Τρι11202018

Τελευταία ΕνημέρωσηΤρι, 20 Νοε 2018 2pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Αρθρα Αρθρα

Μπούμερανγκ για Τσίπρα η «ιστορική» συμφωνία με Ιερώνυμο. Ηλεκρισμένο κλιμα, διχασμός, τοξικός πόλεμος, στον αέρα η..."συμφωνία".

tsipras jeronymo maximou

Στον αέρα και με διχασμένη την Εκκλησία είναι η «ιστορική» συμφωνία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, με κεντρικούς άξoνες τη θρησκευτική «ουδετερότητα» του ελληνικού κράτους και την άρση της δημοσιοϋπαλληλικής ιδιότητας 10.000 απλών ιερέων, οι οποίοι θα πληρώνονται από την Εκκλησία με επιδότηση του ελληνικού κράτους.

Οι υψηλοί τόνοι στη Σύνοδο της Ιεραρχίας που ήδη απέσυρε από το τραπέζι τη μισθοδοσία, δεν είναι καλός οιωνός. Οι απλοί κληρικοί πήγαν απέναντι στον Αρχιεπίσκοπο.

Το Μαξίμου προειδοποίησε εμέσως πλην σαφώς ότι η πολιτεία αποφασίζει για το θέμα της μισθοδοσίας και θα φέρει νομοσχέδιο προς συζήτηση. Ο Ιερώνυμος παραμένοντας στην ίδια γραμμή με τον Αλέξη Τσίπρα, χαιρέτισε τη συνέχιση του διαλόγου αποφεύγοντας να μιλήσει για την ταμπακιέρα, δηλαδή, αν άλλαξε γνώμη και θα πρέπει να εξαιρεθεί από τις διαπραγματεύσεις η μισθοδοσία των κληρικών.

Το κλίμα είναι ηλεκτρισμένο.

Ο Αλέξης Τσίπρας ξεκίνησε με τον αέρα μιας «ιστορικής συμφωνίας» με την Εκκλησία επιχειρώντας να παίξει το χαρτί του πρωθυπουργού που λύνει χρονίζουσες εκκρεμότητες. Κατέληξε όμως, με τον τρόπο που έγινε η πολιτική διαχείρηση, να λειτουργεί ως μπούμερανγκ. Η κίνηση του αυτή απευθύνεται πλέον στο εξαιρετικά περιορισμένο ακροατήριο του παλιού, μικρού ΣΥΡΙΖΑ που ταυτίζεται με την αθεΐα και επιμένει στον διαχωρισμό Κράτους - Εκκλησίας.

Προκλήθηκε πρόβλημα με το Οικουμενικό Πατριαρχείο το οποίο δεν είχε καμία ενημέρωση, στα τρία χρόνια που κράτησαν οι μυστικές διαπραγματεύσεις, όπως αποκάλυψε ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Οι εκκλησίες των Νέων Χωρών που υπάγονται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο εξαιρούνται όπως διευκρινίστηκε στη συνέχεια. Και έτσι να γίνει, το σχέδιο Τσίπρα - Ιερώνυμου οδηγεί σε ιερείς δύο ταχυτήτων που δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερη σύγχυση.
10.000 απολύσεις Τσίπρα

Το μεγαλύτερο όμως στρατηγικό λάθος του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι μόνο ότι οδήγησε σε ανασφάλεια 10.000 απλούς ιερείς, με τις απολύσεις που προανήγγειλε, για να ανοίξει ο δρόμος για ισάριθμες προσλήψεις στο δημόσιο και μάλιστα τη στιγμή που υπάρχει η καχυποψία ότι θα προωθηθούν οι «ημέτεροι» του ΣΥΡΙΖΑ (αν και λογικά θα περάσουν από το ΑΣΕΠ).

Το βασικό είναι ότι για πρώτη φορά ο Αλέξης Τσίπρας χρεώνεται την πρόθεση να προχωρήσει σε απολύσεις αποδυναμώνοντας το πιο ισχυρό του όπλο εναντίον του μεγάλου αντιπάλου του Κυριάκου Μητσοτάκη τον οποίο κατηγορούσε ότι έκανε απολύσεις ως υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και θα κάνει και ως πρωθυπουργός αν τον ψηφίσουν.

«Προχωράτε στην απόλυση 10.000 ιερέων, για να προκηρυχθούν 10.000 θέσεις στο Δημόσιο για κολλητούς και φίλους» δήλωσε ο πρόεδρος της ΝΔ απευθυνόμενος στον πρωθυπουργό, στη Βουλή. «Τι λέτε όμως στους κληρικούς που λογίζονται σαν δημόσιοι υπάλληλοι: ποιος θα είναι ο εργοδότης τους, ποια θα είναι τα εργασιακά και ασφαλιστικά τους δικαιώματα» συνέχισε. Κατηγόρησε τον κ.Τσίπρα ότι την ίδια στιγμή θα συνεχίσει να τους πληρώνει το κράτος για κάνει τις προσλήψεις που θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ, κλείνοντας το μάτι στους ψηφοφόρους. «Αυτό είναι λαϊκισμός του αισχίστου είδους» τόνισε.

Ρήγμα

Η συμφωνία έφερε σε διάσταση τον πρόεδρο της ΝΔ με τον Ιερώνυμο. Η εκτίμηση που υπάρχει μεταξύ πολλών βουλευτών και στελεχών της ΝΔ είναι ότι ο Αρχιεπίσκοπος επιχείρησε να δώσει στον Τσίπρα μία χείρα προεκλογικής βοήθειας λόγω των παλαιών σχέσεων που διατηρεί με την οικογένεια του πρωθυπουργού, παραγνωρίζοντας τη δεδηλωμένη αθεΐα του και τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για διαχωρισμό κράτους - εκκλησίας σε αντίθεση με τη ΝΔ που είναι κατά της αλλαγής του σχετικού άρθρου 3 του Συντάγματος.

Το ρήγμα αυτό επιβεβαιώθηκε και δια στόματος Μητσοτάκη. Στη συνάντηση που είχε με εκπροσώπους των κληρικών δεσμεύτηκε ότι δεν θα δεχθεί την εργαλειοποίηση των χιλιάδων κληρικών και την αλλαγή του τρόπου μισθοδοσίας τους. «Θλίβομαι για το γεγονός ότι η ηγεσία της Εκκλησίας της Ελλάδας τελικά χρησιμοποιήθηκε από τον κ. Τσίπρα στα προεκλογικά του παιχνίδια» δήλωσε.

Το Μαξίμου εξαπέλυσε επίθεση κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη υπερασπιζόμενο τον Ιερώνυμο. Χαρακτήρισε «πρωτοφανή, άδικη, αλλά και ανόσια επίθεση κατά του Προκαθήμενου της Εκκλησίας της Ελλάδος, τον οποίο κατηγόρησε ο κ.Μητσοτάκης ευθέως και επισήμως για "συναλλαγή" με τον πρωθυπουργό» .

Τα επεισόδια θα συνεχιστούν.

Ο πόλεμος αυτός είναι τοξικός διότι εμπλέκεται η Εκκλησία στην πολιτική αντιπαράθεση, διχάζονται οι Μητροπολίτες και προκαλείται σύγχυση στο ποίμνιο. Η προχειρότητα στη περιβόητη συμφωνία είναι δεδομένη. Δεν ζυγίστηκαν οι αντιδράσεις και από τις δύο πλευρές (Μαξίμου - Αρχιεπισκοπή). Ας επικρατήσει ψυχραιμία και ας ανοίξει ένας ουσιαστικός διάλογος.

Χριστίνα Κοραή

"Ένα αστέρι πέφτει,πέφτει..."

maximou tsipras profil

Δημοσκοπικά οι «μήνες του μέλιτος» για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

Οι περισσότερες έρευνες δείχνουν τον ΣΥΡΙΖΑ να κυμαίνεται στο 18-22%, ενώ τους ΑΝΕΛ να είναι κάτω και από τις 2 ποσοστιαίες μονάδες. Ακόμη και η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ βρίσκεται από πάνω.

Οι περισσότεροι δείκτες των κυβερνητικών πολιτικών έχουν μειωθεί. Εσωστρέφεια, γκρίνια, ανορθόδοξα χτυπήματα, ανασφάλεια πολιτών, στοιχεία διαφθοράς στο μεταναστευτικό, αμφισιμία σε συμφωνίες εθνικών θεμάτων, κόπωση προσώπων συμπληρώνουν το παζλ της κυβερνητικής φθοράς.

Τα κυβερνητικά λάθη διαδέχονται το ένα το άλλο , οι μετεκλογικές τους αντιφάσεις διογκώνονται συνεχώς και η αγωνία για την έξοδο στις αγορές και την κατάληξη της συμφωνίας των Πρεσπών έχουν χτυπήσει «κόκκινο». Ωστόσο, ο Πρωθυπουργός παραμένει το ισχυρό χαρτί της κυβέρνησης, ο τροφοδότης λογαριασμός των δημοσκοπικών ευρημάτων του ΣΥΡΙΖΑ.

Η φθορά φαίνεται να τον αγγίζει λιγότερο παρότι δεν «ευνοείται» από ανέφελη κριτική των Μέσων Ενημέρωσης.

Σε πλέον επώδυνες κυβερνητικές επιλογές όπως μείωση των συντάξεων, διαμάχες υπουργών, παραλήρημα φραστικών και άλλων ατοπημάτων πρωτοκλασάτων Υπουργών του, δεν παίρνει θέση και τους αφήνει να βγάζουν το φίδι από την τρύπα, μόνοι τους.

Το παίζει σοβαρός και απόμακρος από τη σκληρή καθημερινότητα. Άλλωστε, μόνο αυτός είναι ισόβιος και οι «λοιποί» αναλώσιμοι. Και δεν χωράει αμφιβολία γι’ αυτό. Μόνος του κρατάει όλη την ομάδα στο γήπεδο της πολιτικής και «παίζει» να κερδίσει και το παιχνίδι.

Δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο.

Μοιάζει με τον μαέστρο που θέλει να διευθύνει μια ορχήστρα, στην οποία ο κάθε μουσικός παίζει τον δικό του ρυθμό και φαλτσάρει διαρκώς.

Παρόλα αυτά, να βαράνε τα νταούλια ασυντόνιστα ένα μεγάλο ποσοστό Ελλήνων ψηφοφόρων χορεύει στον ρυθμό του ζουρνά των ξένων φίλων μας.

Φυσικά, η αποτυχία της ορχήστρας είναι δεδομένη και όταν θα έρθει η ώρα των εκλογών, θα στείλει τον λογαριασμό στον μαέστρο, έστω κι αν εκείνος έκανε τα πάντα για να φέρει σε πέρας την παράσταση.

Η ημερομηνία λήξης της αρχηγίας του από κυβέρνηση και από το κόμμα είναι προδιαγεγραμμένη.

Η πολυεπίπεδη κρίση που μαστίζει τη χώρα, με την απρόσμενη συνέχεια της, θα επηρεάσει σε σημαντικό βαθμό τα κριτήρια επιλογής των πολιτικών από τους πολίτες.

Το νοσηρό πολιτικό κλίμα που ζούμε μεταπολιτικά και οι παρενέργειες του, νομοτελειακά θα εκλείψουν, διαφορετικά θα εκλείψει η χώρα.

Νέα πολιτικά κύτταρα υγιή και απαλλαγμένα από τις παθογένειες του σημερινού πολιτικού συστήματος, θα αποτελέσουν το αντιβιοτικό για την ίαση της κοινωνίας μας.

Οι πολίτες θα στραφούν σε πρόσωπα που προσφέρουν «λογικές και συναισθηματικές διασφαλίσεις».

Οι νέοι πολιτικοί μας πρέπει να «ξανά επικοινωνήσουν» με τους πολίτες, να χτίσουν νέες σχέσεις εμπιστοσύνης, με νέο, πιο ξεκάθαρο positioning , με νέες καινοτόμες ιδέες και πειστικές απαντήσεις στα μεγάλα προβλήματα της καθημερινότητας.

Κάτω από τις σημερινές συνθήκες η «επανεκκίνηση» της εικόνας του σύγχρονου πολιτικού, είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαία. Γιατί, ένας νέος «Αλέξης» καιροφυλακτεί και εγκυμονεί νέους κινδύνους.

θαν Παπαμιχαήλ

Ο πάστορας, η αμερικανική μέγγενη κι η παράδοση Ερντογάν. O νέος υπό διαμόρφωση ρόλος της Ελλάδας

erdogan thronos

Η άρνηση της Άγκυρας να απελευθερώσει τον πάστορα Μπράνσον το προηγούμενο διάστημα ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Η επιβολή αμερικανικών κυρώσεων ήταν μία σαφής ένδειξη ότι η Ουάσιγκτον διαβαίνει τον Ρουβίκωνα όσον αφορά τον Ερντογάν. Η με καθυστέρηση απελευθέρωση του πάστορα δεν φαίνεται πλέον ικανή να αντιστρέψει το βαρύ κλίμα.

Ο πρόεδρος Τραμπ εξέφρασε σχετική αισιοδοξία, αλλά κατά πάσα πιθανότητα πρόκειται περισσότερο για συνήθη σε τέτοιες περιπτώσεις διπλωματική δήλωση και τίποτα περισσότερο. Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, άλλωστε, έσπευσε να ζητήσει από τον Ερντογάν να απελευθερώσει όλους τους Αμερικανούς ή συνδεδεμένους με τους Αμερικανούς κρατούμενους.

Οι Αμερικανοί κατάπιαν πολλές προκλήσεις στην προσπάθειά τους να επαναφέρουν την Τουρκία στο δυτικό μαντρί. Με την πάροδο του χρόνου, όμως, διαπίστωσαν ότι η υποχωρητική τακτική τους αντί να επιφέρει τουλάχιστον έναν συμβιβασμό με το νεοσουλτάνο, τον αποθράσυνε. Ούτε και τότε, όμως, πήγαν σε ρήξη. Προτίμησαν τις πλαγιοκοπήσεις, με σκοπό να τον πειθαναγκάσουν να κάνει βήματα πίσω.

Σ’ αυτό το πλαίσιο εγγράφεται η παραπομπή στην αμερικανική Δικαιοσύνη του τραπεζίτη Αττίλα, ο οποίος, ενεργώντας για λογαριασμό της οικογένειας Ερντογάν, είχε σπάσει το εμπάργκο με το Ιράν. Επίσης, η παραπομπή των σωματοφυλάκων του Τούρκου προέδρου, οι οποίοι είχαν βιαιοπραγήσει εναντίον Αρμενίων διαδηλωτών στην Ουάσιγκτον κατά τη διάρκεια της εκεί επίσημης επίσκεψης.

Στο ίδιο πλαίσιο εγγράφονται και οι κινήσεις υπονόμευσης της τουρκικής οικονομίας που έχουν ως αποτέλεσμα τις μεγάλες απώλειες της τουρκικής λίρας έναντι του δολαρίου. Και βεβαίως στο ίδιο πλαίσιο εγγράφονται και οι πρωτοβουλίες του Κογκρέσου να εμποδίσουν την παράδοση των μαχητικών F-35 στην Τουρκία.

Όταν μετά την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού ο Ερντογάν είχε διαπιστώσει την απροθυμία της Ουάσιγκτον να ακολουθήσει την Άγκυρα σε μία μετωπική αντιπαράθεση με τη Ρωσία στη Συρία, είχα εκφράσει την εκτίμηση ότι -λόγω και του Κουρδικού- οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις εισέρχονται σε δύσκολη περίοδο. Όταν αργότερα ο Τούρκος πρόεδρος προσέγγισε τη Μόσχα, η συσσώρευση πυκνών νεφών προμήνυε καταιγίδα.

Ο γεωπολιτικός εναγκαλισμός με τον Πούτιν και κυρίως το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου 2016 προκάλεσαν βαθύ ρήγμα, το οποίο -όπως είχα τότε προβλέψει- βαθαίνει αντί να γεφυρώνεται.

Υπενθυμίζουμε ότι μέχρι ένα χρονικό σημείο, σχεδόν μέχρι το 2012, ο Ερντογάν ήταν ο εκλεκτός της Δύσης. Αυτό άλλαξε όταν άρχισε να ξεδιπλώνει τη δική του πολιτική ατζέντα και να εμφανίζει τάσεις γεωπολιτικής αυτονόμησης από τις ΗΠΑ. Το Κουρδικό έπαιξε βασικό ρόλο για να εκδηλώσει αυτές τις τάσεις. Η Ουάσιγκτον έχει ισχυρό λόγο που δεν θέλει να εγκαταλείψει το χαρτί των Κούρδων, παρά τις εκπτώσεις που τους τελευταίους μήνες έκανε για να τα βρει με την Άγκυρα.

Γεφυρώσιμο ή όχι το ρήγμα;

Η εκτίμηση που κυριαρχούσε αρχικά στην Ουάσιγκτον ήταν πως το χάσμα μπορεί να γεφυρωθεί. Μία σημαντική προσπάθεια ήταν η αποστολή του τότε υπουργού Εξωτερικών Τίλερσον στην Άγκυρα. Στις συνομιλίες που είχε με τον Ερντογάν είχε προσφέρει κάποια ανταλλάγματα κυρίως σχετικά με τους Κούρδους στη Συρία, αλλά ο Τούρκος πρόεδρος ζητούσε την έκδοση του Γκιουλέν και τον τερματισμό της αμερικανικής έρευνας για το τουρκικό τραπεζικό σύστημα.

Σημαντικός κρίκος στην αλυσίδα των αμερικανικών προσπαθειών ήταν η συνάντηση Τραμπ-Ερντογάν στο περιθώριο της τελευταίας συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες. Ο Αμερικανός πρόεδρος έγινε έξαλλος που ο Τούρκος ομόλογός του δεν τήρησε αμέσως την υπόσχεσή του να απελευθερώσει τον πάστορα. Όπως προανέφερα, η υπόθεση Μπράνσον ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και ελήφθη η απόφαση για επιβολή κυρώσεων.

Είναι ακριβώς μέσα σ’ αυτό το κλίμα που επιβλήθηκαν οι κυρώσεις. Υπενθυμίζουμε πως στις τουρκικές φυλακές υπάρχουν σήμερα 20 περίπου Αμερικανοί ουσιαστικά πολιτικοί κρατούμενοι. Μεταξύ αυτών είναι και τουρκικής καταγωγής υπάλληλοι του αμερικανικού προξενείου στην Κωνσταντινούπολη.

Χωρίς επουδενί να ταυτίζουμε τις περιπτώσεις, οι Αμερικανοί άρχισαν με κάποιες κυρώσεις και σταδιακά κλιμάκωσαν στο μέτωπο και της Ρωσίας και του Ιράν. Είναι, ωστόσο, σημαντικό ότι το τελευταίο διάστημα στην Ουάσιγκτον κερδίζει έδαφος η γραμμή για την ανάγκη να γίνουν κινήσεις με σκοπό το στρίμωγμα της Τουρκίας, έστω κι αν αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ανοικτή ρήξη.

Σε αναζήτηση διάδοχης κατάστασης

Πριν τις τελευταίες εκλογές οι σχεδιαστές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής αναζητούσαν διάδοχες προσωπικότητες και δυνάμεις, που -υπό προϋποθέσεις- θα μπορούσαν να προωθηθούν στο τιμόνι της Τουρκίας και οι οποίες ήταν πρόθυμες να αποκαταστήσουν τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις στο παραδοσιακό πλαίσιό τους. Οι αναζητήσεις αυτές συνδέονταν και με τις πληροφορίες ότι η υγεία του Τούρκου προέδρου εμφανίζει σημάδια επιδείνωσης.

Το αποτέλεσμα των εκλογών του περασμένου Ιουνίου, ωστόσο, έδειξε ότι αυτά τα σενάρια της αμερικανικής διπλωματίας ήταν αβάσιμα. Έδειξε ότι ο Ερντογάν παραμένει ο ηγέτης της Τουρκίας και μάλιστα με υπερεξουσίες, ως επικεφαλής ενός νέας σύνθεσης προσωποπαγούς καθεστώτος, το οποίο διαθέτει ισχυρή λαϊκή βάση στη «βαθιά Τουρκία». Με άλλα λόγια, για το ορατό μέλλον η Τουρκία είναι άρρηκτα δεμένη με το νεοσουλτάνο της, γεγονός που επανέφερε ακόμα πιο επιτακτικά το δίλημμα για τους Αμερικανούς.

Ο Ερντογάν φοβόταν πως εάν υποχωρούσε σ’ αυτό το ιδιότυπο μπραντεφέρ, η Ουάσιγκτον πιθανότατα δεν θα σταματήσει. Θα απαιτήσει πρόσθετα, με σκοπό να τον σύρει πίσω στο δυτικό μαντρί και μάλιστα με ταπεινωτικούς όρους. Δεν είναι τυχαίο ότι είχε φροντίσει να αποχωρήσει επιδεικτικά από την αίθουσα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ όταν μιλούσε ο Τραμπ.

Ήταν ένα μήνυμα και προς το εσωτερικό της Τουρκίας και προς τους ίδιους τους Αμερικανούς πως δεν κάνει πίσω. Και για να δείξει πως ο ίδιος δεν έκανε πολιτικά βήμα πίσω, μετά την απελευθέρωση του πάστορα, απάντησε στο ευχαριστήριο μήνυμα του Τραμπ ότι επρόκειτο για απόφαση της τουρκικής Δικαιοσύνης κι ότι αυτός δεν έβαλε καθόλου το χέρι του!

Προς ρήξη

Στο αμερικανικό κατεστημένο της εξωτερικής πολιτικής αρχίζει να επικρατεί πλέον η πεποίθηση πως ο Τούρκος πρόεδρος έχει ξεπεράσει τα όρια, πως δεν είναι αξιόπιστος και ως εκ τούτου δεν μπορούν να βρουν μαζί του έναν αξιόπιστο συμβιβασμό.

Μετά την υποχώρηση στο ζήτημα του Μπράνσον, μάλιστα, επιβεβαιώνονται όσοι υποστήριζαν πως η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνει ο Τούρκος πρόεδρος είναι η γλώσσα της ισχύος. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι πιθανότατα η Ουάσιγκτον θα συνεχίσει την τακτική της μέγγενης που εφαρμόζει και η οποία, εκτός από τις κυρώσεις, περιλαμβάνει και τις πλαγιοκοπήσεις που έχουν φέρει την τουρκική οικονομία σε εξαιρετικά δυσχερή θέση.

Όπως προανέφερα, από την πλευρά του ο Ερντογάν είναι πεπεισμένος πως πίσω από το πραξικόπημα του 2016 ήταν οι Αμερικανοί. Είναι πεπεισμένος πως τον έχουν προγράψει. Αυτός είναι ο λόγος που δεν τους έχει καμία εμπιστοσύνη και ως εκ τούτου είναι μάλλον απίθανο να επιστρέψει στο δυτικό μαντρί. Αυτό φάνηκε και από την αντίδρασή του στις αμερικανικές κυρώσεις. Επέβαλε συμμετρικές κυρώσεις εναντίον Αμερικανών υπουργών, σε μία προσπάθεια να δείξει ότι μιλάει επί ίσοις όροις με την Ουάσιγκτον.

Η κίνησή του εκείνη ήταν και μία προκαταβολική εξισορρόπηση στο επίπεδο των εντυπώσεων, λόγω της επικείμενης απελευθέρωσης του Μπράνσον και πιθανόν και των άλλων Αμερικανών. Μπορεί η απελευθέρωση του πάστορα να εκτόνωσε προσωρινά την ένταση, αλλά η εκτίμησή μου είναι ότι πιθανότατα το βήμα πίσω του Ερντογάν δεν πρόκειται να λύσει το πρόβλημα στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις.

Στο σημείο που έχουν φθάσει τα πράγματα, το πρόβλημα θα λυθεί μόνο εάν ο Ερντογάν ουσιαστικά παραδοθεί. Το ενδεχόμενο αυτό, αν και δεν μπορεί θεωρητικά να αποκλεισθεί, για τους λόγους που προανέφερα, συγκεντρώνει ελάχιστες πιθανότητες. Γι’ αυτό και οι σχέσεις Ουάσιγκτον-Άγκυρας ή θα επιδεινωθούν περαιτέρω, ή το πιθανότερο θα συνεχίσουν για ένα διάστημα να πελαγοδρομούν μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας πριν διολισθήσουν προς τη ρήξη.

Είναι προφανές πως από την εξέλιξη των σχέσεων Ουάσιγκτον-Άγκυρας το επόμενο διάστημα θα εξαρτηθεί σε καθοριστικό βαθμό και η διαμόρφωση των νέων γεωπολιτικών ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι θα εξαρτηθεί και ο ρόλος της Ελλάδας. Έχω, άλλωστε, από την πρώτη στιγμή υπογραμμίσει ότι η ρήξη στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις εκ των πραγμάτων θα μετατρέψει την Ελλάδα στο δυτικό σύστημα ασφαλείας, από χώρα δεύτερης γραμμής, που ήταν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, σε χώρα πρώτης γραμμής

Σταύρος Λυγερός

Η διπλή ζημιά της διγλωσσίας

arkas vlakeia

Και πριν Αλέξης Τσίπρας φωνήσαι («δεν θα ανεχθώ άλλη διγλωσσία») τρις, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας έβγαλε μια διγλωσσία -μετά συγχωρήσεως- να! Την ώρα που ο πρωθυπουργός έδινε συγχαρητήρια «στον φίλο μου Ζόραν Ζάεφ» διότι «η αποψινή ψήφος είναι ένα μεγάλο βήμα για την κοινή μας επιτυχία, ένα μεγάλο βήμα για ένα ειρηνικό μέλλον ευημερίας των λαών μας» ο κ. Πάνος Καμμένος ντρεπόταν:

«Ποιός θα φανταζόταν ότι στην Ευρώπη των αξιών και της δημοκρατίας οποίος δεν ψηφίζει κατά τις εντολες προφυλακίζεται και οποίος συμμορφώνεται παίρνει μπόνους 2.000.000 ευρώ μαύρο χρήμα. Ντρέπομαι...»

Βεβαίως ο κ. Τσίπρας έκανε το tweet του αγγλιστί και ο κ. Καμμένος στα ελληνικά. Έλα όμως που στην εποχή των ανοιχτών συνόρων και των ηλεκτρονικών επικοινωνιών δεν ισχύει το δόγμα του 19ου αιώνα που διακήρυξε από τις Βρυξέλλες ο πρωθυπουργός. Δεν μπορεί δηλαδή «Από δω και στο εξής όποιος εκπροσωπεί τη χώρα στο εξωτερικό, θα βρίσκεται εκεί με το καπέλο της εθνικής γραμμής (...) στο εσωτερικό βεβαίως, ο δημόσιος διάλογος είναι στοιχείο της δημοκρατίας και είναι απολύτως σεβαστό».

Όλα μεταφράζονται και ταξιδεύουν με την ταχύτητα του φωτός. Γι' αυτό και ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης του Ζόραν Ζάεφ, Μίλε Μποσνιακόφσκι δήλωσε ότι ο Έλληνας υπουργός διασπείρει fake news που έχουν διαψευστεί επισήμως.

Αυτό που δεν κατάλαβε ο κ. Τσίπρας είναι δεν μπορείς να έχεις σύνορα στην εκφορά του λόγου. Δεν μπορεί να υπάρχει διγλωσσία εσωτερικού κι ενιαία εθνική γραμμή εξωτερικού. Δεν μπορεί να χωρέσουν δύο καρπούζια στην ίδια μασχάλη, η εθνική γραμμή του ιδίου και η αντεθνική του κ. Καμμένου.

Το άλλο επίσης που δεν κατάλαβε ο πρωθυπουργός είναι η ακροδεξιά ζημιά που κάνει ο κ. Καμμένος στο εσωτερικό ακροατήριο. Εκτοξεύοντας αστοιχείωτες καταγγελίες περί χρηματισμού όσων στήριξαν τον φίλο του πρωθυπουργού κ. Ζόραν Ζάεφ, παγιώνεται η ακροδεξιά αντίληψη ότι η πολιτική είναι υπόθεση σκοτεινών συμφερόντων που εξαγοράζουν πολιτικούς με 2 εκατ. ευρώ στα Σκόπια.

Το ερώτημα των αφελών στα καφενεία όλης της χώρας προκύπτει αβίαστα: οι δικοί μας βουλευτές πόσα θα πάρουν για να υπερψηφίσουν την συμφωνία; Γιατί να μην προβληματιστούν οι -ευτυχώς λίγοι- πιστοί του κ. Καμμένου αν χρηματίζεται και ο πρωθυπουργός για να γίνει το κατ' αυτούς «επαίσχυντο»; Το βάθος της πολιτικής τους σκέψης θα τους εμποδίσει;

Ο ΣΥΡΙΖΑ εγκλωβίστηκε στην αφύσικη συμφωνία με τους Ανεξάρτητους Έλληνες. Καλά να πάθει. Γράψαμε πολλάκις ότι ο σχεδιασμός της Κουμουνδούρου ήταν πάντα βραχυπρόθεσμος και σύνθημα τους το «έλα, μωρέ τώρα...». Οι ακροβασίες του πρωθυπουργού για ενιαία εθνική γραμμή, που όμως είναι δύο, και τα «τιμούμε τον υπουργό που αποπέμπουμε, αλλά κρατάμε αυτόν που ψέγουμε» φέρνει πιο κοντά τον κόμπο στο χτένι.

Από την άλλη τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, που επιχειρηματολογούσαν πόσο καλή ήταν η σύμπραξη με τους ΑΝΕΛ τα προηγούμενα χρόνια (αλήθεια σε τι θα μπορούσαν να διαφωνήσουν; στην ποσόστωση αλιείας γαύρου στο Αιγαίο ή στην επέκταση της κυνηγετικής περιόδου του αγριογούρουνου;) ξεφτιλίζονται στις ραδιοφωνικές ρούγες λέγοντας πόσο προσωπικές ήταν οι απόψεις του υπουργού Εθνικής Άμυνας που εκστόμισε επισήμως στο αμερικανικό Πεντάγωνο. Καλά να πάθουν κι αυτοί...

Μόνο που το βασικό πρόβλημα είναι η διάχυση της ακροδεξιάς προπαγάνδας περί αχρειότητας των πολιτικών.

Αυτά φτάνουν στα καφενεία και δυστυχώς δεν θα είναι μόνο οι υποστηρικτές του συνεταιρισμού που θα πρέπει να αντιπαλεύουν τις δηλητηριώδεις υποψίες. Όλοι θα πρέπει να αποδεικνύουν διαρκώς ότι δεν είναι ελέφαντες. Ειδικώς όταν η διασπορά των fake news γίνεται από έναν τόσο δοξασμένο, από τους κληρονόμους της «Προόδου», άνθρωπο.

ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

Εσωστρέφεια στον δρόμο προς τις κάλπες

tsakalotos ko syriza

H κυβέρνηση φαίνεται να κερδίζει το στοίχημα για τις συντάξεις, όπως έχει διαφανεί από το κλίμα υποδοχής του προσχεδίου του προϋολογισμού από Κομισιόν και Eurogroup, ωστόσο το θέμα θα ξεκαθαρίσει οριστικά λίγο πριν από την ψήφιση του προϋπολογισμού, τον Δεκέμβριο. Το Μαξίμου ελπίζει τώρα αυτό το κλίμα αισιοδοξίας να αποτυπωθεί και στις δημοσκοπήσεις του επόμενου διαστήματος.

Το θέμα της Συμφωνίας των Πρεσπών περνάει σε μια φάση αβεβαιότητας, όμως οι εκτιμήσεις στο κυβερνητικό επιτελείο είναι ότι γρήγορα θα βρει τον δρόμο του. Την αίσθηση πάντως ότι τα στοιχήματα της βγαίνουν, άλλα περισσότερο κι άλλα λιγότερο, ήρθε χθες να διαταράξει το χρηματιστήριο και η πτώση των τραπεζικών μετοχών, ωστόσο αποφεύχθηκαν επίσημοι σχολιασμοί από Μαξίμου και ΥΠΟΙΚ.

Το απόγευμα, κύκλοι του ΥΠΟΙΚ ανέφεραν ότι δεν επικρατεί καμία ανησυχία και ότι η κατάσταση είναι διαχειρίσιμη, ενώ απέδιδαν την αναστάτωση σε δημοσίευμα του Bloοmberg, την περασμένη Παρασκευή, για το ενδεχόμενο ελληνική τράπεζα να χρειαστεί άντληση κεφαλαίων ως το τέλος του χρόνου. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, οι αγορές αντέδρασαν υπερβολικά στο δημοσίευμα.

Σε αυτό το σκηνικό, όπου η κυβέρνηση, αμέσως μετά την έξοδο από το μνημόνιο αντιμετωπίζει τα ζητήματα της «επόμενης μέρας», φαίνεται να επιστρέφουν στο κυβερνητικό στρατόπεδο οι «αρρυθμίες». Ωστόσο, αυτή τη φορά δεν πρόκειται για άστοχες δηλώσεις και φάουλ επί της κυβερνητικής πολιτικής. Αντιθέτως, βγαίνουν στην επιφάνεια ενδείξεις για μια μάχη χαρακωμάτων στο εσωτερικό κόμματος και κυβέρνησης με επίδικο τα πρόσωπα και την πολιτική φυσιογνωμία που θα επικρατήσουν στη μετά το μνημόνιο εποχή του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβερνητικής του έκφανσης.

Επιπρόσθετα, τη δική του μάχη επιβίωσης δίνει και ο κυβερνητικός εταίρος Πάνος Καμμένος, με αιχμή τη Συμφωνία των Πρεσπών που τον φέρνει, καταρχάς, σε ευθεία σύγκρουση με τον ΥΠΕΞ Νίκο Κοτζιά, με τον οποίο ανταλλάσσουν αιχμές το τελευταίο διάστημα.

Υπενθυμίζεται πως, μετά τις αντεγκλήσεις που προκάλεσε η εκτίμηση Κοτζιά, προ δύο εβδομάδων περίπου, ότι η Συμφωνία θα έρθει προς κύρωση τέλη Ιανουαρίου, το Μαξίμου κήρυξε «ανακωχή» διαμηνύοντας πως το θέμα οι δύο εταίροι θα το ξαναδούν τον Μάρτιο, εννοώντας ότι τότε θα έρθει η Συμφωνία στη Βουλή.

Πάντως ο ίδιος ο πρωθυπουργός εμφανίστηκε να αδειάζει τον Καμμένο όταν από τη Νέα Yόρκη δήλωσε στην WSJ ότι η κυβέρνησή του θα επιβιώσει, αλλά δεν γνωρίζει τι θα συμβεί με τον κυβερνητικό εταίρο. Την ίδια ώρα πλέον λέγεται δημόσια ότι η κυβέρνηση θα περάσει τη συμφωνία των Πρεσπών ακόμα και σε βάρος του κυβερνητικού εταίρου.

Πέρα από τις κομψές διατυπώσεις που γίνονται κεντρικά, ότι η κοινοβουλευτική αριθμητική βγαίνει με βάση και τις δημόσιες τοποθετήσεις, χθες ο υπουργός Επικρατείας Χρ. Βερναρδάκης επικαλέστηκε ανοιχτά τις διαφοροποιήσεις που υπάρχουν στους ΑΝΕΛΛ για το θέμα της Συμφωνίας.

Μετωπική

Την Τρίτη, αίσθηση προκάλεσε η συνέντευξη του βουλευτή Α΄ Αθήνας Νίκου Φίλη σε ιστοσελίδα, με κατά μέτωπο επίθεση (σε πρώτο πλάνο) στον Νίκο Παππά για την ΕΡΤ, κάνοντας λόγο για την ύπαρξη «παραδιοίκησης» στη δημόσια τηλεόραση, για τη διατήρηση ενός παλαιού καθεστώτος εξυπηρέτησης συντεχνιακών συμφερόντων και για εικόνα που θυμίζει την ΕΡΤ πριν από το «μαύρο».

Ωστόσο, βέλη υπήρξαν και προς την πλευρά του Μαξίμου, καθώς ο βουλευτής, αναφερόμενος στην κατάσταση της ΕΡΤ, κάνει λόγο για «κυβερνητική επιλογή». Βολές υπήρξαν και προς τον Τσακαλώτο, καθώς ο πρώην υπουργός Παιδείας αναφέρθηκε σε στοιχεία αυταρχισμού της οικονομικής πολιτικής, όπως στην περίπτωση των συντάξεων χηρείας και των κατασχέσεων σε μικρούς λογαριασμούς.

Ο πρώην υπουργός Παιδείας ασκεί συχνά δημόσια κριτική και θεωρείται μάλιστα ότι αυτή έχει ενταθεί από τη στιγμή που είδε την έξοδο από το κυβερνητικό σχήμα στον ανασχηματισμό του Οκτωβρίου του 2016, μετά τη σύγκρουση με την Εκκλησία. Ο ίδιος υποστήριξε ότι δεν πρόκειται για προσωπική αντιπαράθεση με τον Νίκο Παππά, αντιθέτως, τόνισε πως είναι δικαίωμά του να ασκεί πολιτική κριτική εφόσον στηρίζει την κυβέρνηση και το έργο της χωρίς προϋποθέσεις.

Στο μεταξύ, τις προηγούμενες ημέρες το ΥΠΟΙΚ άφησε να διαρρεύσει η δυσαρέσκειά του για τα όσα μεταφέρει μέσω της «Αυγής» ο υφυπουργός ΥΨΗΠΤΕ Λευτέρης Κρέτσος (που θεωρείται «δεξί χέρι» του Νίκου Παππά) σχετικά με τα μέτρα στήριξης των έντυπων ΜΜΕ, ο οποίος «κολλάει» στον Ευκλείδη Τσακαλώτο (σύμφωνα με τα λεγόμενά του στην «Αυγή»), που δεν έχει υπογράψει την εκταμίευση του ποσού (10 εκατ. ευρώ συν 5 εκατ. για τα διαδικτυακά μέσα). Σύμφωνα με ανεπίσημες αντιδράσεις από την πλευρά του ΥΠΟΙΚ την περασμένη εβδομάδα, κανένα σχέδιο δεν έχει φτάσει στα χέρια του υπουργείου.

Εν ολίγοις, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος φαίνεται να είναι στο στόχαστρο, εν προκειμένω του υπουργού ΥΨΗΠΤΕ, αλλά όχι μόνο.

Στο στόχαστρο ο Τσακαλώτος

Δεδομένου ότι ο υπουργός Οικονομικών είναι εκείνος που βρίσκεται σε ανοιχτή γραμμή με τους δανειστές και λογοδοτεί απευθείας αναφορικά με την τήρηση των συμφωνηθέντων πολιτικών και πρωτοβουλιών, συχνά έχει κατηγορηθεί στο παρασκήνιο για ταύτιση με τους δανειστές και απροθυμία να συμπλεύσει με τους κεντρικούς πολιτικούς ελιγμούς.

Από μια άλλη μπάντα, π.χ. από την πλευρά Φίλη, ο οποίος συμπλέει με την εσωκομματική τάση των 53, αλλά εμφανίζεται να διεκδικεί και ρόλο έναντι του επικεφαλής της τάσης αυτής Ευκλείδη Τσακαλώτου, η στάση του υπουργού Οικονομικών θολώνει το αριστερό στίγμα της κυβέρνησης.

Στην εξίσωση των εσωτερικών αντιπαραθέσεων μπορεί να προσθέσει κανείς και τον νέο γραμματέα του κόμματος Πάνο Σκουρλέτη, ο οποίος εξακολουθεί να παρεμβαίνει και να εκπροσωπεί πολιτικά την κυβέρνηση και παράλληλα να διεκδικεί μεγαλύτερο ρόλο του κόμματος στη χάραξη της κυβερνητικής πολιτικής με κεντρικό αίτημα την τόνωση της αριστερής φυσιογνωμίας της, τώρα που το μνημόνιο έφυγε από τη μέση.

Τα παραπάνω αποτελούν ενδείξεις, όπως είπαμε, εσωτερικών συγκρούσεων για λόγους προσωπικής επικράτησης στη μάχη των συσχετισμών σε κόμμα και κυβέρνηση την επόμενη μέρα, με αντανάκλαση και στο πολιτικό στίγμα της διακυβέρνησης.

Το ερώτημα είναι αν ο Αλέξης Τσίπρας στην επικείμενη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής, η οποία μετατέθηκε για το Σαββατοκύριακο 13-14 Οκτωβρίου, θα «μαζέψει» αυτό το κλίμα και πώς γενικότερα θα διαχειριστεί αυτή την κατάσταση στην πορεία προς τις εκλογές...

topontiki