Κυρ05282017

Τελευταία ΕνημέρωσηΚυρ, 28 Μαϊ 2017 1pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Αρθρα Αρθρα

Περιμένοντας την καλοσύνη των ξένων με μια νεοφιλελεύθερη... "αριστερή" κυβέρνηση

vouli mayra

Η δυσμενής κατάληξη του τελευταίου Eurogroup κατέδειξε και πάλι ότι η χώρα είναι έρμαιο των διαθέσεων και των σχεδιασμών εκείνων που την δανείζουν, κρατώντας την στη ζωή με τεχνητό οξυγόνο.

Η κυβέρνηση, άλλη μια ελληνική κυβέρνηση-με τη διαφορά ότι αυτή είναι πιο χαρισματική στις επικοινωνιακές πλην όμως ελάχιστα αποτελεσματικές ασκήσεις-αποδέχθηκε όλους τους όρους των δανειστών και ψήφισε στη Βουλή έναν ορυμαγδό νέων υφεσιακών μέτρων που δίνουν απωθητική και εχθρική χροιά στην έννοια των μεταρρυθμίσεων.

Τι σόι μεταρρύθμιση είναι η ανελέητη αύξηση των φόρων και η μείωση των χαμηλών συντάξεων;

Την ίδια ώρα συμφώνησε για δύσκολα διατηρήσιμα πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 3,5% για μια πενταετία από τη λήξη του Προγράμματος, επεκτείνοντας την λιτότητα πολύ πέρα από τον πολιτικό της βίο.

Η δημοσιονομική υπεραπόδοση όμως, έφτασε στα όριά της και τίποτε δεν εγγυάται ότι, ο στόχος για υψηλά πλεονάσματα μακράς διάρκειας είναι εφικτός υπό συνθήκες (πραγματικής) μεταρρυθμιστικής καθυστέρησης, σε ένα κράτος που αγνοεί ακόμα τις πολιτισμικές ευκολίες του αστικού εκσυγχρονισμού. (Ούτε καν την καύση των νεκρών δεν μπορεί να εξασφαλίσει, ώστε, εξάγουμε νεκρούς στη Βουλγαρία…).

Μας έμεινε λοιπόν (προσωρινά;) ο μουντζούρης. Διότι όλες οι ελπίδες για μια σαφέστερη διατύπωση στο ζήτημα του χρέους και η εξασφάλιση ενός έστω, γενικού πλαισίου ρυθμίσεων που θα μετέθετε χρονικά τα ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα προσφέροντας έναν προβλέψιμο δημοσιονομικό χώρο, κατέρρευσαν μπροστά στην ακαμψία του Βερολίνου, αλλά και την επιμονή του ΔΝΤ στο αίτημα για ρητή αποτύπωση συγκεκριμένων μέτρων ελάφρυνσης.

Κανένας λογικός δεν χαίρεται με αυτό και το θέμα κατόπιν τούτων είναι όπως πάντα το ίδιο: τι ακριβώς κάνουμε εμείς; Ε, κρατάμε την αναπνοή μας, είναι η απάντηση...

Η κυβέρνηση δεν φανερώνει καμία φιλοπρόοδη διάθεση να επισπεύσει τις εξελίξεις ενθαρρύνοντας το επενδυτικό περιβάλλον και αντιμετωπίζοντας εκτός από τις χρόνιες αγκυλώσεις (αγορά, Δικαιοσύνη, Διοίκηση, κλπ), το εκρηκτικό πρόβλημα του Ασφαλιστικού που καταρρέει με πάταγο μπροστά στα μάτια μας και απειλεί να μας συμπαρασύρει κάτω από τα συντρίμμια.

Και, σε τελική ανάλυση, αφού έτσι κι αλλοιώς δεν έχουμε να κάνουμε με μια αριστερή πολιτική (το λένε και οι «53+» τι χρείαν έχωμε…) αλλά με μια φιλελεύθερη κυβέρνηση, γιατί το Μαξίμου δεν το παίρνει επιτέλους απόφαση να στρωθεί στη δουλειά μήπως και σώσουμε ό,τι σώζεται;

Το κρίσιμο ερώτημα φυσικά σε αυτήν την περίπτωση δεν είναι μόνο αν θέλει, αλλά αν κυρίως μπορεί...

Γιώργος Η. Χατζηδημητρίου

"Δεν βλέπω «Σαρβάιβορ». Πού να παραδοθώ;"

ntanos

Κακός χαμός έγινε τις προάλλες στο Διαδίκτυο. Κάποιος Ντάνος, λέει, αναφέρθηκε στην «Μπαλάντα του κυρ Μέντιου» λέγοντας πως είναι τραγούδι του Νότη Σφακιανάκη. Σιγά. Η πρώτη φορά είναι μήπως; Πάνω-κάτω το ίδιο είχε κάνει πριν από μια τριετία ο Στάθης Μπούκουρας.

Ο τότε βουλευτής της Χρυσής Αυγής, εκείνος που αργότερα «ομολογούσε» κλαμένος από το βήμα της Βουλής ότι δεν είναι φασίστας, αλλά... έτυχε να εκλεγεί με το κόμμα της «σποράς των ηττημένων του 1945» (όπως παραδέχτηκε με περηφάνια ο πρόεδρός του), είχε ανεβάσει το τραγούδι, με τη φωνή του Νίκου Ξυλούρη μάλιστα, και παρακινούσε τους ψηφοφόρους του να μην υποκύψουν στα αντιπατριωτικά μέτρα.

Μέχρι που κάποιος του σφύριξε ότι το ποίημα γράφτηκε από τον Κώστα Βάρναλη,..έναν κομμουνιστή ποιητή, αντιφασίστα και για χρόνια εξόριστο στον Αη Στράτη.

Γέμισε, λοιπόν, το Facebook από ανθρώπους που έβριζαν αυτόν τον Ντάνο, οπαδό του Σφακιανάκη. Κι έκανα το λάθος: τόλμησα να ρωτήσω ποιος είναι αυτός ο Ντάνος. Και με πήραν όλοι στο ψιλό. «Ασε ρε, που το παίζεις υπεράνω κι Ολλανδός.

Και καλά δεν ξέρεις», μου έγραψε ένας φίλος. Κανείς δεν μου απαντούσε και έκανα αυτό που έπρεπε να έχω κάνει από την αρχή. Το έψαξα στις μηχανές αναζήτησης του Ιντερνετ. Κρυφά, ανώνυμα και χωρίς να κάνω «χαζές» ερωτήσεις.

Ο Ντάνος, λοιπόν, είναι παίκτης του «Σαρβάιβορ», το οποίο είναι από τα πρώτα θέματα συζήτησης στην τηλεόραση και στις παρέες – παράλληλες εκπομπές έχουν στηθεί γι’ αυτό κι άλλες, ακόμη και πολιτικές(;) γεμίζουν την ώρα τους με το θέμα! Δεν είμαι λάτρης της τηλοψίας και πάντως δεν βλέπω αυτήν την τηλεόραση.

Κι έτσι, για μια εκπομπή, ένιωσα αποκομμένος από το τόσο... ζωτικό ζήτημα της ελληνικής κοινωνίας. Ενα ζήτημα για το οποίο έφτασε να κάνει επερώτηση στο Κοινοβούλιο κάποιος μονίμως καταγγέλλων βουλευτής και αρχηγός μονομελούς κόμματος. Και κατάλαβα γιατί δεν πρέπει να ξεστομίζω ότι δεν έχω δει ούτε ένα επεισόδιο.

Οι μισοί δεν με πιστεύουν, ενώ όσοι το κάνουν προσπαθούν να καταλάβουν ποιο είναι το πρόβλημά μου. Οι φράσεις «δεν βλέπω “Σαρβάιβορ”» και «έχω κλειδωμένο έναν νάνο στο υπόγειο εδώ και ένα τρίμηνο» θα προκαλέσουν την ίδια έκπληξη αν εκστομιστούν στην Ελλάδα αυτές τις μέρες.

Με ξέκοψε από την πατρίδα μου όχι η ξενιτιά μου αλλά η άγνοιά μου.

Τι να κάνω; Το παραδέχομαι: δεν βλέπω «Σαρβάιβορ». Εγκλημα καθοσιώσεως, ξέρω. Πού να παραδοθώ; Από την άλλη, δεν θέλω να πιστέψω ότι μια χαζομάρα ενός συμμετέχοντος σε ριάλιτι ή η βλακεία ολόκληρου του προγράμματος μπορεί να μας εκφυλίσει ως κοινωνία. Δεν διατηρούνται για πάντα άδειοι οι δρόμοι...

Αγγελος Αναστασόπουλος, efsyn.

Nα γίνει συνειδητός ο παραλογισμός μας σε αυτή εδώ τη χώρα

dedalos

Η ​λογική λέει: Aνάκαμψη της ελλαδικής οικονομίας (και κοινωνίας) δεν μπορεί να υπάρξει, αν δεν αποκατασταθούν οι θεσμικές λειτουργίες οριοθέτησης και σεβασμού του δημοσίου συμφέροντος.

Θεσμοί αποτελεσματικής προστασίας του δημοσίου συμφέροντος αποκλείεται να λειτουργήσουν, αν δεν εξαρθρωθεί με συνέπεια το πελατειακό κράτος των κομμάτων: η διαπλοκή των κομμάτων με εργολήπτες και προμηθευτές του δημοσίου, διαπλοκή και με τον συνδικαλισμό όσων εργάζονται για το δημόσιο συμφέρον. Aν δεν αποκλειστούν οι κομματικές νεολαίες από τα σχολεία και τα πανεπιστήμια.

H λογική λέει: Eξάρθρωση του πελατειακού κράτους, απελευθέρωση της ελλαδικής κοινωνίας από τον ζυγό της αυθαιρεσίας των κομμάτων, είναι αδύνατη, αν δεν επιβληθεί (συνταγματικά και μόνιμα) εκλογικό σύστημα που να καθιστά περιττή την εξαγορά ψήφων με «ρουσφέτι» ή την υποκλοπή ψήφων με διαφημιστικά τεχνάσματα. H διάλυση του πελατειακού κράτους και ο αποκλεισμός εμπορευματοποίησης του προεκλογικού ανταγωνισμού των κομμάτων προϋποθέτουν λογικά την κατασφάλιση αξιοκρατίας στις θέσεις κορυφαίας ευθύνης του δημόσιου βίου: Oσο οι ηγεσίες των θεσμών Δικαιοσύνης και Aμυνας διορίζονται από τις κομματικές κυβερνήσεις, ελπίδα ανάκαμψης στο ελλαδικό κράτος δεν υπάρχει.

H λογική, μαζί και η πείρα αιώνων πολιτικής οργάνωσης, βεβαιώνουν: Xωρίς κριτική αποτίμηση της ανθρώπινης ποιότητας, αξιοκρατική διαβάθμιση των λειτουργών του δημοσίου συμφέροντος, χωρίς καταξίωση της αριστείας, είναι αδύνατο να λειτουργήσει και να τελεσφορήσει οργανωμένη συνύπαρξη ανθρώπων. H έννοια της «αυτοαξιολόγησης» βεβαιώνεται εμπειρικά αντιφατική, περίπου κωμική, ή προϋποθέτει συλλογικότητες με πουριτανικούς εθισμούς αιώνων στον χρηστικό ορθολογισμό και στον ηθικιστικό μαζοχισμό.

Λέει η λογική, η απλή και στοιχειώδης: Oταν ο μισός περίπου πληθυσμός μιας χώρας βιοπορίζεται συνταξιοδοτούμενος (και σε σημαντικό ποσοστό πρόωρα ή χαριστικά) είναι περισσότερο από βέβαιο ότι η οικονομία αυτής της χώρας αδυνατεί νομοτελειακά να εξασφαλίσει προοπτικές επισιτισμού των ανθρώπων της. Kαι όταν αυτή η πραγματικότητα αποσιωπάται μεθοδικά από σύσσωμη την πολιτική ηγεσία, ανεξαρτήτως ιδεολογικών αποχρώσεων, η παντοδαπή καταστροφή και λιμοκτονία είναι απολύτως προβλέψιμες.

Aπό τον Mάιο του 2010 ώς σήμερα ελλαδικές κυβερνήσεις όλου του φάσματος των ιδεολογικών προσχημάτων (από την ακραιφνή ιστορικο-υλιστική Δεξιά ώς την παρδαλότατα «ριζοσπαστική» Aριστερά) υπέγραψαν συνολικά τρία (3) «μνημόνια», δηλαδή συνθήκες άνευ όρων υποταγής στις απαιτήσεις των δανειστών του κράτους. Aνευ όρων, όχι όμως και χωρίς διαπραγμάτευση – για κάθε «μνημόνιο» απαιτήθηκαν πολύωρα, σε διάρκεια μηνών, παζαρέματα. Tι ακριβώς διατιμούσαν, ερμητικό.

Tο ερώτημα που μπορεί να θέσει η γραφίδα ενός μη οικονομολόγου και μη επαγγελματία της πολιτικής για τις μακρές αυτές διαπραγματεύσεις, αφορά μόνο ή κυρίως στη λογική των διαπραγματεύσεων. Hταν λογικό να επιδιώκουν οι δανειστές να διασφαλίσουν την επιστροφή κάποτε των χρημάτων τους με τόκο (αν και η χρήση του χρήματος έχει ριζικά μεταβληθεί: αποκλείεται το σήμερα τοκιζόμενο χρήμα να υπηρετήσει ανταλλακτικές και παραγωγικές σχέσεις σε μέλλοντα χρόνο). Ποιον λογικό αντίλογο μπορούσαν να προβάλουν οι ελλαδίτες πολιτικοί σε τυχόν τοκογλυφικές αξιώσεις των «προστατών» - δανειστών μας;

Tα δάνεια είχαν από τους ίδιους συναφθεί και ήταν υπέρογκα, εξωφρενικά, η σύναψή τους κατάφωρο κοινωνικό έγκλημα. Oμως τη διαπραγμάτευση με τους δανειστές ανέλαβαν οι ίδιοι οι φυσικοί αυτουργοί του κακουργήματος: κυβερνήσεις από τα ίδια, υπόδικα για το έγκλημα κόμματα ή, το τρίτο μνημόνιο, οι «αντίπαλοι» των δανειοδοτηθέντων που συνέχισαν πανομοιότυπο το δίχως λογική παζάρεμα.

Δίχως λογική. Διότι προϋπόθεση για τις διαπραγματεύσεις ήταν το στοιχειωδώς λογικό αίτημα: να έχει διερευνηθεί τι απέγιναν οι πακτωλοί των προγενέστερων εξωφρενικών δανείων, πού επενδύθηκαν ή σε ποια θυλάκια βρίσκονται. Eίναι κορύφωμα παραλογισμού να διαπραγματεύονται το χρέος οι υπόδικοι (πρόσωπα ή κόμματα) που συνήψαν το εξωφρενικό χρέος – οι εγκληματίες να παζαρεύουν τις ποινές που θα υποστεί η κοινωνία για τα δικά τους κακουργήματα. Tο λογικά αυτονόητο και στοιχειώδες είναι: να διαπραγματευτείς, μετά από χρεοκοπία, τους επαχθέστατους όρους καινούργιου δανεισμού έχοντας όμως παραπέμψει στον εισαγγελέα τους πρωθυπουργούς και τους υπουργούς οικονομικών που υπέγραψαν και διαχειρίστηκαν τον προηγηθέντα μοιραίο δανεισμό. Nα έχει διαταχθεί συντηρητική κατάσχεση περιουσιών. Nα έχουν εντοπιστεί οι δίαυλοι διάθεσης των προϊόντων του δανεισμού.

Eστω κι αν όλα έχουν πια με τρόπο μακάβριο τελειώσει, οφείλουμε να διασώσουμε τη λογική μας, να αντισταθούμε στον εξανδραποδισμό:

Oι διαπραγματεύσεις και τα μνημόνια είναι η πιο βάναυση άρνηση της λογικής, και η αλογία είναι συνώνυμη της απανθρωπίας. Tο μόνο που διαπραγματεύθηκαν οι υπαίτιοι της καταστροφής ήταν τα ποσοστά περικοπής των δημοσίων εξόδων, δηλαδή του κοινωνικού χρήματος – όχι τα δικά τους προνόμια και κλοπιμαία: Σαδιστική μείωση μισθών και συντάξεων, αμείλικτες περικοπές των δαπανών για την υγεία, την παιδεία, την έρευνα, την κοινωνική πρόνοια. Mε ταυτόχρονη ληστρική αύξηση της φορολογίας και την επινόηση πρωτόγνωρων φόρων που ακυρώνουν συνταγματικά κατοχυρωμένες ελευθερίες.

Eικόνα εφιαλτικού παραλογισμού η Eλλάδα: Tέσσερεις πρωθυπουργοί, αυτουργοί του εγκληματικού και εξωφρενικού υπερδανεισμού, κυκλοφορούν ωσάν να μη συνέβη τίποτα, μας κουνάνε το δάχτυλο με επιπλήξεις και συμβουλές, ακκίζονται ότι αποτελούν πολιτικό «κεφάλαιο», πρόκληση ανυπόφορη για τα εκατομμύρια των εξουθενωμένων θυμάτων τους.

Παράλληλα, οι στρατιές των κομματικών παρασίτων μονοπωλούν τη δημοσιότητα έχοντας τη σχεδόν αποκλειστικότητα της «πληροφόρησης» και «ψυχαγωγίας» της ελλαδικής κοινωνίας. Διαμορφώνουν συνειδήσεις, κατασκευάζουν εντυπώσεις, προπηλακίζουν, διασύρουν, κατασυκοφαντούν φαρμακερά όποια ποιότητα τους αντιστέκεται.

Kαι την Eλλάδα, όπως και στις μέρες του Σολωμού, «ο Oυρανός την προσκαλεί κι η Kόλαση βρυχίζει».

Pr. Christos Yiannaras

Μίκης Θεοδωράκης: Mε Ιβάν ή χωρίς Ιβάν είμαι βέβαιος ότι ο Τσίπρας κινείται στα βήματα του Μαδουρισμού

mikis syriza

Στα βήματα του Μαδουρισμού υποστηρίζει ότι κινείται η κυβέρνηση, σε άρθρο του στην επίσημη ιστοσελίδα του.

Στη συνέχεια, ο γνωστός Έλληνας συνθέτης διερωτάται «ποιος άραγε ή ποιοι θα έχουν την τιμή να οργανώσουν το νέο Πατριωτικό Μέτωπο;»

Αναλυτικά, το άρθρο του Μίκη Θεοδωράκη:

«Ο Μαδουρισμός είναι η καινούρια έμπρακτη τακτική για την διαιώνιση της κυβερνητικής εξουσίας με «νόμιμα» μέσα. Η προσπάθεια αυτή επιχειρείται αυτή τη στιγμή στη Βενεζουέλα, όπου η λαϊκή αντιπολίτευση βρίσκεται μαχητικά στους δρόμους αντιμέτωπη με τον κατασταλτικό μηχανισμό μιας άλλοτε προοδευτικής κυβέρνησης που έχει χάσει την πλειοψηφία μέσα στον λαό και μέσα στη Βουλή. Ενώ ο ελληνικός μαδουρισμός έχει χάσει μεν την πλειοψηφία μέσα στον λαό, όμως ο λαός δεν είναι μαχητικά στους δρόμους όπως στο Καράκας, τουναντίον φαίνεται εντελώς εξουδετερωμένος, ενώ η κυβέρνηση έχει την πλειοψηφία μέσα στο ελληνικό κοινοβούλιο.

Οπότε οι συνθήκες για την εφαρμογή του μαδουρισμού δηλαδή την παράνομη διαιώνιση της εξουσίας με δήθεν συνταγματικά μέτρα είναι ευνοϊκότερες για το παρόν και το μέλλον εις το διηνεκές της ουσιαστικά μειοψηφικής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με την πλαστή πλειοψηφία στη Βουλή.

Η εισβολή του εκ Ρωσίας Ιβάν Σαββίδη με τη σαφή καταδίκη-πρόβλεψη για τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης πρέπει να αναλυθεί κάτω από το πρίσμα του πνεύματος του Μαδουρισμού, δεδομένου ότι εκφράζει δημοσίως αυτό που πολλοί πλέον γνωρίζουν, ότι δηλαδή από τη στιγμή που ένας αριστερός μεταβάλλεται σε έναν αμοραλιστή εξουσιομανή δεν υπάρχουν ηθικά εμπόδια προκειμένου να διατηρήσει επ’ αόριστον τα προνόμια της εξουσίας του.

Αυτός λοιπόν ο Ιβάν ο τρομερός με τον κομπασμό του πάμπλουτου και τον κυνισμό του νεοφώτιστου στην αρένα της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας, γνωρίζει ως φαίνεται καλά, από πρώτο χέρι ότι στην Ελλάδα του κοντινού μέλλοντος δεν θα υπάρξουν πλέον αξιωματικές αντιπολιτεύσεις και άλλες δημοκρατικές αστειότητες.

Είναι σαν να λέει στον κύριο Τσίπρα «Ήρθα για να ενώσω τη γροθιά μου με τη δική σου για να απαλλαγούμε μια για πάντα από τους “εχθρούς του λαού” και να χτίσουμε την καινούρια εξουσία με εκείνα τα «νόμιμα μέσα» που θα την μεταβάλουν σε διαρκή και αμετάβλητη».

Κάπου εδώ μπαίνει και ο Πούτιν, που κυβερνά μεν σχεδόν δύο δεκαετίες, στηρίζεται όμως στην μεγάλη πλειοψηφία του ρωσικού λαού. Μπορεί ίσως να πιστεύει ο κύριος Σαββίδης ότι ο εξουδετερωμένος σήμερα ελληνικός λαός είναι δυνατόν να κάνει τον Τσίπρα Πούτιν, ότι είναι δυνατόν να μεταβληθεί σε οπαδό των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και Τσίπρα με τη βοήθεια της πλύσης εγκεφάλου που ευελπιστεί να κάνει ο ίδιος εφ’ όσον πάρει στα χέρια του την τηλεόραση.

Πάντως δηλώνω ότι είμαι βέβαιος ότι με Ιβάν ή χωρίς Ιβάν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη αρχίσει να κινείται στα βήματα του Μαδουρισμού.

Οι δεκάδες χιλιάδες διορισμοί αποβλέπουν στον πλήρη έλεγχο του Κράτους. Το σχέδιο Παππά απέτυχε στην επιδίωξη του ελέγχου των ΜΜΕ. Όμως τώρα με τον Ιβάν, φαίνεται ότι θα επιχειρηθεί και νέα επέλαση για τον έλεγχο της διαμόρφωσης της κοινής γνώμης.

Τέλος, ομολογώ ότι ανησυχώ για τις ένοπλες δυνάμεις. Στην εποχή της πάλης κατά των Μνημονίων, ο Πάνος Καμένος με επισκέφθηκε για να μου πει «Μίκη, κάλεσέ μας όλους» (εννοώντας τους επί κεφαλής των αντιμνημονιακών σχηματισμών), «κλείσε μας μέσα και μη μας αφήσεις να φύγουμε πριν συμφωνήσουμε…». Αυτό δείχνει το πόσο δυναμικός και αυθόρμητος είναι ο σημερινός επί κεφαλής των ενόπλων μας δυνάμεων. Ο οποίος ως φαίνεται βρίσκεται υπό την επιρροή της γοητείας του κυρίου Τσίπρα. Δηλαδή του εγκεφάλου για την επιβολή του Μαδουρισμού στην χώρα μας.

Το γεγονός αυτό με οδηγεί στη σκέψη ότι αρχίσαμε να παίζουμε με τη φωτιά. Και είμαι εγώ ο ίδιος, που με πλήρη ευθύνη επισημαίνω τον καινούριο μεγάλο εθνικό κίνδυνο, όπως από τον Μάρτιο του 1967 προσπάθησα να προφυλάξω την πατρίδα μου από τον επερχόμενο κίνδυνο της Δικτατορίας. Τότε δεν με άκουσαν ούτε οι Αριστεροί αλλά ούτε και οι Κεντρώοι και οι Δεξιοί. Οι σύντροφοί μου μάλιστα φρόντισαν να με απομονώσουν δυο βδομάδες πριν την Χούντα.

Όλοι όμως οι ηγέτες εκείνου του καιρού πιάστηκαν με τις πιτζάμες. Ενώ εγώ που ήξερα τον κίνδυνο, διέφυγα, κρύφτηκα και μετά από δύο εβδομάδες είχα την τιμή μαζί με λιγοστούς συναγωνιστές να ιδρύσουμε την πρώτη αντιστασιακή οργάνωση, το Πατριωτικό Μέτωπο. Ποιος άραγε ή ποιοι θα έχουν την τιμή να οργανώσουν το νέο Πατριωτικό Μέτωπο;

Αθήνα, 4.5.2017

Μίκης Θεοδωράκης»

"Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα ότι…" - Εξοχο κείμενο από τον Mario de Andrade

xronos

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα ότι, μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ότι έχω ζήσει έως τώρα...

Αισθάνομαι όπως εκείνο το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί ο φθόνος και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα. Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.

Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...

Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.

Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...

Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...

Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου...»

Mario de Andrade
Ποιητής, συγγραφέας, δοκιμιογράφος και μουσικολόγος από τη Βραζιλία