Δευ09252017

Τελευταία ΕνημέρωσηΔευ, 25 Σεπ 2017 3pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Αρθρα Αρθρα

3 Σεπτεμβρίου 2017 ─ Μνημόσυνο, ή Ιστορική Ευκαιρία για Ανασυγκρότηση

pasok andreas fvto
 
Στις 3 Σεπτεμβρίου 1974, ο Ανδρέας Παπανδρέου ανήγγειλε την ίδρυση ενός νέου πολιτικού φορέα διαβάζοντας ένα κείμενο εξαιρετικής πολιτικής διακήρυξης. 
 
Όλα ήσαν ταπεινά εκείνη την ημέρα. Μια αίθουσα, όχι η μεγαλύτερη, ενός κεντρικού ξενοδοχείου της Αθήνας. Δεν υπήρχε μέγα πλήθος και πάθος. Ούτε ο Αθηναϊκός Τύπος αντελήφθη κάτι τέτοιο. Δεν προσέδωσε στο γεγονός και στη διακήρυξη μια ξεχωριστή σημασία και αξία.
 
Αρκετές εφημερίδες παραχώρησαν κάποιο μέρος της πρώτης σελίδας τους. Αλλά όχι τους κορυφαίους τίτλους. Ούτε συνέρρευσαν δεκάδες χιλιάδες πολίτες εκείνων των ημερών για να πολιορκήσουν την αίθουσα ή και το ίδιο το ξενοδοχείο, ή ακόμα και τους δρόμους προσπέλασης σ’ αυτό. 

 Ήταν ξεκάθαρο ότι ιδρυτής του νέου φορέα, του ΠΑΣΟΚ, ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Αυτός έθεσε την ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα και σφραγίδα του. Και τα παρόντα πρόσωπα σε εκείνη τη μικρή αίθουσα συμπραταγωνιστές σε μια προσπάθεια που υπέστη πολλές δοκιμασίες. 

Το κείμενο εκείνο, που διάβασε με τη γνώριμη, σταθερή και αποφασιστική φωνή του ο Ανδρέας Παπανδρέου, διατηρεί την ιστορικότητά του. Όχι, βέβαια για τη δωρική, απλή και συναικτική γλώσσα του. Για την οποία οφείλει πολλά σε έναν σπουδαίο φιλόλογο, που επεξεργάστηκε την τελική μορφή του. Η ιστορικότητά του αναδεικνύεται από το διαχρονικό περιεχόμενό του. Και για έναν επιπλέον λόγο. Αποτέλεσε τη δάδα και τη βίβλο για τη δημιουργία κινηματικών χαρακτηριστικών εκείνου του κόμματος, που τα διατήρησε για αρκετά χρόνια.

Το ΠΑΣΟΚ, έτσι το προσδιόρισε η διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, θα ήταν ένα πατριωτικό κίνημα. Χωρίς κορώνες ενός έξαλλου εθνικισμού. Θα οικοδομείτο πάνω σε βαθειές δημοκρατικές ιδέες με έντονο κοινωνικό περιεχόμενο. Με ένα πλατύ κοινωνικό κράτος αλληλεγγύης. 

Το καλοκαίρι του 1981, το ΠΑΣΟΚ συνέταξε και δημοσιοποίησε το «Συμβόλαιο με το Λαό» ως το κυβερνητικό πρόγραμμά του. Και συμπυκνωμένα ως «Αλλαγή», που περιελάμβανε μεταρρυθμίσεις σε όλους τους στρατηγικούς τομείς της δημόσιας ζωής. 

Το «Συμβόλαιο με το Λαό» υλοποιήθηκε στο μεγαλύτερο μέρος του. Οι ελευθερίες και τα δικαιώματα του ανθρώπου επεκτάθηκαν και απέκτησαν βάθος. Ιδίως αυτά που έχουν έντονο κοινωνικό περιεχόμενο. Έστω και με παθογένειες. Το αστυνομικό κράτος, έστω και με τα απομεινάρια του, καταργήθηκε. Πολλοί δημοκρατικοί θεσμοί εμπλουτίστηκαν ή και καθιδρύθηκαν για πρώτη φορά. Έστω και εάν ορισμένοι από αυτούς δεν περπάτησαν σύμφωνα με τους καταστατικούς ορισμούς των. Πάντως, βέβαια, μετέτρεψαν χιλιάδες κατοίκους της χώρας μας σε ενεργούς πολίτες. Τα κόμματα και τα συνδικάτα στα χρόνια της ηγεμονίας του ΠΑΣΟΚ ήσαν μαζικά. Ακόμη και όταν αρκετοί πολίτες μεταμορφώθηκαν σε πελάτες. 

Η τοπική αυτοδιοίκηση απέκτησε τα περισσότερα πολύτιμα συστατικά στοιχεία, που συναποτελούν το οικοδόμημα της τοπικής εξουσίας στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες. Είναι τώρα πια θεσμός δημοκρατίας. Εταίρος της κεντρικής δημοκρατικής εξουσίας. Και όχι αποκεντρωμένη υπηρεσία δημοσίας καθαριότητας και υγιεινής προστασίας.

Επιτέλους επήλθε Εθνική Συμφιλίωση μετά από τρεις και πάνω δεκαετίες. Δεν έχουμε πια νικητές και νικημένους. Ούτε όψιμους, κατά φαντασία νικητές και ηττημένους. 

Η ισχνύ μεσαία τάξη ωρίμασε. Και κοινωνικά. Και οικονομικά. Και πολιτικά. Από μικρή ομάδα φοβισμένων μικροαστών κατέκτησε, στα χρόνια του ΠΑΣΟΚ, ηγεμονικές διαστάσεις, με εμπλουτισμένη ιδεολογία και αυξημένη αυτοπεποίθηση.

Οι παθογένειες στην Παιδεία, στην Υγεία, στην Πρόνοια και την Κοινωνική Ασφάλιση με τίποτα δεν μπορούν να ακυρώσουν ένα τιτάνιο μεταρρυθμιστικό έργο ανοικοδόμησης ενός σύγχρονου κοινωνικού κράτους. 

Μεταφέρθηκε σημαντικός πλούτος από το Κέντρο στην περιφέρεια. Πολλές περιοχές της πατρίδας μας άλλαξαν πρόσωπο. Ή απέκτησαν για πρώτη φορά

Και, άλλοτε με άνεση, και άλλοτε με οδύνες και αγωνίες το ΠΑΣΟΚ έγινε Ευρωπαϊκό. Χωρίς πολιτικές αφέλειες. Πάντως, σε κρίσιμες θεσμικές και πολιτικές πρωτοβουλίες της θεσμικά οργανωμένης Ευρώπης, το ΠΑΣΟΚ, ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κώστας Σημίτης αναδείχθηκαν σε μεγάλους συμπρωταγωνιστές. Σε ορισμένες, μάλιστα περιπτώσεις, με έργο και ρόλο πέρα από τα σύνορα της Ευρώπης.

Σε αυτή την πορεία, μια στρατηγικά κρίσιμη μάζα στελεχών, ακόμα και κορυφαία, ενστερνίστηκαν όλα τα ελαττώματα του κυβερνητισμού. Τα αμαρτήματά τους, πριν και κατά την κρίση, κινούνται στα όρια της ηθικής προδοσίας της διαχρονικής Δημοκρατικής Παράταξης. Με τίποτα, όμως, δεν μπορούν να αμαυρώσουν την πορεία και τους αγώνες του λαού μας για την πολιτική και ηθική δικαίωση της 3ης του Σεπτέμβρη.

Σήμερα, στο μέσον μιας βαθειάς δημοσιονομικής, οικονομικής, πολιτικής και ιδεολογικής κρίσης τα πιο πάνω δεδομένα, που αφορούν τη Μεταπολίτευση, έχουν ανατραπεί. Και το ΠΑΣΟΚ κατέβαλε το πιο σκληρό τίμημα για τα λάθη των άλλων και για τα λάθη τα δικά του στη διαχείριση αυτής της πολύπλευρης και πολύμορφης εθνικής κρίσης.

Σήμερα, λοιπόν, βρίσκεται σε εξέλιξη μια τιτάνεια προσπάθεια εγκατάστασης σε ενιαίο χώρο των πολιτικών δυνάμεων, που δεν έχουν απορροφηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε έχουν προστρέξει στη Μητσοτακική Ν.Δ. Δεν πρόκειται για έναν μεσαίο χώρο χωρίς ξεχωριστή πολιτική και ιδεολογική ταυτότητα. Ούτε πρόκειται για ερανίσματα άλλων πολιτικών χώρων, ή για περιστασιακή συρραφή ξεπερασμένων πολιτικών προτάσεων. 

Οφείλουμε να προβούμε σε οριμσμένες διευκρινίσεις. 

Η πρώτη. Η Δημοκρατική Παράταξη έχει ιστορία, που ξεπερνά και το ιστορικό χρονολόγιο του ΠΑΣΟΚ. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στις μεγάλες ιστορικές κρίσεις της πατρίδας μας. Άλλες μεν θεράπευσε, άλλες δε αποσώβησε. Και ήταν πάντα μεταρρυθμιστική και εκσυγχρονιστική.

Η δεύτερη. Δεν μπορούμε να αρκεστούμε σε συμφωνίες ή συμπράξεις κορυφής, χωρίς την ενεργό συμμετοχή μεγάλου αριθμού συμπολιτών μας. 

Η τρίτη. Έχει νόημα η ανάγνωση της διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη. Όχι βεβαίως ως θεολογικό κείμενο. Οπωσδήποτε, όμως, πρέπει να συγκρατήσουμε από εκείνο το ιστορικό κείμενο την πατριωτική και μεταρρυθμιστική φλόγα του. Και τη διεκδικητική αξίωσή του για ένα κοινωνικό κράτος διαρκούς αλληλεγγύης.

Η τέταρτη. Σε κάθε περίπτωση συνοδοιπορούμε με την «Ανανεωτική Αριστερά». Δηλαδή με εκείνους τους έντιμους, που δηλώνουν και είναι αριστεροί και αγωνίχονται για τη διαρκή ανανέωσή της.

Η πέμπτη. Οι πολιτικοί φορείς, καμιά φορά, ξεπερνούν και τις καταστατικές συμφωνίες και τους πρωταγωνιστές τους. Η Δημοκρατική Παράταξη έχει αποκτήσει δυναμική. Που, πιθανότατα, θα ενισχυθεί από τον αυξημένο αριθμό εκείνων των συμπολιτών μας που θα διαδηλώσουν, με τη συμμετοχή τους στην εκλογική διαδικασία, ότι συμβάλλουν ενεργά και επιθετικά σε αυτό το νέο ιστορικό κεφάλαιο.

Η έκτη. Πρέπει οι πάντες να αναγνωρίσουν ότι αυτή η νέα ιστορική φάση οφείλεται, κατά κύριο λόγο, στην κ. Φώφω Γεννηματά. Είναι δικές της οι πρωτοβουλίες που διαμόρφωσαν τη δυναμική και το περιεχόμενο των νέων εξελίξεων.

Η έβδομη. Από εμάς, από τον λαό, εξαρτώνται όλα. Και έχουν να γίνουν πολλά. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα αποφασίσει εάν στις 3 Σεπτεμβρίου 2017 μοιράσαμε ζαχαρωμένα κόλυβα ενός συναισθηματικού μνημοσύνου, ή αντιθέτως συμπράξαμε, όχι στον τοκετό, από άγνωστη συνεύρεση, μιας εντελώς νέας (στο ιστορικό κενό) παράταξης, αλλά σε κάτι πιο ουσιατικό. Στην ανασυγκρότηση μιας Δημοκρατικής Παράταξης, που συναπαντήθηκε με μια έντιμη Ανανεωτική Αριστερά. Και μόνον.

Αντώνης Ν. Βγόντζας

Στενεύουν τα περιθώρια για τον «σουλτάνο», που είναι όμηρος της πολιτικής του-H Ρωσία «άδειασε» τον Ερντογάν

erdogan ozel generals

Ο Ερντογάν είναι όμηρος της πολιτικής του και τα περιθώρια ελιγμών όσο πάει και στενεύουν. Με αφορμή και αιτία τη στρατηγική επιλογή των ΗΠΑ να στηρίξουν τους Κούρδους στο Ιράκ και στη Συρία, γεγονός που οδηγεί σταδιακά στον έλεγχο μιας εκτεταμένης περιοχής που θα ξεκινά από τα σύνορα με το Ιράν και τη Βαγδάτη και θα φθάνει μέχρι τις ακτές της Μεσογείου, διατρέχοντας τη ζώνη των συνόρων της νότιας Τουρκίας, ο Ερντογάν αποτόλμησε να τεντώσει το σχοινί με την Ουάσινγκτον και να επιχειρήσει μια γεωπολιτική στροφή προς Μόσχα και Τεχεράνη.

Δεν είναι εύκολες αυτές οι στροφές, ούτε χωρίς κόστος. Η Ελλάδα το επιχείρησε στον Πρώτο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο και ακόμα πληρώνουμε τα σπασμένα. Ο διχασμός, η μικρασιατική τραγωδία και ο Εμφύλιος λειτουργούν μέχρι σήμερα ως λοβοτομή του ελληνικού έθνους, με τους Ελληνες να μην είναι σε θέση να σκεφτούν και να διαλεχθούν λογικά πάνω σε πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα.

Ο Ερντογάν επιχείρησε τη στροφή προς τη Μόσχα, προκαλώντας ανησυχία αλλά και οργή, κυρίως στους στρατιωτικούς κύκλους της Ουάσινγκτον και στο ΝΑΤΟ, αφού δίνει την εντύπωση ότι κάνει πρακτικά βήματα σε μια σειρά από στρατηγικής σημασίας ζητήματα, όπως η προμήθεια των S-400, η συνεργασία με τη ROSATOM στην κατασκευή πυρηνικών αντιδραστήρων στη Μερσίνα για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, η κατασκευή του αγωγού Turkish Stream κ.ά. Προβαίνοντας σε αυτές τις κινήσεις, ο Ερντογάν προσδοκούσε ανταλλάγματα από Μόσχα και Τεχεράνη στο Κουρδικό. Δηλαδή, ήθελε την ενεργό πολιτική και την επιχειρησιακή στήριξη των δύο χωρών, που έχουν λόγο στη Συρία και την περιοχή, για να εξισορροπηθεί η αμερικανοκουρδική συνεργασία και να αντιμετωπιστούν οι αρνητικές εξελίξεις γύρω από το Κουρδικό.

Πρώτο μέλημα της Τουρκίας είναι να αποκοπεί και να διαλυθεί ο Κουρδικός Διάδρομος στη Συρία και να παραμείνει ένα καχεκτικό κρατικό μόρφωμα η Αυτόνομη Κουρδική Διοίκηση στο Β. Ιράκ, δηλαδή να αποτραπούν το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία και η ένωσή του μελλοντικά με το συριακό Κουρδιστάν (Ροζάβα).

Οσον αφορά το δεύτερο σκέλος, η Αγκυρα συνεργάζεται και ζητεί από την Τεχεράνη να ασκήσει πίεση στη Βαγδάτη, για να αποτραπεί η διεξαγωγή του δημοψηφίσματος. Η Τεχεράνη δεν περιορίζεται σε αυτό, αλλά εκδίδει η ίδια ανακοινώσεις αντιδρώντας στο δημοψήφισμα, ειδικά στη διεξαγωγή του στην περιφέρεια του Κιρκούκ, που σημειωτέον ανήκει στα «σύνορα του εθνικού όρκου», τα γνωστά σύνορα της καρδιάς του Ερντογάν.

Οσον αφορά το πρώτο σκέλος, τον Κουρδικό Διάδρομο, η Αγκυρα επιδιώκει τη συνεργασία με τη Μόσχα αλλά και με τη Δαμασκό, και την εξασφάλιση της απαραίτητης άδειας για να εισβάλει στο Καντόνι του Αφρίν, που φέρνει τους Κούρδους κοντά στη θάλασσα της Μεσογείου, και να απωθήσει τους Κούρδους ανατολικά του Ευφράτη. Ενώ, όμως, σε επίπεδο σχεδιασμού όλα «πήγαιναν καλά» και ενώ οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις συγκέντρωσαν περίπου 16.000 στρατό γύρω από το Αφρίν, πέντε μέρες πριν από τη συμφωνημένη ημερομηνία εισβολής, η Ρωσία έκανε πίσω και η Τουρκία έμεινε στα... κρύα του λουτρού.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο ρωσικός στρατός έστειλε στο Αφρίν τεθωρακισμένα με τεράστιες ρωσικές σημαίες, αφήνοντας να διαρρεύσει στον Τύπο φωτογραφικό υλικό, δηλώνοντας ότι τα τμήματα αυτά βρίσκονται εκεί για επιτήρηση και προστασία της ειρήνης στην περιοχή. Την ίδια στιγμή, Κούρδος αξιωματούχος δήλωνε ότι οι Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας δεν προτίθενται να παρεμποδίσουν την προέλαση και τον έλεγχο της στρατηγικής σημασίας πόλης Ντερ εζ Ζορ από τον στρατό της Συρίας.

Η στροφή αυτή της Ρωσίας, που προφανώς αντικατοπτρίζει τη βαθιά πολιτική σχέση που έχει η Ρωσία ακόμα από την εποχή του τσάρου με το Κουρδικό, αλλά και τους στρατηγικούς σχεδιασμούς της Μόσχας για την περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Μεσοποταμίας, προκάλεσε παγωμάρα στην Αγκυρα και στον Ερντογάν, ο οποίος βλέπει και τον κλοιό αλλά και τα περιθώρια ελιγμών για την Τουρκία και τον ίδιο να στενεύουν.

Τέλος, να σημειώσουμε ότι η στροφή της Ρωσίας χρονικά συμπίπτει με τη συνάντηση Πούτιν - Νετανιάχου, όπου το Ισραήλ έλαβε ορισμένες διαβεβαιώσεις για την επιρροή του Ιράν στη Συρία. Κατά τα φαινόμενα, μάλλον οι συζητήσεις των δυο ανδρών δεν περιορίστηκαν στο ζήτημα αυτό!

Σάββας Καλεντερίδης

Ομολογία ανικανότητας στην καμμένη γη

 

fotia attiki panoramika

Δεν είναι η πρώτη φορά που καίγεται η Αττική και η Ελλάδα ολόκληρη. Είναι όμως η «πρώτη φορά Αριστερά» που καίγεται πολιτικά στις υψηλές θερμοκρασίες των πυρκαγιών.

Και σε αυτήν την περίπτωση, όπως και σε τόσες άλλες, αυτοί που υποτίθεται ότι θα ήταν διαφορετικοί αποδεκνύονται απλώς χειρότεροι από όλους τους προηγούμενους, έστω και ως φτηνοί μιμητές τους.

Με τις φωτιές να κατακαίνε την χώρα εβδομάδες τώρα και την Αττική να απειλείται από ολοκληρωτική αποτέφρωση, ο μεν Πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας απουσιάζει παντελώς από την δημοσιότητα (ενώ για την έξοδο στις αγορές εμφανιζόταν καθημερινώς), ο δε υπουργός Προστασιας του Πολίτη Ν. Τόσκας καταφεύγει στο γνωστό τροπάρι. Ανακοινώνει ότι πρόκειται για οργανωμένο σχέδιο εμπρησμού και αποσταθεροποίησης και πιστεύει ότι έτσι έχει «καθαρίσει».

Την ίδια στιγμή, η περιφερειάρχης Αττικής Ρένα Δούρου κάνει μία σπάνια τηλεοπτική εμφάνιση για να δηλώσει ότι δεν πρέπει να γίνονται δηλώσεις στις τηλεοράσεις και ότι πρέπει να αφεθούν οι πυροσβέστες να κάνουν την δουλειά τους απερίσπαστοι.

Στα περιστατικά αυτά αποκαλύπεται η παντελής έλλειψη συναίσθησης της πραγματικότητας και της κρισιμότητας της αποστολής.

Αν συνέβαινε κάτι διαφορετικό, θα μπορούσαν να καταλάβουν ότι:

Εφόσον πρόκειται για οργανωμένο σχέδιο εμπρησμού και αποσταθεροποίησης, πολύ απλά θα έπρεπε να συμβούν δύο πράγματα.

Πρώτον, το σχέδιο να έχει αποκαλυφθεί εγκαίρως και αποτραπεί.

Δεύτερον, αφού η αποτροπή δεν συνέβη, απομένει να συλληφθούν οι εμπρηστές, να παραδοθούν στην Δικαισύνη και να ακολουθήσουν τα προβλεπόμενα.

Αφού δεν συνέβη το πρώτο και όσο δεν συμβαίνει το δεύτερο, η κυβέρνηση απλώς παραδέχεται την αποτυχία και την ανικανότητά της. Η επίκληση του «στρατηγού ανέμου» ήταν από πολιτικής απόψεως πολύ πιο σοφή επιλογή, αλλά το copyright ανήκει σε άλλον.

Αλλωστε, το ότι το καλοκαίρι ανάβουν πυρκαγιές στην Ελλάδα είναι γνωστό και σχεδόν προβλέψιμο. Είτε πρόκειται για εμπρησμό, είτε όχι, η όποια κυβέρνηση οφείλει να είναι έτοιμη να το αντιμετωπίσει. Με προετοιμασία και οργάνωση, με αποτελεσματική επάνδρωση και με αξιοποίηση ικανών και εμπείρων.

Αντί να κοιτάει πώς θα μονιμοποιήσει δημοσίους υπαλλήλους, θα όφειλε να έχει εξασφαλίσει όλα τα αναγκαία μέσα (και ακόμη περισσότερα) για την πρόληψη και αντιμετώπιση των πυρκαγιών.

Το να εμφανίζεται μία πολιτικός στην τηλεόραση για να δηλώσει ότι δεν πρέπει να γίνονται δηλώσεις... στην τηλεόραση, είναι μία τόσο κραυγαλέα αντίφαση, που φέρνει τον ακροατή σε δύσκολη θέση.

Και πέραν αυτού, οι πυροσβέστες που παλεύουν με τις φωτιές δεν βλέπουν τηλεόραση, ούτε αποσπώνται από το έργο τους επειδή παρακολουθούν τα κοινωνικά δίκτυα. Αυτό που τους ταλαιπωρεί περισσότερο είναι η έλλειψη μέσων και η απουσία αποτελεσματικού συντονισμού.

Υπό αυτές τις συνθήκες, το πένθος για τις φωτιές για μία ακόμη φορά θα κρατήσει λίγο. Η πολιτική αντιπαράθεση θα ακολουθήσει περίπου στο γνωστό πλαίσιο και περιβάλλον και η διαπίστωση θα είναι για μία ακόμη φορά πρόσκαιρη, όσο και θλιβερή: τα αυτονόητα θα έχουν καεί μαζί με τα δάση και όσο ο κοινός νους απουσιάζει και το θράσος περισσεύει, ελπίδα δεν υπάρχει.

Άγγελος Κωβαίος

B. Μαρινάκης: "Γιατί βγήκα μπροστά"

marinakis koupa

«Αυτό που φαινόταν άπιαστο όνειρο πριν από μερικούς μήνες, έγινε πραγματικότητα: «ΤΟ ΒΗΜΑ» και «ΤΑ ΝΕΑ» επέζησαν – χωρίς να χάσουν την ψυχή τους. Και μαζί τους σώθηκε και το Αρχείο τους, ο καθρέφτης της Ελληνικής Ιστορίας των τελευταίων ενενήντα χρόνων.

Λόγω των κρίσιμων συγκυριών ο τόπος έχει ανάγκη όσο ποτέ την έγκυρη ανεξάρτητη ενημέρωση, με ιστορικό βάρος, άποψη και πρόταση. Αυτό ακριβώς που ο Αναγνώστης περιμένει από «ΤΟ ΒΗΜΑ» και «ΤΑ ΝΕΑ». Τις λίγες ημέρες που δεν εκδόθηκαν νιώσαμε όλοι τι έλειψε από τον δημόσιο διάλογο στην Ελλάδα.

Και αναμετρούμε τι θα σήμαινε για τον τόπο, εάν αυτή η απουσία ήταν οριστική. Ή αν συνέχιζαν την έκδοσή τους αποξενωμένες από το πνεύμα τους και τις αρχές τους, εξαρτώμενες ή εκβιαζόμενες από τον οιονδήποτε ισχυρό.

Για να μη γίνει αυτό βγήκα μπροστά. Μέσα από μια διάφανη διαδικασία και με απόλυτο σεβασμό στις αρχές και τους νόμους που έχουν θεσμοθετηθεί για τα ΜΜΕ. Και με τη θέληση να εξασφαλίσω την οικονομική επιβίωση και περαιτέρω ανάπτυξή τους πάνω σε υγιείς βάσεις.

Ποτέ και για κανέναν λόγο δεν αναζήτησα την εύνοια κυβερνητικών ή άλλων παραγόντων ούτε έχω οιεσδήποτε δεσμεύσεις απέναντι στον οιονδήποτε. Δραστηριοποιούμαι διεθνώς στον τομέα της Ναυτιλίας και ουδέποτε συνδέθηκα με αναθέσεις έργων που καλύπτονται από τις δημόσιες επενδύσεις, ούτε ωφελήθηκα από την παραχώρηση οιασδήποτε πλουτοπαραγωγικής πηγής της χώρας.

«ΤΟ ΒΗΜΑ» και «ΤΑ ΝΕΑ» είναι κάτι ξεχωριστό – ενσαρκώνουν τις καλύτερες παραδόσεις της Ιστορίας του Ελληνικού Τύπου. Και θα συνεχίσουν την παράδοσή τους με τις ίδιες αρχές, με πρώτες τη Δημοκρατία, την Ελευθερία και την Κοινωνική Δικαιοσύνη. Με Οραμα και χωρίς εξαρτήσεις από ποικίλα συμφέροντα και παρέες.

Με γνώμονα την προκοπή του τόπου και των ανθρώπων του, που τους θέλουμε δυνατούς και περήφανους, να μπορούν να προσφέρουν στον τόπο, να μπορούν να διεκδικούν ό,τι τους ανήκει στο πλαίσιο των καθορισμένων κανόνων. Με πίστη σε μια Δημοκρατία χωρίς αδιέξοδα, εκβιασμούς, σκευωρίες και πιέσεις, όπου Μικροί και Μεγάλοι θα έχουν τα ίδια δικαιώματα και θα απολαμβάνουν τον ίδιο σεβασμό.

Με αίσθημα Ευθύνης και με Ευαγγέλιο την έγκυρη και σφαιρική πληροφόρηση του Αναγνώστη για ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα και στον Κόσμο σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας. Με μαχητικότητα, αλλά χωρίς φανατισμό – δίνοντας βήμα και στη διαφορετική, αλλά τεκμηριωμένη και με ευπρέπεια διατυπωμένη, γνώμη. Ακριβώς όπως το περιμένει ο Αναγνώστης από «ΤΟ ΒΗΜΑ» και «ΤΑ ΝΕΑ».

Που δύναμή τους είναι οι Αναγνώστες τους – οι άνθρωποι που η γνώμη τους μετράει. Θα κάνουμε το παν για να μην τους απογοητεύσουμε.

Αγαπάμε τον ανήφορο, τον δύσκολο δρόμο. Είμαστε δυνατοί. Εχουμε πίστη. Είμαστε Ελεύθεροι».

Handelsblatt: «Ο ταλαιπωρημένος λαός»

anergia

«Ακούραστα ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας μιλά για ανάκαμψη», γράφει η Handelsblatt σε ανταπόκρισή της από την Αθήνα σε άρθρο με τίτλο «Ο ταλαιπωρημένος λαός». Η οικονομική εφημερίδα σημειώνει:

«Πράγματι η οικονομία ξαναμπαίνει, δειλά δειλά σε αναπτυξιακή τροχιά, όμως πολλοί Έλληνες δεν επωφελούνται από την θετική εξέλιξη. (…)

Όταν περπατά στην Αθήνα κανείς βλέπει "χαρούμενα πρόσωπα", δήλωνε πρόσφατα ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας σε συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha, προκαλώντας πλήθος καυστικών σχολίων και ειρωνείες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Πολλοί διερωτώνται πότε ο Αλ. Τσίπρας περπάτησε στους δρόμους της Αθήνας, ενώ άλλοι λένε ότι ίσως ο πρωθυπουργός να συνάντησε τους λάθος ανθρώπους.

Πάντως ο Αλέξης Τσίπρας δεν συνάντησε τον Σωτήρη Γεωργίου. Ο 32χρονος μηχανικός, που δουλεύει ως γκαρσόν, καθιστά σαφές ότι "δεν είναι χαρούμενος". Λέει ότι πήρε πτυχίο πριν έξι μήνες, έστειλε εκατοντάδες αιτήσεις, αλλά παρά τους καλούς βαθμούς δεν βρίσκει δουλειά. 

Η ανεργία στους νέους μεταξύ 25-34 ετών φθάνει στην Ελλάδα το 27,5%. Ακόμα και πτυχιούχοι εργάζονται ως σερβιτόροι ή ακόμη σε delivery, ενώ περιορισμένες είναι και οι αποδοχές τους. 650 ευρώ κέρδιζε πέρυσι ο Σωτήρης, φέτος μόλις 580. 

Το πρώτο τρίμηνο του 2017 το ελληνικό ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 0,4%. Τέλη Ιουλίου η Ελλάδα βγήκε για πρώτη φορά μετά από τέσσερα χρόνια στις αγορές με ένα ομόλογο για το οποίο έπρεπε να καταβάλει υψηλό επιτόκιο. Ο Αλέξης Τσίπρας βλέπει ότι με το ομόλογο η χώρα γυρίζει σελίδα.

Όμως οι περισσότεροι Έλληνες δεν επωφελούνται: Ανεργία, μείωση εισοδήματος, περικοπές συντάξεων και συνεχείς αυξήσεις στους φόρους έχουν συνθλίψει τον ελληνικό λαό».

dw