Δευ12092019

Τελευταία ΕνημέρωσηΚυρ, 08 Δεκ 2019 9pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Αρθρα Αρθρα

"Ρε άει στο... διάολο!"

karagkiozis 2

Άντε γιατί μας τα πρήξατε. Τώρα μου κάνατε και «συμφωνία» μ’ έναν από τους κατσαπλιάδες που αλληλοσφάζονται στην Λιβύη και υπογράψατε και «μνημόνιο» τρομάρα σας, που (για να μην πολυλογούμε) λέει ένα απλό πράγμα: Ότι η Κρήτη, υπάρχει και δεν υπάρχει. Σωστά; Ενώνετε με δυο ευθείες γραμμές τις δυο άκρες της Τουρκιάς με τις άκρες της Λιβύης, μουτζουρώνετε το ενδιάμεσο πάνω στον χάρτη με έναν μαρκαδόρο και βγάζετε τουρκική οικονομική ζώνη το ένα τρίτο της μεσογείου. Μωρέ μπράβο.

Το γεγονός ότι μέσα στην μουτζουρωμένη περιοχή υπάρχει η Κρήτη, σημαίνει για σας δυο πράγματα. Είτε ότι το νησί δεν υπάρχει καθόλου, είτε ότι είναι τουρκικό. Τελεία και παύλα, τα υπόλοιπα είναι φούμαρα και βερμπαλισμοί για τους διπλωμάτες, σωστά;. Μπράβο ρε μάγκες. Κι εγώ όμως, κάθε μέρα στα όνειρα μου και στα γραφτά μου, δίνω δυο ξεγυρισμένα χαστούκια και μια κλωτσιά στα σκέλια του Τράμπ γιατί μου την δίνει το μαλλί του, αλλά έτσι και τολμήσω να τον πλησιάσω θα βρεθώ στο Γκουαντάναμο. Ας έχετε λοιπόν κι εσείς τον νου σας, μην πάθετε τίποτα χειρότερο έτσι που παίζετε σαν χαζοχαρούμενα με τους χάρτες, τα μνημόνια και τους μαρκαδόρους σας.

Είπαμε να κάνουμε υπομονή με τον ημίτρελο που μας έτυχε στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου, αλλά ως ένα σημείο. Τσαμπουκαλεύεται από δω, επιτίθεται από κει, γκαρίζει παραπέρα, απειλεί παραδίπλα, βρίζει παρακάτω... τσουρέκια (μετά συγχωρήσεως) μας τα ‘κανε τα τελευταία χρόνια που του ανέβηκε το σάκχαρο και κάνει σαν υστερικός. Είπαμε, είμαστε φιλήσυχος λαός, έχουμε και τα δικά μας προβλήματα, γίναμε και ολίγον ευρωπαίοι με τον καιρό, δεν έχουμε διάθεση για ηλίθιους και αναίτιους καυγάδες επειδή ο γείτονας σάλταρε. Κάναμε υπομονή, κάναμε κράτει, αλλά βρε αδερφέ όλα έχουν τα όρια τους.

Διότι όταν λέει ο τύπος ότι η θάλασσα γύρω-γύρω από την Κρήτη είναι τουρκική οικονομική ζώνη, τι πρέπει να καταλάβω εγώ ο κρητικός αλλά κι ο κάθε Έλληνας; Ότι ήδη έβαλε πόδι στο χωράφι μου ο βαρύμαγκας. Όταν ο τρελός ή θρασύς γείτονας ανακοινώσει στο χωριθό ότι η αυλή του σπιτιού σου είναι δική του κι εσύ για να μην οξύνεις την κατάσταση τον αφήσεις να φυτέψει μαρούλια, πόσο καιρό θαρρείς πως θέλει να μπει και στην κρεβατοκάμαρα σου και να ροχαλίσει στο κρεβάτι σου;

Έτσι θα το πάμε; Αμ εκεί κάτω κουμπάροι με το μισοφέγγαρο, δεν αφήνουμε εύκολα να μπει κάποιος στην κρεβατοκάμαρα μας. Πουθενά στην Ελλάδα δεν αφήνουμε δηλαδή, αλλά τώρα μιλάμε για την Κρήτη διότι αυτήν μουτζουρώσατε χθες ως τουρκική παρέα με τον κατσαπλιά.

Δεν έχω τίποτα με τους άλλους λαούς ούτε υποτιμώ την μαχητικότητα και τον πατριωτισμό κανενός, όμως εμείς δεν είμαστε ούτε Σύριοι, ούτε Κούρδοι, ούτε Ιρακινοί που τους σφαλιαρίζετε για πλάκα. Ούτε Ρώσοι, ούτε Αμερικάνοι είμαστε να μας παίζετε. Θα βρείτε τον μπελά σας μαζί μας, να το ξέρετε.

Θα σας τον κόψουμε τον τσαμπουκά. Ρωτείστε τους παλιούς τουρκοκρητικούς να σας πούν. Στα σπίτια των δικών μας Μικρασιατών μένουν, στο Αϊβαλί και στην Σμύρνη. Θα σας εξηγήσουν τι έπαθαν οι παππούδες τους κι ας είναι πια τρίτη-τέταρτη γενιά. Και να ξέρετε ένα ακόμα πράγμα: Το παιδοβούβαλο της τάξης κάνει τον καμπόσο με τον όγκο του και τους δέρνει όλους, εκτός από έναν που κάθεται σιωπηλός στην άκρη και δεν μιλά. Αλλά έτσι και τον πλησιάσει ο νταής για να του κάνει τα ίδια, τρώει δυο μπουκέτα που χάνει τον κόσμο κι έπειτα φεύγει κλαίγοντας το παιδοβούβαλο.

Οπότε, κάντε ρολό τα μνημόνια σας με τους Λίβυους και τους χάρτες με τις οικονομικές σας ζώνες και βάλτε τα εκεί που ξέρετε. Μαζί με τους μαρκαδόρους σας και τους πυραύλους σας και τις πυραυλάκατους και τα drown σας και τα πλωτά τρυπάνια σας. Διότι ως εδώ ήτανε. Άιντε, Τουρκοαρκουδιάρηδες.

Του Δημήτρη Καμπουράκη, liberal

Με το μέρος του Ερντογάν ο Τραμπ στο Κυπριακό με οδηγό μόνο τα... προσωπικά του συμφέροντα

trump erdogan aspromayri

Και η Ελλάδα και η Κύπρος βρίσκονται ενώπιον μίας πολύ δυσάρεστης κατάστασης. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ έχει ταχθεί αναφανδόν υπέρ της κατοχικής δύναμης, της Τουρκίας, και του ισλαμιστή ηγέτη της, Ταγίπ Ερντογάν. Και του δικαιολογεί τα πάντα.

Πολλοί άνθρωποι στην Αμερική προσπάθησαν να αναλύσουν το «φαινόμενο» και στην πλειοψηφία τους έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα συμφέροντα που καθοδηγούν την πολιτική του κ. Τραμπ έναντι της Τουρκίας, είναι προσωπικά. Άρα, δεν εξυπηρετούνται αναγκαστικά τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Δεν πρόκειται για μία υπόθεση ή εικασία. Μίλησε ένας εκ των πλέον στενών συνεργατών του Αμερικανού προέδρου, ο μέχρι πρότινος σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, Τζον Μπόλτον. Δεν πρόκειται για κάτι που το έχουν φανταστεί οι αντίπαλοι του κ. Τραμπ. Είναι η θέση του ανθρώπου που γνώριζε μέχρι πρόσφατα -ίσως να συνεχίζει να γνωρίζει και τώρα- τα πάντα μέσα στο Λευκό Οίκο, αλλά και ότι αφορά την εξωτερική και αμυντική πολιτική της υπερδύναμης. Ήταν ο αρμόδιος για την εθνική ασφάλεια.

Σύμφωνα, λοιπόν, με το τηλεοπτικό δίκτυο NBC: Ο Μπόλτον δήλωσε σε μία συγκέντρωση των μεγαλύτερων πελατών της Morgan Stanley ότι ήταν πιο απογοητευμένος με τον Τραμπ για το χειρισμό του στα θέματα που αφορούν την Τουρκία. Σημειώνοντας την ευρεία δικομματική υποστήριξη στο Κογκρέσο για τις κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας μετά την αγορά από τον Ερντογάν του ρωσικού συστήματος S-400, o Μπόλτον δήλωσε ότι η αντίσταση του Τράμπ προς την κίνηση (σ.σ.: των κυρώσεων) ήταν παράλογη.

Ο Μπόλτον δήλωσε ότι πιστεύει ότι υπάρχει μια προσωπική ή επιχειρηματική σχέση που υπαγορεύει τη θέση του κ. Τραμπ για την Τουρκία, επειδή κανένας από τους συμβούλους του δεν είναι ευθυγραμμισμένος μαζί του για το θέμα.

Με δεδομένα τα παραπάνω, πιστεύω ότι η Ελλάδα και η Κύπρος, αλλά και άλλες χώρες στην περιοχή, βρίσκονται σε μία δύσκολη κατάσταση σε ότι αφορά τα προβλήματα που δημιουργεί η Τουρκία. Με βάση όσα ακούσαμε στη συνέντευξη Τύπου του κ. Τραμπ και του Ερντογάν, την Τετάρτη, ο Αμερικανός Πρόεδρος είναι έτοιμος να υπερασπιστεί τον Τούρκο ομόλογό του για όλα τα θέματα.

Είτε αφορούν τους Κούρδους, τους πιο πολύτιμους συμμάχους της Αμερικής, είτε αφορούν -μπορώ να υποθέσω- και άλλα ζητήματα, άρα και την Ελλάδα και την Κύπρο.

Για να μην παρεξηγηθώ, στο σημείο αυτό -και για δεοντολογικούς λόγους- θα ήθελα να αναφέρω τα αυτονόητα: ότι οι Αμερικανοί διπλωμάτες στην Ελλάδα και την Κύπρο κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να ενημερώνουν σωστά τους προϊσταμένους τους στην Ουάσιγκτον, και τονίζουν πάντα τη βοήθεια που προσφέρει η Αθήνα και η Λευκωσία στην Αμερική σε στρατηγικό επίπεδο, όπως και το γεγονός ότι είναι δύο χώρες, οι οποίες δεν δημιουργούν προβλήματα στις ΗΠΑ και στη Δύση γενικότερα, αντίθετα βοηθούν στην επίλυσή τους.

Στο τέλος-τέλος, δεν ευθύνονται οι διπλωμάτες για τις αποφάσεις του προέδρου της Αμερικής ή του υπουργού των Εξωτερικών. Ιδιαίτερα, στην περίπτωση του κ. Τραμπ, και εάν όντως τα προσωπικά του συμφέροντα υπερισχύουν τα στρατηγικά της χώρας που κυβερνά.

Και έχει σημασία να το επαναλάβω: ότι η καταγγελία δεν γίνεται από ένα Κούρδο, Αρμένιο η Έλληνα. Αλλά από τον πρώην σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου. Από την άλλη, το δημοσίευμα της εφημερίδας New York Times, για τους γαμπρούς του κ. Τραμπ και του Ερντογάν, καταγράφει μία σαθρή και διεφθαρμένη πραγματικότητα.

Μιχάλης Ιγνατίου

Προσφυγικό: Αυταπάτες, πραγματικότητα, λύσεις και διαχείριση

metanastes kaggela

Ξεχνώντας ή αγνοώντας την δημόσια συζήτηση και τους όρους με τους οποίους αυτή διεξάγεται, πρέπει να γίνει συνείδηση για όλους: το προσφυγικό πρόβλημα είναι εδώ, θα παραμείνει για πολλά χρόνια και δεν λύνεται με τους τρόπους που κάποιοι έχουν στο μυαλό τους.

Αν αποδεχθούμε αυτά, θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι δεν χωρούν ούτε άκοπες επιδείξεις δήθεν ανθρωπισμού, ούτε προσπάθειες διαστρέβλωσης των όσων λέγονται, ούτε λογικές πολιτικής αντιπαράθεσης εν κενώ και μακριά από το πρόβλημα.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να λύσει το προσφυγικό. Δεν μπορεί να πλήξει τις αιτίες που το δημιουργούν. Φαίνεται ότι δεν μπορεί να ασκήσει και πιέσεις, όπως κάνει π.χ. ο Ερντογάν, ούτε να εκβιάσει κανέναν.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η χώρα μας μπορεί μόνο - και αυτό οφείλει να κάνει - να καταστρώσει ένα σχέδιο διαχείρισης ενός προβλήματος, προτού αυτό γίνει μη διαχειρίσιμο.

Είναι ένα θέμα το τι κάνει η Ευρώπη και το αν στην Μάλτα, π.χ., ή στην Τσεχία γίνεται θέμα επειδή εκεί μεταφέρονται 5, 6 ή 8 πρόσφυγες και άλλο θέμα το τι κάνεις όταν έχεις καθημερινώς εκατοντάδες να έρχονται δια θαλάσσης με τα γνωστά κυκλώματα.

Αυτήν την στιγμή μιλούμε για περίπου 70.000 αιτούντες άσυλο και η κυβέρνηση ανακοίνωσε κάποια μέτρα. Πιθανώς και μακάρι να αποδώσουν, αλλά μέχρις ότου διαπιστωθεί αυτό, επείγουν κάποιες ενέργειες. Κυρίως δε στο επιχειρησιακό πεδίο.

Είναι προφανές ότι η ιδιομορφία της χώρας μας θέτει από μόνη της κάποια ζητήματα. Πέντε χιλιάδες ή 10.000 πρόσφυγες σε ένα νησί, προφανώς και δημιουργούν συνθήκες ασφυξίας και πολλά άλλα ζητήματα. Συνεπώς απαιτείται κάποια άλλη λύση.

Μεταφορά τους στην ηπειρωτική χώρα και διασπορά σε διάφορα σημεία; Όσοι αντιδρούν, ας προτείνουν κάποια άλλη λύση.

Μιλάμε για κάποιες δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, πολλά παιδιά.

Μέχρις ότου γίνουν οι γραφειοκρατικές διεκπεραιώσεις, απαιτείται ταχύτητα για την επίλυση πρακτικών θεμάτων. Δημιουργία υποδομών, τεχνολογικών (διακριβώσεις και διασταυρώσεις στοιχείων, ταυτοποιήσεις κλπ.), υγειονομικών και άλλων. Με ρυθμούς αστραπιαίους.

Εφόσον αυτά λυθούν, επείγει μία σοβαρή συζήτηση συναρμοδίων, πολιτικών, τοπικών αρχών και οποιωνδήποτε άλλων φορέων. Οι ακτιβιστικές δράσεις και αντιδράσεις πρέπει να περιοριστούν, το κράτος πρέπει να αναλάβει τον ρόλο του.

Οι άκυρες συζητήσεις περί αφομοίωσης, ενσωμάτωσης και διαφόρων άλλων εννοιών, αφηρημένων και νεφελωδών δεν έχουν κανένα νόημα και κανένα αποτέλεσμα.

Πρώτα πρέπει το ελληνικό κράτος να επιδείξει την ικανότητά του να αντιμετωπίσει το θέμα πρακτικά και οι θεωρητικές συζητήσεις παρέλκουν.

Μόνο αν το κατορθώσει αυτό, θα μπορέσει να στραφεί είτε προς ανατολάς είτε προς δυσμάς, να θέσει τους όρους του και να αξιώσει λύσεις και υπεύθυνες συμπεριφορές από εταίρους και λοιπούς συνομιλητές.

Οι επαγγελματίες του ανθρωπισμού καλύτερα θα ήταν να συμβάλλουν σε λύσεις, ή να σιωπήσουν.

Οι κυβερνώντες οφείλουν να κινηθούν γρήγορα.

Με έναν κύριο στόχο: να καταστεί σαφές ότι δεν έχουμε να κάνουμε με ένα πρόβλημα που θα λυθεί σε λίγες ημέρες, σε λίγους μήνες ή σε λίγα χρόνια.

Είναι μάλλον ένα πρόβλημα που δεν λύνεται. Συνεπώς κάπως πρέπει να το διαχειριστούμε.

Άγγελος Κωβαίος

Η μεγάλη ευκαιρία της Ελλάδας να μετατραπεί από φτωχή συγγενής σε πολύφερνη νύφη

elliniki simaia xeirapsia
Οπως διαμορφώνονται οι διεθνείς ανταγωνισμοί και εξελίσσονται οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις η Ελλάδα μπορεί να μετατραπεί από φτωχή συγγενής σε πολύφερνη νύφη και να αποκτήσει μοναδική ευκαιρία προόδου και ανάπτυξης

Τα πράγματα στη χώρα παίρνουν κατά τα φαινόμενα έναν δρόμο. Το σχέδιο της κυβέρνησης Μητσοτάκη να αναδείξει την Ελλάδα ως χώρα ευκαιρίας και δυνατοτήτων για μεγάλες επενδύσεις προκαλεί όντως το ενδιαφέρον των ξένων, είτε πρόκειται για κρατικές οντότητες είτε για αμιγώς διεθνή επιχειρηματικά σχήματα.

Αυτή την ώρα όλα τα μεγάλα επενδυτικά σπίτια είναι τοποθετημένα εδώ και κατά κοινή ομολογία όλων των εμπλεκομένων επανεντάσσουν την Ελλάδα στα πλάνα τους, αναζητώντας ελκυστικές μπίζνες από τα ακίνητα και τον τουρισμό, μέχρι τα τρόφιμα, την ενέργεια, τις μεταφορές, τη βιομηχανία, τα δίκτυα και τις νέες τεχνολογίες.

Τα ταξίδια του Πρωθυπουργού στη Γερμανία, στη Γαλλία, στην Ολλανδία, τελευταίως στην Κίνα και εντός του Νοεμβρίου στη γειτονική Ιταλία σκοπό έχουν να πείσουν ότι όντως η Ελλάδα προσφέρεται για επενδύσεις, ότι οι οικονομικές συνθήκες έχουν σταθεροποιηθεί, οι τιμές, οι αμοιβές και οι αξίες παραμένουν ανταγωνιστικές και είναι ελκυστικές.

Η επίσκεψη Σι

Και ακόμη ότι συνολικά το οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον έχει αλλάξει και πως εκείνος εγγυάται οικονομική και πολιτική σταθερότητα τουλάχιστον μέχρι το 2023. Κάτι που αναμένεται να επιβεβαιωθεί από τη Δευτέρα με την έλευση στην Αθήνα πολυμελούς κινεζικής αντιπροσωπείας υπό τον πρόεδρο Σι, ο οποίος έρχεται να υπογράψει πλήθος εμπορικών και οικονομικών συμφωνιών, δηλωτικών του ενδιαφέροντος και της σημασίας που αποδίδει η μεγάλη και ανερχόμενη οικονομική υπερδύναμη του πλανήτη στη χώρα μας.

Η αίσθηση που υπάρχει είναι ότι η Κίνα αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως εμπορική και οικονομική βάση για τη διεύρυνση των ανταλλαγών της με την Ευρώπη. Για την ακρίβεια, αντιμετωπίζει τη χώρα μας ως ένα ευρύτατο οικονομικό Ηub, ως μια βάση εγγύτητας και προσέγγισης της Κίνας με τη Γηραιά Ηπειρο.

Η κινεζική πρόθεση και διάθεση έγινε απολύτως σαφής στη Σαγκάη, όπου βρέθηκε την περασμένη εβδομάδα ο κ. Μητσοτάκης και πρόκειται να επιβεβαιωθεί με δυναμικό τρόπο την εβδομάδα που ακολουθεί στην Αθήνα.

Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις το αυξημένο κινεζικό ενδιαφέρον για την Ελλάδα προκαλεί εξ αντανακλάσεως αντιδράσεις αλλά και ενισχυόμενο ενδιαφέρον από την πλευρά Αμερικανών, Ευρωπαίων, Καναδών, Ιαπώνων, Ισραηλινών και άλλων.

Πολύφερνη νύφη

Με άλλα λόγια, έτσι όπως διαμορφώνονται οι διεθνείς ανταγωνισμοί και εξελίσσονται οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις η Ελλάδα μπορεί να μετατραπεί από φτωχή συγγενής σε πολύφερνη νύφη και να αποκτήσει μοναδική ευκαιρία προόδου και ανάπτυξης.

Ωστόσο πάντα ελλοχεύει το προβληματικό εσωτερικό μέτωπο. Δυστυχώς οι ανούσιοι εγχώριοι ανταγωνισμοί περισσεύουν, οι αντιπαραθέσεις διατηρούνται ακέραιες και είναι έτοιμες να διαμορφώσουν εστίες κοινωνικών και άλλων συγκρούσεων.

Γι’ αυτό στην παρούσα φάση επείγει ένας κύκλος συνεννόησης, μια πρωτοβουλία συναίνεσης, ικανή να επιτύχει συμφωνία για τα μείζονα και τα κρίσιμα.

Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια εντάσεων και εσωτερικών συγκρούσεων είτε για το Προσφυγικό/Μεταναστευτικό είτε πολύ περισσότερο για την Παιδεία και την εσωτερική ασφάλεια και τάξη.

Είναι καιρός να επικρατήσει κοινός τόπος για όλα αυτά τα τόσο διχαστικά και επίμονα, μήπως και βρει η χώρα τη θέση που της αξίζει στον κόσμο.

Καρακούσης Αντώνης

Τα δώρα του "θείου Τραμπ" στην Τουρκία- Η Συρία δεν κείται μακράν της Κύπρου και της Ελλάδας

erdoga trump cyprus
Οι διαπραγματεύσεις Ουάσινγκτον-Άγκυρας που είχαν ως αποτέλεσμα την περιβόητη υπέρ του Ταγίπ Ερντογάν συμφωνία, επιβεβαίωσε πόσο πολύ οι Αμερικανοί θέλουν την Τουρκία στο δυτικό "μαντρί". Έδειξε πόσο η υπερδύναμη μπορεί να στρώσει κόκκινο χαλί στην ανυπάκουη Άγκυρα, επειδή προφανώς γνωρίζει τη σημασία της για την Ατλαντική Συμμαχία.

Οι τελευταίες εξελίξεις έδειξαν, επίσης, πως η Ουάσινγκτον είναι διατεθειμένη να προσφέρει κι άλλα δώρα στον Ερντογάν, ώστε να παραμείνει στη Δύση, με τον ανεκδιήγητο Τραμπ σε ρόλο Άγιου Βασίλη. Και στο πλαίσιο αυτό –όπως έγινε και το 2004 με την Κύπρο– θα αναζητηθούν οι αδύνατοι κρίκοι στην περιοχή, για να θυσιαστούν. Να εκχωρήσουν κυριαρχία και δικαιώματα για το... καλό της δυτικής συμμαχίας.

Η Τουρκία έχει αρχίσει εμπράκτως να παραβιάζει τη Συνθήκη της Λωζάννης, να επιβάλει διά της βίας τη θέση της για αλλαγή των συνόρων. Και θέλει να το επιτύχει τούτο δια της ισχύος. Επιδιώκει να το επιβάλλει με γενοκτονία και εθνοκάθαρση. Είναι σαφές πως η Τουρκία δεν πρόκειται να αποχωρήσει από τα εδάφη που έχει καταλάβει στη Συρία. Το έχει πει, άλλωστε, ο Ερντογάν, πως εκεί «που υψώνεται η τουρκική σημαία δεν κατεβαίνει». Συνεπώς, ψευδαισθήσεις δεν πρέπει να υπάρχουν.

Στη συμφωνία ΗΠΑ-Τουρκίας το θέμα αυτό δεν απασχολεί. Και γιατί να τους απασχολήσει; Μήπως είναι δικά τους τα εδάφη που αφήνονται στην Τουρκία; Της Συρίας είναι, η οποία δεν ρωτήθηκε. Και για τους Κούρδους, πέραν από τα κροκοδείλια δάκρυα κυβερνήσεων και Οργανισμών, κανένα ενδιαφέρον. Όλοι προφανώς έχουν παρακολουθήσει τις εικόνες από τα νοσοκομεία των Κούρδων με ανθρώπους να φέρουν εγκαύματα από "άγνωστα όπλα" (χημικά)!

Η επεκτατική συνταγή της Τουρκίας

Η Συρία δεν είναι μακριά από την Κύπρο. Πιο κοντά, όμως, είναι οι απειλές που εκτοξεύει η Άγκυρα, οι ενέργειες της εντός της κυπριακής ΑΟΖ αλλά και στη ξηρά. Άλλωστε, εμείς έχουμε βιώσει στην πράξη όλα τα στάδια της εφαρμογής του σχεδίου του τουρκικού επεκτατισμού στην περιοχή: Εισβολή, βίαιη μετακίνηση πληθυσμού/εθνοκάθαρση, κατοχή, εποικισμός, τουρκοποίηση, ισλαμοποίηση των κατεχομένων.

Σε αυτή τη φάση και σε συνδυασμό με τα πιο πάνω, η Τουρκία στέλνει στην Κύπρο μετανάστες, όπως πράττει και προς την Ελλάδα. Δημιουργεί ασφυκτικό κλοιό και θεωρεί πως διέξοδος θα είναι η προσαρμογή της ΕΕ, της Ελλάδος και της Κύπρου στις αξιώσεις της. Αυτό θα είναι το νέο σκηνικό που θα στηθεί. Γινόμαστε μάρτυρες μιας νέας ανακατανομής ισχύος στην περιοχή. Είναι σαφές ποιοι είναι οι παίκτες που δίνουν μάχη επικράτησης. Η Κύπρος από μόνη της δύσκολα μπορεί να διαδραματίσει ρόλο. Το ζητούμενο είναι να μην υποταχθεί στους τουρκικούς στόχους. Η Ελλάδα, που θα μπορούσε να έχει ρόλο, περί άλλων τυρβάζει.

Θέτει άλλες προτεραιότητες γιατί προφανώς θεωρεί πως το μείζον δεν είναι η μεγάλη εικόνα των γεωπολιτικών ανακατατάξεων και εξελίξεων αλλά τα εσωτερικά προβλήματα. Χωρίς σταθερότητα, όμως, τίποτε δεν διασφαλίζεται, κυρίως η οικονομία. Η Αθήνα δεν κρύβει προβλήματα κάτω από το χαλί, αλλά τη μεγάλη εικόνα! Όπως προφανώς τίποτε δεν διασφαλίζεται –κι αυτό αφορά και τη Λευκωσία– με την μονόδρομη επένδυση των συμφερόντων μας, της ασφάλειας μας, στις ΗΠΑ.

Οι κολακείες για «στρατηγικούς εταίρους», για συμμάχους, είναι κενού περιεχομένου κουβέντες. Άλλωστε, η Ουάσινγκτον έδειξε τι θέλει διακαώς στην περιοχή. Την Ελλάδα και την Κύπρο τις έχει δεδομένες και γι’ αυτό και δεν ασχολείται. Με την Τουρκία, όμως, η οποία κάνει σκληρά παζάρια με τη Δύση και φλερτάρει με τη Ρωσία, είναι διαφορετικό!

Κώστας Βενιζέλος, slpress