Παρ12152017

Τελευταία ΕνημέρωσηΠαρ, 15 Δεκ 2017 9am

To σατανικό σχέδιο ΣόΙμπλε: Βαφτίζουν το χρέος βιώσιμο και ξεμπερδεύουν με τον Τσίπρα

xrei

ΚΑΝΕΙΣ ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΤΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΕΠΕΛΘΕΙ ΚΟΥΡΕΜΑ ΧΡΕΟΥΣ - ΠΡΟΧΩΡΑΕΙ ΑΚΑΘΕΚΤΟ ΤΟ ΣΑΤΑΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΟΪΜΠΛΕ

Παρά τις όποιες επικοινωνιακές κορώνες του ΣΥΡΙΖΑ και του ίδιου του πρωθυπουργού, το αρχικό σχέδιο του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για απομόνωση της Ελλάδας προχωράει με αργούς αλλά σταθερούς ρυθμούς

Η μετάθεση ολόκληρης της διαπραγμάτευσης για μετά τις Γερμανικές εκλογές και η εμμονή των εταίρων να μην προχωρήσουν σε καμία ελάφρυνση χρέους, όπως ακριβώς έγινε και επί κυβερνήσεως Σαμαρά, φανερώνει που το πάνε οι δανειστές μας: «Βαφτίζουν» το χρέος βιώσιμο και ξεμπερδεύουν και με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Διότι αν το χρέος βαφτιστεί βιώσιμο, τότε πολύ απλά δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να κουρευτεί!

Με τον τρόπο αυτό το αφήγημα του Αλέξη Τσίπρα πέφτει στο κενό και πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έχει κανέναν απολύτως λόγο παραμονής στην εξουσία.

Κανένας σοβαρός πολιτικός αναλυτής και κανένας οικονομολόγος στον κόσμο δεν πιστεύει ότι οι δανειστές που για 7 και πλέον χρόνια αρνούνται να προχωρήσουν σε κάποιο γενναίο κούρεμα, θα ξυπνήσουν ένα πρωί και θα πουν: «Τώρα κουρεύουμε το χρέος κατά 100 - 150 δισεκατομμύρια ευρώ»! Αν υπήρχε έστω και μια πιθανότητα, θα το είχαν κάνει ήδη.

Όσο κυλάει ο χρόνος, ισχυροποιείται το σχέδιο του αρχιτέκτονα του χάους, του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Άλλωστε το είχε θέσει ξεκάθαρα και στη διαπραγμάτευση του καλοκαιριού του 2015: Πάρτε 50 δισεκατομμύρια και καλή τύχη... είχε πει εμμέσως πλην σαφώς στην ελληνική κυβέρνηση.

Συνεπώς το Plan B που υπάρχει ήδη στο τραπέζι από τον γερμανό υπουργό Οικονομικών, ισχυροποιείται και εξελίσσεται όλο και περισσότερο πιο κοντά στα πρότυπα υλοποίησης της ιδέας των «ομόκεντρων κύκλων».

Ο δήθεν καbγάς μεταξύ Ε.Ε. και ΔΝΤ γίνεται για έναν και μόνο λόγο: Ακόμα κι αν μελλοντικά συμφωνηθεί η έξοδος από το ευρώ για την Ελλάδα, παραμένει αναπάντητο το ερώτημα αν η χώρα θα μπορεί να παραμείνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να συνεχίσει να λαμβάνει κοινοτικά κονδύλια όχι ως δάνεια αλλά ως χρηματοδοτική στήριξη.

Το δικό μας εσωτερικό ερώτημα είναι «σε ποιο πρωθυπουργό θα σκάσει η βόμβα», διότι ακόμα και για ένα τέτοιο σενάριο η χώρα είναι παντελώς απροετοίμαστη.

Αρκετοί αναλυτές θεωρούν ότι είναι απλά θέμα χρόνου για το πότε θα ξεκινήσει η συζήτηση για την έξοδο της χώρας από την ΟΝΕ και ακόμα πιο σημαντικό ποιος θα αναλάβει το πολιτικό κόστος να ανοίξει αυτή τη συζήτηση και να οδηγήσει την χώρα - με ασφάλεια - σε ένα τέτοιο σενάριο επιβίωσης.

Σ. Παργινός. communenews

Zoέλ Λοπινό: "Ο θάνατος είναι απλώς το πέρασμα σε μία άλλη διάσταση".

zoel lopino

Η επικοινωνία μου με τη συγγραφέα Ζοέλ Λοπινό έγινε μια ζεστή ημέρα του Αυγούστου, λίγο πριν ολοκληρώσω τις τελευταίες σελίδες του νέου της βιβλίου Το Διαμαντένιο Σώμα και ενώ βρισκόμασταν και οι δυο σε διακοπές.

Αφού της εξέφρασα την επιθυμία μου για μια συνέντευξη με αφορμή το νέο συγγραφικό της πόνημα, αναπόφευκτα ξεκινήσαμε να συζητάμε τηλεφωνικά για αυτό, προτού βάλουμε απρόθυμα και οι δυο μια άνω τελεία για να συνεχίσουμε την κουβέντα μέσω της συνέντευξης που μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω...

«Αυτό το βιβλίο αποτελεί καρπό μακρόχρονης μελέτης της σοφίας και φιλοσοφίας της αρχαίας Ελλάδας όσο και της Ανατολής, μαζί με κανόνες της θετικής ψυχολογίας. Δεν είχα, γράφοντάς το, άλλη φιλοδοξία από το να προσφέρω στους αναγνώστες μου, αυτό που με βοήθησε προσωπικά να ζήσω και να ξαναχτίσω τον εαυτό μου. Το Διαμαντένιο Σώμα  δείχνει πραγματικά μια άλλη εναλλακτική πρόταση για τη ζωή. Θετική, υπεύθυνη, φωτεινή, ακόμη και μέσα στη σκοτεινή εποχή μας. Ότι υπάρχει δηλαδή άλλη οδός από τον πόνο και την ψυχική μιζέρια, από την θυματοποίηση και την απελπισία.

Το βιβλίο περιέχει πολλά μικρά μυστικά και τεχνικές για να βγει κανείς από την αρνητικότητα. Θα ήθελα ο κόσμος να καταλάβει πόσο σημαντικό είναι να αγαπήσει τον εαυτό του για να βρει το φως του, γιατί είναι ο μοναδικός τρόπος να φτάσει στην αληθινή ευτυχία. Ό,τι και αν μας συμβεί στις μέρες μας, η ζωή παραμένει όμορφη. Είναι προνόμιο να ζει κανείς σε αυτή την πανέμορφη γη! Ένα εκπληκτικό δώρο!»

Το Διαμαντένιο Σώμα  είναι το τελευταίο σας μυθιστόρημα (εκδόσεις Καστανιώτη). Ξεκινώντας την κουβέντα μας, θα θέλαμε να μας μιλήσετε για το συμβολισμό και το βαθύτερο νόημα που κρύβεται πίσω από τον τίτλο του βιβλίου σας.

«Δανείστηκα την ιδέα του τίτλου από τον Καρλ Γιουνγκ, ο οποίος ψάχνοντας τα βάθη της ψυχής, εισχώρησε βιωματικά σε κείμενα αρχαίων πολιτισμών και διδασκαλιών. Κατά τη γνώμη του, το «διαμαντένιο σώμα» είναι η φιλοσοφική λήθος των αλχημιστών, μια πέτρα υψηλής πνευματικότητας που πρέπει ο καθένας μας να ανακαλύψει μέσα του. Καλείται δηλαδή να πειραματιστεί με τη δική του μεταμόρφωση και πνευματική ανάπτυξη. Κατά τη διαδικασία αυτή, η ψυχή του απελευθερώνεται σταδιακά. 

»Αυτό ακριβώς μαθαίνουν και οι ήρωές μου, ο καθένας με το δικό του τρόπο και ρυθμό: να βρουν τον αληθινό τους εαυτό για να πράττουν και να σκέπτονται ελεύθερα, χωρίς τους περιορισμούς και τις παρωπίδες του υποσυνείδητου. Μαθαίνουν να αγαπούν τον εαυτό τους και να αποδέχονται τις αδυναμίες τους. Έτσι σιγά σιγά βρίσκουν ένα διαμάντι. Το διαμάντι άλλωστε συμβολίζει το αρχικό φως και την αιωνιότητα».

Στο μυθιστόρημα αυτό, για ακόμα μια φορά, επιχειρείτε μια διαφορετική προσέγγιση σε αυτό που αποκαλούμε ύπαρξη. Καταπιάνεστε με ένα ιδιαίτερο και τολμηρό, για την ελληνική κοινωνία, θέμα: αυτό της μετενσάρκωσης και γενικότερα της μεταφυσικής.

«Μπορώ να σας ομολογήσω πως ήταν και για μένα προσωπικά ένα τολμηρό θέμα! Σαν Γαλλίδα και παιδί αριστερών, ήμουν πολύ επηρεασμένη από το ρεύμα του υπαρξισμού, γαλουχήθηκα με τον Σαρτρ και τον Καμύ, συνεπώς βρισκόμουν μακριά από ό,τι λέγεται θρησκεία και θείο. Μάλλον για να το πω με ακρίβεια: η θρησκεία δεν είχε καμία θέση στη ζωή μου.

Ωστόσο, μετά από μια συγκλονιστική εμπειρία που έζησα στην Αίγυπτο, αναγκάστηκα να ερευνήσω σε βάθος τι σημαίνει "ψυχή". Υποχρεώθηκα να αναθεωρήσω όλα μου τα πιστεύω και για ένα διάστημα ένιωσα παντελώς χαμένη. 

»Από αυτή την εμπειρία γεννήθηκαν δυο βιβλία. Το Μυστικό Άρωμα  όπου η ηρωίδα οδηγείται σιγά σιγά στο να αποδεχτεί την ύπαρξη της ψυχής και των ταξιδιών της μέσα στο χρόνο. Σε αυτό, είναι ολοφάνερη ακόμη η δυσκολία μου να αποδεχτώ τη θεωρία της μετενσάρκωσης. 
Στο Διαμαντένιο Σώμα, τα πράγματα έχουν πλέον ωριμάσει μέσα μου και μιλώ για την πνευματικότητα έχοντας πλέον πειραματιστεί τη βελτίωση που προσφέρει. 

»Δεν προσπαθώ να κάνω προσηλυτισμό, έδωσα άλλωστε επί σειρά ετών μάχη για την ελευθερία της σκέψης. Απλά δίνω αυτή την εκδοχή σαν ένα πιθανό ενδεχόμενο. Όποιος θέλει, με αφορμή το βιβλίο μου, μπορεί να το ψάξει και όσοι απορρίπτουν την ιδέα της μετενσάρκωσης μπορούν να διαβάσουν το μυθιστόρημά μου παίρνοντας μονάχα τη μυθοπλασία: την εξέλιξη δυο χαμένων ανθρώπων που ανακαλύπτουν ότι η ζωή μπορεί να έχει και άλλη όψη από αυτή που έζησαν μέχρι τώρα.

»Προσωπικά η πνευματικότητα με βοήθησε πολύ: να βγω από την απόγνωση, με έκανε πολύ καλύτερο άνθρωπο, με οδήγησε στην απελευθέρωση του μυαλού μου, στη γαλήνη και την πραγματική ευτυχία. Θεώρησα λοιπόν ότι σε τέτοιες δύσκολες ώρες που διανύουμε, η θετικότητα όσο και η υπεύθυνη στάση απέναντι στη ζωή και τους ανθρώπους (που μας διδάσκει η πνευματικότητα), είναι οι μοναδικές άμυνες που μας μένουν. Και εφόσον με έσωσε από βαριά κατάθλιψη, μπορεί να βοηθήσει τους αναγνώστες μου. Αισθάνθηκα σαν χρέος μου να μεταφέρω αυτό το φως!».

Θα ήταν ορθό να σκεφτούμε πως και πίσω από τα ονόματα των ηρώων σας -Αλκυόνη και Φοίβος- υπάρχει ένας... φωτεινός συμβολισμός; Τόσο ο Φοίβος Απόλλωνας, ο θεός του φωτός κατά τη μυθολογία, όσο και η Αλκυόνη που κατά τη μυθολογία επιστρέφει στη ζωή ως πουλί που γεννά τα αυγά της τον Ιανουάριο, τις ζεστές και ηλιόλουστες εκείνες μέρες γνωστές ως αλκυονίδες, συνδέονται με το φως...

«Έχετε απόλυτο δίκιο! Στα τελευταία μου βιβλία παίζω πάντα με τους συμβολισμούς των ονομάτων. Η ελληνική μυθολογία άλλωστε είναι τόσο πλούσια! Τα επιλέγω μετά από αρκετή μελέτη. Όντως στο συγκεκριμένο βιβλίο συμβολίζουν το φως και την αισιοδοξία».

Χρησιμοποιώντας μια δική σας φράση μέσα από το βιβλίο: «Η πνευματικότητα απαιτεί δουλειά και χρόνο», θα ήθελα να σας ρωτήσω για τη δική σας «βουτιά» μέσα στην πνευματικότητα, την αυτοβελτίωση αλλά και στην παραψυχολογία και τη μεταφυσική.

«Όπως σας είπα πριν, η πνευματικότητα ήρθε και με βρήκε! Με συγκλόνισε μάλιστα! Αναστάτωσε όλα τα σημεία αναφοράς μου! Διάβασα δεκάδες βιβλία κλείνοντάς τα με αγανάκτηση πριν μπορέσω ν’ αποδεχτώ την ύπαρξη της ψυχής και ενός δημιουργού. Αλλά το έψαξα. Έζησα όλη τη διαδικασία μόνη μου σχεδόν! Δεν ήθελα να με επιρρεάσει κανείς! Σε αυτό το δύσκολο ταξίδι με βοήθησαν κάποια βιβλία του Chopra λόγω της επιστημονικής προσέγγισης τους. Σαν γιατρός, που μιλούσε επιστημονικά για τα πειράματα που διεξάγονται στην Αμερική όσο και στην Ευρώπη, σε σχέση με το θάνατο, την μετενσάρκωση, την ψυχή και γενικά την επιστήμη της παραψυχολογίας, με έπεισε.

Όμως επειδή ήμουν πάρα πολύ δύσπιστη, πήγα σε ειδικό και έκανα επιστροφές σε προηγούμενες ζωές, μόνο και μόνο για να δω αν υφίστανται! Έπειτα από αυτή την συγκλονιστική εμπειρία, η οποία με βοήθησε να κατανοήσω την τωρινή ύπαρξή μου, τα γιατί τόσου πόνου, ηρέμησα και αφέθηκα. Διάβασα άπειρα βιβλία, άπειρα άρθρα στο Ίντερνετ. Εφάρμοσα σιγά σιγά τις οδηγίες των μεγάλων σοφών, του Σωκράτη, του Επίκουρου, του Κονφούκιου.

Είναι δύσκολο στην αρχή και ξαναπέφτεις στις προηγούμενες παγίδες. Και έγινε το θαύμα, με αγάπησα! Τότε, ξαφνικά, άλλαξε ολόκληρη η ζωή μου. Όλα άρχισαν να μου έρχονται όπως το επιθυμούσα. Γέμισα αγάπη και φως. Ξέρω ακούγεται μαγικό, και όμως είναι αλήθεια... 

»Όταν ο κήπος μέσα σου καθαρίσει από τα αγκάθια του παρελθόντος, όταν αλλάζεις στάση και καταλάβεις ότι η δική σου ενέργεια έλκει τα όσα σου συμβαίνουν, γίνεσαι αυτό που λέει ο Γκάντι: "η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο"».

Συνήθως ό,τι δεν μπορούμε να συλλάβουμε με το νου, να κατανοήσουμε, γίνεται αντικείμενο χλευασμού και χαρακτηρίζεται από έλλειψη σοβαρότητας, όπως η μεταφυσική και όσα πρεσβεύει...

«Ήμουν η πρώτη που τα χλεύαζα κάποτε! Τι ειρωνία! Θυμάμαι, είχα μια φίλη Γαλλίδα που μου μιλούσε για προηγούμενες ζωές πριν από αρκετά χρόνια και έλεγα μέσα μου: Η καημένη! Της έχει στρίψει! Χα! Χα! Τώρα άλλοι θα το λένε για μένα...
»Όμως από σεβασμό και μόνο προς τους μεγαλύτερους σοφούς και φιλόσοφους του κόσμου που έγραψαν σχετικά με την πνευματικότητα, άνθρωποι που διαμόρφωσαν τον πολιτισμό μας, οφείλουμε να σκύψουμε και να ερευνήσουμε τα μέσα μας. Επίσης το γεγονός ότι ασχολούνται σήμερα σοβαρότατα πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο για το ζήτημα της ζωής μετά το θάνατο, κάτι πάει να πει...».

Ποια είναι η σχέση σας με τη θρησκεία;

«Συνεχίζω και δεν υιοθετώ καμία θρησκεία. Δεν μου αρέσουν τα δόγματα! Παραμένω ένα ελεύθερο πνεύμα. Μου αρέσει μια έκφραση του Αινστάιν:"Είμαι ένας άθρησκος βαθιά θρησκευόμενος. Πιστεύω σε μια κοσμική θεωρία". Θεωρώ πως οι θρησκείες δεν τηρούν τον αρχικό τους ρόλο που ήταν να βοηθήσουν τον άνθρωπο να κοιτάξει μέσα του και να ανακαλύψει την ψυχή του, το θείο του κομμάτι. Αντιθέτως με τα σκληρά δόγματα τους, κατάφεραν να φυλακίσουν τους πιστούς σε μη ανεκτικές απόψεις που τους οδηγούν συχνά στον φανατισμό. Πρεσβεύουν την αγάπη, ενώ κάθε άλλο παρά αγάπη δεν διαχέουν.

»Είναι σημαντικό να καταλάβει ο κόσμος ότι γνωρίζοντας καλύτερα τον εαυτό του, έχει μια πιο καθαρή αντίληψη της ανθρώπινης φύσης η οποία είναι οικουμενική. Το να εξιδανικεύεις τον εαυτό σου, το έθνος σου και τη θρησκεία σου έχει σαν αποτέλεσμα να αναθέτεις το κακό στους άλλους. Με αυτόν τον τρόπο γεννιούνται και δικαιολογούνται οι πόλεμοι και η τρομοκρατία!».

Πιστεύετε ότι ο τομέας της παραψυχολογίας στην Ελλάδα έχει κερδίσει έδαφος τα τελευταία χρόνια και κατά πόσο έχουν συμβάλλει σε αυτό τα νέα ψηφιακά μέσα που έχουμε στη διάθεσή μας;

«Πάρα πολύ! Παρατηρώ ένα τεράστιο ενδιαφέρον παγκοσμίως, αλλά και στην Ελλάδα που άργησε λίγο, σε σχέση με άλλες χώρες. Σίγουρα τα ψηφιακά μέσα βοηθούν στην εξάπλωση της αρχαίας σοφίας. Ανεβάζω και εγώ σχεδόν καθημερινά στον τοίχο μου στο facebook, άρθρα που κρίνω ότι έχουν μια σοβαρότητα και ενδιαφέρον. Όμως προσοχή, τα σλόγκαν μοιάζουν με μασημένη τροφή σε φαστφουντάδικο! Η πνευματικότητα είναι κάτι σοβαρό, θέλει κόπο και βάθος. Θέλει μελέτη και σκέψη».

Ο σύγχρονος άνθρωπος δείχνει τη διάθεση να στραφεί στον εσωτερικό του κόσμο, να γνωρίσει περισσότερο τον εαυτό του, να «ταϊσει» το πνεύμα του, να επιστρέψει στις αξίες του;

«Είναι αναγκασμένος να το κάνει λόγω της ρευστής κατάστασης. Ζήσαμε όλοι μια περίοδο εύκολης ζωής, την υπερκατανάλωση που δεν μας έκανε εντέλει πιο ευτυχισμένους, αντιθέτως. Πέσαμε στην παγίδα της επιφάνειας, χάσαμε τον εαυτό μας, τις αξίες μας. Καταρρίφθηκαν επίσης τα πολιτικά συστήματα, τα άκαμπτα δόγματα. Πώς να σταθεί κανείς σε ένα τέτοιο σαρωτικό κυκλώνα; 

»Χρειάζεται να βρούμε τις εσωτερικές μας δυνάμεις, να χτίσουμε ξανά τις αξίες μας, να σκύψουμε στην ψυχή μας για να ξαναβρούμε τα όμορφα πετράδια που κάναμε άκρη.

»Για αυτό παραμένω αισιόδοξη, όταν ανακαλύψουμε πόσο δυνατοί είμαστε, όταν ξαναβρούμε ένα νόημα στην ύπαρξή μας, την ανθρωπιά μας, το σεβασμό του εαυτού μας, τις ευαισθησίες μας, θα θεμελιώσουμε μια καλύτερη κοινωνία».

Ως Γαλλίδα με ελληνικές ρίζες, θα ήθελα να μας μεταφέρετε τις σκέψεις, τους φόβους και τα συναισθήματά σας από τις τελευταίες τρομοκρατικές επιθέσεις στη Γαλλία, την ευθύνη των οποίων έχει αναλάβει το ISIS.

«Κατά τη γνώμη μου, ευθύνες υπάρχουν και από τις δυο πλευρές. Μην ξεχνάμε ότι οι κυβερνήσεις έθρεψαν αυτό το τερατούργημα που λέγεται ΙSIS. Το χρηματοδότησαν έμμεσα μάλιστα, εν γνώση τους. Και αυτή η υποκρισία τους με εξοργίζει.

»Πώς να είναι υγιής η κοινωνία όταν βράζει από θυμό, αδικία, ρατσισμό; Αυτά το παιδιά που κάνουν τρομοκρατικές ενέργειες κουβαλούν μέσα τους οργή, μίσος, αποτέλεσμα της αδικίας, του ρατσισμού και της εγκατάλειψης που βίωσαν στα γκέτο όπου μεγάλωσαν. Είναι εύκολο να τα προσηλυτίζει κανείς και να τα φανατίζει. 

»Μια απέραντη θλίψη νιώθω. Γιατί θα μπορούσε να ήταν τόσο διαφορετική η ανθρωπότητα. Για να αποφύγουμε τέτοιο μίσος και φανατισμό αξίζει να αλλάξει κανείς τον εσωτερικό κόσμο του. Να βρει την ειρήνη μέσα του. Να συγχωρεί. Για να χτίσουμε έναν κόσμο πιο ειρηνικό».

Μια φράση στο βιβλίο σας λέει: «Χτίστε μια όμορφη Ελλάδα αντί να την κλαίτε». Πώς οραματίζεστε μια όμορφη Ελλάδα και πώς μπορεί να «χτιστεί» κατά τη γνώμη σας;

«Κατ’ αρχάς χρειάζεται από τον καθένα να κάνει έναν ειλικρινή απολογισμό της ζωής του και του εαυτού του. Για να αλλάξει η χώρα μας, θα πρέπει πρώτα εμείς να αλλάξουμε! Άλλο ατομισμό,  πολιτικό φανατισμό και "ζαμανφουτισμό" δεν σηκώνει. 

»Να καλλιεργήσουμε ξανά τις αξίες. Να σηκώνουμε τα μανίκια και όχι να περιμένουμε από το κράτος και οποιοδήποτε άλλο φορέα να μας λύσει τα πάντα. Να θέλουμε να εργαστούμε με συνείδηση, με αγάπη για αυτό που κάνουμε, με τιμιότητα. Να σεβόμαστε τον εαυτό μας, συνεπώς και τον διπλανό μας και τη χώρα μας. Τη γη μας, τη θάλασσά μας, τον πολιτισμό μας. Να ονειρευτούμε τι ευχόμαστε για αυτήν τη χώρα! Πώς θα θέλαμε να την παραδώσουμε στα παιδιά μας! Ό,τι σχεδιάζουμε, χτίζουμε. Είναι κανόνας αυτό: είμαστε οι ιδέες μας».

Κυρία Λοπινό, με αφορμή το αντικείμενο που πραγματεύεστε στοΔιαμαντένιο Σώμα, θα ήθελα να σας ρωτήσω αν έχετε συμφιλιωθεί με τη μοναδική βεβαιότητα όλων μας, το θάνατο, και αν τον φοβάστε;

«Βεβαιότητα δεν θα έπρεπε να είναι, διότι δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει ακριβώς μετά το θάνατο! Έχουμε εκατοντάδες χιλιάδες μαρτυρίες ανθρώπων που έφυγαν και επέστρεψαν στη ζωή, έζησαν το τούνελ του θανάτου και το περιγράφουν σαν μια όμορφη εμπειρία, γεμάτη γαλήνη και αγάπη! Όχι, δεν τον φοβάμαι καθόλου πια τον θάνατο, γιατί κατάλαβα πως είναι ένα απλό πέρασμα σε μια άλλη διάσταση». 

Αναφορικά με το επόμενο συγγραφικό σας έργο, τι σχέδια υπάρχουν και πού θα μας ταξιδέψει;

«Ακόμα δεν έχω καταλήξει. Ίσως γράψω κάτι για τις απεριόριστες δυνατότητες του ανθρώπου... Έχω και ένα θεατρικό έργο στο μυαλό μου. Ό,τι μου πει η ψυχή μου!».

Στις 29 Σεπτεμβρίου (20.30), η συγγραφέας Ζοέλ Λοπινό θα βρεθεί στον Ιανό (Σταδίου 24) για να παρουσιάσει τα βιβλία της "Μυστικό άρωμα" και "Το διαμαντένιο σώμα".
Με τη συγγραφέα θα συνομιλήσει η σύμβουλος ψυχικής υγείας Χρυσούλα Τσαούση.
Οι ηθοποιοί Μελίνα Μαστραντώνη και Ιωάννα Μερκουριάδου θα αποδώσουν θεατρικά αποσπάσματα από το βιβλίο.

Υπόθεση καθ. Λιαντίνη: «Η πράξη του θα προβοκάρει πάντα»

alikakos liantinis

Ο Δημήτρης Αλικάκος (αριστερά) ασχολήθηκε επί σειράν ετών με την παράξενη εξαφάνιση και τις συνθήκες θανάτου του καθηγητή Λιαντίνη (δεξιά).

1η Ιουνίου 1998, Σπάρτη. Μια άσπρη BMW σταθμεύει στην οδό Λυκούργου. Ο οδηγός της μπαίνει στο ταξί που τον περιμένει εκεί. Κρατά έναν στρατιωτικό σάκο. «Πού πάμε;» «Στο καταφύγιο του Ταϋγέτου». Φτάνοντας στον προορισμό τους, ο επιβάτης πληρώνει τον ταξιτζή, αλλά δεν τον αφήνει να φύγει αμέσως. «Κάτσε να κάνουμε ένα τσιγάρο».

«Δεν καπνίζω». «Δεν πειράζει, κάνε μου παρέα». Καπνίζουν αμίλητοι στην ησυχία του βουνού. Στο τέλος αποχαιρετιούνται. «Γεια σου, φίλε», του λέει ο άγνωστος άνδρας. «Μισό λεπτό, πώς σας λένε;» αναρωτιέται ο ταξιτζής. «Λιαντίνη».

2α Ιουνίου 1998, Αθήνα. «Αλικάκο, τρέχα!» ακούγεται να φωνάζει ο αρχισυντάκτης της τηλεόρασης του ΣΚΑΪ. Η είδηση της περίεργης εξαφάνισης του καθηγητή Δημήτρη Λιαντίνη είχε σημάνει συναγερμό στα newsroom. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των καναλιών ήταν τότε ανελέητος. Το κάθε μέσο έστειλε τον καλύτερο. Και ο νεαρός τότε ρεπόρτερ Δημήτρης Αλικάκος ήταν «μαμούνι». Το μόνο που ήξερε για τον καθηγητή τότε ήταν αυτό που του είχε πει η συντάκτις του υπουργείου Παιδείας: γέμιζε τα αμφιθέατρα.

Εφυγε για το Μαράσλειο, όπου έμαθε ότι δίδασκε εκτός από τη Φιλοσοφική. Βρήκε μόνο μια γυναίκα στην καντίνα. «Εχουν τελειώσει τα μαθήματα, δεν θα βρεις κανέναν», του είπε. Βγαίνοντας αποθαρρυμένος στο προαύλιο, είδε μια κοπέλα ντυμένη στα μαύρα. «Δεσποινίς, ξέρατε μήπως τον Λιαντίνη;» τη ρωτά. «Τον δάσκαλό μου με ρωτάτε αν ήξερα;» του απαντά εκείνη, βγάζοντας από την τσάντα την «Γκέμμα», το τελευταίο του βιβλίο. «Ορίστε, εδώ τα λέει όλα, ακόμα και για τον θάνατό του». Το ρεπορτάζ του Αλικάκου εκείνο το βράδυ «έσπασε τα μηχανάκια της AGB» κατά το κοινώς λεγόμενον τότε.

«Στην επαγγελματική σου καριέρα θα έχεις καλύψει χίλια θέματα. Από αυτά, μπορεί να συμπάθησες 50, να αγάπησες 15 και να σε διαπέρασαν 1-2, παραπάνω δεν γίνεται. Ε, αυτό συνέβη με μένα και την υπόθεση Λιαντίνη», μου λέει ο Δημήτρης Αλικάκος, καθισμένος απέναντί μου σε ένα καφέ του Νέου Ψυχικού.

Μπροστά μας δύο εσπρεσάκια και το απόσταγμα 18 χρόνων συνεχούς και αδιάλειπτης δημοσιογραφικής έρευνας:

«Λιαντίνης: Εζησα ήρεμος και ισχυρός» (εκδόσεις Ελευθερουδάκης). Κυκλοφόρησε, όχι τυχαία, 1η Ιουνίου. Το ξεκαθαρίζει από την αρχή: δεν είναι «γκρούπι» του Λιαντίνη, από αυτούς που θα βρεις στο Ιντερνετ να κρατούν ενεργά τα σχετικά φόρουμ. «Δεν πρόκειται για μια αγιογραφία του. Πολλοί τον αναφέρουν ως σωτήρα, τον άνθρωπο που θα άλλαζε την Ελλάδα. Αυτά είναι ανοησίες. Αν ζούσε, θα γέλαγε».

Ομως δεν κρύβει ότι όσο περισσότερα μάθαινε γι’ αυτόν στο πλαίσιο του ρεπορτάζ, γοητευόταν τόσο από τον άνθρωπο όσο και από τον στοχαστή. «Στην τηλεόραση έλεγε ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του γι’ αυτόν, του έβαζαν διάφορες ταμπέλες, ενώ την ίδια στιγμή, στο πλαίσιο της έρευνας, εγώ έβλεπα άλλα πράγματα. Ολοι μου περιέγραφαν έναν άνθρωπο ευαίσθητο, γλυκό, ερωτικό, αλλά ταυτόχρονα ορθολογιστή, με λογική που έκοβε σαν ξυράφι, ένα δωρικό πλάσμα. Αυτή η αδικία που έβλεπα να γίνεται εις βάρος του με έκανε να θέλω να συμπληρώσω το παζλ».

Τα ντοκουμέντα που έχει συγκεντρώσει είναι δεκάδες και συγκλονιστικά. Στο βιβλίο μιλάει, μεταξύ άλλων, για πρώτη φορά ο εξάδελφος αλλά αδερφικός φίλος του καθηγητή, Παναγιώτης Νικολακάκος, στον οποίο ο Λιαντίνης είχε τότε εμπιστευθεί το μυστικό. «Εγώ τελειώνω τη ζωή μου», του είχε πει ένα μήνα περίπου πριν εξαφανιστεί. «Ζητώ από σένα να κρατήσεις όρκο βαρύ». Λάκωνας και ο άλλος, του είπε, «λέγε, αντέχω».

Ο Λιαντίνης του εκμυστηρεύθηκε πού θα βρίσκεται, του σχεδίασε μάλιστα και χάρτη. Του ζήτησε να τον εντοπίσει λίγο αφότου φύγει, αλλά να μην αποκαλύψει τίποτα πριν περάσουν επτά χρόνια. «Τότε μόνο θα πάρεις την οικογένειά μου». Ετσι κι έγινε. Τις πρώτες ημέρες του Ιουνίου του 2005, ο Νικολακάκος τηλεφωνεί στη σύζυγο του Λιαντίνη. «Ηρθε η ώρα να σου πω πού είναι ο Δημήτρης».

«Ο Νικολακάκος βασανίστηκε πολύ να βρει το μέρος. Ανέβηκε τρεις φορές στον Ταΰγετο μέχρι να το εντοπίσει. Ο Λιαντίνης είχε πάει σε σημείο απάτητο, χάραξε δικό του μονοπάτι. Πρέπει να είχε εντοπίσει τον τάφο του χρόνια πριν, δεν ξέρουμε ακριβώς πότε», λέει ο Αλικάκος. Ηταν μια βραχοσκεπή, ένας φυσικός τάφος.

«Το 2005, ο Παναγιώτης ανέβηκε με την κόρη του Λιαντίνη, Διοτίμα, και τον τότε σύζυγό της. Η σκηνή ήταν τρομερή όταν η Διοτίμα αναγνώρισε τον προσωπικό του φακό. Ακολούθησε σιωπή αρκετών λεπτών, η ησυχία του βουνού συμπληρώθηκε με τον βουβό πόνο». Την άλλη μέρα, ανέβηκε η ΕΜΑΚ. Η σορός ταυτοποιήθηκε με τη μέθοδο του DNA, αλλά και από οδοντιατρικό έλεγχο. «Το καλοκαίρι του 2005 τελείωσε όλη η παραφιλολογία και το συνωμοσιολογικό του πράγματος για το τι έχει γίνει με τον Λιαντίνη. Επί επτά χρόνια οργίαζαν οι φήμες, μέχρι και στην Αργεντινή είχε γραφτεί ότι κάθεται και πίνει τον καφέ του».

Ο Αλικάκος, με τη βοήθεια του ιατροδικαστή Φίλιππου Κουτσάφτη, επιχειρεί για πρώτη φορά στο βιβλίο του μια στέρεη υπόθεση για το πώς ο Λιαντίνης έδωσε τέλος στη ζωή του. Οσο για το γιατί: «Η ζωή του όλη ήταν ένας αγώνας να ξεπεράσει τον φόβο του θανάτου, να τον κοιτάξει κάποτε άφοβα στα μάτια», εκτιμά ο δημοσιογράφος.

«Ο ίδιος αναφερόταν στο τελευταίο του βιβλίο ως το κύκνειο άσμα του, χωρίς κανείς να καταλαβαίνει τότε τι σημαίνει αυτό. Ολα του τα βιβλία τα διαπερνά ο θάνατός του. Η πράξη του δεν θα πάψει ποτέ να προβοκάρει. Στο άκουσμα του ονόματός του οι μισοί νιώθουν αμηχανία, το πρόσωπο των άλλων μισών γλυκαίνει. Ο Λιαντίνης κατέληξε να είναι συνείδηση θανάτου για τον καθένα μας. “Εγραψε” με έναν τρόπο στο υποσυνείδητο. Κι αυτό που θέλησε να πει μ’ αυτό είναι “ζήστε, τρυγήστε τη ζωή σαν να είναι η τελευταία σας μέρα”».

kathimerini

Ο Καζαντζάκης και το ελληνικό πνεύμα κατακτούν το Πεκίνο

greecechina flags

Από τις 24 έως και τις 28 Αυγούστου 2016 τα ελληνικά γράμματα κατακτούν την Κίνα στα πλαίσια της 23ης Διεθνή Έκθεση Βιβλίου του Πεκίνου (Beijing International Book Fair).

Στην έκθεση η Ελλάδα συμμετέχει με πλούσιο υλικό από την πρόσφατη εκδοτική παραγωγή και μία εκδήλωση για τον Καζαντζάκη με το εθνικό μας περίπτερο να περιλαμβάνει πάνω από 100 τίτλους ελληνικών βιβλίων, στην ελληνική, αγγλική και κινεζική γλώσσα. Ανάμεσα τους πεζογραφικά και ποιητικά έργα, λευκώματα, ταξιδιωτικούς και περιηγητικούς οδηγούς της Ελλάδας, μελέτες, παιδικά βιβλία και κόμικς κα.

Την ελληνική συμμετοχή οργανώνει το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού σε συνεργασία με την πρεσβεία της Ελλάδος και το γραφείο του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού στο Πεκίνο και με την υποστήριξη του υπουργείου Πολιτισμού.

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης, το ΕΙΠ σε συνεργασία με το τμήμα Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Πεκίνου και της καθηγήτριας Ελένης Αβραμίδου, οργανώνει εκδήλωση με θέμα «Ο Ζορμπάς στην Κίνα - Μεταφράζοντας Καζαντζάκη».

askitiki

Όπως επισήμανε ο πρόεδρος του ΕΙΠ, Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, σε συνάντησή του με τον υφυπουργό Τύπου και ΜΜΕ Κίνας WuShangzhi, στο πλαίσιο της 13ης ΔΕΒΘ, «η πρόσκληση της Κίνας, ως τιμώμενης χώρας στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης το 2010, αποτέλεσε συνέχεια των διαπολιτισμικών σχέσεων που ξεκίνησαν επίσημα με την παρουσία της Ελλάδας ως τιμώμενη χώρα στην Έκθεση Βιβλίου του Πεκίνου το 2008, αναπτύσσοντας στη συνέχεια ισχυρούς δεσμούς φιλίας και συνεργασίας, μεταξύ δύο μεγάλων πολιτισμών που μετρούν 3.000 χρόνια διαχρονικής παρουσίας».

Από το 2010 έως σήμερα η Κίνα συμμετέχει σταθερά, κάθε χρόνο στην Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, μέσα από το πρόγραμμα ανταλλαγής περιπτέρων.

Φέτος, όμως έκανε μία ξεχωριστή, δυναμική εμφάνιση με περίπτερο 80 τ.μ., αντί 18 τ.μ. όπως συνηθίζεται, και συμμετοχή 40 εκδοτών καθώς και την παρουσία του Κινέζου υφυπουργού, δίνοντας νέα ώθηση στην καλλιέργεια και ανάπτυξη των εκδοτικών σχέσεων Ελλάδας και Κίνας.

cnngr

Mεγάλος περίπατος στο κέντρο της Αθήνας για την Ημέρα Βιβλίου

diavaso hmera vivliou

Με έναν μεγάλο περίπατο στο κέντρο της Αθήνας γιορτάζει σήμερα την Ημέρα Βιβλίου η Ένωση Ελληνικού Βιβλίου (ΕΝΕΛΒΙ), σε συνεργασία με την Εταιρεία Συγγραφέων και τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου (ελληνικό Τμήμα της ΙΒΒΥ).

Η 23η Απριλίου, η οποία έχει καθιερωθεί από την UNESCO ως Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου, αφιερωμένη σε δύο εμβληματικά πρόσωπα της διεθνούς λογοτεχνίας που έφυγαν την ίδια ημέρα (23 Απριλίου 1616) από τη ζωή, τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ και τον Μιγκέλ ντε Θερβάντες, τιμάται από φέτος και στην Ελλάδα.

Ο Περίπατος Βιβλίου περνά από 22 σημεία του αθηναϊκού κέντρου και οι αναγνώστες μπορούν να επιλέξουν τη δική τους διαδρομή, παρακολουθώντας εκδηλώσεις, γνωρίζοντας από κοντά συγγραφείς και εκδότες και συμμετέχοντας σε ποικίλα δρώμενα.

Ο περίπατος ξεκινάει από το ιστορικό κτίριο της Εθνικής Βιβλιοθήκης στην οδό Πανεπιστημίου.

Εδώ θα πραγματοποιηθούν τρεις ξεναγήσεις (ώρες έναρξης: 10:00 - 11:30 - 13:00) με αναφορά στην ιστορία της Βιβλιοθήκης και τις συλλογές της, όπως και με ενημέρωση για τη διαδικασία μετεγκατάστασής της στο Κέντρο Πολιτισμού του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, όπου θα λειτουργήσει με νέες προοπτικές και υπηρεσίες (κάθε ξενάγηση διαρκεί 20 λεπτά).

Ο περίπατος συνεχίζεται σε εκδοτικούς οίκους και βιβλιοπωλεία περιμετρικά της Εθνικής Βιβλιοθήκης και με όρια το Σύνταγμα και τις οδούς Καραγιώργη Σερβίας, Αθηνάς και Καλλιδρομίου. Το εσωτερικό της περιμέτρου περιλαμβάνει τις οδούς Κολοκοτρώνη, Βουλής, Ακαδημίας, Σόλωνος, Σκουφά, Χαριλάου Τρικούπη, Ζωοδόχου Πηγής, Ζαλόγγου, Διδότου, Τοσίτσα και Μασσαλίας.

Σε όλους τους χώρους διοργανώνονται μία ή περισσότερες εκδηλώσεις βιβλίου με πεζογράφους, ποιητές, μεταφραστές, επιμελητές και εκδότες. Κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων θα δίνονται με τις αγορές βιβλίων αναμνηστικές πάνινες τσάντες με το λογότυπο «Διαβάζω και αλλάζω».

«Παρά τη διεθνή της καθιέρωση, η Ημέρα Βιβλίου ήταν άγνωστη μέχρι σήμερα στην Ελλάδα. Θελήσαμε να κάνουμε κάτι θετικό και να ανοίξουμε από φέτος έναν καινούργιο δρόμο, έναν δρόμο μέσα από τον οποίο θα προβάλλεται και θα στηρίζεται η υπόθεση της ανάγνωσης», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Κωνσταντίνος Γκοβόστης (εκδόσεις Γκοβόστη), γενικός γραμματέας της ΕΝΕΛΒΙ:

«Λεφτά δεν υπάρχουν, αλλά θέλουμε να περάσει το μήνυμα και να έρθει ο κόσμος κοντά στο βιβλίο. Και από αυτή την άποψη είναι σημαντική και η απόφαση του υπουργείου Παιδείας για την καθιέρωση της Ημέρας Βιβλίου στα σχολεία, που γιορτάστηκε στις 22 Απριλίου. Στην προσπάθειά μας κινητοποιήθηκαν οι πάντες: οι εκδότες, η Εταιρεία Συγγραφέων, οι δημοτικές Αρχές της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, τα βιβλιοπωλεία και οι βιβλιοθήκες. Σημειωτέον ότι στις εκδηλώσεις λαμβάνουν μέρος 46 δημόσιες και 42 ιδιωτικές βιβλιοθήκες. Του χρόνου φιλοδοξούμε να είμαστε πιο οργανωμένοι και να επεκτείνουμε τον Περίπατο Βιβλίου και σε άλλες πόλεις».

Σε τι ακριβώς αποσκοπεί η διοργάνωση της Ημέρας Βιβλίου;

«Υπάρχει ένας κόσμος ευαίσθητος και ανήσυχος, που δεν έχει κατ' ανάγκην σχέση με το βιβλίο», απαντά ο Κ. Γκοβόστης: «Αυτό τον κόσμο επιδιώκουμε να προσεγγίσουμε. Και κάτι τέτοιο θα είναι αποτελεσματικό αν στηριχθεί όχι σε φιέστες, αλλά σε κινήσεις που θα γίνουν σε συνοικίες και γειτονιές. Είναι ευκαιρία η Ημέρα Βιβλίου για να αναπτυχθεί μια κινητικότητα, να βρεθεί ένας τρόπος να αποδράσουμε από το ίντερνετ και την τηλεόραση. Μακάρι να ανταποκριθεί έστω και ένα δέκα τοις εκατό του συνόλου. Η ωφέλεια θα είναι σε κάθε περίπτωση σημαντική».