Κυρ05192019

Τελευταία ΕνημέρωσηΚυρ, 19 Μαϊ 2019 1pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Αρθρα Αρθρα

ΕΛΛΗΝΙΚΟ - ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ: "Εκλογή Δημάρχου Γιάννη Κωνσταντάτου και "ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΠΟΛΗΣ" από την 1η Κυριακή"

Στην  δυναμική και στη νίκη της παράταξης "ΕΝΩΜΕΝΗ ΠΟΛΗ Ελληνικού - Αργυρούπολης" του Δημάρχου Γιάννη Κωνσταντάτου, στην όλη πορεία του, καθώς και στο σημαντικό έργο της 1ης θητείας του αναφέρεται σε εκτενές άρθρο της η εφημερίδα "Η Αποψη". 

Ταυτόχρονα, σύμφωνα με τα δημοσκοπικά και κοιπά δεδομένα της, προβλέπει ότι ο νυν Δήμαρχος, Γιάννης Κωνσταντάτος και η ¨ΕΝΩΜΕΝΗ ΠΟΛΗ" θα επανεκλεγούν από την 1η Κυριακή, παρά το ότι υπάρχει πληθώρα υποψηφίων! 

Διαβάστε ολόκληρο το σχετικό άρθρο της εφημερίδας:

apopsi konst

"Ο αδύναμος κρίκος του ΣΥΡΙΖΑ"

adynamos krikos

Τσίπρας ή Μητσοτάκης; Μητσοτάκης ή Τσίπρας; Το δίλημμα είναι σαφές και θα εκφραστεί στις επερχόμενες πολλαπλές εκλογικές αναμετρήσεις. Στον πυρήνα του βασικού κυβερνητικού αφηγήματος της τελευταίας τετραετίας ήταν αναμφίβολα η προσπάθεια αποστολής του επικοινωνιακού μηνύματος ότι ο πρωθυπουργός “παίζει χωρίς αντίπαλο” σε προσωπικό επίπεδο.

Γιαυτό άλλωστε και η επιχείρηση “debate” από την πλευρά του Μεγάρου Μαξίμου. Η πραγματικότητα όμως δείχνει να είναι διαφορετική. Εάν υποθέσουμε ότι οι αριθμοί λένε πάντα την αλήθεια, τότε στο Μέγαρο Μαξίμου θα πρέπει να ανησυχούν, εξαιτίας όλων των δημοσκοπήσεων ανεξαρτήτως εταιριών ειδικά σε ότι έχει να κάνει με το δίπολο Τσίπρα Μητσοτάκη.

Η διαφορά των δύο πολιτικών αρχηγών τόσο στην δημοτικότητά τους, όσο και στο ερώτημα της καταλληλότητας για την πρωθυπουργία είναι συντριπτική και διαρκώς αυξανόμενη υπέρ του προέδρου της ΝΔ, από τον αρχή σχεδόν της περιόδου διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ. Πιο συγκεκριμένα στις αρχές του 2018, ο μέσος όρος σχεδόν όλων των ερευνών κοινής γνώμης δημοσκοπήσεων έδειχνε τη διαφορά των δύο πολιτικών αρχηγών στο 9,2%, ενώ πλέον έχει ανέβει πάνω από το 10%.

Το τελευταίο διάστημα μάλιστα η διαφορά αυτή είναι μεγαλύτερη από την διαφορά μεταξύ των δύο κομμάτων, το οποίο σημαίνει ότι ο μεν Κυριάκος Μητσοτάκης προσθέτει στο κόμμα του, ο δε Αλέξης Τσίπρας περιορίζεται στον στενό κομματικό του πυρήνα, εξελισσόμενος στον αδύναμο κρίκο του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι ότι για πρώτη φορά από τότε που μετράται ο συγκεκριμένος δείκτης ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπερτερεί σταθερά και για μεγάλο χρονικό διάστημα του εν ενεργεία πρωθυπουργού. Ακόμα και σε περιπτώσεις που η αντιπολίτευση είχε εκλογικό προβάδισμα, ο εν ενεργεία πρωθυπουργός υπερείχε του αντιπάλου του. Την τελευταία διετία έχουμε πλήρη αντιστροφή αυτής της δημοσκοπικής άτυπης «παράδοσης». 

Παρά όμως τις μικρές διακυμάνσεις κακή παραμένει η δημοσκοπική εικόνα για τον ΣΥΡΙΖΑ και στο επίπεδο της πρόθεσης ψήφου, σχεδόν δέκα μέρες πριν από το κρίσιμο ραντεβού της 26ης Μαίου.

Η διαφορά δείχνει να είναι παγιωμένη υπέρ της ΝΔ, σύμφωνα με όλες τις μετρήσεις των τελευταίων μηνών.

Η ΝΔ, από όποια πλευρά και αν το δεις, διατηρεί την πρώτη θέση με σημαντική διαφορά, δημιουργώντας τη βεβαιότητα (εάν υπάρχει ασφαλώς) ότι η πρωτιά είναι δεδομένη.

Επειδή όμως η ιστορία επαναλαμβάνεται, ενδιαφέρον έχει να θυμηθούμε ότι η προσπάθεια αντιστροφής του πολιτικού κλίματος που επιχειρεί τις μέρες αυτές, μέσω του πακέτου παροχών, το Μέγαρο Μαξίμου δεν είναι κάτι το καινούργιο.

Πριν από περίπου δύο χρόνια ,τον Φεβρουάριο του 2017, η κυβέρνηση είχε τότε εξαπολύσει μία μεγάλη «χειμερινή επίθεση», με στόχο την ανατροπή των αρνητικών πολιτικών τάσεων της περιόδου εκείνης. Όπλο εκείνες τις μέρες ήταν η διανομή του υπερπλεονάσματος, την οποία μάλιστα είχε ανακοινώσει ο ίδιος ο κ. Τσίπρας με τηλεοπτικό του μήνυμα στο Μέγαρο Μαξίμου.

Η οργανωμένη εκείνη προσπάθεια εξελίχθηκε σε ένα μεγάλο “κάζο” για τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς η διαφορά μεταξύ της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν μειώθηκε εκείνο το διάστημα, αλλά αντιθέτως παγιώθηκε.

Γιάννης Κ.Τρουπής

Για να κοιτάξουμε αλλιώς τη Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα

xristos ihsous kefali stefani

Η περιοδικότητα με την οποία επανέρχονται κάθε χρόνο οι μεγάλες γιορτές διευκολύνει την εθιμοτυπική τήρηση των στερεότυπων: τα Χριστούγεννα είναι άλλη η ατμόσφαιρα και το Πάσχα άλλη. Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, τα εορταστικά κλισέ κυριαρχούν. Κατά τις πασχαλινές διακοπές δεν επικρατεί τόσο η αγοραστική μανία, όσο τα ελληνικά έθιμα.

Σε παλαιότερο σημείωμά μου είχα σχολιάσει την ”πολιτισμική Ορθοδοξία” η οποία έχει εγκλωβίσει τους νεοέλληνες σε μια στείρα επιφανειακή θρησκευτικότητα.

Η Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα αποτελούν υποδειγματικά πεδία στα οποία ασκούμε την Ορθοδοξία του έθιμου, αφήνοντας στην αφάνεια το ουσιαστικό τους μήνυμα.

Η μαζική ολιγόλεπτη συμμετοχήστον Επιτάφιο και στο ”Χριστός Ανέστη” λειτουργούν ως παραδειγματικά πεδία μιας ανοιξιάτικης ευφορίας και μιας αόριστης αισιοδοξίας για ανθρώπους οι οποίοι δεν έχουν ιδέα, ούτε ενδιαφέρονται να μάθουν, τι σημαίνει ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος και ποιες υπαρξιακές συνέπειες έχει η Ανάστασή Του.

Για να συμβάλω σε κάποια προσέγγιση της αλήθειας των ημερών, θα σταθώ σε λίγες υμνογραφικές στιγμές, εντελώς επιλεκτικά. To να μιλάς για τη Μεγάλη Εβδομάδα και το  Πάσχα μέσα στην κοινωνία του θεάματος και της ταχύτητας αποτελεί πραγματική άσκηση. Αλλά και καλεί σε άσκηση. Ας το αποπειραθούμε, μήπως καί ξαναδούμε κάποια πράγματα μέ μιά φρέσκια ματιά.

*Πτωχός θέλων ὑπάρχω· ὁ πρῶτος οὖν ὑμῶν ἔστω πάντων διάκονος, ὁ δέ ἄρχων ὡς ὁ ἀρχόμενος, ὁ προκριθείς δέ ὡς ὁ ἔσχατος· καί γάρ ἐλήλυθα αὐτός τῷ πτωχεύσαντι Ἀδάμ διακονῆσαι καί λύτρον δοῦναι ἀντί πολλῶν τήν ψυχήν, τῶν βοώντων μοι Δόξα σοι.1

Ολοκληρωτική ανατροπή της έννοιας της δύναμης. Τώρα ισχυρός είναι ο αγαπών και θυσιαζόμενος. «Γι’ αυτό ήλθα, γιά νά υπηρετήσω όσους πτώχευσαν». Έτσι γίνεσαι αφεντικό, στή δική Του γλώσσα. Αυτό σημαίνει Κύριος, για τον Χριστό.

Στη συνέχεια μιλά ο Μεσσίας από τον Σταυρό Του. Γραμμένο, όμως, επτακόσια χρόνια προ Χριστού! Ψαλμός προφητικός ο 21.

Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;

Γιατί στέκεις μακριά καί δέ μέ σώζεις;

…Είμαι πια σκουλήκι, όχι άνθρωπος,

εκμηδενισμένος, αντικείμενο ειρωνείας.

Μέσα μου έγιναν τα σπλάγχνα μου σάν τό κερί πού λιώνει,

σάν κεραμίδι ο λάρυγγάς μου στέγνωσε.

Τρύπησαν τά χέρια καί τά πόδια μου.

Μοίρασαν τα ρούχα μου με κλήρο.

Στο δεύτερο μισό του ψαλμού ανατρέπονται όλα. Η ατμόσφαιρα μυρίζει Ανάσταση. Αρχίζει να ανατέλλει η εικόνα μιας μελλοντικής Εκκλησίας. Ο Υιός μιλά στον Πατέρα Του:

Θα διηγηθώ στα αδέλφια μου ποιος είσαι.

Μαζί τους θα Σε δοξάζουμε στη σύναξη (Λειτουργία).

Θά θυμηθούν καί θά γυρίσουν στόν Κύριο όλα τά πέρατα της γης.

Το παγκόσμιο όραμα του Χριστιανισμού διακηρύσσεται εδώ, το οποίο αθόρυβα ήδη γίνεται πράξη σε όλες τις φυλές, παρά τις αντιδράσεις των στενόμυαλων και εθνικιστών.

Επιπλέον ο Χριστός υπαινίσσεται εδώ αυτό που μετά την έλευσή Του θα κηρύξει απροκάλυπτα. Βρίσκεται από την δική μας πλευρά, όχι από την πλευρά ενός απόμακρου Θεού. Έτσι, κάθε φορά που τελούμε Λειτουργία, είναι ο Χριστός που την προσφέρει, θυσία και δέηση στον Πατέρα Του, πρωτότοκος μέσα σε πολλά αδέλφια, όλους μας.

*Ὁ ἅδης, Λόγε, συναντήσας σοι ἐπικράνθη βροτόν ὁρῶν τεθεωμένον.

Ο θάνατος ερχόταν πάλι όλος χαρά στίς ”παραλαβές”, ότι θά συναντήσει ένα ακόμη θύμα. Καί βρήκε ξαφνικά θεωμένη φύση. Πώς Τον συνάντησε;

κατάστικτον τοῖς μώλωψι καί πανσθενουργόν.

Ο στίχος των αιώνων. Ο συνδυασμός που ορίζει την δύναμη της αγάπης, γιά όποιον ενδιαφέρεται. Καί είναι σήμερα πολλοί οι μποντυμπιλντεράδες του σώματος, των αισθημάτων, της εξουσίας, των δημοσίων σχέσεων κ.ο.κ.

Καταπληγωμένος, σιωπηλός, νικητής. Από έρωτα για τον άνθρωπο.

*Δώσε μου τούτο τόν ξένο.2 Μιλά ο Ιωσήφ της Αριμαθαίας στον Πιλάτο.

Δώσε μου τούτο τόν ξένο που από βρέφος αποξενώθηκε από τον κόσμο.

Δώσε μου τούτο τόν ξένο που γνωρίζει πώς να δεξιώνεται τους φτωχούς και τους ξένους.

Δώσε μου τούτο τόν ξένο που ξενίζομαι βλέποντας πόσο ξένος του είναι ο θάνατος.

Πολλές φορές ακούγεται στο τροπάριο αυτή η φράση. Λές σκόπιμα, για να μας εντυπωθεί. «Καταλάβετέ το, είμαι ξένος. Πώς θά μέ ακολουθήσετε αν δέν γίνετε ξένοι; Δέν θά γλυτώσετε από τά φαντάσματά σας, γαλήνη δεν θά νοιώσετε ποτέ, αν δεν αισθανθείτε καί σεις ξένοι». Ξενότητα που σώζει από τα βαρίδια τα οποία μας κρατούν χαμηλά, αδικαίωτους.

Ο Χριστός κατέβηκε να παλέψει με τον Άδη μόνος…

Κάτω. Εκεί απ’ όπου κανείς δέν γύρισε πίσω. Καί οι άλλοι, όλοι μας, περίμεναν απ’ έξω.

Σκηνή κινηματογραφική, γιά γερά νεύρα. Αναμονή φρικτή, θανατερή. Τί είδε κάτω; Ποιός θά μας πεί; (Μάλλον είδε σέ πλήρη ανάπτυξη ό,τι αμυδρά καί φευγαλέα μόνο διακρίνουμε εμείς μέσα στην καρδιά μας, στον προσωπικό μας Άδη, καί σπεύδουμε νά τό βάλουμε στα πόδια κλείνοντας ερμητικά πίσω μας).

…και ανέβηκε κρατώντας λάφυρα πολλά της νίκης.3

Ανέβηκε μέ λάφυρα. Όλους εκείνους πού βρήκε, δηλαδή, αλλά δεν θά μας πει ποτέ πως τους βρήκε, σε ποια κατάσταση. Από σεβασμό σ’ εκείνους και σ’ εμάς. Θέλει έτσι να τους θυμόμαστε πάντα, όπως τους ανέβασε πάνω.

Και μάλλον αυτό μας ζητά για όλους, και γιά τούς ζωντανούς που κινούνται δίπλα μας. Να τους φερόμαστε πάντα σαν σε αναστημένους…

π. Βασίλειος ΘερμόςΨυχίατρος παιδιών καί εφήβων. Δρ. Θεολογικής Σχολής του Παν/μιου Αθηνών. Αναπληρωτής καθηγητής στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθηνών

1 Τροπάριο Αποστίχων Όρθρου Μεγάλης Δευτέρας.

2 Τροπάριο ψαλλόμενο κατά την περιφορά του Επιταφίου.

3 Στίχος συναξαρίου Όρθρου Αναστάσεως.

"Περί άθεων και κρεατοφαγίας τη Μεγάλη Παρασκευή"

gustav dore thia komodia

Διάβασα με έκπληξη, δυσάρεστη οφείλω να ομολογήσω, την είδηση πως κάποιοι άθεοι θα διοργανώσουν την Μ.Παρασκευή δείπνο κρεατοφαγίας σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, προσκαλώντας μάλιστα και χορτοφάγους να συμμετάσχουν. Μια κίνηση πραγματικά αντάξια του σκοτεινού και κατώτερου ανθρώπου που αρκείται στην ανθρωποφαγία του άλλου και απογυμνώνει το πνεύμα του προς όφελος της σάρκας.

Μια κίνηση που δεν θα την έκαναν ούτε οι εκπρόσωποι του ζωϊκού βασιλείου που έχουν μάθει να σέβονται τις διαφορετικές κοινότητες ζώων και κυνηγούν μόνο για επιβίωση.

Προσωπικά, δε θα χαρακτήριζα τον εαυτό μου ως Χριστιανή Ορθόδοξη, παρά το γεγονός ότι βαφτίστηκα. Ξέρω ότι μ΄αυτό που γράφω θα σκανδαλίσω πολλούς. Οι δικοί μου άνθρωποι γνωρίζουν ότι από νεαρή ηλικία αναζητούσα απαντήσεις και πέρασα σταδιακά από τον εμπειρικό αγνωστικισμό, στον γνωστικισμό και τελικά, σήμερα, στα 45 μου, στον ανθρωπισμό.

Όλα αυτά τα χρόνια το πρώτο που έχω μάθει είναι να σέβομαι τους ανθρώπους που πιστεύουν. Σέβομαι την πίστη τους και θα δείξω ως Άνθρωπος τον ανάλογο σεβασμό στους ναούς κάθε θρησκείας, στα ήθη και τα έθιμα. Γιατί κάθε θρησκεία είναι ένας διαφορετικός δρόμος για να οδηγήσει τον Άνθρωπο στη Θέωση.

Κάθε Άνθρωπος επιλέγει με σεβασμό το μονοπάτι που θα ακολουθήσει για να μπορέσει να βρει την μοναδική ενέργεια του Θείου μέσα του ώστε να κοιτάξει ψηλά.

Ακολουθώντας αυτό το μοναπάτι οφείλει να σεβαστεί και τους υπόλοιπους που ακολουθούν τα δικά τους μονοπάτια και όχι να αντιδρά ως κακομαθημένο παιδί με στόχο να προκαλέσει ή να τραβήξει προσοχή όπως αντιδρά η ένωση αθέων (που όλως περιέργως δεν την θυμάμαι να αντιδρά ανάλογα ενάντια στις νηστείες των Μουσουλμάνων, των Εβραίων ή των Ινδουιστών).

Με σεβασμό λοιπόν προς όλους τους ανθρώπους και όλους τους πιστούς, μακριά από αναθέματα, αφορισμούς και ασυνάρτες κινήσεις, ας πορευθούμε όλοι οι άνθρωποι με στόχο την προσωπική μας Ανάσταση και Θέωση.

Στην εικόνα πίνακας του εξαιρετικού Gustave Doré για την Θεία Κωμωδία του Δάντη, όταν ο Δάντης και η Βεατρίκη αντικρίζουν το Θεό, αφού έχουν πραγματοποιήσει τη δική τους πορεία για τη Θέωση.

Καλή Ανάσταση.

Γιώτα Χουλιάρα, πολιτικός συντάκτης

Πολύ κακό το κλίμα στην κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ

tsipras katifirs edrano

Ο κινέζος θεωρητικός της στρατηγικής Σουν Τζου είχε γράψει: «Στρατηγική με τακτικούς ελιγμούς είναι ο πιο σίγουρος δρόμος για τη νίκη. Τακτικοί ελιγμοί χωρίς στρατηγική, είναι ο θόρυβος πριν την ήττα».

Δεν ξέρουμε τι ακριβώς κάνει ο Αλέξης Τσίπρας στο δρόμο προς τις κάλπες, όμως, το κυβερνών κόμμα δείχνει να έχει συμβιβαστεί με το δεύτερο. Κινήσεις τακτικής χωρίς στρατηγική που μοιάζουν περισσότερο με την υποχώρηση των στρατευμάτων πριν από μια οδυνηρή ήττα.

Οι δημοσκοπήσεις που έρχονται στο Μέγαρο Μαξίμου δεν είναι απλά κακές. Είναι οι χειρότερες που έχει δει κόμμα που κυβερνά από την εποχή του Κώστα Καραμανλή το 2009. Κι όσο τα γκάλοπ δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι τόσο οι γκρίνιες αυξάνονται και οι εμφύλιοι πληθύνονται στο εσωτερικό του κόμματος και της κυβέρνησης.

Στις συσκέψεις που γίνονται, παρουσία και του πρωθυπουργού, το κλίμα είναι πολύ κακό. Ο μόνος στόχος και η στρατηγική που χαράσσεται είναι επί τη ουσίας να προστατευτεί η εικόνα του πρωθυπουργού και να βγει αυτός μπροστά να «καθαρίσει το παιχνίδι».

Το ξεκίνημα έγινε από την Καλαμάτα, συνεχίζεται από την Πάτρα το Σάββατο και τη Δευτέρα θα γίνει η παρουσίαση του ευρωψηφοδελτίου. Ευκαιρία για τον Τσίπρα να κάνει ομιλίες γεμάτες οργή κατά των «διαπλεκόμενων», της «επιχειρηματικής ελίτ», της Νέας Δημοκρατίας και όσων θέλουν να... σταματήσουν το πείραμα της πρώτης φοράς Αριστερά.

Είναι φανερό όμως ότι οι λόγοι που διαβάζει ο πρωθυπουργός είναι γραμμένοι από... troll. Ακρως επιθετικοί, με χαρακτηρισμούς που παραπέμπουν στα social media, με ρητορική μίσους και διχασμού στη λογική «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν».

Είναι άλλωστε και η μόνη γραμμή άμυνας για έναν στρατηγό που διαθέτει αυτή τη στιγμή ένα στράτευμα αδύναμο, διαλυμένο, παραιτημένο και αδιάφορο μπροστά σε πολλές εκλογικές ήττες που έρχονται.

Αυτό το κλίμα παραίτησης είναι που εμφανίζεται σε όλη την Ελλάδα, όχι μόνο στα πολιτικά γραφεία των βουλευτών ή στη Βουλή. Οι συριζαίοι ψηφοφόροι απλώς περιμένουν αυτό που δεν μπορούν να αποφύγουν και ξεκινούν μάχες χαρακωμάτων εντός του κόμματος και της κυβέρνησης σε μια προσπάθεια προσωπικής επιβίωσης.

Τα όσα συνέβησαν με τον Π. Κουρουμπλή και τις επιθέσεις που δέχθηκε από τους συνυποψήφιούς του στο ευρωψηφοδέλτιο, δείχνουν ακριβώς αυτό που συμβαίνει σε ένα κόμμα που είναι υπό διάλυση και συμβιβασμένο με την επερχόμενη ήττα.

Από την άλλη, και η απομόνωση στην οποία έχουν βάλει τον Νίκο Παππά λόγω της υπόθεσης Πετσίτη, αλλά και μετά τις καταγγελίες Μαρινάκη για τα «νταραβέρια» με τον Χρήστο Καλογρίτσα για τις τηλεοπτικές άδειες, δείχνει ότι επικρατεί ένα κλίμα «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Ευρωψηφοδέλτιο ήττας

Το πιο χαρακτηριστικό γεγονός που δείχνει ότι ο στρατηγός Τσίπρας ξέμεινε από στρατηγική κι επιδίδεται πλέον σε τακτικές χωρίς στόχο, είναι η συγκρότηση του ευρωψηφοδελτίου.

Ανέπνευστο, χωρίς πρόσωπα – σύμβολα που θα επανασυνέδεαν τον ΣΥΡΙΖΑ με την αριστερά, επιλογές για να παίζουν στα social media (Ραλλία Χρηστίδου, Αλέξης Γεωργούλης κ.λπ.) ή παζάρια και διευθετήσεις με όσους στήριξαν τη συμφωνία των Πρεσπών (Δανέλλης, Κουντουρά κ.λπ).

Ούτε ένα κορυφαίο στέλεχος δε δέχθηκε να μπει στο ευρωψηφοδέλτιο, είτε γιατί ο Τσίπρας τους θέλει ετοιμοπόλεμους στην επόμενη μάχη είτε γιατί οι ίδιοι φοβήθηκαν ότι θα στραπατσαριστούν τόσο πολύ στις 26 Μαίου που αργότερα δεν θα μπορούν ούτε να κυκλοφορήσουν.

Όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με συγκρούσεις που δεν βλέπουν το φως αλλά που μένουν στα υπόγεια του Μαξίμου, και με πολλές γκρίνιες από βουλευτές με αποδέκτη το πρωθυπουργικό γραφείο συνθέτουν ένα πολύ εκρηκτικό σκηνικό.

Κρας τεστ ακόμη και για τη συνοχή της κυβέρνησης και της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι διακοπές του Πάσχα. Η αγωνία των συριζαίων βουλευτών είναι πώς θα τους αντιμετωπίσουν οι πολίτες στις εκλογικές τους περιφέρειες, ειδικά στη Βόρεια Ελλάδα.

Και αγωνιούν γιατί δεν μπορούν σε καμιά περίπτωση να περάσουν την «γραμμή» που έχει χαραχτεί σε όλα τα μέτωπα. Η επίκληση της «διαπλοκής», των «τζακιών», της «ακροδεξιάς ΝΔ» και του «παλαιού πολιτικού συστήματος» δεν μπορούν σε καμιά περίπτωση να κρύψουν τα πραγματικά προβλήματα και τα αδιέξοδα της κυβέρνησης.

Μάλιστα, ακόμη και οι σωστές πολιτικές επιλογές ή προθέσεις (120 δόσεις, ενίσχυση των χαμηλών εισοδημάτων, προσλήψεις) καλύπτονται από υποθέσεις όπως το σκάνδαλο Πετσίτη και η εμπλοκή Παππά, η σιωπή Μαξίμου στις καταγγελίες Μαρινάκη για τον έλεγχο του τηλεοπτικού τοπίου και τις σχέσεις ΣΥΡΙΖΑ με τη «διαπλοκή» που καταγγέλλει, οι απίστευτες αλληλοκατηγορίες Καμμένου – Κοτζιά και φυσικά το Μακεδονικό που έχει διαλύσει τα πάντα.

Κι από την άλλη, όταν κορυφαίοι υπουργοί (Δραγασάκης, Τσακαλώτος) ή δημοσιογράφοι της ΕΡΤ ομολογούν εμμέσως ότι «έρχεται η ΝΔ στην εξουσία», τότε τι θα μπορούσαν να κάνουν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ παρά μόνο να τραγουδούν Βάρναλη «μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα».

Β. Κανελλης, tanea