έχει όντως αλλάξει, παραμένει άγνωστο. Αν μη τι άλλο οι οικονομικοί δείκτες εμπνέουν αισιοδοξία. Αλλά το μεγάλο ερώτημα είναι κατά πόσον η ανάκαμψη είναι διατηρήσιμη. Χωρίς κούρεμα χρέους η Ελλάδα μάλλον δεν πρόκειται να σταθεί και πάλι στα πόδια της. Είναι θέμα χρόνου να το συνειδητοποιήσουν αυτό επιτέλους τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης".

Σκωπτική διάθεση αποπνέει το σχόλιο στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού Der Spiegel."Τελείωσε η κρίση; Για πες το αυτό στους Έλληνες..." είναι ο χαρακτηριστικός τίτλος. Όπως αναφέρεται στο σχόλιο "οι Έλληνες έχουν κάθε λόγο να είναι δύσπιστοι. Όχι μόνο γιατί έχουν ήδη ακούσει άπειρες φορές να προαναγγέλεται το τέλος της κρίσης. Αλλά κυρίως γιατί τα θολά οφέλη της συμφωνίας στο Eurogroup έρχονται σε αντίθεση με τη βεβαιότητα ότι θα υποστούν και πάλι οδυνηρές περικοπές στο τέλος του χρόνου.

'Ποιά συνάντηση του Eurogroup;' με ρώτησε ένας αξιωματικός εν αποστρατεία, ηλικίας 76 ετών. 'Η μοναδική μου έγνοια είναι σήμερα, όπως ήταν και χθες, να μαζέψω τα χρήματα που χρειάζομαι για την κηδεία μου'. Οι συντάξεις στην Ελλάδα έχουν ήδη περικοπεί κατά 60% και θα περικοπούν εκ νέου το 2019" σημειώνει ο αρθρογράφος.

Ελλάδα-Ιταλία: Βίοι παράλληλοι;

Μία διαφορετική διάσταση στον απολογισμό της κρίσης από την εφημερίδα Die Welt: "Με την παρ΄ ολίγον χρεοκοπία της η Ελλάδα έφερε στο φως τις μεγάλες κατασκευαστικές ατέλειες της ευρωζώνης. Με τη συνεχή αντίσταση που προέβαλε και την κρίση διαρκείας που επακολούθησε δίχασε και πολιτικά την ευρωζώνη.
 
Όπως και την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, η οποία προβαλλόταν ως φανατικός υποστηρικτής της λιτότητας, αλλά ο κύριος λόγος για τον οποίον βασάνιζε τους Έλληνες ήταν ότι ήθελε να υποδείξει στους Ιταλούς τί θα τους περίμενε στη δική τους περίπτωση. Μετά από όλα αυτά τα επίπονα χρόνια το πιο αποφασιστικό ερώτημα για την Ελλάδα είναι: Αυτό ήταν, τελείωσε; Μπορεί η χώρα να σταθεί και πάλι στα πόδια της ή μήπως σε τρία, τέσσερα, δέκα χρόνια θα παρακαλάει και πάλι στις Βρυξέλλες για βοήθεια; Η απάντηση είναι ψυχοφθόρα: Δεν ξέρουμε..."

Γιάννης Παπαδημητρίου, Deutsche Welle

Washington Post: Χαμένη ευκαιρία εάν η συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ θυσιαστεί στον βωμό του εθνικισμού

skopiano simaies

Τι αναφέρει το κύριο άρθρο της μεγάλης αμερικανικής εφημερίδας

Στους μήνες που θα ακολουθήσουν οι ενδιαφερόμενοι και οι ιθύνοντες σε διεθνές επίπεδο οφείλουν να υποστηρίξουν τους ειρηνοποιούς σε πΓΔΜ και Ελλάδα», γράφει σήμερα στο κύριο άρθρο της η Washington Post και προσθέτει: «Αν αυτός ο πολυαναμενόμενος συμβιβασμός θυσιαστεί στον βωμό του εθνικισμού και των πολιτικών σκοπιμοτήτων, τότε θα είναι μια θλιβερή εξέλιξη για την διπλωματία και μια χαμένη ευκαιρία για την οποία και οι δύο χώρες ίσως μετανιώσουν πολύ σύντομα».
 
Η αμερικανική εφημερίδα τονίζει ότι «η αλλαγή της ονομασίας πιστώνεται στους δύο ηγέτες, που επέμειναν στις διαπραγματεύσεις παρά τις εσωτερικές αντιδράσεις και το υπερβολικό βάρος της ιστορίας. Και τα δύο έθνη θα βγουν ωφελημένα από την συμφωνία».
 
«Την περασμένη  Τρίτη, και ενώ η προσοχή της παγκόσμιας κοινής γνώμης ήταν στραμμένη στη Σιγκαπούρη, δύο άλλες χώρες παραμέρισαν τις διαφορές τους και έκαναν ένα σημαντικό βήμα για τον τερματισμού ενός μακροχρόνιου αδιεξόδου. Επί 27 χρόνια, η ''Μακεδονία'' και η Ελλάδα είχαν αποδυθεί σε μια διένεξη για την ονομασία της βαλκανικής χώρας.
 
Η νέα συμφωνία μεταξύ των κυβερνήσεων του Έλληνα πρωθυπουργού Α. Τσίπρα και του "Μακεδόνα" ομολόγου του, Ζόραν Ζάεφ,  με την οποία αλλάζει επίσημα η ονομασία της "Μακεδονίας" σε Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας, προσφέρει στις δύο χώρες μια ευκαιρία να βελτιώσουν τις διμερείς τους σχέσεις και την περιφερειακή σταθερότητα», σημειώνει η αμερικανική εφημερίδα. 
 
«Η αλλαγή της ονομασίας ίσως φαίνεται ήσσονος σημασίας, η συμφωνία όμως αποτελεί σημαντική διέξοδο από ένα διπλωματικό τέλμα που υπονόμευε τις φιλοδοξίες της ''Μακεδονίας" να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ. Η Αθήνα, ανέκαθεν θεωρούσε ότι η ονομασία υποδηλώνει εδαφικές βλέψεις επί της ελληνικής Μακεδονίας και ήταν σε αντιπαλότητα με την ΠΓΔΜ από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της τελευταίας το 1991. Η ένταση αυτή κορυφώθηκε όταν η Ελλάδα μπλόκαρε την είσοδο της "Μακεδονίας" στο ΝΑΤΟ το 2008 και την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ το 2009.
 
Πιο πρόσφατα, η διαφωνία για την μετονομασία του αεροδρομίου και της κεντρικής λεωφόρου των Σκοπίων σε "Μέγας Αλέξανδρος" κατέληξε σε κατηγορίες για πολιτιστική ιδιοποίηση, πυροδοτώντας εκ νέου τη διένεξη περί εθνικής ταυτότητας.
 
Η "Μακεδονία" θα εξέλθει από την απομόνωση και θα έχει την ευκαιρία να επιδιώξει την ευρωπαϊκή ενσωμάτωσή της και την ένταξη στο ΝΑΤΟ. Η Ελλάδα θα ωφεληθεί από την επίλυση της εδαφικής διένεξης και την εξάλειψη ενός χρόνιου εθνικού πονοκεφάλου. Το καθοριστικό είναι ότι η συμφωνία θα προσφέρει μεγαλύτερη σταθερότητα στην περιοχή συνολικά. Δεν θα μειώσει απλά τις εντάσεις μεταξύ των δύο γειτόνων, αλλά η πρόσκληση της "Μακεδονίας" να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ θα περιορίσει την ρωσική ανάμειξη στα δυτικά Βαλκάνια.
 
Η συμφωνία είναι αδιάψευστη απόδειξη των καλόπιστων προσπαθειών των δύο κυβερνήσεων, αλλά και της πολύχρονης μεσολαβητικής πρωτοβουλίας του ΟΗΕ που οδήγησαν σε αυτή την κατάληξη, ωστόσο η μάχη για τον συμβιβασμό κάθε άλλο παρά έχει τελειώσει. Για να επισημοποιηθεί η αλλαγή της ονομασίας, πρέπει να εγκριθεί από τα κοινοβούλια των δύο χωρών, αλλά και να υποβληθεί σε δημοψήφισμα στην "Μακεδονία".
 
Πρόκειται για σοβαρά εμπόδια, ιδίως στην Ελλάδα, όπου η αξιωματική αντιπολίτευση κατέθεσε πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης για την συμφωνία. Η εθνικιστική αντιπολίτευση στη "Μακεδονία" εξέφρασε την δυσαρέσκειά της. Ο πρόεδρος της χώρας Γκεόργκι Ιβανόφ αρνήθηκε να την υπογράψει, γεγονός που σημαίνει ότι θα πρέπει να εγκριθεί από το κοινοβούλιο δύο φορές, ώστε να υποχρεωθεί να υπογράψει», καταλήγει το κύριο άρθρο της Washington Post.

Foreign Policy: Ο Αλέξης Τσίπρας αξίζει το... Νόμπελ Ειρήνης

tsipras foreing policy nobel

Με ένα εκτενές άρθρο το περιοδικό Foreign Policy εξηγεί γιατί ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας αξίζει το Νόμπελ Ειρήνης. Όπως αναφέρει το περιοδικό, ο Αλέξης Τσίπρας το αξίζει όπως και ο Ζόραν Ζάεφ για την προσπάθεια που κατέβαλαν ώστε να επιλυθεί το πρόβλημα με το όνομα της πΓΔΜ.

«Οι δύο ηγέτες που αξίζουν το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης δεν συναντήθηκαν αυτή τη βδομάδα στη Σιγκαπούρη. Αντ ‘αυτού, θα συναντηθούν την Κυριακή (17.06.2018) στις όχθες μιας λίμνης με γλυκό και καθαρό νερό στα σύνορα Ελλάδας, Μακεδονίας και Αλβανίας.

Οι πρωθυπουργοί Αλέξης Τσίπρας της Ελλάδας και ο Ζόραν Ζάεφ της Μακεδονίας – μια χώρα που θα είναι γνωστή επισήμως ως Βόρεια Μακεδονία – θα υπογράψουν συμφωνία για την επίλυση της επίπονης και πολύχρονης σύγκρουσης για το όνομα της πΓΔΜ» αναφέρει το δημοσίευμα.

«Προδότες οι Τσίπρας και Ζάεφ για τους εθνικιστές»

Το περιοδικό επισημαίνει ότι η συμφωνία εισάγει μια έγκαιρη ώθηση εμπιστοσύνης στην Ευρωπαϊκή Ένωση και σε ολόκληρο το δυτικό σχέδιο για τα Βαλκάνια. Παραδέχεται ωστόσο ότι εξακολουθεί να αντιμετωπίζει δύσκολες αντιδράσεις από εθνικιστές και στις δύο χώρες, οι οποίοι έχουν επιτεθεί στον αντίστοιχο ηγέτη τους, ως προδότη. Για να αποφευχθεί αυτό το αποτέλεσμα, είναι επείγον να κερδίσει ο Τσίπρας και ο Ζάεφ όχι μόνο υποστήριξη, αλλά και παγκόσμια αναγνώριση.

Ελλάδα, Βουλγαρία και Σερβία θέλουν την μακεδονική ταυτότητα

Σύμφωνα με το Foreign Policy, «αυτό που κάνει την υπόθεση της Μακεδονίας τόσο ενοχλητική είναι η επίμονη πρόκληση για την ίδια την ύπαρξη μιας μακεδονικής ταυτότητας από τους τρεις μεγαλύτερους, ισχυρότερους γείτονές της, την Ελλάδα, τη Βουλγαρία και τη Σερβία. (Οι άλλοι λαοί της περιοχής αναγνωρίζουν τουλάχιστον την ύπαρξη του άλλου.) Μολονότι αναγνωρίζει ονομαστικά το μακεδονικό κράτος, κάθε μία από αυτές τις χώρες έχει προωθήσει μια αφήγηση που την έχει υπονομεύσει. Η Βουλγαρία αμφισβητεί τη μακεδονική γλώσσα, τη Σερβία την ανεξάρτητη Ορθόδοξη Εκκλησία της πΓΔΜ και μια κυρίαρχη αφήγηση στην Ελλάδα υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει κάτι τέτοιο όπως μια μη ελληνική Μακεδονία. Η πΓΔΜ δεν είναι μόνο «ελληνική», αλλά η «Ελλάδα» υπό αυτή την έννοια αποκλειστικότητας έχει τις ρίζες της στον φαύλο Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο».

Ο Τσίπρας αντιλήφθηκε το όφελος από την απαλλαγή της Ελλάδας από ένα περιττό βάρος στις σχέσεις του με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ

Το περιοδικό καταλήγει: Η διαμάχη για το όνομα έχει εξασθενήσει τόσο καιρό για τον απλό λόγο ότι έχει προκαλέσει λιγότερο πόνο στο μεγαλύτερο, ισχυρότερο κόμμα, στην Ελλάδα. Σε αντίθεση με όλους σχεδόν τους προκάτοχους, ο Τσίπρας αντιλήφθηκε, πρώτον, το όφελος από την απαλλαγή της Ελλάδας από ένα περιττό βάρος στις σχέσεις του με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, καθώς και τις σχέσεις του με έναν γείτονα. Δεύτερον, ο Τσίπρας είδε την ευκαιρία για την άφιξη του ρεφορμιστικού ομόλογου στη Σκόπια, του Ζάεφ. Ο πρωθυπουργός της πΓΔΜ είναι απελπισμένος να δει τη χώρα του να εισέλθει τελικά στο ΝΑΤΟ και να ενταχθεί στην ΕΕ, να σταθεροποιηθεί και να προσελκύσει επενδύσεις.

newsit

Ανάλυση: Βόρεια Μακεδονία, τα οφέλη της μετριοπάθειας και ένα κεκτημένο

nimits kai 2 ypex

Μετά από ένα τέταρτο του αιώνα, που χαρακτηριζόταν από ψυχρότητα, προκλήσεις, ενίοτε και ύβρεις, η Αθήνα και τα Σκόπια κατέληξαν σε έναν συμβιβασμό. Είναι επώδυνος. Και για τις δυο πλευρές. Ηταν αναμενόμενο ότι η όποια συμφωνία θα είχε και παραχωρήσεις. Αλλιώς, θα είχε βρεθεί λύση πολύ νωρίτερα. Ετσι είναι οι συμβιβασμοί. Τώρα, εναπόκειται στον καθένα να επιλέξει εάν θα βλέπει το ποτήρι μισό γεμάτο ή μισό άδειο.

Οπως είναι φυσικό, η συμφωνία περιλαμβάνει και θετικά και αρνητικά. Η σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό και η χρήση έναντι όλων - εάν όντως ισχύει, μένει να αποσαφηνισθεί - αποτελούσε εδώ και μια δεκαετία την επίσημη εθνική γραμμή, από την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή με υπουργό Εξωτερικών τη Ντόρα Μπακογιάννη. Ηταν η γραμμή που εξασφάλισε την επιτυχία του Βουκουρεστίου.

Εάν η Ελλάδα είχε εμφανιστεί τότε με απόλυτα μαξιμαλιστική θέση δεν θα είχε καταφέρει να εξασφαλίσει την στήριξη του Νικολά Σαρκοζί και, τελικά, τη θετική απόφαση της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ, η οποία επαναλαμβάνεται και στις συνόδους που ακολούθησαν.

Δεν το λέω θεωρητικά. Ημουν στο Βουκουρέστι. Εζησα τις πιέσεις. Τις έβλεπα στα πρόσωπα του Καραμανλή, της Μπακογιάννη, του Μεϊμαράκη. Δεν ήταν εύκολα τα πράγματα. Εάν σε εκείνο το δραματικό διήμερο, αλλά και στις εβδομάδες που προηγήθηκαν, η ελληνική αφετηρία ήταν μια υπερβολική μαξιμαλιστική θέση, θα είχαμε χάσει.

Θυμάμαι μια συνάντηση που είχα έξω από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ με Αμερικανό διπλωμάτη που χειριζόταν τα θέματά μας. Ηταν λίγο μετά τη γνωστή τηλεφωνική συνομιλία Ράις - Μπακογιάννη. Κάποια στιγμή με κοίταξε εκνευρισμένος, με σχεδόν απειλητικό ύφος, και μου είπε: «Δεν είναι αυτός τρόπος για να μιλά κανείς στην υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ». Δεν ήταν ευχάριστο το σκηνικό. Ομως, «αντέξαμε» και αυτό διότι αναδεικνύαμε την συμβιβαστική προσέγγισή μας.

Επιστρέφουμε στο σήμερα. Τα πήραμε όλα; Φυσικά, όχι. Στα θετικά περιλαμβάνονται και η απάλειψη αναφορών και η αφαίρεση συμβόλων με χαρακτηριστικά αλυτρωτισμού. Στα αρνητικά έχουμε πρωτίστως την αναγνώριση μακεδονικής εθνικότητας και γλώσσας, έστω και αν υπάρχουν οι σχετικές επισημάνσεις ότι αυτές έχουν σλαβική προέλευση και δεν έχουν σχέση με την Αρχαία ελληνική Μακεδονία.

Το ρολόι δεν γυρίζει πίσω. Εγιναν πολλά λάθη, από πολλούς. Ο ένας δεν ήταν αρκετά τολμηρός, ο άλλος ήταν μαξιμαλιστής, άλλοι δεν ασχολήθηκαν όσο θα έπρεπε. Η λύση είναι επώδυνη, τουλάχιστον για κάποιους από εμάς που δεν χαιρόμαστε για συγκεκριμένες πτυχές της.

Ωστόσο, καταλήξαμε σε μια συμφωνία. Και η διεθνής κοινότητα για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια συγχαίρει την Ελλάδα. Διαφαίνεται η προοπτική να ανακτήσουμε την επιρροή μας στη γειτονιά μας. Η υποχώρηση από αυτή τη θέση θα έχει μεγάλο κόστος για την εικόνα της χώρας και τη δυνατότητα να ασκήσει τον ρόλο που της αναλογεί στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο.

Τέλος, και αυτό έχει τη σημασία του, ό,τι και αν γίνει τις επόμενες ημέρες, εβδομάδες και μήνες - καθώς είναι εμφανείς οι τεράστιες αντιδράσεις και στις δυο χώρες - η διεθνής κοινότητα θα γνωρίζει πλέον ότι η αναγκαιότητα να αλλάξει η γειτονική μας χώρα όνομα, και αντί του σκέτου “Δημοκρατία της Μακεδονίας” να προσδιορίζεται από μια σύνθετη ονομασία, δεν αποτελεί μόνο κάποια “υπερβολική” επιδίωξη της Ελλάδας, αλλά είναι κάτι που έγινε αποδεκτό και από την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας αυτής.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΛΛΙΣ